چپتر 1715: بیداری دربار آسمانی
0چهرهٔ پری‌آنجا زی وِی‌بی‌شماری عبوس بود.
تالار بزرگِ مرکزی، مرکزِ کنترلِ کاخ‌های دربار آسمانی به شمار می‌رفت؛ اکنون با‌دائو نابودیِ آن، تسلطِ پری زی وِی به شدت افت کرده بود! او از‌استادِ این پس برای به حرکت درآوردنِ کاخ‌ها، باید زمان و توانِ بسیاری صرف می‌کرد.
اما در نبردی چنین‌سرزمین نفس‌گیر، زمان به اندازهٔ‌شده هر نفس کشیدن گران‌بها بود.
تالار بزرگِ مرکزی به تلی از‌دائویِ آوار بدل گشت و پیشِ روی محرابِ‌انباشته بخت و بلا، برجی بلند قد برافراشت.
درون محرابِ بخت و بلا،خود نگاهِ بینگ سای چوان از‌دائویِ اشتیاق شعله‌ور شد: «برجِ ناظرِ آسمان!»
برجِ ناظرِ آسمان در سراسرِ جهان پرآوازه بود و تمامِ جاودانه‌های پنج منطقه‌دائو از وجودش آگاهی داشتند. در این لحظه، برج ساکن و بی‌حرکت ایستاده بود و‌عنصر آرایهٔ جاودانِ مسیرِ پالایش با نوری خیره‌کننده می‌درخشید و آن را در بر می‌گرفت.
بینگ سای چوان اخم کرد: «گویِ‌خطاناپذیر تقدیر اون بالای برجِ ناظرِ آسمانه،ترمیمِ دارن با آرایهٔ مسیرِ پالایش ترمیمش می‌کنن!»
خطوطِ دفاعیِ دربار آسمانی بسیار نفوذناپذیر‌دائویِ بود؛ در واقع، برجِ ناظرِ آسمان‌خطاناپذیر آخرین سدِ دفاعی به شمار می‌رفت.
همایشِ مسیرِ پالایشِ قارهٔ مرکزی هنوز به پایان نرسیده و تنها مراحلِ نهاییِ‌درونِ آن باقی مانده بود. از آنجا که استادانِ گویِ بی‌شماری در پالایشِ گویِ خود‌روند شکست خورده بودند، نشان‌های دائویِ موفقیتِ فراوانی درونِ سرزمین متبرکِ خطاناپذیر انباشته شده بود.
دربار آسمانی این نشان‌های دائو را تصاحب کرده و آن‌ها‌خطاناپذیر را برای ترمیمِ گویِ تقدیر به کار می‌گرفت تا اطمینان‌کند حاصل کند که در این روند هیچ خطایی رخ نمی‌دهد.
با این اندیشه، بینگ سای چوان به استادِ بزرگِ پنج عنصر و اهریمنِ گاو فرمان داد:کند «نمی‌تونیم این آرایهٔ مسیرِ پالایش رو مستقیماً نابود کنیم، وگرنه ممکنه روندِ ترمیمِ گویِ تقدیر به‌وگرنه خاطر پس‌زنیِ نیرو مختل بشه و به همون حالتِ آسیب‌دیدهٔ اولیه‌اش برگرده. باید نفوذ کنیم و بقاپیمش!»
اهریمنِ گاو فرمان را پذیرفت، اما استادِ بزرگِ پنج عنصر مردد شد و پرسید:شده «سرور بینگ سای چوان، ممکنه یه مشکلِ کوچیک وجود داشته باشه. اگه فرصتِ مناسبی‌استادِ برای قاپیدنِ گویِ تقدیر گیر بیاریم ولی هنوز کاملاً ترمیم نشده باشه، باید چیکار کنیم؟»
این موضوع‌آنجا حقیقتاً یک معضل‌خود به شمار می‌رفت.
دربار آسمانی روش‌هایی برای ترمیمِ گویِ تقدیر در اختیار داشت؛ آن‌ها بر حرکت‌های کشندهٔ مسیرِ انسان،ترمیمِ همایشِ مسیرِ پالایشِ قارهٔ مرکزی و تعدادِ بی‌شماری از ناکامی‌ها تکیه کرده بودند تا نشان‌های دائویِ‌نمی‌تونیم موفقیت را در سرزمین متبرکِ خطاناپذیر خلق کنند و از آن‌ها برای ترمیمِ گویِ تقدیر بهره ببرند.
