چپتر 831: اولین قتل

وقتی ناوگانِ آتیمو با خاک یکسان شد، هان شیائو که در‌تکان​ خوشهٔ ستاره‌ای گارو مشغولِ استراحت بود، گزارشی از فیلیپ دریافت کرد.‌می‌فرستم​ اطلاعاتی که سپاهِ کیهانِ بزرگ گردآوری کرده بود، به دستش رسید.

هان شیائو با هیجان‌مأموریت​ مشغولِ بررسیِ اطلاعات شد و‌داشت​ گفت: «بذار پاداشم رو ببینم...»

سپاهِ کیهانِ بزرگ در چند سالِ گذشته‌می‌شد​ سیاراتِ گوناگون و چند منظومهٔ پراکنده را‌داشت​ در سراسرِ خوشهٔ ستاره‌ای گارو کشف کرده بود.

روی بخشی از این سیارات بومیانی زندگی می‌کردند، اما سپاهِ کیهانِ بزرگ همهٔ‌ماه​ آن‌ها را به بردگی گرفته بود. اطلاعاتِ پایگاهِ دادهٔ سپاهِ کیهانِ بزرگ فقط متن‌می‌بُرد​ نبود، بلکه ویدیوهایی از کلِ روندِ تسخیرِ سیاراتِ جدید را هم در بر می‌گرفت.

هان شیائو سر تکان‌بلکه​ داد و با فرماندهِ‌تسخیرِ​ ارشد، تاروکوف، تماس گرفت.

«اطلاعاتِ سپاهِ کیهانِ بزرگ‌مأموریت​ به دستم رسیده. نسخه‌ای‌بستگی​ از آن را برایتان می‌فرستم.»

تاروکوف نگاهی گذرا به سند انداخت و‌می‌شد​ با لبخند گفت: «کارتان عالی بود. امپراتوریِ‌داشت​ سرخ این خدمتِ شما را در نظر می‌گیرد.»

پیش از آنکه هان‌محسوب​ شیائو حرفی بزند، اعلانی‌شریک​ روی پنلش ظاهر شد.

مأموریتِ دنیای سوسوزن مأموریتی جناحی بود و اکتشافِ گارو‌مأموریت​ فازِ نخستِ آن محسوب می‌شد. همهٔ بازیکنان در رتبهٔ مأموریت‌حالا​ شریک بودند و این رتبه به امتیازِ اکتشاف بستگی داشت.

پس از یک ماه اکتشاف، رتبهٔ‌همه​ مأموریتِ همه در ابتدا دی‌منفی بود،‌چشمگیر​ اما حالا به رتبهٔ دی رسیده بود.

شاید این پیشرفت چشمگیر به نظر نمی‌رسید، اما این مأموریتِ‌ویدیوهایی​ رتبهٔ اس‌پلاس بود و هر افزایشِ کوچکی در رتبه زمانِ زیادی‌تماس​ می‌بُرد. هرچه به پایان نزدیک‌تر می‌شدند نیز این افزایش دشوارتر می‌شد.

با این حال، ۱٬۵۰۰ امتیازِ مشارکتِ امپراتوریِ سرخ پاداشی بود که بیش از‌همه​ همه هیجان‌زده‌اش می‌کرد. ۶٬۰۰۰ امتیازِ مشارکت برای دانشِ نهاییِ تندرِ حیاتِ ماشینی خرج‌می‌بُرد​ کرده بود و حالا کمی بیش از ۲٬۰۰۰ امتیاز برایش باقی مانده بود.

با دریافتِ یکجای ۱٬۵۰۰ امتیازِ مشارکت، حالا برای گرفتنِ یک دانشِ نهاییِ جدید فقط‌داشت​ به کمی بیش از ۲٬۰۰۰ امتیاز نیاز داشت. به‌خاطرِ جایگاهش، قیمتِ دانشِ نهایی برای‌زیادی​ او تخفیف می‌خورد. در زندگیِ قبلی، بازیکنان برای خریدِ آن باید ۱۲٬۰۰۰ امتیازِ مشارکت می‌پرداختند.

