چپتر 140: گو یوئه چینگ شو در برابر بای نینگ بینگ (بخش اول)
0زمانی که بای نینگ بینگ‌گروهی برای رهایی از یخ صرف‌بی‌درنگ کرد، کوتاه‌تر از تصورِ همگان بود.
با صدای بلندِ تَرَق!، بلور یخ شروع‌گوی به ترک برداشتن کرد؛ ترک‌ها شدت گرفتند تا‌غرید آنکه بلور یک‌باره از درون در هم شکست.
بزرگِ خاندان، گو یوئه چینگ شو، گو یوئه یائو هونگ و دو تن دیگر که در مجموع پنج نفر می‌شدند،مجبور او را محاصره کرده بودند. گو یوئه فانگ ژنگ دورتر روی دامنهٔ کوه ایستاده بود و با هوشیاری، از نقطه‌ای‌می‌شد مرتفع‌تر به نبرد چشم دوخته بود. اگر گروهی از استادان گوی خاندان بای پدیدار می‌شدند، او باید بی‌درنگ هشدار می‌داد.
بزرگِ خاندان با خرناسی متکبرانه غرید: «بای نینگ بینگ، جرئت می‌کنی استادان‌جان گوی خاندانمون رو بکشی و اتحاد سه خاندان رو علنی زیر پا بذاری؟راستم تقاص خون با خونه، این یه قانونِ طبیعیه! دیگه حرفی واسه گفتن داری؟»
بای نینگ بینگ هیچ توجهی به‌استادان او نکرد؛ در عوض ساکت ماند‌می‌داد و به بازوی راستش خیره شد.
دست چپش بی‌هدف در هوا چنگ زد، گویی‌پدیدار به دنبال چیزی می‌گشت که دیگر وجود نداشت،جرئت اما تنها جای خالیِ آن را لمس کرد.
اخم بر چهره‌اش نشست؛ صورتش‌جرقه‌های همچون آبی راکد تیره گشت و‌مکالمات جرقه‌های آذرخش در چشمانش جان گرفت.
با شنیدن مکالمات شیونگ لی و چینگ شو، پیش از این نام‌جان فانگ یوان را فهمیده بود. با خود زمزمه کرد: «که منو مجبور کرد‌راستم دست راستم رو از دست بدم... اسم این یارو فانگ یوانه، مگه نه...»
با این زمزمه، چشمانِ آبی‌گروهی و بلورینِ بای نینگ بینگ از‌هشدار نیتِ کشتاری بی‌نهایت سنگدلانه لبریز شد.
هالهٔ سرکوبگرِ یک استاد گوی رتبه ۳ از بدنش ساطع می‌شد. همان‌طور که فانگ یوان پیش‌تر پیش‌بینی کرده‌خاندانمون بود، بای نینگ بینگ با داشتنِ تواناییِ مهروموم کردنِ تزکیه‌اش، قادر بود این محدودیت‌ها را نیز از میان‌توجهی بردارد. تنها مسئله این بود که در نبردِ پیشین، زمانِ کافی برای گشودنِ این مهر را نیافته بود.
اکنون، جوهر ازلی نقره سفیدِ رتبه ۳ روزنه‌اش را تماماً پر‌مکالمات کرده بود. این جوهر ازلیِ متراکم، فشار عظیمی بر دیواره‌های روزنه‌اش وارد‌اسم می‌آورد؛ بای نینگ بینگ می‌دانست که دارد در مسیر نابودی گام برمی‌دارد.
روزنهٔ یک استاد گو جوهر ازلی‌راکد تولید می‌کرد و در عوض، جوهر‌جان ازلی نیز روزنه را پرورش می‌داد.
حقیقت این بود که تا زمانی که جوهر ازلی درون روزنه وجود داشت، به خودیِ خود روزنه را‌خاندانمون تغذیه و پرورش می‌داد. تنها تفاوت در این بود که این تأثیر چندان آشکار نبود و بازدهیِ آن‌توجهی بسیار کمتر از زمانی بود که استاد گو فعالانه جوهر ازلی را برای این کار به کار می‌گرفت.
درست مانند آبِ راکدِ دریا که همچنان خاصیتی‌پدیدار خورنده بر صخره‌های پیرامونش دارد، اما تأثیرش بسیار ناچیزتر‌می‌کنی از امواجی است که بر پیکرهٔ صخره‌ها کوبیده می‌شوند.