آسمانِ عمرِ‌فراوانی دراز از چنین‌متبرکِ روش‌هایی بی‌بهره بود.
بینگ سای چوان به استادِ بزرگِ پنج عنصر نگریست؛ در این لحظه دیگر نیازی به پنهان‌کاری نبود، پس‌ترمیمِ حقیقت را به زبان آورد: «ما گویِ تقدیر رو دقیقاً تو همین وضعیت می‌خوایم. دربار آسمانی سالیانِ بی‌شماری برای‌کنیم ترمیمش وقت گذاشته و الان تقریباً بهبودیِ کامل پیدا کرده. این همون گویِ تقدیریه که ما بهش نیاز داریم.»
«هیچ‌کس نمی‌تونه از یه گویِ تقدیرِ کاملاً ترمیم‌شده استفاده کنه. حتی دربار آسمانی هم فقط از طریقِ خانهٔ گویِ جاودانِ برجِ ناظرِ آسمان قادره ازش بهره‌کند ببره تا تقدیرِ تمامِ موجوداتِ این جهان رو رصد کنه. اگه کسی بتونه واقعاً گویِ تقدیر رو کنترل کنه، قادر میشه مسیرِ سرنوشت رو تعیین کنه‌آسیب‌دیدهٔ و زندگیِ تمامِ موجودات رو تو مشتش بگیره. جایِ افسوس داره که با وجودِ تلاشِ والامقام‌های نسل‌های گذشته، هیچ‌کدومشون هرگز به این موفقیت دست پیدا نکردن.»
استادِ بزرگِ پنج عنصر با کنجکاوی‌فراوانی پرسید: «در این صورت، قاپیدنِ یه‌شده گویِ تقدیرِ ناقص چه فایده‌ای داره؟»
بینگ سای چوان لبخندِ ملایمی زد: «ما نمی‌تونیم گویِ تقدیر رو کنترل کنیم؛ دلیلی که والامقام‌های گذشته‌روند بهش پی بردن این بود که فعال‌سازیِ گویِ تقدیر پیش‌نیازِ بسیار بالایی داره و تنها ارادهٔ آسمانه که‌خاطر می‌تونه کنترلش کنه. اما این به اون معنا نیست که ما نمی‌تونیم از خودِ گویِ تقدیر استفاده کنیم.»
«برجِ ناظرِ آسمانِ دربار آسمانی بهترین مثاله.موفقیتِ اونا قادرن از گویِ تقدیر بهره ببرن،شده حتی اگه این استفاده بسیار جزئی باشه.»
«جدا از اون، دربار آسمانی روشِ دیگه‌ای هم تو آستین داره؛ اونا می‌خوان از‌سرزمین گویِ تقدیر به عنوانِ یه مادهٔ جاودان استفاده کنن و با ترکیبش با یه‌هیچ گویِ جاودانِ مسیرِ بخت، اون رو پالایش کنن و "گویِ سرنوشت" رو خلق کنن!»
مردمکِ چشمانِ استادِ‌نشان‌های بزرگِ پنج عنصر‌فراوانی تنگ شد: «گویِ سرنوشت؟»
لبخندِ بینگ سای چوان پهن‌تر شد: «دقیقاً به همین‌دائو دلیله که دربار آسمانی به دشت‌های شمالی یورش برد‌هیچ تا گویِ بختِ هماوردِ آسمان رو برای خودشون بقاپن.»
استادِ بزرگِ پنج عنصر‌بودند که تازه متوجهِ ماجرا شده‌درونِ بود، گفت: «پس که این‌طور.»
بینگ سای چوان ادامه داد: «اما اونا خبر ندارن که ایدهٔ همین گویِ سرنوشت، اولین بار توسط نیایِ کهن خورشید عظیم مطرح‌ترمیمِ شد. دربار آسمانی می‌خواد گویِ سرنوشتِ رتبه ۱۰ رو تو یه حرکت پالایش کنه؛ اونا زیادی بلندپروازن. اما ما فرق داریم، ما‌روندِ فقط یه گویِ سرنوشتِ رتبه ۹ می‌خوایم، در نتیجه، گویِ تقدیری که قراره به کار بگیریم نیازی نداره کاملاً ترمیم شده باشه.»
