چپتر 662: ارتقای کلاس و مأموریتِ ارتقا

هان شیائو آرامش خود را بازیافت‌کردنِ​ و به توانایی‌های جدیدی که از ارتقای‌نبردهای​ کلاس به دست آورده بود نگاهی انداخت.

هان شیائو سر تکان داد.

پس از انتخابِ جوهرِ فناوریِ مجازی، هر ارتقای کلاس در آینده توانایی‌ها‌نمی‌آمد​ و موهبت‌های این شاخه را تقویت می‌کرد. حالا چند تواناییِ مهمِ مکانیکِ مجازی‌اعماقِ​ ارتقا یافته و دو تواناییِ جدید هم به این فهرست اضافه شده بود.

تأثیرِ مهارتِ تقویتِ برنامهٔ منطقی این بود‌فعال​ که ارتقاهای متعددی روی هوشِ مصنوعی پیاده‌بفرستد​ می‌کرد تا بازدهِ محاسباتی‌اش را بالا ببرد.

هوشِ مصنوعی یاورِ مهمی هم در حمله و‌چون​ هم در دفاعِ مجازی بود. هرچه سطحِ هوشِ‌داده​ مصنوعی بالاتر بود، درصدِ موفقیت هم بیشتر می‌شد.

این توانایی می‌توانست برای تقویتِ فیلیپ به کار‌کردنِ​ برود. هرچه باشد، ریسدا یک حیاتِ مستقل بود.‌مستقیم​ فیلیپ همچنان وفادارترین و دوست‌داشتنی‌ترین گزینه‌اش به حساب می‌آمد.

کاشتِ عمیقِ داده‌ها تواناییِ نفوذِ پنهانش را تقویت می‌کرد. این توانایی اجازه می‌داد به جای‌زیادی​ حمله به فایروال، وقت بگذارد و رخنه‌ها و شکاف‌ها را پیدا کند و سپس بسته‌های دادهٔ‌پنهان​ استتارشده را بی‌سروصدا و بدونِ فعال کردنِ هیچ آژیری، به درونِ برنامهٔ هوشِ مصنوعیِ هدف بفرستد.

این توانایی در نبردهای مستقیم به کار نمی‌آمد، چون زمانِ زیادی می‌برد. با این حال، برای عملیات‌های مخفیانه بی‌نقص بود.‌زیادی​ بسته‌های داده می‌توانستند مثلِ کاوشگرهایی که به اعماقِ اقیانوس نفوذ می‌کنند، در عمقِ هوشِ مصنوعیِ دشمن پنهان شوند. آن‌ها می‌توانستند‌جریان‌ها​ حرکتِ «جریان‌ها» را تشخیص دهند و اطلاعاتِ مفید را فیلتر کنند. همچنین می‌توانستند نقشِ یک بمبِ ساعتی را ایفا کنند.

در عینِ حال، حتی می‌توانستند به پایین‌ترین لایهٔ داده‌های‌زمانِ​ هوشِ مصنوعیِ هدف شیرجه بزنند، منطقِ جدیدی در آن‌مثلِ​ بکارند و مخفیانه کاری کنند که به اربابش خیانت کند.

علاوه بر ارتقای برخی توانایی‌ها،‌بی‌سروصدا​ این ارتقای کلاس دو تواناییِ مهمِ‌درونِ​ جدید هم به او داده بود.

مکانیک‌های حقیقت به آسیبِ بالایشان معروف‌درونِ​ بودند. تخصصشان تبدیلِ سربازانِ ماشینی به‌نمی‌آمد​ نیروهای نخبه و تقویتِ ویژگی‌های ماشین‌آلات بود.

دانشِ حقیقتِ ماشینی موهبتِ محوریِ مکانیکِ حقیقت بود. این موهبت حقیقتِ ماشین‌آلات‌مصنوعیِ​ را با تولید در هم می‌آمیخت. این کار زره، دفاع، هستهٔ انرژی،‌مخفیانه​ قدرتِ سلاح، بُرد و سایرِ ویژگی‌های ماشین‌آلات را به‌طورِ همه‌جانبه تقویت می‌کرد.

