چپتر 1003: ارتقا
0«تسلیم شو. تو در یه رقابت ساده بین قلمروها شکست‌تعداد می‌خوری.» صدای آکابان در سراسر میدان نبرد طنین‌انداز شد. او در‌زمین کنار دو نیمه‌خدای درگیر در نبرد، با آسودگی دور لِی‌لین می‌چرخید.
او روح دلاور یک امپراتور را داشت و پیش از تبدیل شدن به یک نیمه‌خدا، آشکارا یک استراتژیست بود.آستین کلماتش طوری طراحی شده بودند که بر ذهن لِی‌لین تأثیر بگذارند. متأسفانه، سختی‌هایی که خود لِی‌لین کشیده بود، اراده‌ای سخت‌تر‌می‌توانست از الماس به او بخشیده بود. چنین چالش‌هایی بی‌فایده بودند و تنها کمبود اعتمادبه‌نفس آکابان را برای او آشکار می‌کردند.
«نگران برگ برنده‌هایی هستی که دارم؟ یا پیشینه‌ام توی سرزمین اصلی؟» چرخ‌دنده‌های ذهن لِی‌لین به کار افتادند‌خارج و او خیلی زود فهمید که طرف مقابل به چه چیزی فکر می‌کند. به نظر می‌رسید آکابان‌توسط کمی درباره خدایان سرزمین اصلی می‌داند و به همین دلیل در حال حدس زدن هویت لِی‌لین بود.
متأسفانه، لِی‌لین اکنون کاملاً تنها بود. حتی اگر‌میتونم قرار بود اینجا کشته شود، هیچ‌کس برای آکابان دردسری‌باقی درست نمی‌کرد... البته به جز بدن اصلی وارلاک او.
«اگه از شهر شناور استفاده کنم، میتونم هر چهار نفرشون رو به راحتی نابود کنم، اما اونوقت‌مطلع دیگه یه راز باقی نمی‌مونه...» لِی‌لین غرق در افکارش به نظر می‌رسید. او تعداد فوق‌العاده‌ای برگ برنده در‌کند آستین خود جمع‌آوری کرده بود و اگر سایر خدایان از آن مطلع می‌شدند، احتمالاً فک‌هایشان به زمین می‌افتاد.
شهر شناور به منطقه‌ای در خارج از جزیره دیبانکس منتقل شده بود و‌نمی‌مونه منتظر فرمان‌های بعدی او بود. شهر شناور در اوج عملکرد خود، می‌توانست با‌فک‌هایشان خدایان حقیقی رقابت کند! رسیدگی به چند نیمه‌خدا مانند یک بازی ساده بود.
متأسفانه، چنین قدرتی توسط سایر‌برنده خدایان حس می‌شد و در آینده‌می‌شدند کار را برای او دشوار می‌کرد.
«قلمرو کشتار!» لِی‌لین تصمیم گرفت با قدرت خودش بجنگد. قلمرو قرمز تیره‌نابود از درون او فوران کرد و به او اجازه داد تا افزایش قدرت‌جمع‌آوری عظیمی به دست آورد. هر چه باشد، او اکنون در زمین خودش بود.
قلمرو قرمز تیره که قدرت عطش خونین و ظالمانه‌ای را‌تعداد در خود داشت، ناگهان منبسط شد و حتی قلمروهای دو نیمه‌خدا‌زمین را به عقب راند. آن‌ها اکنون در شرایط برابری قرار داشتند.
«چه عطش خون خالصی، و قدرت این قلمرو...» آکابان که‌دیگه از حاشیه تماشا می‌کرد، بلافاصله به نظر رسید که غرق‌جمع‌آوری در افکارش شده است، گویی از قلمرو لِی‌لین الهام گرفته بود.
«به خاطر خلوصشه؟ من در گذشته خیلی طمع‌کار بودم... برای تبدیل شدن به یه خدای حقیقی، باید حداقل یه‌دیبانکس جنبه رو کاملاً درک کنم.» به نظر می‌رسید این الهام بدن آکابان را تغییر داد و فرم الهی او را‌قلمرو مستحکم‌تر کرد. این وحشتناک‌ترین بخش درباره او بود، او می‌توانست حتی در میدان نبرد نیز یاد بگیرد و پیشرفت کند!