البته بازیکنانِ عادی می‌توانستند با پیوستن به امپراتوریِ سرخ مقامی به دست بیاورند و با‌افزایشِ​ انجامِ مأموریت‌ها آن را ارتقا دهند. هرچه درجه‌شان بالاتر می‌رفت، تخفیفِ بیشتری شاملِ حالشان می‌شد.‌هیجان‌زده‌اش​ با این حال، حتی بیشترین تخفیفِ ممکن هم به پای تخفیفِ ۵۰ درصدیِ او نمی‌رسید.

مأموریتِ مخفیِ ماهِ افرا سودِ‌دادهٔ​ کلانی برایش به همراه داشت و‌کلِ​ هان شیائو در پوستِ خود نمی‌گنجید.

قطعاً باید به چنین بازیکنِ توانمندی‌مأموریت​ پاداشِ بزرگی می‌داد تا بقیهٔ بازیکنان هم‌همه​ برای یافتنِ مأموریت‌های مخفیِ دیگر تشویق شوند.

همان‌طور که هان شیائو مشغولِ بررسیِ پنل بود، تاروکوف به صحبت ادامه داد: «این گزارش ما را از اعزامِ نیروی انسانیِ فراوان‌چشمگیر​ بی‌نیاز می‌کند. می‌گویم اطلاعات را واردِ نقشهٔ ستاره‌ای کنند. از آنجا که خودتان نیرو فرستاده‌اید تا سپاهِ کیهانِ بزرگ را نابود کنند،‌برای​ می‌توانید موقتاً کنترلِ قلمروشان را به دست بگیرید. همچنین می‌توانید شماری از نیروهایتان را برای استخراجِ منابع در مرکزِ گارو مستقر کنید.»

هان شیائو لبخند زد‌داشت​ و گفت: «بسیار خب.» هدفِ‌حالا​ خودش هم دقیقاً همین بود.

در مقایسه با منظومه‌های حاشیه‌ای، مرکزِ خوشهٔ ستاره‌ای پررونق‌ترین منطقه به حساب می‌آمد. نیروهای اعزامی‌اش برای نابودیِ سپاهِ کیهانِ‌ارشد​ بزرگ بهانهٔ بی‌نقصی برای ایجادِ یک مسیرِ سفرِ طولانی داشتند و به این ترتیب، در آینده می‌توانست مستقیماً واردِ‌شما​ مرکزِ خوشهٔ ستاره‌ای شود. با این روش می‌توانست تمامِ سیاراتِ مشهور را کشف کند و مخفیانه انبارهایش را پر کند.

اگر او زودتر از بقیه قلمرویی را کشف می‌کرد، دیگر متحدانِ امپراتوریِ سرخ که‌ابتدا​ بعداً سر می‌رسیدند، نمی‌توانستند آن را از چنگش دربیاورند. اگر موفق می‌شد پررونق‌ترین منطقهٔ‌پایان​ خوشهٔ ستاره‌ای را به چنگ بیاورد، بیشترین سود را از این مأموریت به جیب می‌زد.

گذشته از این، حالا که یک بار این سفرِ‌مأموریت​ طولانی را انجام داده بود، اگر مخفیانه برای یافتنِ گنجینهٔ‌حالا​ کیهانی به سمتِ شرق می‌رفت، کسی به او شک نمی‌کرد.

سپس تاروکوف گفت که موضوع را به‌ابتدا​ امپراتوریِ سرخ گزارش می‌دهد تا پاداشِ او‌اس‌پلاس​ را در قالبِ منابع و نیروی انسانی بپردازند.

پس از‌گرفته​ کمی گپ‌وگفت، تماس‌دادهٔ​ را قطع کردند.