میزانِ افزایشِ هر ویژگی بینِ ۱۵ تا ۴۰٪ متغیر‌زمانِ​ بود. در یک کلام، افزایشِ قدرتِ یک شیءِ ماشینیِ‌مثلِ​ واحد چشمگیر بود. تواناییِ تولیدِ او به‌شدت افزایش یافته بود.

خروجیِ مفرطِ انرژی بازدهِ خروجیِ هستهٔ انرژی‌فعال​ را بالا می‌برد. این کار شبیهِ گشاد کردنِ‌نبردهای​ دهانهٔ ظرف برای سریع‌تر کردنِ جریانِ آب بود.

این توانایی قدرتِ سلاح را بر اساسِ‌مصنوعیِ​ سطحِ انرژیِ مصرفی افزایش می‌داد و هرچه سطحِ‌زیادی​ انرژی بالاتر بود، پاداشِ آسیب هم بیشتر می‌شد.

طبقِ تجربهٔ هان شیائو، استفاده از رآکتورِ همجوشیِ سرد می‌توانست آسیبِ‌درونِ​ سلاح را حدودِ ۱۱٪ افزایش دهد، در حالی که استفاده از‌حال​ انرژیِ سایونیک این آسیب را بینِ ۲۵ تا ۳۰٪ بالا می‌برد.

قدرتِ خودِ انرژیِ سایونیک از قبل آسیبش‌نمی‌آمد​ را بالا می‌برد. با اضافه شدنِ این‌مخفیانه​ دو توانایی، قدرتِ تخریبش چند پله بالاتر می‌رفت.

افزایشِ قدرتی که از این ارتقای کلاس گرفتم حتی از دفعهٔ قبل هم بیشتره. ویژگی‌های پایهٔ سازه‌های ماشینی خیلی مهمن. حتی اگه‌حال​ یه ذره هم برن بالا، پاداشِ نیروی مکانیکیِ من چند برابرشون می‌کنه. مکانیکِ حقیقت یه نقطهٔ عطفِ بزرگه. با بالا رفتنِ این همه‌فیلتر​ ویژگی و پاداش‌های نیروی مکانیکیِ خودم، یعنی با یه ارتشِ ماشینیِ هم‌اندازه، تواناییِ جنگیم نسبت به قبل از ارتقای کلاس خیلی قوی‌تر می‌شه!

هان شیائو راضی بود. پس از ارتقای کلاس، تهدیدِ‌بفرستد​ ارتشِ ماشینی‌اش برای رتبه‌های بلا به‌مراتب بیشتر می‌شد. به‌عملیات‌های​ این ترتیب، تواناییِ رزمیِ خودش هم بالا رفته بود.

در مراحلِ بالاترِ کلاسِ اصلی، مزایای ارتقای کلاس هم بیشتر می‌شد.‌درونِ​ سقفِ سطحِ فعلی ۲۵ بود، یعنی ۵ سطح بالاتر از حدِ‌حال​ ارتقا. این یعنی ارتقای کلاس حتی از ارتقا هم سخت‌تر بود.

هان شیائو که ذخیرهٔ عظیمی از تجربه داشت، چشم‌زمانِ​ به هم نزد و توانایی‌های جدیدش را تا آخر‌مثلِ​ بالا برد و سطحِ خودش را هم به ۱۸۰ رساند.

مثلِ همیشه، امتیازهای‌هدف​ آزاد را روی‌مستقیم​ هوش خرج کرد.

ارتقای سطحِ خودش و توانایی‌ها، ۱۳ امتیازِ استعداد برای هان شیائو به همراه داشت. سپس چند نقشهٔ ساخت را ارتقا‌زیادی​ داد تا چند امتیازِ دیگر هم بگیرد. هان شیائو با ترکیبِ این‌ها و پس‌اندازِ قبلی‌اش، مستقیماً دانشِ فوق‌پیشرفتهٔ انرژیِ حالتِ غیرعادی‌تشخیص​ را تا سطحِ ۴ بالا برد. هر سطح برایش ۱۲ امتیازِ استعداد آب خورد. امتیازهای استعدادش در یک چشم‌به‌هم‌زدن خالی شد.