اگر آکابان می‌توانست از این نبرد جان سالم به در ببرد، آنگاه قادر‌اما بود از شر عناصر ناهمگون در قلمرو خود خلاص شود و یک قلمرو‌کرده الهی به دست آورد. این امر او را به یک خدای حقیقی تبدیل می‌کرد!
«متأسفانه... تو این فرصت رو به دست‌نمی‌مونه نمیاری!» لِی‌لین دیوانه‌وار خندید، طلسم اسطوره‌ای در‌جمع‌آوری دستانش به ظاهر در یک لحظه اجرا شد.
انفجار شهاب‌سنگ! کف‌دست خردکننده!
یک انفجار خیره‌کننده و یک کف دست بزرگ، دو نیمه‌خدایی را که با او می‌جنگیدند در‌منطقه‌ای خود غرق کرد. زوزه‌های خشمگینی در میان نورهای درخشان طلسم به گوش رسید، در حالی که لِی‌لین‌قدرتی از جهش بعدی استفاده کرد تا به مقابل آکابان برسد. یک عصای طلایی در دستانش ظاهر شد.
چیو! چیو! نورها سوسو زدند و یک پرنده طلایی شعله‌ور به‌راحتی وجود آمد. بال‌های غول‌پیکرش شعله‌ها را مانند گلبرگ‌هایی به بیرون پرتاب می‌کردند،برنده در حالی که منقار بزرگش شروع به نوک زدن به آکابان کرد.
«روح یه موجود الهی؟ این همون چیزیه که روش حساب میکنی؟ چقدر‌برنده ساده‌لوحانه!» در مواجهه با چنین حمله‌ای، آکابان تنها کمی اخم کرد. اسب‌خارج جلوی ارابه ناگهان خروشی سر داد و تمام شعله‌های پراکنده را جذب کرد.
«با توجه به اینکه تو مسیرم راهنمایی‌هایی بهم دادی، بذار روح‌راز راستینت رو به قلمرو اختری بفرستم!» نیزه طلایی در دست آکابان به‌مطلع سمت جلو سوراخ کرد و به منقار پرنده بزرگ شعله‌ور ضربه زد.
صدای خرد شدن واضحی به صدا درآمد و منقار پرنده شعله‌ور‌می‌شدند مانند شیشه شروع به تکه‌تکه شدن کرد و عصای طلایی زیر‌فرمان‌های آن را نمایان ساخت. منقار پرنده در واقع نوک عصا بود.
«چه قدرت قلمروت باشه و چه انباشت نیروی الهی‌ت، تو‌نفرشون نمی‌تونی با من برابری کنی...» به نظر رسید آکابان آهی‌افکارش کشید و نیزه طلایی‌اش بی‌رحمانه به کریستال بالای عصا ضربه زد.
چیو! چیو! روح پرنده بزرگ شعله‌ور در کریستال، فریاد فلاکت‌باری سر‌فوق‌العاده‌ای داد و هسته‌ای که اندک اثری از طلا در خود داشت،می‌افتاد خرد شد. با این حال، آکابان احساس کرد که چیزی درست نیست.
«هاها... خیلی ممنون، تو کمکم کردی تا به آخرین ذره مقاومت رسیدگی کنم. در‌غرق غیر این صورت رام کردنش برام خیلی سخت می‌شد!» نور سوسو زد و پیکر لِی‌لین‌منطقه‌ای به سرعت دور شد. پرنده شعله‌ور در نوک عصا منفجر شد و دوباره شکل گرفت.
با این حال، برخلاف قبل به نظر می‌رسید که فاقد هوش است و تا‌زمین حدودی خشک و بی‌روح به نظر می‌رسید. دسته‌هایی از شعله‌ها عصا را در بر‌کند گرفتند و امواج انرژی با قدرتی فراتر از حد اسطوره‌ای به بیرون ساطع شدند.