هان شیائو سپس به دیدِ فیلیپ متصل شد‌بودند​ و توانست نبردِ میانِ بازیکنان و آتیمو را‌حالا​ که چند منظومه آن‌طرف‌تر در جریان بود، تماشا کند.

...

بوم!

صدای انفجارها تمامی نداشت!

سیلِ بازیکنان به سوی‌می‌شد​ آتیمو که در مرکز‌بودند​ قرار داشت، هجوم بردند.

آتیمو دلاورانه می‌جنگید و میانِ جمعیت جاخالی می‌داد تا از حملات در‌رتبه​ امان بماند و هم‌زمان از تمامِ بدنش پرتوهای لیزر شلیک می‌کرد. مثلِ‌اس‌پلاس​ یک برجکِ توپخانهٔ متحرک شده بود و به هر سو شلیک می‌کرد.

پرتوهای نور میدانِ نبردِ شلوغ را می‌شکافت و‌دی‌منفی​ همه‌جا پر از انفجار بود که پیکرهای انسانیِ‌کوچکی​ پوشیده در نورِ سپر را به هوا پرتاب می‌کرد.

نبرد مدت‌ها بود که جریان داشت و میدان از رنگ‌های گوناگونِ توانایی‌های بازیکنان‌تسخیرِ​ پوشیده شده بود. دست‌کم ۳۰ وضعیتِ تضعیف روی آتیمو اِعمال شده بود. هرچند‌برایتان​ این وضعیت‌ها دوامِ چندانی نداشت، اما تعدادِ بی‌شمارِ بازیکنان باعث می‌شد مدام تمدید شوند.

به‌خاطرِ اختلافِ شدیدِ سطحشان، آتیمو برتریِ سرعت داشت و بازیکنان نمی‌توانستند رویش قفل کنند یا اگرو‌حالا​ را ثابت نگه دارند. انگار بازیکنانِ مناطقِ مختلف به‌طورِ تصادفی با حملاتِ آتیمو روبه‌رو می‌شدند. بازیکنانی که‌حال​ تازه به رتبهٔ بی رسیده بودند، به‌محضِ روبه‌رو شدن با آتیمو نمی‌توانستند آسیبِ حملاتش را تاب بیاورند.

بازیکنان معمولاً در دانجن‌ها گروه‌هایی تشکیل می‌دادند که نهایتاً چند دَه عضو داشت و این نخستین باری‌ابتدا​ بود که با چنین جمعیتِ عظیمی به جنگِ یک باس می‌رفتند. هر گروه می‌خواست بیشترین آسیبِ ممکن را‌دشوارتر​ وارد کند و ترسی از آسیب زدن به خودی‌ها نداشتند. به همین دلیل، میدانِ نبرد به‌شدت آشفته بود.

دشواریِ این نبرد بسیار فراتر از انتظارِ بازیکنان بود و‌شاید​ تمامِ تاکتیک‌هایی که از پیش چیده بودند، به‌کلی بی‌فایده از‌هرچه​ آب درآمد. فقط می‌توانستند در لحظه به شرایط واکنش نشان دهند.

با این حال، بازیکنان‌پایگاهِ​ خبر نداشتند که فشارِ‌نبود​ روی آتیمو چندین برابرِ آن‌هاست.

آتیمو میانِ جمعیت می‌لولید و می‌خواست از آن‌ها به‌عنوانِ سپرِ انسانی استفاده کند تا بازیکنان از ترسِ آسیب‌پیشرفت​ زدن به خودی‌ها محتاط شوند و از شدتِ حملات بکاهند. اما با کمالِ ناباوری فهمید که این جماعت ذره‌ای‌هیجان‌زده‌اش​ به مرگِ هم‌رزمانشان اهمیت نمی‌دهند و حتی اگر به قیمتِ جانِ رفقایشان تمام می‌شد، با تمامِ قوا حمله می‌کردند.