هرچه سطحِ دانشِ محوری بالاتر بود، بهتر بود. این مسئله روی ویژگی‌های ارتشِ ماشینی که قصدِ بازسازی‌اش را داشت تأثیر می‌گذاشت. این‌ها امتیازهای‌مثلِ​ استعدادی بود که دیر یا زود باید خرج می‌شد، بنابراین هان شیائو هیچ تردیدی به خود راه نداد. به هر حال تجربهٔ فراوانی داشت‌عینِ​ و می‌توانست با ارتقای نقشه‌های ساخت باز هم امتیازِ استعداد به دست بیاورد. هرچند هزینهٔ سه‌برابری کمی دردناک بود، اما همچنان می‌توانست تحملش کند.

سطحِ کلِ او به ۱۸۰ رسید‌بدونِ​ که مرحلهٔ ارتقا بود و مأموریتِ‌مصنوعیِ​ ارتقا هم طبقِ برنامه از راه رسید.

چهرهٔ هان‌استتارشده​ شیائو غرقِ‌بدونِ​ شادی شد.

وقتی سطحِ ۶۰ بود، مأموریتِ ارتقای مشابهی از‌شکاف‌ها​ نوعِ آزمون برایش فعال شده بود. این نوع‌بدونِ​ مأموریت‌ها دشوار نبودند و باعث نمی‌شدند سطحش گیر کند.

لازمهٔ مأموریت مبارزه با سوپرهای هم‌رتبه، یعنی رتبهٔ بلا بود. امتیازهای‌فعال​ آزمون پس از پیروزی داده می‌شد، به این معنی که یک‌چون​ مبارزهٔ تمرینی هم کفایت می‌کرد. بنابراین، نیازی به کشتنِ حریف نبود.

این مأموریت برای بازیکنان کمی دردسرساز بود. آن‌ها باید همه‌جا دنبالِ اِن‌پی‌سی‌های رتبهٔ بلا می‌گشتند. تازه اگر یکی‌مهمی​ را پیدا می‌کردند و درخواستِ مبارزه می‌دادند، باز همه‌چیز به این بستگی داشت که شخصِ مقابل اصلاً دلش می‌خواهد‌همچنان​ با بازیکن مبارزه کند یا نه. اگر هم بازیکن مستقیماً حمله می‌کرد، باعثِ خشمِ جناح یا سازمانِ حریف می‌شد.

بازیکنان مجبور بودند تقریباً تمامِ وقتشان را صرفِ جست‌وجوی حریف‌مصنوعیِ​ کنند. چه‌بسا گاهی حتی نمی‌توانستند پیروز شوند. با این حال،‌حال​ این موضوع برای هان شیائو اصلاً مشکلی به حساب نمی‌آمد.

با شبکه و ارتباطاتی که در‌بگذارد​ حلقهٔ ستاره‌ایِ شکسته داشت، پیدا کردنِ‌بسته‌های​ حریفِ تمرینی برایش هیچ کاری نداشت.

ارتشِ ستارهٔ سیاه به‌تنهایی دو رتبهٔ آ داشت. با شناختی که از شخصیتِ لاگی داشت، او به‌هدف​ احتمالِ زیاد از تمامِ توانش استفاده نمی‌کرد، پس آن شش امتیازِ آزمون از همین حالا تضمین‌شده بود.‌اعماقِ​ متأسفانه سطحِ رینولد بسیار پایین‌تر از او بود، وگرنه می‌توانست چهار امتیازِ دیگر هم به جیب بزند.

الان سطحِ ۱۸۰ هستم،‌شده​ تو رتبهٔ آ خیلی بالا‌روی​ نیستم. پیدا کردنِ حریف آسونه...

سطحِ ۱۸۰ به معنای چهارمین تکاملِ نژادی‌اش بود. او معجونِ عصارهٔ بسیاری‌بفرستد​ از موجوداتِ خلأ و حتی هستهٔ یک لردِ خلأ را مصرف کرده بود.‌می‌توانستند​ به همین دلیل، در طولِ تکاملِ نژادی باید گزینه‌های قدرتمندِ فراوانی نصیبش می‌شد.

از آنجا که مأموریتِ ارتقا دشوار نبود، هان شیائو هیچ عجله‌ای‌سپس​ نداشت. پیش از پیدا کردنِ حریف برای مبارزه، دست‌کم باید ارتشِ ماشینی‌اش‌هدف​ را بازسازی می‌کرد. ارتشِ ماشینی منبعِ اصلیِ توانِ رزمی‌اش به شمار می‌رفت.

