چپتر 66: انتخابِ مهارت

فنگ جون بی‌درنگ اقلام را به دست هان شیائو رساند. هان شیائو هم با طعنه او را کارمندی نمونه خواند و‌بی‌خیال​ تحسینش کرد. به شوخی گفت که علاوه بر پاداش‌های دیگر، برایش پرچمِ افتخار می‌فرستد که باعث شد فنگ جون چشمانش را‌سلاح‌ها​ در کاسه بچرخاند. هان شیائو پس از سربه‌سر گذاشتن با او، به کارگاهش برگشت تا کار روی تجهیزاتش را آغاز کند.

با ارتقای سطحِ تسلیحات پایه و مهندسی مکانیک پایه، حالا بازدهیِ تقویت‌های هان شیائو‌شدید​ بسیار بیشتر از قبل بود. دو عقابِ دیوانه را بیرون آورد و دست به‌طوری​ کارِ بهینه‌سازی‌شان شد و آن‌ها را با مواد و قطعاتِ یدکیِ بهتر ارتقا داد.

روزای فقر و ناداریم‌اضافی​ دیگه تموم شد؛ الان‌به‌شدت​ واسه خودم یه پا پولدارم!

با مهارتِ هان شیائو‌بردِ​ در بهینه‌سازی، این فرایند‌احتمال​ در چشم‌به‌هم‌زدنی تمام شد.

با سطوحِ مهارتِ فعلیِ هان شیائو، هنگام انجامِ تقویت، ۳۰ تا ۴۰٪ احتمال داشت که یک تجهیزاتِ معمولی به کیفیتِ خوب ارتقا‌طوری​ یابد. هرچند هان شیائو حالا صاحبِ پرافتخارِ دو تفنگ با کیفیتِ خوب بود، اما این سلاح‌ها پیش‌نیازِ سطحِ ۳ شلیک دقیق را داشتند.‌یابد​ با اینکه این پیش‌نیاز مانع از آن نمی‌شد که هان شیائو آن‌ها را به دست بگیرد، اما باعث می‌شد بازدهی‌شان به‌شدت افت کند.

هان شیائو با کلافگی سر تکان داد و مقداری تجربه‌اگر​ تزریق کرد تا شلیک دقیق را به سطحِ ۳ برساند، که‌طوری​ ۳٪ دقت و ۴٪ شانسِ ضربهٔ بحرانیِ بیشتر به او داد.

برای اولین بار، هان‌بردِ​ شیائو برای انتخابِ مهارت‌احتمال​ بر سرِ دوراهی مانده بود.

هرچند مهارت‌های تیراندازی برای توپچی‌ها ضروری بود، اما‌۱۰٪​ برای تکنسین‌ها هم اهمیت داشت. سه تواناییِ پیشِ روی‌گلوله​ هان شیائو، به‌روشنی سبک‌های مبارزهٔ متفاوتی را نشان می‌داد.

از آنجا که عقاب دیوانه برای نبردِ نزدیک ساخته شده‌برای​ بود، نبردِ مسلحانه انتخابی منطقی به نظر می‌رسید. با این‌مؤثر​ حال، هان شیائو باید به آیندهٔ دورتر هم فکر می‌کرد.

در اواخرِ بازی، تکنسین‌ها در نبردهای دوربرد در قوی‌ترین حالتِ خود بودند، بنابراین به‌ندرت به مهارت‌های پرخطرِ نبردِ نزدیک نیاز‌بردِ​ پیدا می‌کردند. سرکوب در محاصره یا حفظِ دژها به کار می‌آمد، اما فقط در صورتی مؤثر بود که هم‌تیمی‌ای برای‌ساخته​ ارائهٔ پشتیبانیِ تاکتیکی وجود داشته باشد. در تضاد با این دو مهارت، تک‌تیراندازی برای عملیاتِ انفرادی کاراییِ بسیار بیشتری داشت.

هان شیائو سرش‌هدف​ را خاراند و به‌۱۰٪​ این موضوع فکر کرد.

دیر یا زود که باید تنهایی کار کنم، تازه برعکسِ‌دارد​ بازیکنا که غصهٔ جونشون رو ندارن، برای من بهتره که خودم‌بی‌خیال​ رو از خطر دور نگه دارم. برای من، تک‌تیراندازی بهترین گزینه‌ست!

در زندگیِ قبلیِ هان شیائو، سبکِ خیره‌کننده و نفس‌گیرِ‌است​ نبردِ مسلحانه انتخابِ محبوبی میانِ بازیکنان بود و حتی‌هدف​ توپچی‌های حرفه‌ای هم صرفاً برای جذابیتش آن را فراگرفته بودند.

با این حال، هان شیائو‌پس‌زدن​ به‌عنوانِ یک آدمِ عمل‌گرا، پشیزی‌است​ برای این چیزها ارزش قائل نبود.

کی به خوش‌تیپ بودن وسطِ مبارزه‌باشد​ اهمیت می‌ده! مگه دارم استریم می‌کنم‌دوگانه​ که منتظرِ به‌به و چه‌چهِ چت باشم.