همه این‌ها در چیزی که به نظر می‌رسید یک چشم به هم زدن باشد،اونوقت اتفاق افتاد. لِی‌لین از قدرت آکابان استفاده کرده بود و پرنده شعله‌ور را کاملاً مطیع‌می‌شدند خود ساخته بود و حتی عصای اژدهای سرخ را یک بار دیگر تصفیه کرده بود.
«نام عصای اژدهای سرخ دیگه برات مناسب نیست. بیا بهت بگیم عصای سلطنتی شعله‌ور!» لِی‌لین با رضایت دستاوردش‌می‌شدند رو برانداز کرد. از اونجایی که از روح یه موجود الهی استفاده کرده بود و از یه نیمه‌خدا کمک‌چند گرفته بود، حتی اگه هنوز یه سلاح الهی نبود، عصای سلطنتی شعله‌ور بسیار قوی‌تر از سایر آیتم‌های افسانه‌ای بود.
یه سلاح الهی برای کامل شدن‌راحتی به گوشت و نیروی الهی یه خدا‌نمی‌مونه نیاز داره... لِی‌لین در افکارش آهی کشید.
در همین حال، آکابان در مقابلش‌آستین کاملاً خشمگین شده بود. «گناهکار پست!احتمالاً چطور جرئت میکنی منو احمق فرض کنی!»
خشم او مانند خشم یک فرمانروا بود و سوراخ بزرگی در آسمان شب باز شد. آذرخش‌های آبی که ضخامت‌غرق هر کدوم به اندازه بازوی یه انسان بود، بی‌وقفه فرو می‌ریختند. آکابان از اینکه برای ارتقای یه سلاح مورد‌منتقل استفاده قرار گرفته و توسط یه موجود الهی ساده به سخره گرفته شده بود، نهایت تحقیر رو احساس کرد.
غضب ناشی از چنین‌دیگه بی‌احترامی‌ای تنها با خون تازه‌افکارش و روح گناهکار تسکین می‌یافت!
«گناهی که مرتکب شدی رو بهت نشون میدم!» اسب جنگی‌دیگه غرش کرد و ارابه شعله‌ور به جلو تاخت. نیزه آکابان‌جمع‌آوری به رقص درآمد و آذرخش‌های آسمان در نوک آن جمع شدند.
غرش! چیک! چیک! در همین حال، دو نیمه‌خدایی که لِی‌لین برای مدتی مشغولشون کرده بود‌می‌افتاد نیز به سمتش هجوم آوردند. اگرچه کمی رقت‌انگیز به نظر می‌رسیدند، اما هیچ جراحتی نداشتند.چند حمله مشترک چهار نیمه‌خدا هوا رو از اون منطقه بیرون راند و خلأ عجیبی ایجاد کرد.
فشار روی لِی‌لین به سرعت افزایش یافت و‌میتونم نیرویی که از همه جهات به سمتش هجوم‌راز می‌آورد، به نظر می‌رسید می‌خواد او رو تکه‌تکه کنه.
«همون‌طور که انتظار می‌رفت، یه موجود الهی که سعی‌افکارش میکنه با یه نیمه‌خدا بجنگه، بازنده میشه...» لِی‌لین تنها‌می‌شدند تونست لبخند تلخی بزنه و سپس نگاهش قاطع شد.
«تازه متوجه شدی؟ خیلی دیره! جسدت زیر تخت طلایی من قرار میگیره‌باقی تا به عنوان یه دکور ابدی استفاده بشه...» آکابان غرش کرد. به‌می‌شدند همراه سه نیمه‌خدای دیگه، حملاتش خیلی زود لِی‌لین رو در خود غرق کرد.
آذرخش، شعله‌ها، سم... انواع نیروها با قدرت نیروی الهی در هم آمیختند. قلمروها‌فک‌هایشان یه منطقه انرژی رنگارنگ، لکه‌دار و پر هرج و مرج رو شکل دادند. هاله‌حقیقی لِی‌لین در درون اون به سرعت ضعیف شد، تا جایی که کاملاً ناپدید شد.