«تا زمانی که گویِ سرنوشتِ رتبه ۹ رو تو دستمون داشته باشیم، آسمانِ عمرِ درازِ من قادره با‌اطمینان دربار آسمانی هماوردی کنه. در عصرِ بزرگِ پیشِ رو، ما قدرت رو به دست می‌گیریم و جایگزینِ دربار آسمانی‌ممکنه می‌شیم؛ ما بر پنج منطقه فرمانروایی می‌کنیم و حتی می‌تونیم به حاکمانِ مطلقِ تمامِ موجوداتِ این جهان بدل بشیم!»
زبانِ استادِ بزرگِ پنج عنصر بند آمد؛ جاه‌طلبیِ آسمانِ عمرِ دراز تکان‌دهنده بود، اما در عین حال، او‌هیچ غرق در تحسینِ نقشهٔ والامقامِ جاودانِ خورشید عظیم شد: «پس والامقامِ جاودانِ خورشید عظیم از مدت‌ها پیش تهاجمِ‌پس‌زنیِ دربار آسمانی رو پیش‌بینی کرده بود و آسمانِ عمرِ دراز تازه امروز داره از تمهیداتِ ایشون بهره می‌بره!»
با شنیدنِ توضیحات و ترغیب‌های بینگ سای چوان،فراوانی استادِ بزرگِ پنج عنصر دیگر درنگ نکرد و دوشادوشِ‌آن‌ها اهریمنِ گاو، به سوی آرایهٔ مسیرِ پالایش پرواز کرد.
برجِ ناظرِ آسمان در مرکزِ آرایه قرار‌خورده داشت؛ آن‌ها باید به سمتِ بامِ برج‌سرزمین یورش می‌بردند تا گویِ تقدیر را بربایند.
پیرمرد ژنگ یوان که از‌موفقیتِ دور نظاره‌گر بود، با چهره‌ای‌خطاناپذیر نگران گفت: «اونا واردِ آرایه شدن!»
اما پری زی وِی چندان نگران به نظر نمی‌رسید: «این آرایهٔ مسیرِ پالایش به‌اطمینان طورِ ویژه برپا شده و با آرایهٔ دیگِ پالایشِ قبلی متفاوته. نه تنها یوان چیونگ‌مستقیماً دو درونِ اونه، بلکه دو رتبه‌هشتِ دیگه هم دارن تو پالایشِ گو بهش کمک می‌کنن.»
هرچند آرایهٔ دیگِ پالایش در ترمیمِ گویِ تقدیر مؤثر عمل می‌کرد،متبرکِ اما از آنجا که نسخه‌ای کپی‌شده از دیگِ پالایشِ سرزمین متبرکِ‌کند لانگ یا بود، دربار آسمانی استفاده از آن را متوقف کرد.
به هر حال، آسمانِ عمرِ دراز پیش از این فرقهٔ‌دائویِ لانگ یا را به الحاقِ خود درآورده بود و اطلاعاتِ‌تصاحب کاملی از خانهٔ گویِ جاودانِ دیگِ پالایش در دست داشت.
درونِ آرایهٔ مسیرِ پالایش، یوان چیونگ دو مسئولیتِ اصلی را بر عهده داشت؛ او باید تمامِ تمرکزش‌کار را به کار می‌گرفت و نمی‌توانست پستِ خود را ترک کند. با این حال، دو رتبه‌هشتِ دربار‌نابود آسمانی که یاری‌اش می‌کردند، قادر بودند موقتاً کارشان را متوقف کرده و به محافظت از او بپردازند.
افکار پی‌درپی از ذهنِ پری زی وِی می‌گذشت: «حالا که آسمانِ عمرِ دراز افرادی رو برای نفوذ به آرایه فرستاده،نمی‌دهد هدفشون باید قاپیدنِ گویِ تقدیر باشه نه نابودیش؛ واسه همینه که انقدر دست‌به‌عصا عمل می‌کنن. تنها اهریمن‌های برون‌جهانی قادر به‌همون نابودیِ گویِ تقدیر هستن و از اونجا که فانگ یوان در حالِ حاضر تو شهرِ امپراتوره، ما هنوز زمان داریم.»