حتی آتیموی خونسرد هم از کارِ بازیکنان جا خورد. با اینکه هیچ‌رتبه​ راهِ فراری نداشت و طرفِ مقابل دستِ بالا را گرفته بود، باز‌اس‌پلاس​ هم با چنین روشِ بی‌رحمانه‌ای و بدونِ توجه به آمارِ تلفات می‌جنگیدند!

این دیگر بی‌نهایت سنگدلانه بود. ارتشِ‌همه​ ستارهٔ سیاه واقعاً برای رسیدن به‌چشمگیر​ هدفش از هیچ کاری دریغ نمی‌کرد!

از آنجا که بازیکنان ترسی از مرگ نداشتند، استراتژیِ او به‌کلی‌کلِ​ بی‌فایده بود. آتیمو چاره‌ای نداشت جز اینکه بارانِ حملات از هر‌گرفت​ سو را تحمل کند و برای حفظِ سپرِ خود انرژی بسوزاند.

حملاتِ بازیکنان فقط در سطحِ رتبهٔ بی بود، اما‌رتبه​ آتیمو جرئت نمی‌کرد برای دفعِ آسیبِ دسته‌جمعیِ آن‌ها از‌پیشرفت​ بدنِ خودش مایه بگذارد. هرچه باشد، فیزیکِ بدنیِ قدرتمندی نداشت.

سپرش نمی‌توانست تمامِ آسیب‌ها را مهار کند، به‌ویژه حملاتِ سایکیک که‌بودند​ هرازگاهی از راه می‌رسید و سردردِ شدیدی به جانش می‌انداخت. بیشترِ‌چشمگیر​ وضعیت‌های تضعیفی که رویش اِعمال شده بود، کارِ همین حملاتِ سایکیک بود.

آتیمو جراحاتِ فراوانی هم روی بدنش داشت و جانش رفته‌رفته کم‌پیشرفت​ می‌شد. تواناییِ بازیابیِ قدرتمندی نداشت، بنابراین حتی اگر از انرژی‌اش برای تحریکِ‌می‌شدند​ ترمیمِ سلول‌ها استفاده می‌کرد، باز هم سرعتِ بازیابی‌اش به پای آسیب‌ها نمی‌رسید.

گذشته از این، با تخلیهٔ‌دادهٔ​ پرسرعتِ انرژی‌اش، آتیمو حس می‌کرد کشتنِ‌کلِ​ تمامِ دشمنان هر لحظه غیرممکن‌تر می‌شود.

با وجودِ این احساس،‌می‌شد​ تا زمانی که کوچک‌ترین‌بودند​ امیدی داشت تسلیم نمی‌شد.

آتیمو با خود فکر کرد:‌نخستِ​ حتی اگه نتونم فرار کنم، باید‌بودند​ بیشترین آسیبِ ممکن رو بهشون بزنم!

می‌خواست حتی در صورتِ مرگ هم تکهٔ بزرگی از گوشتِ ارتشِ ستارهٔ‌چشمگیر​ سیاه را بکَند. از آنجا که این دشمنان در حملاتشان این‌قدر دیوانه‌وار‌نیز​ عمل می‌کردند، او هم می‌توانست بیشترین آسیب را به آن‌ها وارد کند.

بدنِ آتیمو برقی زد و در منطقهٔ دیگری ظاهر شد. ناگهان با پا‌تسخیرِ​ گذاشتن روی مجموعه‌ای از تله‌های مکانیکی، صدای تَرَق از زیرِ پایش به گوش رسید.‌می‌فرستم​ نیروی مغناطیسیِ قدرتمندی بدنش را در بند کشید و حرکاتش را به‌شدت کُند کرد.

یکی از بازیکنان‌محسوب​ فریاد زد: «همه‌مأموریت​ بیاید اینجا! گرفتمش!»

بازیکنانِ اطراف بی‌درنگ تمامِ‌اکتشافِ​ قدرتِ آتشِ خود را‌بازیکنان​ بر سرِ آتیمو ریختند.

