چپتر 94: پس کشیدن ناگهانی قدرت
0تنها نیم ثانیه بعد، چی شه دوباره با جزئیات‌دهنشون بیشتری گفت: «گروه مار بیمار رو اون جلو پیدا‌زمین کردم، الان دارن با یه جانور وحشیِ بزرگ‌جثه می‌جنگن.»
چی شان اخم‌ترکیب کرد و پرسید:نیاز «اوضاع از چه قراره؟»
زبان ماریِ چی شه مدام بیرون می‌آمد و به داخل برمی‌گشت. او‌مسلط ادامه داد: «اشتباهی در کار نیست، پیتون گدازهٔ سرخِ جیاو سان تنها‌داشتند نمونه توی کل دهکده‌ست، و اونا الان دارن با... شاه گراز وحشی می‌جنگن!»
حالت چهرهٔ همه تغییر کرد.
(شاه گراز وحشی... اگه بخوام کرم‌های گو رو ترکیب کنم، به عاج‌های گراز وحشی نیاز‌خود دارم. بدون شک، عاج‌های شاه گراز وحشی مناسب‌ترین گزینه‌ست.) قلب فانگ یوان به تپش افتاد؛آشکارا در حقیقت، او از همان ابتدا قصد داشت شاه گراز وحشی را از پای درآورد.
استاد گوی زن که موهای آبی‌نیاز و آبشاری داشت، ابروهایش را بالا‌فانگ انداخت و پرسید: «همون شاه گراز وحشی؟»
استاد گوی پیر با تحقیر پوزخند زد: «غیر از اون، هیچ شاه گراز‌شود دیگه‌ای این حوالی نیست. اما اینکه گروه مار بیمار فقط با تکیه بر قدرت‌درنیاوردنِ خودشون بخوان شاه گراز وحشی رو شکار کنن، یعنی لقمه گنده‌تر از دهنشون برداشتن.»
اگر پیرمرد وانگ می‌توانست خود به‌تنهایی به عوارض زمین و کوهستان مسلط شود، این استادان گوی‌تپش رتبه ۲ که همیشه در کوه چینگ مائو پرسه می‌زدند، آشکارا آشنایی بیشتری با آن داشتند.انداخت آن‌ها برای از پای درنیاوردنِ شاه گراز وحشی تا پیش از این، دلایل خود را داشتند.
چی شان اندکی‌بخوان تأمل کرد و‌یعنی سپس گفت: «برید کمکشون.»
استاد گوی پیر خندهٔ سردی‌عاج‌های سر داد و گفت: «هه هه،قلب می‌ترسم اونا قدردانِ این لطف نباشن.»
چی چنگ با لحنی ناخشنود به فانگ یوان‌به‌تنهایی نگاه کرد و گفت: «حتی اگه نریم کمکشون،همیشه بازم باید یکی رو بفرستیم اونجا، مگه نه!»
مسیر حرکت‌اگه گروه به سمت‌ترکیب چپ تغییر کرد.
هرچند چی شان و بقیه همیشه گو یوئه جیاو سان را حقیر می‌شمردند و از‌خود او خوششان نمی‌آمد، اما به‌عنوان افراد یک خاندان، در برابر دشمنان خارجی، حتی اگر در‌آشکارا حالت عادی با هم کدورتی داشتند، باز هم متحد می‌شدند و با یکدیگر همکاری می‌کردند.
این همان انسجامِ‌ترکیب یک خاندان در‌نیاز این جهان بود.
و دقیقاً با تکیه بر همین انسجام بود‌به‌تنهایی که خاندانی صدساله می‌توانست بدون نابودی به حیات خود‌کوه ادامه دهد و حتی به خاندانی هزارساله تبدیل شود.
همه در تاریکی از میان جنگل‌کنم عبور کردند و به سمت زمینی‌گزینه‌ست پست و گودال‌مانند به راه افتادند.
چهار استاد گوی گروه مار‌کنن بیمار، شاه گراز وحشی را محاصره‌اگر کرده و درگیر نبردی سهمگین بودند.
در مرکز میدان، شاه گراز وحشی‌نیاز که جثه‌ای به بزرگی یک فیل داشت،یوان با پیتونِ سرخ‌رنگِ باریک و بلندی می‌جنگید.