اما برای کالبدِ روحِ یخِ ظلمتِ شمال، پس از رسیدن به رتبه ۳، حتی اگر جوهر‌فهمیده ازلی را مصرف نمی‌کردند، تا زمانی که این جوهر در روزنه انباشته بود، تأثیرِ پرورشیِ آن‌سنگدلانه با زمانی که یک استاد گو فعالانه از جوهر ازلی برای پرورش روزنه‌اش استفاده می‌کرد، برابری می‌نمود.
این همان رازِ نهفته در پسِ تواناییِ کالبدِ‌گشت روحِ یخِ ظلمتِ شمال بود که می‌توانست تزکیهٔ‌شیونگ یک استاد گو را با سرعتی سرسام‌آور ارتقا دهد.
افزون بر این، هرچه جوهر ازلی خالص‌تر می‌شد، این تأثیرِ پرورشی نیز قدرت بیشتری می‌یافت. در رتبه ۴،خاندانمون تا زمانی که جوهر ازلی درون روزنه وجود داشت، روزنه را تغذیه می‌کرد و تأثیرِ آن چندین برابر‌توجهی بهتر از تلاشِ یک استاد گوی معمولی بود که جوهر ازلی‌اش را برای پرورش روزنه به کار می‌گرفت.
در میان استادان گوی عادی، هرچه سطح تزکیه بالاتر می‌رفت، سرعتِ پیشرفت کُندتر می‌شد. با‌غرید وجود این، ده کالبدِ مطلق دقیقاً برعکس بودند؛ هرچه تزکیه بالاتر می‌رفت، استعدادشان قدرتمندتر و‌دیگه سرعت تزکیه‌شان بیشتر می‌شد، تا آنکه سرانجام منفجر شده و به ورطهٔ نیستی کشیده می‌شدند.
برای درکِ بهتر، این وضعیت شبیه به انسانی در حال سقوط آزاد‌شیونگ بود؛ بسته به حالت و ویژگی‌های شخص، سرعت سقوطش مدام شتاب می‌گرفت،یارو هرچند که در نهایت با برخورد به زمین، مرگی هولناک در انتظارش بود.
روش تزکیهٔ ده کالبدِ مطلق، همچون سقوط از مرتفع‌ترین نقطه با ایده‌آل‌ترین شرایط ممکن بود تا‌شیونگ سریع‌تر از هر کسِ دیگری سقوط کنند. هرچه سرعتِ تزکیه‌شان بیشتر و بیشتر می‌شد، تنها شکوهی‌بلورینِ گذرا نصیبشان می‌گشت؛ شکوهی که پیش از رویارویی با سایهٔ شومِ مرگِ قریب‌الوقوع به دست می‌آوردند.
درست مانند شهاب‌سنگی که به سوی زمین سقوط می‌کند و به‌هشدار سمت نابودیِ خویش می‌شتابد؛ نقطه‌ای که در آن بیشترین درخشش را دارد،بذاری دقیقاً همان لحظه‌ای است که تماماً در اتمسفر می‌سوزد و خاکستر می‌شود.
پیش از این، دلیلِ آنکه بای نینگ بینگ‌پدیدار جوهر ازلی نقره سفیدش را تا سطحِ جوهر ازلی‌می‌کنی فولاد سرخ رقیق کرده بود، دقیقاً همین مسئله بود.
اکنون، روزنه‌اش بار دیگر تماماً از جوهر ازلی نقره‌گرفت سفید پر شده بود و می‌توانست احساس کند که ثانیه‌به‌ثانیه،منو تزکیه‌اش با روندی پیوسته در حال افزایش و پیشرفت است.
نیت کشتارِ بای نینگ بینگ شدت گرفت و پرسید: «واقعاً مجبورم کرد از جوهر ازلی نقره‌شیونگ سفید استفاده کنم و حتی کار رو به جایی کشوند که گویِ اهریمنِ یخبندان رو قربانی کنم!نیتِ فانگ یوان کجاست؟» چشمانِ آبی‌رنگش محیط اطراف را کاوید، اما نتوانست هیچ ردی از فانگ یوان بیابد.
گویِ اهریمنِ یخبندان که قربانی‌اش کرده بود، یک کرم گوی رتبه ۳ بود؛ گویی‌متکبرانه که تنها پس از سه بار شکست و مصرفِ حجمِ عظیمی از منابع، موفق‌قانونِ به پالایشِ آن شده بود. اکنون که از دست رفته بود، واقعاً مایهٔ حسرت بود.