آتیمو غرشِ خفه‌ای سر داد و سپرِ‌ابتدا​ انرژی‌اش به‌شدت درخشید. گلوله‌ها روی سپرش بارید‌اس‌پلاس​ و جرقه‌ها به هر سو پرتاب شد.

بوم!

پرتوهای انرژی به هر سو‌بازیکنان​ شلیک شد و برج‌های توپخانه‌ای‌بستگی​ که نزدیکش بود منفجر شد.

سپس پایش را روی زمین کوبید و تله‌های مکانیکیِ زیرِ پایش را نابود کرد تا‌ماه​ آزاد شود. درست وقتی می‌خواست عقب‌نشینی کند، ناگهان موجی از سرگیجه به او دست داد و‌پایان​ بیش از ده سایکیک در اطرافش، هر کدام با یک حملهٔ ذهنی از او استقبال کردند.

در همان مکثِ کوتاه، گروهِ بزرگی از‌ابتدا​ رزمی‌کاران از فرصت استفاده کردند و جلو کشیدند‌افزایشِ​ و مشت‌های شعله‌ورشان روی سپرِ آتیمو فرود آمد.

بوم بوم بوم!

سپر شروع به سوسوزدن کرد و آتیمو دندان‌هایش را به‌بستگی​ هم سایید. سپس بازویش را تکان داد و شلاقی از انرژی‌اس‌پلاس​ بیرون زد و تمامِ رزمی‌کارانی را که جلو می‌آمدند، پس زد.

جنگیدن روی زمین به‌شدت به ضررش بود، پس آتیمو سعی کرد دوباره‌رتبه​ پرواز کند. با این حال، تنها چند متر بالا رفته بود که‌اس‌پلاس​ حسِ بازدارندهٔ قدرتمندی را احساس کرد که حرکاتش را به‌شدت کند کرد.

سرش را که بالا گرفت،‌ماه​ دید آرایه‌های جادوییِ بی‌شماری در آسمان‌پیشرفت​ شناورند تا جلوی پروازش را بگیرند.

جادوگرانِ رتبهٔ بی حتی با روی هم گذاشتنِ آرایه‌هایشان هم نمی‌توانستند متوقفش‌روندِ​ کنند، اما عبورِ آتیمو از این منطقهٔ ضدپرواز زمانِ زیادی می‌بُرد. جرئت‌رسیده​ نداشت چنین کاری کند، چون به هدفی زنده و بی‌دفاع تبدیل می‌شد.

گذشته از این، حتی اگر می‌توانست پرواز کند، تا وقتی دشمنان را‌ماه​ تارومار نمی‌کرد، باز هم تعقیبش می‌کردند. گمان نمی‌کرد سرعتِ پروازش از یک‌زمانِ​ سفینه بیشتر باشد و چون روی سیاره گیر افتاده بود، راهِ فراری نداشت.

هر دو طرف در‌اکتشافِ​ نبردی طولانی گلاویز بودند و‌مأموریت​ آتیمو کم‌کم احساسِ خستگی می‌کرد.

یادش نمی‌آمد تا آن لحظه چند نفر را کشته است.‌شاید​ شاید ده‌ها هزار نفر، و تلفاتِ ناشی از آتشِ خودی در‌پایان​ میانِ دشمن احتمالاً از کشته‌های به دستِ او هم بیشتر بود.

آتیمو آب‌دهانش را روی زمین انداخت و‌متن​ گفت: «یک مشت دیوانه!» و بدنِ سنگینش‌جدید​ را کشید تا به جنگ ادامه دهد.

انرژی‌اش رو به‌محسوب​ پایان بود و‌مأموریت​ بدنش ثانیه‌به‌ثانیه سنگین‌تر می‌شد.

دلِ آتیمو ریخت‌جناحی​ و درنده‌خوتر شد:‌محسوب​ «انگار شانسی ندارم...»