هان شیائو پس از کمی‌سپس​ بررسیِ توانایی‌های جدید، پنل را باز‌فعال​ کرد و نگاهی به ویژگی‌هایش انداخت.

به لطفِ موهبتِ حیاتِ تقویت‌شدهٔ پیشرفته، سطحِ انرژیِ هان شیائو‌نبردهای​ از قبل هم حدودِ ۱۶٬۰۰۰ بود. حالا با توانایی‌های جدید‌بی‌نقص​ و ده سطحِ بیشتر، رتبهٔ انرژی‌اش دوباره بالا رفته بود.

تا وقتی مأموریتِ ارتقا رو تموم کنم، تجربه‌ام اون‌قدر زیاد می‌شه‌درونِ​ که مکانیکِ حقیقت رو به سقفش برسونم و این‌طوری سطحم می‌شه ۱۹۵.‌عملیات‌های​ تازه، با پاداشِ تکاملِ نژادی هم حتماً می‌تونم به رتبهٔ آ‌پلاس برسم.

به هرلوس و بقیه سپرد که به امورِ ارتشِ ستارهٔ سیاه‌می‌برد​ رسیدگی کنند و خودش دست به کارِ بازسازیِ ارتشِ ماشینی شد.‌نفوذ​ مشتاق بود ببیند ارتشِ ماشینی‌اش پس از ارتقای کلاس چقدر قدرتمندتر می‌شود.

اولین قدم در این بازسازی،‌بی‌سروصدا​ به استخراجِ انرژیِ جدید و‌آژیری​ ساختِ رآکتورِ سایونیک اختصاص داشت.

انرژیِ سایونیک نوعی انرژیِ سطح‌بالا و به‌شدت ناپایدار بود. معمولاً فقط تمدن‌های خوشهٔ ستاره‌ای روی انرژیِ سایونیک تحقیق‌عملیات‌های​ می‌کردند، چراکه خطراتِ فراوانی به همراه داشت. اگر تمدنی بدونِ برخورداری از فناوریِ پیشرفتهٔ کافی دست به مطالعهٔ‌تشخیص​ آن می‌زد و انرژیِ سایونیک از کنترل خارج می‌شد، چه‌بسا یک تمدنِ سیاره‌ای را به‌کلی به نابودی می‌کشاند.

فدراسیونِ نور نخستین تمدنی بود که انرژیِ سایونیک را کشف کرد. این فدراسیون‌هدف​ در زمینهٔ تحقیق و توسعه همواره پیشگام بود. مدت‌ها پیش از ظهورِ فرارتبه‌های‌داده​ آ، انرژیِ سایونیک در جنگِ میانِ سه تمدنِ کیهانی به کار گرفته شده بود.

نخستین کشفِ انرژیِ سایونیک به زمانی برمی‌گشت که فدراسیونِ نور روی پروژهٔ فضازمانِ خاصی تحقیق می‌کرد. در‌می‌توانستند​ جریانِ آزمایشی که شاملِ فروپاشیِ فضاهای ثانویه می‌شد، آن‌ها تصادفاً دریافتند که حجمِ عظیمی از مادهٔ متلاشی‌شده‌مفید​ در طولِ فروپاشی، به نوعِ ویژه‌ای از انرژی تبدیل می‌شود. این‌گونه بود که کشفِ انرژیِ سایونیک رقم خورد.

پس از دوره‌ای طولانی از‌بی‌سروصدا​ تحقیقات، سه تمدنِ کیهانی رفته‌رفته درکِ‌درونِ​ روشن‌تری از انرژیِ سایونیک پیدا کردند.

این انرژی بسیار سطح‌بالا بود و از فروپاشیِ فضاییِ ثانویه سرچشمه می‌گرفت. انرژیِ سایونیک می‌توانست بیشترِ اشکالِ انرژیِ پیرامونش‌مخفیانه​ مانندِ گرما، الکتریسیته و غیره را در خود جذب کند و همه را به انرژیِ سایونیک تغییر دهد. تمامِ‌اطلاعاتِ​ این انرژی‌ها با کمترین میزانِ اتلاف در طولِ فرایندِ همسان‌سازی، در هم متراکم می‌شدند. این واکنش «تورمِ سایونیک» نام داشت.