«حتی من هم نمیتونم با حملات چهار نیمه‌خدا مقابله کنم...» آکابان نیزه طلایی رو‌اونوقت در دستانش عقب کشید، «حیف شد که روش خنثی کردن طاعون رو به دست‌مطلع نیاوردم، اما حالا میدونم که تبدیل شدن به یه خدای حقیقی ممکنه... هوم؟ صبر کن!»
حالت چهره آکابان به سرعت‌راز تغییر کرد، چرا که نزول نیروی‌فوق‌العاده‌ای مبدأ جهان قدرتمندی رو حس کرد.
ووش! آسمان به سرعت تاریک شد و ستارگان و ماه نقره‌ای به سرعت درخشش‌غرق خود رو پنهان کردند. گویی یه اژدهای برسرک در حال عبور از میان ابرهای‌می‌افتاد تاریک بود و در مقایسه با اون، آذرخش آکابان شبیه خاله‌بازی یه بچه بود.
«نزول نیروی مبدأ جهان... این انتصاب یه نیمه‌خداست!»کرده آکابان قبلاً یک بار این رو تجربه کرده‌منطقه‌ای بود و طبیعتاً در این مورد اشتباه نمی‌کرد.
درست زمانی که می‌خواست هر کاری از دستش برمیاد برای متوقف کردن این‌اما روند انجام بده، قدرت مطلق و نیرومندی فوران کرد. ردپایی از شعور اراده جهان،سایر او و سه نیمه‌خدای دیگه رو به پرواز درآورد و به عقب پرتاب کرد.
خدایان واقعاً دردانه‌های جهان بودند و زمانی که ارتقا می‌یافتند، طبیعتاً‌فوق‌العاده‌ای توجه نیروی مبدأ جهان رو به خود جلب می‌کردند. انرژی عایق‌بندی‌کننده‌ای‌می‌افتاد که پدیدار شد، چیزی نبود که چهار نیمه‌خدا بتونند باهاش مقابله کنند.
نیروی مبدأ جهان که غرش‌کنان وارد شده بود، بلافاصله توجه چند‌راز خدای قدرتمند رو به خود جلب کرد. اگرچه ارتقای یه نیمه‌خدا‌سایر چیز مهمی نبود، اما هنوز چند موجودیت بودند که متوجه او شدند.
«این... حس یه نیمه‌خدا رو داره و مکانش در جنوب دریاهای جنوبی، قلمرو بومی‌هاست. آیا یه روح توتم یا روح طبیعی ارتقا یافته؟» برای‌اوج خدایان، توتم‌های بومیان مانند گروهی از چیزهای بی‌مصرف بودند. اون‌ها ضعیف بودند و نمی‌تونستند مناطق مربوط به خود رو ترک کنند، به همین دلیل ارزش‌فوران توجه نداشتند. چند رشته از شعورهای الهی در آسمان‌ها جمع شدند و سپس طوری پراکنده شدند که انگار این موضوع هیچ ربطی به اون‌ها نداشت.
با این حال، مهم نبود لِی‌لین چقدر محتاط بود،چهار شهرت او به عنوان جوان‌ترین جادوگر افسانه‌ای پابرجا بود‌نمی‌مونه و توجه برخی موجودات رو به خود جلب کرده بود.
نور طلایی در جزیره فاولن، درون کلیسای‌نمی‌مونه واکین سوسو زد. نور به زنی تبدیل‌جمع‌آوری شد که رداهای طلایی مجللی بر تن داشت.
من هرگز اشتباه نمیکنم. این هاله متعلق به همون جادوگره! آیا اون‌باقی یه نیمه‌خدا شده؟ چشمان واکین با لبخندی جمع شد، جالبه! نام او‌می‌شدند به عنوان یه نابغه احتمالاً یک بار دیگه در سراسر قاره طنین‌انداز میشه...
با این فکر،تعداد واکین با لحنی قاطع‌جمع‌آوری صدا زد. «خدمتکاران من!»
«بانوی من!» چند روحانی‌شهر ثروت زانو زدند و‌میتونم به فرمان‌های الهه گوش سپردند.