سراسر بدن این پیتونِ غول‌پیکرِ سرخ، پوشیده از تکه‌سنگ‌های‌عوارض سرخِ تیره بود و حرارت بسیار بالایی داشت. این مار‌مائو همچون زنجیری ضخیم به دور شاه گراز وحشی پیچیده بود.
شاه گراز وحشی خشمگینانه فریاد می‌کشید و مدام روی‌دارم زمین غلت می‌زد؛ عاج‌های سفید و برفی‌اش تاریکی را‌حقیقت می‌شکافت و ردی از نور سرد در هوا رسم می‌کرد.
بدنش پر از جراحات ریز و درشت بود و دمش از پیش شکسته بود. همان‌طور‌خود که تقلا می‌کرد و به این‌سو و آن‌سو می‌غلتید، زخم‌های سرخ و تازه‌اش نمایان می‌شد؛آشکارا زخم‌هایی که به بدن پیتون گدازهٔ سرخ چسبیده و بر اثر حرارت بالا سوخته بودند.
گروه چی شان نزدیک‌تر‌کنم نرفتند، بلکه از فاصله‌ای‌بدون دور به تماشا ایستادند.
با چند نگاه، استاد گوی پیر متوجه ماجرا شد و گفت: «با‌مسلط خودم می‌گفتم مار بیمار چطور همچین جرأتی پیدا کرده. انگار شاه گراز وحشی‌آن‌ها از قبل زخمی شده بوده، نوچ، عجب مفت‌چنگی زده، این عوضی شانس آورده.»
چی چنگ با چشمانی درخشان و هیجان‌زده‌عاج‌های پرسید: «بچه‌ها، به نظرتون توی بدن این‌فانگ شاه گراز وحشی، گوی گراز سیاه پیدا میشه؟»
در حالی که در‌شکار سکوت تماشا می‌کرد، حالت‌گنده‌تر چهرهٔ فانگ یوان بی‌تغییر ماند.
در این هنگام، جیاو سان و گروهش نیز متوجه شدند که زیر نظر‌یوان هستند. بی‌درنگ، استاد گوی پشتیبان، گو یوئه کونگ جینگ، که بیشترین فاصله را با‌آبشاری شاه گراز وحشی داشت، میدان نبرد را ترک کرد و به سمت آن‌ها دوید.
کونگ جینگ رو به گروه گفت: «اوه، سرور چی شان‌زمین هستید. اینجا مشکلی نیست، خودمون از پسش برمیایم. اون جلو‌پرسه گروه‌های جانوران وحشیِ زیادی هستن که به کمک شما نیاز دارن.»
نگاه باتجربهٔ استاد گوی پیر در دم اوضاع را فاش کرد.مناسب‌ترین او غرید: «همف، منظورت چیه که از پسش برمیاید؟ قشنگ داری تو‌پای چشمامون دروغ میگی، کاملاً معلومه که این پیتون دیگه زیاد دووم نمیاره.»
استاد گوی زن که موهای آبیِ بلندی داشت، بی‌درنگ به‌برداشتن نیت جیاو سان و گروهش اشاره کرد و گفت: «شما‌مسلط فقط می‌ترسید که اگه کمکتون کنیم، بخوایم توی پاداش شریک بشیم.»
چی شان نگاهی به استاد‌عاج‌های گوی پیر انداخت و گفت:گزینه‌ست «این شاه گراز وحشی مال شماست.»
استاد گوی پیر خروشی کرد، اما با‌خود این حال خم شد و تکه‌ای تار عنکبوتِ‌رتبه سفید و چسبناک را از دهان بیرون انداخت.
تار عنکبوت در هوا منبسط‌ترکیب و پهن شد و شاه‌بدون گراز وحشی را در بر گرفت.
شاه گراز وحشی به شدت در تار تقلا‌گنده‌تر کرد و رشته‌ها را یکی پس از دیگری‌به‌تنهایی پاره ساخت، اما نتوانست به‌سرعت خود را رها کند.
در این مدت، جیاو سانِ مار بیمار، به‌سرعت پیتون گدازهٔ‌گزینه‌ست سرخ را عقب کشید. پس از آن، به همراه استاد گویِ‌پای زنِ شفاگرِ گروه، به درمان اضطراریِ پیتون در میدان نبرد پرداختند.
در نبرد سهمگینِ پیشین، بدن سنگیِ پیتون گدازهٔ سرخ‌عوارض دچار ترک‌هایی شده بود. با این درمان، ترک‌ها ترمیم‌چینگ شدند و رفته‌رفته کوچک گشتند تا اینکه به‌کلی محو شدند.