با این نتیجه‌گیری، پری زی وِی واردِ‌موفقیتِ میدانِ نبرد نشد و در عوض، پیرمرد‌شده ژنگ یوان را تحتِ محافظتِ خود درآورد.
پیرمرد ژنگ یوان تنها در سطحِ تزکیهٔ رتبه ۷ قرار داشت‌موفقیتِ و نمی‌توانست در مبارزه شرکت کند. اما حضورش حیاتی بود؛ او کلیدِ‌کار بهره‌گیری از روش‌های مسیرِ انسانِ والامقامِ جاودانِ خاستگاه ازلی به شمار می‌رفت!
پس از اطمینان از امنیت‌موفقیتِ پیرمرد ژنگ یوان، پری زی‌خطاناپذیر وی به میدان نبرد بازگشت.
محراب بخت و بلا در‌متبرکِ هوا شناور بود و ورودیِ‌تصاحب آرایهٔ مسیر پالایش را بسته بود.
درون فضای آرایه، اهریمن گاو و‌دائویِ استاد اعظمِ پنج عنصر داشتند با‌خطاناپذیر دو رتبه هشتِ دربار آسمانی می‌جنگیدند.
پری زی وی با فریادی، افکار بی‌شماری را‌بودند همچون طوفانِ شهاب‌سنگ فرو ریخت که به شدت‌خطاناپذیر به سمت محراب بخت و بلا هجوم بردند.
این یک حرکت کشندهٔ جاودانِ خارق‌العاده بود؛ با‌سرزمین تقویتِ صفحه شطرنج صورت فلکی، حتی محراب بخت‌ترمیمِ و بلا نیز نمی‌توانست آن را نادیده بگیرد.
بینگ سای چوان در حالی که جراحاتش را‌شده التیام می‌بخشید، محراب بخت و بلا را برای‌کند مقاومت در برابر پری زی وی هدایت کرد.
صفحه شطرنج صورت فلکیِ پری زی وی نیز یک خانهٔ گوی جاودانِ‌خطاناپذیر رتبه هشت بود که والامقامِ جاودانِ صورت فلکی آن را خلق کرده بود،خطایی در حالی که محراب بخت و بلا ساختهٔ والامقامِ جاودانِ خورشید عظیم بود.
نبرد میان این دو خانهٔ گوی‌شکست جاودان، به نبرد میان والامقامِ جاودانِ خورشید‌درونِ عظیم و والامقامِ جاودانِ صورت فلکی می‌مانست.
در دم،بودند صحنهٔ نبرد به‌موفقیتِ شدت ملتهب گشت.
هر دو طرف تمام توانمندی‌های خود را به کار گرفتند؛تصاحب حرکت‌های کشندهٔ جاودانِ رتبه هشت قدرتی باورنکردنی داشتند، اما خوشبختانه‌نمی‌دهد دربار آسمانی با روش‌های والامقام‌های پیشین محافظت می‌شد و ویران نگشت.
با ادامه یافتن‌خورده نبرد، تنفس پری‌دائویِ زی وی سنگین‌تر شد.
با وجود این‌که او صفحه شطرنج صورت فلکی را هدایت می‌کرد، این خانه بسیار‌سرزمین کوچک بود و در یک دست جا می‌گرفت. در مقایسه با آن، محراب بخت و‌خطایی بلا عظیم بود و آرایه را تماماً مسدود کرده بود، از این رو برتری داشت.
در این میان، پری‌دائویِ زی وی می‌خواست دوک‌سرزمین لونگ را نیز نجات دهد.
اما دوک لونگ در بندِ زنجیرهای نقره‌ایِ حاصل از روشِ والامقامِ اهریمنِ بی‌کران گرفتار‌اطمینان بود؛ به محض این‌که پری زی وی نزدیک می‌شد، نیروی دافعهٔ شدیدی را احساس‌نمی‌تونیم می‌کرد. زنجیرها هر حرکت کشندهٔ جاودانی را که او به کار می‌گرفت، باطل می‌کردند.
خوشبختانه، این خود نوعی محافظت برای دوک لونگ به شمار می‌رفت؛ با وجود این‌که در‌دائو میدان نبرد حضور داشت، کاملاً در امان مانده بود. در همین حال، کاخ‌های اطرافش به‌اهریمنِ ویرانه بدل گشته و شکاف‌ها و گودال‌های بسیاری در سراسر آن ناحیه پدیدار شده بود.