از آنجا که هزینهٔ فروپاشیِ فضایی برای استفادهٔ عمومی بسیار سنگین بود، سه تمدنِ کیهانی با تکیه بر همین ویژگی، ذراتِ سایونیکِ‌حال​ آغازین را از آزمایش‌های فروپاشی استخراج کردند. آن‌ها فناوریِ ذخیره‌سازیِ خاصی توسعه دادند که ذراتِ سایونیکِ آغازین را در حالتِ خفته نگه می‌داشت.‌فیلتر​ این کار مانع از تورمِ سایونیکِ طبیعی می‌شد و پس از آن بود که تلاش برای کاربردهای انبوهِ این انرژی را آغاز کردند.

البته در جریانِ این آزمایش‌ها شکست‌هایی هم در کار بود. به محضِ اینکه انرژیِ سایونیک از کنترل خارج می‌شد و در معرضِ فضای بیرون قرار می‌گرفت، رفتاری شبیهِ سیاه‌چاله پیدا می‌کرد و بی‌وقفه تمامِ اشکالِ‌فیلتر​ انرژیِ پیرامونش را می‌بلعید. تمامِ انرژی‌های جذب‌شده به انرژیِ سایونیک تبدیل می‌شدند و این چرخه باعث می‌شد تورمِ سایونیک مدام تکرار شود و واکنشِ پرتوزایی به نامِ «آلودگیِ سایونیک» به وجود بیاورد. وقتی فروپاشیِ ذراتِ‌موهبت​ سایونیکِ آغازین به نقطهٔ بحرانی می‌رسید، انفجارِ مهیبی رخ می‌داد. مقدارِ ناچیزی از ذراتِ سایونیکِ آغازین کافی بود تا نیمی از یک سیاره را با خاک یکسان کند و تمدنِ سیاره‌ایِ آن را به نابودی بکشاند.

پس از دوره‌ای طولانی از پژوهش روی انرژیِ سایونیک، سه تمدنِ کیهانی سرانجام موفق به ساختِ رآکتورِ سایونیکِ‌چون​ بسیار کارآمد و قابل‌کنترلی شدند که بازدهی‌اش به‌مراتب از همجوشیِ هسته‌ای بیشتر بود. با این حال، به دلیلِ‌پنهان​ ترس از قدرتِ مخربِ این انرژی در صورتِ خروج از کنترل، در دورانِ اولیه استفادهٔ گستردهٔ چندانی نداشت.

سه تمدنِ کیهانی پس از مطالعاتِ گسترده، به ویژگیِ دیگری از انرژیِ سایونیک پی بردند؛ این انرژی نه‌تنها قابلیتِ همسان‌سازی داشت،‌داده​ بلکه می‌توانست به‌صورتِ معکوس به اشکالِ مختلفِ انرژی نیز تبدیل شود. از آنجا که انرژیِ سایونیک از فروپاشیِ فضایی به وجود‌همچنین​ می‌آمد، برخی بر این باور بودند که سایونیک همان شکلِ اولیه یا نهاییِ انرژی است و به اصطلاح «انرژیِ کیهانی» نامیده می‌شود.

تحقیقات روی انرژیِ سایونیک همچنان ادامه داشت و هزاران فرضیه و پژوهش در این زمینه مطرح بود. سه تمدنِ‌زمانِ​ کیهانی بارها روش‌های جمع‌آوری و فرمول‌های پالایشِ آن را بهبود بخشیده بودند. انرژیِ سایونیک دیگر به منبعِ انرژیِ سطح‌بالا،‌آن‌ها​ کارآمد و قابل‌کنترلی تبدیل شده بود و در عینِ حال، فناوریِ ضروری و حیاتی برای کلاسِ مکانیک به شمار می‌رفت.

هان شیائو به‌عنوانِ مکانیکِ رتبهٔ بلا، پس‌نمی‌آمد​ از فراگیریِ انرژیِ حالتِ غیرعادی می‌توانست ذراتِ‌مخفیانه​ سایونیکِ آغازین را در کمالِ امنیت استخراج کند.