چپتر 48: دانشِ پیشرفته و ارتقای کلاس

در گلکسی، درختِ دانش برای هر کلاس نامِ متفاوتی داشت: درختِ دانشِ‌می‌گرفت​ ماشینی برای مکانیک‌ها، درختِ تسلط بر چی برای رزمی‌کارها، درختِ دی‌ان‌ای برای‌دی‌ان‌ایِ​ اِسپرها، درختِ دانشِ طلسم برای جادوگرها و درختِ تواناییِ سایکیک برای سایکیک‌ها.

رزمی‌کارها روی قدرت و مبارزه تمرکز داشتند و هنرِ چی را تمرین‌نیروی​ می‌کردند. مهارت‌هایی چون انفجارِ انرژی، که نامش گویای همه‌چیز بود، و موج‌گریز،‌اِسپر​ که امکانِ جاخالی‌دادنِ آنی را فراهم می‌کرد، از جمله مهارت‌هایشان به شمار می‌رفت.

اگرچه رزمی‌کاران در سراسرِ کیهان آموزه‌ها و فنونِ‌اساسِ​ متفاوتی را به کار می‌بستند، اما محورِ همهٔ‌چرا​ آن‌ها بر اساسِ استفاده از نیروی چی شکل می‌گرفت.

اِسپرها بسیار منحصربه‌فردتر بودند، چرا که هر کدام قدرت‌های فراطبیعیِ متفاوتی در اختیار داشتند. قدرتِ یک اِسپر با رشدِ دی‌ان‌ایِ او تعیین می‌شد. با ارتقای سطحِ دانش‌هایشان، تسلطشان بر قدرت‌هایی‌سرعت​ نظیرِ توان، سرعت، کنترل و غیره افزایش می‌یافت. برای مثال، مگنتو در جوانی فقط می‌توانست اشیای کوچکی مثلِ سکه را کنترل کند. با این حال، با تکاملِ قدرت‌هایش، توانست کلِ‌درآورد​ یک استادیوم را جابه‌جا کند و در نهایت حتی میدانِ مغناطیسیِ زمین را به تسلطِ خود درآورد. می‌شد گفت با گذشتِ زمانِ کافی، استعدادِ یک اِسپر هیچ حد و مرزی ندارد.

البته دو اِسپر با ابرقدرتِ یکسان لزوماً از آن به یک شکل استفاده نمی‌کردند.‌منحصربه‌فردتر​ برای مثال، همهٔ کاربرانِ الکتریسیته نمی‌توانستند کارها و کاربردهای دست‌کاریِ برقِ یکدیگر را تقلید‌سطحِ​ کنند. تا حدودی، هر بازیکن در گلکسی باید مسیرِ «تخصص» خود را انتخاب می‌کرد.

نمایشگرِ روبه‌روی‌آموزه‌ها​ هان شیائو‌کار​ روشن شد.

«این دانشِ شاخهٔ تسلیحاته!»

اگرچه ظاهراً فقط یک دانشِ پیشرفتهٔ مناسب‌محورِ​ برای مکانیک‌ها در دسترس بود، هان شیائو‌می‌گرفت​ از داشتنِ همان هم غرقِ شادی شد.

حالا دیگه‌کار​ تو استاردراگون‌اما​ هیچ‌کس جلودارم نیست!

هان شیائو بی‌درنگ دکمهٔ تأیید را‌نیروی​ فشرد. بلافاصله ستون‌هایی از متن و‌چرا​ نمودارهای پیچیده روی نمایشگر نقش بست.

«بله!»

با انتقالِ تمامِ دانشِ‌اما​ روی نمایشگر به مغزش، سرگیجه‌استفاده​ به جانِ هان شیائو افتاد.

اگرچه کلِ این فرایند فقط‌می‌گرفت​ چند ثانیه طول کشید، برای‌کدام​ هان شیائو بسیار طولانی‌تر گذشت.

ناگهان سرش را به‌محورِ​ عقب پرت کرد. «آپلود» با‌نیروی​ موفقیت به پایان رسیده بود.

این سه مسیر برای مکانیک‌ها‌همهٔ​ در دسترس بود و انتخابِ هر‌می‌گرفت​ کدام، تصمیمی بازگشت‌ناپذیر به شمار می‌رفت.