چی چنگ با آزردگی گفت:ترکیب «فانگ یوان، بهتره برگردی. هنوزم‌بدون می‌خوای وبال گردن گروه ما باشی؟»
فانگ یوان قدمی به‌شکار جلو برداشت و از‌گنده‌تر پشت چی شان بیرون آمد.
پیش از این، جثهٔ عظیم چی شان مانع دیدِ گو‌گزینه‌ست یوئه کونگ جینگ شده بود و او را ندیده بود. در‌پای آن لحظه که فانگ یوان را دید، حالت چهره‌اش دگرگون گشت.
جیاو سان سرش را برگرداند و با دیدن فانگ یوان، در دم غرق در شادی شد: «فانگ‌کوه یوان، بالاخره اومدی! زود باش، تار عنکبوت زیاد دووم نمیاره، تو قدرت زیادی داری، برو شاه گراز‌کمکشون وحشی رو مهار کن و برامون وقت بخر. ما برای درمان پیتون گدازهٔ سرخ به زمان نیاز داریم.»
بدون گوی دفاعی و تنها با‌کنم تزکیهٔ رتبه ۱، نزدیک شدن به شاه‌قلب گراز وحشی چیزی جز خطر محض نبود.
چی شان نگاهی‌بخوان به فانگ یوان‌یعنی انداخت و گفت: «برو.»
با گفتن این حرف،کنم قدم بلندی برداشت و‌بدون آنجا را ترک کرد.
او سر حرفش ماند؛ با وجود‌می‌توانست اینکه شاه گراز وحشی ارزش زیادی‌مسلط داشت، بدون تردید روی برگرداند و رفت.
با دیدن رفتن گروه چی شان، جیاو سان‌نیاز و دارودسته‌اش آهِ آسودگی کشیدند. از ابتدا تا‌تپش انتها، آن‌ها حتی یک کلمه تشکر هم نکردند.
جیاو سان به فریاد زدن ادامه داد: «فانگ یوان، عجله کن، قدرت‌پیرمرد شاه گراز وحشی خیلی زیاده، تار عنکبوت دووم نمیاره. اگه این بار‌همیشه خوب عمل کنی، قضیهٔ اینکه خودسرانه گروه رو ترک کردی رو نادیده می‌گیرم.»
فانگ یوان موافقت کرد: «باشه.» او‌نیاز به‌سرعت خود را به شاه گراز وحشی‌یوان رساند و دو عاج بزرگش را گرفت.
تمام قدرتش را به کار گرفت و‌خود کشید، که باعث شد شاه گراز وحشی‌استادان مهار شود و تقلاهایش ناگهان کاهش یابد.
جیاو سان تحسین کرد:کرم‌های «کارت خوب بود!» اما‌نیاز در چشمانش نوری سرد درخشید.
این فانگ یوان به‌موقع‌شکار آمده بود، موج کوچک‌گنده‌تر جانوران فرصتی بی‌نقص بود!
جیاو سان هرگز به کشتن فانگ یوان فکر نکرده‌مناسب‌ترین بود. فانگ یوان عضو گروهش بود و اگر می‌مرد، ارزیابی‌قصد خاندان از او افت می‌کرد. این با منافعش سازگار نبود.
او تنها به عموی فانگ یوان، گو یوئه دونگ تو، قول داده بود که رشد‌رتبه فانگ یوان را کند کند. اگر می‌توانست این روند را تا بعد از شانزده سالگی‌اندکی او کش دهد، ثروتی را که گو یوئه دونگ تو وعده داده بود، به دست می‌آورد.
حقیقت این بود که حتی با وجود طبیعت توطئه‌گر و نابردبارش، پیش از این هرگز به کشتن فانگ یوان فکر نکرده بود. این تنها به این دلیل نبود که‌آبشاری پس از مرگ یک استاد گو، تالار مجازات تحقیقات کاملی انجام می‌داد و در نتیجه خطرناک بود، بلکه به دلیل باور خاندان نیز بود — خون غلیظ‌تر از آب‌وانگ است و خانواده در اولویت قرار دارد. این مفهوم در قلب مردم ریشه دوانده بود. مگر در موارد کینه‌هایی مانند قتل والدین یا دزدیدن همسر، چنین درگیری‌هایی رخ نمی‌داد.