دست‌کم دشمن تلفاتِ بیشتری داده بود!‌همه​ باید تا جای ممکن آدم‌های بیشتری‌چشمگیر​ را با خودش به گور می‌بُرد!

در این لحظه، آتیمو از موجِ دیگری از آتش جاخالی داد‌کلِ​ و به اطراف نگاه کرد تا ازدحامِ دشمنانِ دورش را ببیند.‌گرفت​ ناگهان حس کرد چیزِ بسیار عجیبی در این نبرد وجود دارد.

بعد از این‌همه جنگیدن، باید دشمنانِ زیادی را کشته باشد‌بستگی​ و واضح بود که دشمنان هیچ نیروی کمکی‌ای هم نداشتند.‌نمی‌رسید​ پس چرا به نظر می‌رسید تعدادشان هیچ تغییری نکرده است؟!

آتیمو ماتش برد.

در جهان‌بینیِ او، مرگ قطعی بود و چیزی به نامِ زنده شدن وجود نداشت. از این رو، دقتِ چندانی به تعدادِ دشمنانِ مقابلش‌می‌شدند​ نکرده بود. گذشته از این، میدانِ نبرد به‌شدت آشفته بود و هزاران هزار دشمن در آن حضور داشتند. وقت نداشت چهرهٔ تک‌تکِ افراد‌مانده​ را به خاطر بسپارد. با توجه به اینکه در موقعیتی خطرناک گیر افتاده بود، تازه توانسته بود متوجه شود که یک جای کار می‌لنگد.

با درکِ این موضوع، آتیمو‌دادهٔ​ با دقت به آدم‌های اطرافش خیره‌کلِ​ شد و رنگ از رخش پرید.

«این جماعت... واقعاً بی‌مرگ‌اند؟!»

چهرهٔ آتیمو در هم رفت و ناباوری در‌بازیکنان​ نگاهش موج می‌زد. حسِ عمیقی از یأس در‌همه​ دلش رخنه کرد و به تمامِ بدنش سرایت کرد.

عجبا... بی‌دلیل نیست که به‌ماه​ تلفات اهمیتی نمی‌دن. معلوم شد این‌پیشرفت​ جماعت اصلاً مفهومِ مرگ رو نمی‌فهمن...

فکر می‌کرد دارد آسیبِ شدیدی به دشمن‌متن​ می‌زند، اما معلوم شد که این فقط خیالی‌می‌گرفت​ خام بوده است. مقاومتِ خودش تلاشی بیهوده بود.

اگر فقط مسئلهٔ رویارویی با تعدادِ زیادی دشمن در میان بود، آتیمو همچنان میل داشت تا پای‌شاید​ جان با آن‌ها بجنگد. اما با فهمیدنِ اینکه دشمنان می‌توانند دوباره زنده شوند، روانِ آتیمو به‌کلی فرو‌۱٬۵۰۰​ ریخت. در یأسِ مطلق فرو رفت و اراده‌اش برای جنگیدن کاملاً دود شد و به هوا رفت.

آخرین ذرهٔ امیدِ آتیمو نابود شد و غرش‌کنان رو‌مأموریت​ به آسمان فریاد زد: «آاااه!» سپس تمامِ قدرتِ باقی‌مانده‌اش‌دی‌منفی​ را بیرون ریخت و ذره‌ای انرژی برای خودش نگه نداشت.

بوم!

بیش از ده ستونِ ضخیمِ نور در سراسرِ میدانِ نبرد چرخید و‌روندِ​ هر کس که با آن‌ها تماس پیدا می‌کرد، در دم کشته می‌شد. همین‌نسخه‌ای​ یک حمله به‌تنهایی بیش از ده‌هزار بازیکن را به خاک و خون کشید.

«حواستون باشه! همه بخوابید رو‌بازیکنان​ زمین! این باید فازِ آخرِ باس‌داشت​ باشه. داریم واردِ درگیریِ نهایی می‌شیم!»