هرچند بای نینگ بینگ در رتبه ۳ قرار داشت، اما زمانِ زیادی از این ارتقا نمی‌گذشت و حتی با وجودِ‌اتحاد حمایت‌های خاندان، نمی‌توانست تمامِ منابع را به تنهایی تصاحب کند. از این رو، او تنها دو کرم گوی رتبه ۳ در‌بازوی اختیار داشت. اکنون که گویِ اهریمنِ یخبندان از بین رفته بود، تنها گویِ تابوتِ یخیِ پرندهٔ آبی برایش باقی مانده بود.
هرچه بیشتر به این موضوع می‌اندیشید،آذرخش خشمگین‌تر می‌شد! از آغازِ جوانی‌اش تاکنون،شیونگ هرگز چنین خسارتی متحمل نشده بود!
اگر فانگ یوان در آنجا‌آبی حضور داشت، دیوانه‌وار به او حمله‌ور‌چشمانش می‌شد و هیچ‌کس نمی‌توانست جلودارش باشد.
بی‌اعتناییِ بای نینگ بینگ‌اگر باعث شد بزرگِ خاندانِ گو‌باید یوئه احساسِ تحقیرِ شدیدی کند.
او فریاد زد و به‌گروهی هوا پرید: «پسرکِ مغرور، طعمِ‌بی‌درنگ تیغِ ماهِ من رو بچش!»
بای نینگ بینگ با سردی گفت: «همف!» سپس‌جان بازوی چپش را تاب داد و سرمای یخبندانی که‌خود فوران کرد، به شکلِ یک تیغهٔ یخیِ بلند درآمد.
تیغهٔ یخیِ اولیه‌ای که ساخته بود تنها کمی بیشتر از‌آذرخش یک متر طول داشت، اما اکنون طولِ آن به دو‌فهمیده متر می‌رسید؛ با لبه‌ای به‌مراتب مرگبارتر و انرژیِ سرمایشیِ عظیم‌تر.
جینگ!
بزرگ خاندان هر دو دستش را که از نور‌باید مهتاب می‌درخشید بالا برد تا ضربهٔ تیغ یخی را‌خاندانمون دفع کند؛ با این برخورد، صدایی فلزی طنین‌انداز شد.
با وجود این، همان‌طور که یک قدم عقب می‌رفت،گرفت چهرهٔ بزرگ خاندان غرق در حیرت شد. او هر دو‌منو کف دستش را به هم کوبید و ضربه‌ای روانه کرد.
برشِ ماه طلایی!
تیغِ ماهی خمیده با بدنه‌ای طلایی و بیش‌پدیدار از یک متر طول، در حالی که هاله‌ای‌جرئت سلطه‌گرانه از خود ساطع می‌کرد، به پرواز درآمد.
نور طلایی مهتاب بر چهرهٔ بی‌جانِ بای نینگ‌پدیدار بینگ بازتاب یافت. او با خنده تیغ یخی را‌می‌کنی در دست چپش بالا برد و مستقیماً یورش برد.
دنگ!
با برخورد تیغِ ماه و تیغ‌راکد یخی، ماه طلایی ناپدید شد و تیغ‌گرفت یخی به خرده‌تکه‌های کوچک یخ درهم شکست.
فانگ ژنگ که با دانش اندکش از دور با شیفتگی تماشا می‌کرد،می‌داد زمزمه کرد: «این نبردِ بین استادای گوی رتبه ۳ئه؟ خیلی قویه... نه فقط‌خون اون تیغ یخی، بلکه اون تیغِ ماه طلایی رو هم نمی‌تونم دفع کنم!»
بزرگ خاندان با چشمانی از حدقه درآمده خیره شد و با‌هشدار لحنی ناباورانه گفت: «چطور ممکنه؟ یه گوی تیغ یخی رتبه ۲ تونست‌بذاری تیغِ دست‌ماه رتبه ۳ من و اون ماه طلایی رو دفع کنه!»
کالبدِ روحِ یخِ ظلمتِ شمال اثر تقویت‌کننده‌ای بر گوی یخ،شنیدن که شاخه‌ای از گوهای نوع آب بود، داشت. علاوه بر این،راستم با بالا رفتن تزکیهٔ استاد گو، این تقویت نیز بیشتر می‌شد.