همان‌طور که رئیس خاندان گو یوئه زمانی به بزرگِ آکادمی‌برداشتن آموخته بود، نه تنها نظام و قوانین، خاندان را یکپارچه نگه‌شود می‌داشت، بلکه روابط عمیق خانوادگی نیز در این امر دخیل بود.
هر سازمانی برای هستهٔ‌کنم بنیادین خود به یک‌بدون ساختار و ارزش‌هایی نیاز داشت.
«از این فرصت استفاده می‌کنم و می‌ذارم فانگ یوان زخمی بشه تا برای درمان جراحاتش به دهکده‌کوه برگرده. اون‌وقت می‌بینیم چطور می‌تونه تا رتبه ۲ تزکیه کنه! البته نمی‌تونم شخصاً بهش ضربه بزنم، اگه‌کمکشون لو برم خیلی بد میشه. حالا که این‌همه جانور توی این موج هستن، از قدرت اونا مایه می‌ذارم.»
گو یوئه جیاو سان در دل‌کنم خنده‌ای سرد سر داد، اما پرسید:گزینه‌ست «فانگ یوان، چقدر دیگه می‌تونی دووم بیاری؟»
فانگ یوان با تمام‌شکار قوا پاسخ داد: «یه‌گنده‌تر کم دیگه، نگران نباش رئیس.»
جیاو سان در حالی که پیتون گدازهٔ سرخ‌بدون را درمان می‌کرد، دستور داد: «خیلی خوبه، هوا‌حقیقت شینگ، برو و گوی علف خونِ خورنده رو بکار.»
استاد گوی‌برداشتن زنی جلو رفت‌وانگ و گفت: «چشم!»
او به کنار شاه گراز وحشی آمد و هر دو‌بدون دستش را دراز کرد، و شست‌های هر دو دستش را بالا‌قصد آورد. روی ناخن‌های شست او، نشانِ پیچکی بنفش‌رنگ نقش بسته بود.
جوهر ازلی فولاد سرخ با رنگی‌یعنی قرمزِ روشن بیرون فوران کرد، شست‌های سفیدش‌وانگ را احاطه نمود و وارد نشان شد.
پیچک‌ها بی‌درنگ جان‌ترکیب گرفتند و شاخکِ ظریفی‌دارم از ناخن‌هایش بیرون زد.
شاخک‌ها همچون مار حرکت کردند، تا دهان‌خود شاه گراز وحشی امتداد یافتند و سپس‌استادان در امتداد دندان‌هایش، به اعماق معده‌اش نفوذ کردند.
«هه هه هه...» در تاریکی،ترکیب فانگ یوان دهانش را که با‌مناسب‌ترین لبخندی شیطانی کج شده بود، پوشاند.
دیگران به پیوندهای خونی می‌اندیشیدند و قصد کشتن افراد خاندان خود‌اگر را نداشتند، چرا که این کار برخلاف ارزش‌های اخلاقی و سنتی خاندان‌رتبه بود. اما او این ارزش‌ها را در دل خود جای نداده بود.
نیرویی که بر عاج‌های‌کنم شاه گراز وحشی وارد‌بدون می‌کرد، ناگهان ناپدید شد.
شاه گراز وحشی با خشم غرید و تمام قدرت خود را فراخواند.مسلط عاج‌هایش در هوا تاب خوردند و فانگ یوان که هر دو عاج‌داشتند را در دست داشت، با این نیرو کشیده و به گوشه‌ای پرتاب گشت.
شاه گراز وحشی بار دیگر سرش را چرخاند و عاج‌هایش هوا را شکافتند. استاد‌فانگ گوی زن که در کنارش قرار داشت، نتوانست به این سرعت در برابر چنین تغییری‌آبشاری واکنش نشان دهد. عاج‌ها به او برخورد کردند و او با دردی جانکاه فریاد کشید.
سپس بدن ظریفش پس از‌کنن اصابت عاج‌ها، با صدای شکستنِ‌برداشتن مهیبی به دو نیم شد.
استاد گوی زن همچون کیسه‌ای پاره‌نیاز به پرواز درآمد؛ او به هوا پرتاب‌یوان شد و سپس محکم به زمین افتاد.
او در حالی که چشمانش‌وانگ کاملاً باز مانده بود، روی زمین‌کوهستان افتاد. در دم جان باخته بود.