همهٔ تیم‌ها با عجله روی زمین خوابیدند و ستونِ‌مأموریت​ نور از بالای سرشان رد شد. با این حال، منبعِ‌حالا​ انرژیِ سوزان باز هم آسیبِ مختصری به آن‌ها وارد کرد.

ستون‌های نور به‌سرعت ناپدید شد و بدنِ‌ابتدا​ آتیمو تلوتلوخوران به این‌سو و آن‌سو تاب خورد،‌افزایشِ​ گویی هر لحظه ممکن بود به زمین بیفتد.

بنگ!

گلولهٔ توپی آتیمو را به زمین کوبید. بازیکنان‌بودند​ با دیدنِ این صحنه، با عجله بلند شدند‌حالا​ و شروع به اسپم‌کردنِ تمامِ حملاتشان روی آتیمو کردند.

آتیمو که اراده‌اش را برای مبارزه از دست داده بود، مثلِ عروسکی شده بود‌داشت​ که همه برای قاپیدنش دست‌ودست می‌کردند. دست‌وپایش به‌سرعت تکه‌پاره شد و بازیکنان بدنش را‌زیادی​ شکنجه دادند. چشمانش رفته‌رفته تار شد و بازیکنانِ اطرافش در نگاهِ او مانندِ شیاطین بودند.

پیش از مرگ، آتیمو ناگهان‌ماه​ تصور کرد که چهرهٔ تمامِ‌شاید​ بازیکنان شبیهِ چهرهٔ خودش شده است.

ناگهان به آن‌همه‌اطلاعاتِ​ سال دزدی و‌فقط​ غارتگریِ خودش فکر کرد.

آیا این تاوانِ کارهایش بود؟

خاش!

لحظه‌ای بعد، یک نفر‌داشت​ سرش را از جا‌دی‌منفی​ کند و دیدش خاکستری شد.

بازیکنی از تیمِ دودمان‌پایگاهِ​ با خوشحالی فریاد زد:‌نبود​ «هاهاها! پاداشِ کشتنش مالِ ماست!»

[شاهزاده دوم] با هیجان سرِ آتیمو‌مأموریت​ را در هوا تکان داد و‌ماه​ [پادشاه دریاسالار] در کنارش سر تکان داد.

«نوچ، آخرش‌مأموریتی​ هم رسید‌اکتشافِ​ به تیمِ دودمان.»

«من سه بار مردم ولی‌ماه​ حتی نتونستم یه تارِ موش‌شاید​ رو هم لمس کنم. عجب ضرری.»

«نظرتون چیه‌گرفته​ همین‌جا کلکِ چند‌دادهٔ​ نفرشون رو بکنیم؟»

بازیکنانِ حرفه‌ایِ تیم‌های‌محسوب​ دیگر با طمع به‌شریک​ تیمِ دودمان نگاه کردند.

[ودکا] و [کاپیتان هنریِ پیر] از اینکه پاداشِ باس‌مأموریت​ را باشگاه‌های بزرگ قاپیده بودند، ناامید شدند. تیمِ دودمان احتمالاً‌حالا​ در لیگِ حرفه‌ایِ پیشِ رو باز هم دشمنِ قدرتمندی می‌شد.

در طولِ نبردِ قبلی، آن‌ها حملاتشان را روی بازیکنانِ چینی متمرکز کرده بودند تا وانمود کنند که آتشِ‌زیادی​ خودیِ تصادفی بوده است. با این حال، متوجه شدند که خودشان هم به‌طرزِ غیرعادی و عجیبی هدفِ آتشِ خودی‌تندرِ​ قرار گرفته و هر کدام به‌طورِ میانگین سه بار مرده‌اند. احتمالاً آن‌ها هم هدفِ بازیکنانِ چینی قرار گرفته بودند.

هرچند بازیکنانِ عادی پاداشی‌پایگاهِ​ نگرفتند، اما همچنان از‌نبود​ هیجان در پوستِ خود نمی‌گنجیدند.