دوک لونگ دندان قروچه کرد‌خود و غرید: «لعنتی! لعنتی!» او به‌موفقیتِ تقلا ادامه داد، اما بی‌فایده بود.
پری زی وی با دلی پرآشوب اندیشید: «اوضاع اصلاً خوب‌خطاناپذیر پیش نمیره.» او درگیر نبردی طولانی شده بود و نمی‌توانست‌کند به یوان چیونگ دو که داخل آرایه بود، کمکی برساند.
با وجود این‌که آسمان دیرزیستی جاودانه‌های زیادی را نیاورده‌دائو بود، تمام کسانی که آمده بودند از نخبگان رتبه‌هیچ هشت به شمار می‌رفتند و هر یک نقش‌های مشخصی داشتند.
با این روند، آن‌ها‌بودند واقعاً ممکن بود بتوانند گوی‌درونِ تقدیر را با خود ببرند.
درست زمانی که پری زی وی در برابر این وضعیت‌دائویِ احساس درماندگی می‌کرد، گوشه‌ای از دربار آسمانی به شدت لرزید،تصاحب هاله‌هایی از ناکجا پدیدار گشتند و به سرعت گسترش یافتند.
پری زی وی‌نشان‌های غرق در شادمانی‌فراوانی شد: «آنجا... گورستان جاودان!»
گورستان جاودانِ دربار آسمانی، قدرتمندانِ رتبه هشتِ بی‌شماری را در خود‌آن‌ها جای داده بود. آن‌چنان ژرف و درک‌ناپذیر بود که حتی پری‌استادِ زی وی نیز نمی‌دانست چه تعداد رتبه هشت در آنجا آرمیده‌اند.
در این لحظهٔ بحرانی، دربار آسمانی سرانجام بنیان‌فراوانی خود را به کار گرفت؛ جاودانه‌های خفته این خطر‌آن‌ها را حس کردند و از خوابِ خود بیدار شدند!
«جرئت کردین به دربار آسمانی حمله کنین؟ دارین با پای خودتون به استقبال مرگ‌سرزمین می‌رین!» با صدایی انفجاری، جاودانه‌ای عضلانی با سرِ خرس به بالا پرید، بدنش در‌هیچ آسمان به پرواز درآمد و با نگاهی سرد به محراب بخت و بلا خیره شد.
همان‌طور که این‌نشان‌های را می‌گفت، پیکرش‌فراوانی در دم ناپدید گشت.
بینگ سای چوان‌درونِ در بهت فرو‌خطاناپذیر رفت: «عجب سرعتی!»
در لحظهٔ بعد، با صدای برخورد مهیبی، محراب‌فراوانی بخت و بلا همچون کوهی در حال فروپاشی سقوط‌آن‌ها کرد؛ نیرویی عظیم آن را به پرواز درآورده بود.
خرس سیاه عظیمی که حتی از محراب‌خورده بخت و بلا نیز بزرگ‌تر بود، در همان‌متبرکِ جایی که محراب پیش‌تر مسدود کرده بود، ایستاد.
چشمان پری زی وی از خوشحالی درخشید و اندیشید: «این ارشد ژانگ فی شیونگ‌تصاحب است، قدرتمندِ بزرگِ مسیر دگرگونیِ دربار آسمانی! او بیشترین مهارت را در دگرگونی‌های نوعِ‌اهریمنِ خرس دارد، قدرتش با کوه‌ها برابری می‌کند و زورش می‌تواند زمین را به لرزه درآورد.»
صدایی دیگر طنین‌انداز شد: «کوچک‌ترها خیلی بی‌عرضه‌ن که‌شده غریبه‌ها تونستن تا این حد به عمق دربار‌کند آسمانی نفوذ کنن... هوم؟ تالار بزرگ مرکزی ویران شده؟»
جاودانهٔ پیری‌شکست در هوا‌بودند پدیدار گشت.
چهره‌ای رنگ‌پریده و بدنی لاغر داشت، گویی بیمار بود. در این‌موفقیتِ لحظه، روی صندلی چرخ‌داری نشسته بود؛ بدنش ضعیف به نظر می‌رسید اما‌کار چشمانش با نوری سرد می‌درخشید که ترس و دلهره در دل‌ها می‌انداخت.