با این فکر،‌اگر​ تکنسینِ بزرگ هان‌مؤثر​ سرانجام تصمیمش را گرفت.

هان شیائو با‌اثر​ رضایت سر تکان‌لگدِ​ داد. تمام شد!

سپس، هان شیائو گلایدرهای پرستو را ساخت و در این فرایند ۱٬۵۰۰ تجربه به دست آورد. او همچنین آن‌ها‌توضیح​ را بهینه‌سازی کرد تا «قابلیتِ جمع‌شدنِ» چاقوی جمع‌شونده را به آن‌ها اضافه کند. در واقع، خوبیِ تواناییِ یادگیریِ واقعیِ دانش‌پرافتخارِ​ در این زندگی این بود که هان شیائو می‌توانست مفاهیم و فناوری‌های نقشه‌های ساختش را در اختراعاتِ دیگر پیاده‌سازی کند.

با اضافه‌شدنِ قابلیتِ جمع‌شدن، حالا می‌شد پیش از استفاده آن‌ها را مثلِ‌وارد​ چترِ نجات روی پشت پوشید. پس از فعال‌شدن، دو «بالِ» ۱٫۲ متری‌سلاحی​ باز می‌شد تا به کاربر اجازه دهد آزادانه در هوا پرواز کند.

پس از گلایدرها، هان شیائو دست به کارِ ساختِ تجهیزاتِ نبردِ نزدیکش شد. بازوی مکانیکی در واقع با پای مکانیکی یک مجموعه را تشکیل می‌داد و نقشه‌های ساختِ آن‌ها از طریقِ‌گلوله​ ترکیبِ دانش‌های یکسانی به دست می‌آمد. آن‌ها همچنین قطعاتِ لازمی برای ساختِ اسکلتِ بیرونی بودند. با این حال، این کار به دانشِ پیشرفته نیاز داشت و هان شیائو هنوز حتی مهارت‌های‌بگیرد​ لازم برای ساختِ یک پای مکانیکیِ درست‌وحسابی را نداشت. در بهترین حالت، می‌توانست پایی بسازد که مسافت‌های طولانی را طی کند، اما فاقدِ سازوکارهایی بود که اجازهٔ حرکاتِ چابک را می‌داد.

هان شیائو قصد داشت بازوی مکانیکی را ارتقا دهد و آن را‌مهارش​ سبک‌تر و کوچک‌تر کند. هرچند کوچک‌ترکردنش باعث می‌شد مقداری از قدرتش را‌احتمال​ از دست بدهد، هان شیائو برای جبرانِ آن نقشه‌ای در سر داشت.

هان شیائو با‌اثر​ خوشحالی گفت: «واو،‌لگدِ​ همون دفعهٔ اول!»

این ترکیبِ خاص از دانش‌ها می‌توانست نقشه‌های ساختِ بسیار‌دارد​ متفاوتی به دست دهد و او انتظار نداشت با‌جریمهٔ​ صرفِ این مقدارِ کم از تجربه به آن برسد.

موتورِ بادی هوای فشرده را به انرژیِ جنبشیِ ارتعاشی تبدیل‌دارد​ می‌کرد که وقتی به‌عنوانِ سلاح به کار می‌رفت، اساساً می‌توانست‌توضیح​ از زره‌های معمولی عبور کند و آسیبِ مستقیم وارد کند.

هان شیائو نیمی از روز را صرفِ کار روی بازوی مکانیکی کرد. او آن را بهینه‌سازی کرد تا‌هدف​ باریک‌تر شود، اما در عینِ حال طولش را افزایش داد تا تمامِ بازو را بپوشاند. او همچنین پوششِ‌همه‌مان​ آن را با پلاتین تقویت کرد تا سازوکارهای مکانیکیِ درونی‌اش را بپوشاند و دوامش را به‌شدت افزایش داد.

وقتی کارش تمام شد، بازوی مکانیکی تفاوتِ بسیار‌به‌شدت​ زیادی با شکلِ زمختِ قبلی‌اش داشت — حالا به‌حمله​ یک بازوی فلزیِ نقره‌ای و درخشان تبدیل شده بود.

با اینکه فقط یک قطعه تجهیزات با‌۱۰٪​ کیفیتِ معمولی بود، بهینه‌سازی‌های هان شیائو سه‌شده​ تأثیرِ اضافیِ مفید به آن افزوده بود.

تا اینجا، تمامِ ارتقاهایی که هان شیائو روی تجهیزاتش‌احتمال​ پیاده کرده بود چیزِ چندان خاصی نبود، اما حالا‌۲۰٪​ می‌خواست چیزی ویژه بسازد، چیزی که برازندهٔ یک تکنسین بود!

هان شیائو نفسِ عمیقی کشید.

«آمیتابها... خدایا، لطفاً بذار همون‌پس‌زدن​ دفعهٔ اول اون نقشهٔ ساخت‌است​ رو بگیرم. این همجوشی خیلی گرونه...»