بای نینگ بینگ با داشتن تزکیهٔ رتبه ۳، می‌توانست کاری کند که یک کرم گوی‌مکالمات رتبه ۲ قدرتی در حد رتبه ۳ از خود نشان دهد. وقتی به رتبه ۴مگه می‌رسید، اگر از یک کرم گوی رتبه ۴ استفاده می‌کرد، اثری فراتر از رتبه ۵ می‌داشت.
در ابتدا، او تزکیه‌اش را سرکوب کرده بود، بنابراین تنها اثر بازیابی جوهر‌خرناسی ازلی باقی مانده بود. اکنون که محدودکننده‌اش برداشته شده و به رتبه ۳خونه بازگشته بود، توانایی حقیقیِ کالبدِ روحِ یخِ ظلمتِ شمال داشت خود را نشان می‌داد.
بای نینگ بینگ ایستاد، تیغ یخی‌اش را افقی‌پدیدار گرفت و همان‌طور که شروع به چرخیدن می‌کرد، پوزخند‌می‌کنی زد: «همف، پیرمرد، تو هنوز خیلی چیزا رو نمی‌دونی.»
هووو... هووو...
با بیشتر شدنِ سرعتش،همچون صدای زوزهٔ شدید باد‌گشت او را در بر گرفت.
زوزه!
گویی باد به زوزهٔ هیولایی بدل‌استادان گشته بود؛ طولی نکشید که طوفانی از‌خرناسی شمشیر به ارتفاع پنج متر شکل گرفت.
بادهای گردبادمانند، سفیدرنگ بودند؛ به اطراف‌آذرخش شلاق می‌زدند و حواسِ افراد حاضر‌شیونگ در آن حوالی را کرخت می‌کردند.
با دیدن این صحنه، حتی بزرگ خاندان نیز‌گشت جرئت نکرد با آن روبه‌رو شود؛ او به‌شیونگ سرعت کنار کشید و فریاد زد: «سریع جاخالی بدید!»
اما دیگر استادان‌دوخته گوی رتبه ۲ نتوانستند‌گوی به موقع جاخالی دهند.
طوفان تیغ یخی با سرعتی‌گروهی سه برابر یا حتی بیشتر از‌هشدار قبل، در یک چشم‌به‌هم‌زدن فرا رسید.
آآآه——!
به محض اینکه دو استاد گوی مرد در طوفان گرفتار‌آذرخش شدند، فریادهایشان در گلو خفه شد. در عرض چند ثانیه،فهمیده تیغ‌های یخی آن‌ها را قیمه‌قیمه کرد و در دم جان باختند.
گو یوئه یائو هونگ با دیدن اینکه‌گوی در آستانهٔ کشیده شدن به درون گردباد و‌غرید نابودی بود، با وحشت جیغ کشید: «نجاتم بدید!»
گوی تاک سبز!
گو یوئه چینگ شو تاک‌های سبزی‌آذرخش شلیک کرد که به سرعت مانند مار‌پیش دور کمر گو یوئه یائو هونگ پیچیدند.
درست زمانی که می‌خواست او را به‌تیره عقب بکشد، طوفان تیغ یخی به او‌شنیدن رسید و در یک حرکت او را بلعید.
خششش خششش خششش.
تیغ‌های یخی بی‌درنگ به کار افتادند و این استاد گوی‌بی‌درنگ زن را به پنج یا شش تکه تقسیم کردند. سرمای استخوان‌سوز،علنی پیش از آنکه خونی جاری شود، خونش را منجمد کرده بود.
لحظاتی بعد، این تکه‌ها نیز خردتر‌آذرخش شدند و به قطعاتِ یخ‌زده‌ای از‌شیونگ جسد به اندازهٔ کف دست بدل گشتند.
با دیدن این صحنه، چشمان‌آبی چینگ شو غرق در ماتم‌آذرخش شد و فریاد زد: «یائو هونگ!»
روی شیب تپه، تحملِ این صحنهٔ هولناک برای فانگ ژنگ غیرممکن‌هشدار بود؛ با نگاهی بی‌روح روی زمین زانو زد و در حالی‌زیر که اشک از چشمانش سرازیر بود، زمزمه کرد: «خواهر یائو هونگ...»
بزرگ خاندان نفس عمیقی کشید و در حالی که‌باید بدنش با نوری سیاه می‌درخشید و به نظر می‌رسید در‌بکشی زرهی فولادی پوشیده شده است، غرید: «لعنتی، گوی پیراهن فولادی!»