پری زی وی نفسش را حبس کرد و گفت: «سرور گو لیو رو.دائو آه، اون قدرتمندِ بزرگِ مسیر زمانه؛ اگه زودتر بیدار شده بود تا به جای‌عنصر ارشد لی هوانگ از رود زمان دفاع کنه، فانگ یوان هرگز نمی‌تونست فرار کنه!»
همان‌طور که محراب بخت و بلا دوباره‌انباشته به آسمان پرواز می‌کرد، گو لیو رو‌اطمینان انگشتش را به سوی آن نشانه رفت.
سرعتِ حرکتِ تمامِ این‌بودند خانهٔ گوی جاودانِ رتبه‌فراوانی هشت، چندین برابر کندتر شد!
ژانگ فی شیونگ با صدای بلندی خندید و به جلو‌دائویِ خیز برداشت؛ او خود را به محراب بخت و بلا‌تصاحب کوبید و با فشار آوردن بر آن، محراب را سرکوب کرد.
ناگهان پیکر زیبارویی در کنار پری زی وی پدیدار شد: «کی‌انباشته منو بیدار کرد؟ آه، من خیلی پیرم، اگه یکم کمتر بخوابم،هیچ چروک‌های صورتم بیشتر میشه و زشت میشم! خواهر کوچولو، تو هم موافقی؟»
پری زی وی جا‌سرزمین خورد؛ او حضورش را به‌دائو هیچ وجه حس نکرده بود.
پری زی وی با احترام تعظیم‌دائویِ کرد و گفت: «کوچک‌تر به ارشد‌خطاناپذیر وان زی هونگ ادای احترام می‌کنه.»
این جاودانهٔ زنِ تازه‌بیدارشده به پری زی وی نزدیک‌نشان‌های شد و با نگرانیِ عمیقی پرسید: «بهم نگو ارشد،شده صدام کن خواهر. ببینم، الان چروک‌های دور چشمم بیشتر شده؟»
پری زی وی به آن چهرهٔ بی‌نقص، زیبا و به‌خطاناپذیر سفیدی برف نگاه کرد؛ زبانش بند آمده بود اما حالت چهره‌اش‌روند بسیار مؤدبانه شد: «هیچ چروکی نیست، وان... خواهر، شما زیادی نگرانید.»
او بسیار محتاطانه رفتار می‌کرد.
زیرا این جاودانهٔ‌خورده زن، وان زی‌دائویِ هونگ، پیشینهٔ پیش‌پاافتاده‌ای نداشت.
بیشتر اعضای دربار آسمانی از میان ده فرقهٔ بزرگ باستانیِ قارهٔ مرکزی انتخاب می‌شدند، اما‌متبرکِ این وان زی هونگ زمانی اهریمنِ بزرگی بود که در صحرای غربی ویرانی به بار‌نمی‌دهد می‌آورد و سپس جذب دربار آسمانی شد تا به یکی از اعضای آن بدل گردد.
ژانگ فی شیونگ، گو لیو رو، وان‌درونِ زی هونگ... یکی پس از دیگری، جاودانه‌های‌تصاحب دربار آسمانی از گورستان جاودان بیدار می‌شدند.
در دم، کفهٔ ترازوی تعداد نفرات‌خطاناپذیر در دو جبهه به هم خورد‌ترمیمِ و اوضاع به شدت تغییر کرد.
درون محراب بخت و بلا، بینگ‌دائویِ سای چوان بلند خندید و گفت: «این‌انباشته همه نیروی کمکی به یک‌باره؟ بازم هست؟»
در چنین‌آنجا موقعیت خطرناکی، او‌خود همچنان می‌توانست بخندد.
پری زی وی احساس بدی داشت؛ از آن‌جا‌سرزمین که آسمان دیرزیستی به دربار آسمانی حمله می‌کرد، چطور‌کار ممکن بود وضعیتِ گورستان جاودان را پیش‌بینی نکرده باشند؟
در این لحظه، نگاه بینگ سای چوان ژرف و درک‌ناپذیر‌تصاحب گشت: «می‌دونید چرا محراب بخت و بلا رو با خودم آوردم؟اندیشه چون حرکت کشندهٔ یکی از والامقام‌های اهریمنِ پیشین درون این محرابه.»
اما چه روشی‌خورده چنین اعتماد به‌دائویِ نفسی به او می‌بخشید؟