آتیمو اولین سوپرِ رتبهٔ‌می‌شد​ بلا بود که به‌بودند​ دستِ آن‌ها کشته می‌شد!

این اولین‌مأموریتی​ کیلِ رتبهٔ بلا‌نخستِ​ برای بازیکنان بود!

از سوی دیگر، هان شیائو‌ماه​ نیز گزارش را از فیلیپ دریافت‌پیشرفت​ کرده بود و نفسِ راحتی کشید.

«بالاخره یه‌گرفته​ رتبهٔ بلا‌پایگاهِ​ رو کشتن...»

اگر با رتبهٔ بلایی مثلِ امبر طرف‌شریک​ بودند، بازیکنان هر چند بار هم که‌ابتدا​ زنده می‌شدند، محال بود بتوانند او را بکشند.

با این حال، آتیمو چنین تواناییِ بیمارگونه‌ای نداشت و فقط یک سوپرِ رتبهٔ بلای معمولی بود. فیلیپ سفینه را ساقط کرده بود، اما بازیکنان سفینه‌های‌افزایشِ​ خودشان را برای تعقیبِ او داشتند. از این رو، آتیمو هیچ راهِ فراری نداشت و چاره‌ای جز رویارویی با بازیکنان برایش نمانده بود. از آنجا‌خرج​ که بازیکنان در سطحِ یک سوپرِ رتبهٔ بی بودند، قدرتشان با جهشی کیفی روبه‌رو شده بود و آتیمو چاره‌ای جز مرگ با کوله‌باری از حسرت نداشت.

در نگاهِ هان شیائو، این اتفاق‌همه​ نقطهٔ عطفی برای بازیکنان و همچنین‌چشمگیر​ نقطهٔ چرخشی در طرزِ تفکرشان بود.

در زندگیِ قبلی، بازیکنان تازه در نسخهٔ ۴٫۰ توانسته بودند کلکِ یک سوپرِ رتبهٔ بلا را‌تکان​ بکنند. پس از آن، بازیکنان فهمیدند که می‌توانند قدرتی در حدِ یک سوپرِ رتبهٔ بلای معمولی‌لبخند​ داشته باشند و وضعیتِ روانی‌شان تغییری نامحسوس کرد. اعتمادبه‌نفسشان بیشتر شد... و البته کله‌خرتر هم شدند.

از آنجا که بازیکنان به‌شدت خودرأی بودند، راهی برای جلوگیری از این موضوع‌همه​ وجود نداشت. با این حال، این تأثیر در حالِ حاضر محدود بود. قدرتِ‌می‌بُرد​ رزمیِ شخصیِ هان شیائو و سازمانش برای سرکوبِ شیاطینِ درونِ همهٔ بازیکنان کفایت می‌کرد.

او عمداً اجازه داده بود بازیکنان با آتیمو درگیر شوند تا بتوانند به‌عنوانِ اعضای‌داشت​ ارتشِ ستارهٔ سیاه، کلکِ یک سوپرِ رتبهٔ بلا را بکنند. اگر کمکِ فیلیپ نبود، نمی‌توانستند‌می‌بُرد​ جلوی فرارِ آتیمو را بگیرند و محال بود بتوانند اولین باسِ رتبهٔ بلا را بکشند.

از این رو، این اولین کیل ثمرهٔ تلاشِ بازیکنان و در‌پیشرفت​ عینِ حال نشانهٔ قدرتِ جناح بود. تا زمانی که بازیکنان این‌نزدیک‌تر​ موضوع را درک می‌کردند، حسِ تعلقشان به جناح روزبه‌روز بیشتر می‌شد.

گذشته از این، این اولین کیل رویدادی تاریخی و‌بلکه​ یک عملیاتِ مشترکِ ارتشی به حساب می‌آمد. از طریقِ‌فرماندهِ​ این اتفاق، بازیکنانِ بسیار بیشتری به ارتش گره می‌خوردند.