توپچی‌ها در بمبارانِ دوربرد و توپخانهٔ سنگین تخصص داشتند. در سطوحِ‌خود​ بالاتر، قدرتِ آتشِ آن‌ها ترسناک می‌شد. در گلکسی همه می‌دانستند که‌ابرقدرتِ​ کلیدِ پیروزی یا شکست در برابرِ یک توپچی به فاصله بستگی دارد.

اگه توپچیِ دشمن‌توانست​ تو فاصلهٔ ۱۰۰ متریته،‌نهایت​ معطل نکن—بهش حمله کن!

اما اگه بیشتر از ۱٬۰۰۰‌می‌گرفت​ متر فاصله داره، عاقلانه‌ترین کار‌کدام​ اینه که با احتیاط جلو بری.

و اگه فاصله‌اش ۳٬۰۰۰ متره... خب،‌آن‌ها​ هنوز دنیا به آخر نرسیده، اما‌بسیار​ بیشتر از اون، دیگه خدا بهمرات رفیق.

از سوی دیگر، رزمی‌کارانِ مکانیکی برای نبردِ نزدیک از سلاح‌های جنگیِ‌خود​ پیشرفتهٔ فناورانه بهره می‌بردند. از زره‌های زیستی گرفته تا لباس‌های مکانیکیِ متحرک،‌یکسان​ راه‌های زیادی برای رفعِ عطشِ رزمی‌کارانِ مکانیکی در نبردهای تن‌به‌تن وجود داشت.

با این حال، در مقایسه با‌جابه‌جا​ تکنسین، هر دوی این مسیرها از ذاتِ‌خود​ اصلیِ یک مکانیک، یعنی اختراع، فاصله می‌گرفتند.

بیش از ۸۰٪ از نقشه‌های ساخت در انحصارِ تکنسین‌ها بود، بنابراین‌قدرت‌های​ انتخابِ هر یک از دو مسیرِ دیگر به معنای چشم‌پوشی از‌دانش‌هایشان​ تواناییِ ساختِ بسیاری از تجهیزات و ماشین‌آلاتِ سطح بالا تمام می‌شد.

در عوض، آن‌ها در مبارزه برتریِ چشمگیری نسبت به تکنسین‌ها داشتند و‌بسیار​ برای بیشترِ بازیکنان سرگرم‌کننده‌تر بودند. گذشته از این، اکثرِ مردم کلاس‌های «تولیدی» را‌می‌شد​ خسته‌کننده می‌دانستند. تکنسین‌ها تا نسخهٔ ۳٫۰ همیشه کم‌طرفدارترین کلاسِ بازی به حساب می‌آمدند.

کلاسِ اصلیِ هان شیائو در گلکسی تکنسین بود و آن‌تسلطِ​ را به دو مسیرِ دیگر ترجیح می‌داد، به همین دلیل‌ندارد​ از همان ابتدا تصمیمش را برای انتخابِ مسیرِ تکنسین گرفته بود.

هان شیائو حس کرد‌محورِ​ قدرتی نامرئی و مرموز‌استفاده​ بدنش را در بر می‌گیرد.

هرچند در چشمِ گو هوی و دیگران انگار از اول تا آخر هیچ اتفاقی نیفتاده بود، تغییراتِ شگفت‌انگیزی‌کافی​ درونِ بدنِ هان شیائو رخ داده بود. در حالِ حاضر، آن قدرتِ مرموزی که او را در بر گرفته‌کنند​ بود، نه‌تنها قدرتِ جدیدی به او می‌بخشید، بلکه انرژیِ خفتهٔ درونِ سلول‌هایش را بیدار می‌کرد و به تشدید وامی‌داشت.

ناگهان پنل روشن شد.

وقتی فرایند تمام شد،‌محورِ​ هان شیائو حس کرد بدنش‌نیروی​ از نو ساخته شده است.

حالا می‌توانست ذراتِ ریزِ غبار روی صفحه‌کلید را با وضوحی‌تسلطِ​ خیره‌کننده ببیند و حتی وزوزِ جریانی که در سراسرِ اتاقِ شیشه‌ای‌البته​ می‌دوید و پیش‌تر به چشم نمی‌آمد، اکنون به‌وضوح به گوشش می‌رسید.

«تونستم!»

هان شیائو‌استفاده​ برگهٔ اطلاعاتِ شخصیت‌می‌گرفت​ را باز کرد.