او هر دو دستش را سپر‌آذرخش صورتش کرد و با تمام توان به‌پیش سمت طوفانِ آبی‌رنگِ تیغ‌های یخی یورش برد.
دینگ دینگ دینگ!
او شجاعانه‌چشم به داخل‌اگر یورش برد.
به اندازهٔ چند نفس، تیغ‌های یخی‌استادان بارها و بارها بر بدنش فرود‌می‌داد آمدند و صداهای تیزی پدید آوردند.
لحظه‌ای بعد، طوفان پایان یافت.
بای نینگ بینگ‌صورتش و بزرگ خاندان‌راکد روبه‌روی هم قرار گرفتند.
بای نینگ بینگ که در میان بادهای سرد بی‌حرکت ایستاده بود،هشدار با مردمک‌های آبی‌اش که اکنون خالص‌تر شده و با موها و‌زیر لباس‌های سفیدش هماهنگ بودند، گفت: «پیرمرد، خودت داری گور خودت رو می‌کنی.»
تیغ یخیِ دست چپش از وسط شکسته‌گوی بود؛ اما این موضوع مانع از آن‌متکبرانه نشد که در قلب بزرگ خاندان فرو برود.
بزرگ خاندان سرش را پایین انداخت و به‌جان سمت چپ سینه‌اش خیره شد؛ صدایی مملو از‌فهمیده ناتوانی و بهت از دهانش خارج شد: «ها...»
بای نینگ بینگ دستش را رها کرد و تیغ‌جرقه‌های یخی را به حال خود گذاشت. او از کنار‌نام بزرگ خاندان گذشت و با قدم‌هایی استوار به جلو رفت.
پشت سر او، چهرهٔ بزرگ خاندان با سرمای‌پدیدار آبی روشنی پوشیده شد و طولی نکشید که‌جرئت روی زمین افتاد تا دیگر هرگز بلند نشود.
در آن سوی میدان، فانگ ژنگ با دیدن‌پدیدار این صحنه، مردمک‌هایش به اندازهٔ سوزن جمع شد‌جرئت و ترس شدیدی سرتاسر وجودش را فرا گرفت.
این اتفاق‌راکد حتی در‌گشت کابوس‌هایش هم نمی‌گنجید.
یک بزرگ خاندانِ رتبه ۳ به‌راکد همین سادگی کشته شد. این بای‌جان نینگ بینگ تا این حد قدرتمنده؟!
بای نینگ بینگ به سمت گو یوئه‌گوی چینگ شو رفت و گفت: «فانگ یوان‌متکبرانه کجاست؟ بهم بگو تا بذارم با آرامش بمیری.»
گو یوئه چینگ شو آه عمیقی کشید و بدون ذره‌ای ترس به بای نینگ بینگ خیره شد: «بای نینگ‌بکشی بینگ... من و تو بیشتر از ده بار با هم جنگیدیم. تو مدام داری قوی‌تر می‌شی و الان باید‌عوض اعتراف کنم که از من جلو زدی. اما قدرتت نمی‌تونه باعث بشه به هم‌خاندانیم خیانت کنم. بیا، با من بجنگ!»
بای نینگ بینگ با تحقیر پوزخند زد: «تو‌جان یکی؟ ههه.» سپس برگشت، نگاهی به فانگ ژنگ‌فهمیده انداخت و ابرویی بالا داد: «اون برادر فانگ یوانه؟»
حالت چهرهٔ گو یوئه چینگ شو در هم رفت؛ قدم‌آذرخش بلندی برداشت و راه بای نینگ بینگ را سد کرد: «فکر‌خود اینکه بخوای براش دردسر درست کنی رو از سرت بیرون کن!»
چهره بای نینگ بینگ در هم رفت: «تو حریف نسبتاً جالبی هستی، زنده‌خرناسی نگه داشتنت می‌تونه یکم رنگ به زندگیم بده. اما الان حالم خیلی خرابه،خونه صبرم رو امتحان نکن. مثل بچهٔ آدم بهم بگو فانگ یوان کدوم طرفی رفت.»
گو یوئه چینگ شو با‌گروهی مستقیم‌ترین روش ممکن، یعنی با‌بی‌درنگ عمل، به او پاسخ داد.
او چشمانش‌راکد را بست و‌جرقه‌های دوباره باز کرد.
گوی افسون چوب!