چپتر 76: آیا پشیمانی؟
0وانگ دا غرید و‌مصرفی وحشیانه از شاخهٔ درخت‌همین به هوا پرید: «بکش!»
درست زمانی که می‌رفت تا به دشمن خونی‌اش‌بود برسد، ناگهان سه تیغِ ماه از ناکجاآباد پدیدار‌سایه گشتند و در میانهٔ راه سد راهش شدند.
با دیدن این صحنه، قلب وانگ دا فرو ریخت: «چرا استاد گوی چهارمی هم اینجاست؟»بازگشت او در هوا بدنش را با تمام توان چرخاند و به‌سختی از دو تیغِ ماه جاخالی‌می‌کرد داد. اما تیغِ باقی‌مانده که دیگر راه گریزی از آن نداشت، به پای چپش برخورد کرد.
گرومب!
وانگ دا محکم به زمین برخورد کرد. سرش را‌تاریکی پایین آورد تا به پای چپش نگاه کند؛ زخمی‌باشد عمیق و دراز برداشته بود و خون از آن می‌چکید.
وانگ دا دندان‌قروچه‌ای کرد‌زخمی و در دل گفت:بود «لعنتی... گویِ پیروِ سایه!»
بی‌درنگ، به توده‌ای از سایهٔ تاریک‌شده بدل گشت. سرعتش به‌شدت افزایش یافت‌شود و بی‌هیچ صدایی به عقب پس کشید.
در این لحظه.
کرم گویی از ناکجاآباد به‌ضدِ پرواز درآمد و هم‌زمان، صدایی‌می‌درید پیر و خسته طنین‌انداز شد:
«گویِ چشمک‌زن، منفجر شو.»
کرم گو به فرمان او‌فریاد منفجر شد و به نوری‌جایی سفید و خیره‌کننده تبدیل گشت.
نور سفید گریزناپذیر بود؛زمین ناگهان پدیدار شد و سراسر‌کند جنگل تاریک را روشن کرد.
وانگ دا فریاد کشید: «آه!» بدنش که به‌همین سایه بدل شده بود، دیگر نمی‌توانست زیر آن نور‌استفاده درخشان جایی پنهان شود و به کالبد انسانی‌اش بازگشت.
اگرچه گویِ چشمک‌زن تنها رتبه ۱ داشت و از نوع مصرفی بود، اما ضدِ کاملِ‌پیروِ گویِ پیروِ سایهٔ وانگ دا به شمار می‌رفت. همین که نور تاریکی را از هم‌کشید می‌درید، گویِ پیروِ سایهٔ رتبه ۲ باید سه ساعت استراحت می‌کرد تا دوباره قابل استفاده باشد.
در طبیعت، تمام موجودات برابرند و هر یک، دیگری را‌جایی خنثی می‌کند. با وجود اینکه گویِ پیروِ سایه توانایی‌های پنهان‌کاریِ‌نوع بسیار قدرتمندی داشت، اما نقطه ضعف بزرگی نیز به همراه داشت.
پس از خنثی شدن‌زمین حرکتش، قلب وانگ دا‌نگاه در سینه فرو ریخت.
این استاد گوی چهارم باتجربه‌تر بود؛ نه تنها می‌دانست از کدام گو استفاده کند، بلکه خود‌قابل را به‌خوبی پنهان کرده بود؛ یک دشمن حقیقی. مهم‌تر از آن، وانگ دا دیگر نمی‌توانست گویِ‌ضعف پیروِ سایه را به کار گیرد و از این رو، راهی برای عقب‌نشینی برایش باقی نمانده بود.
استاد گوی رتبه ۲ با موهای سفید و ریش نقره‌ای در‌دندان‌قروچه‌ای برابر دیدگان وانگ دا پدیدار شد و گفت: «من گو یوئه سو‌سرعتش هستم. پسرجون، اگه همین الان تسلیم بشی، شاید خاندانم از جونت بگذره!»
وانگ دا غرید: «از جونم بگذره؟ هه، اول تو رو می‌کشم!» او می‌دانست که‌انسانی‌اش اگر کار به درازا بکشد، استادان گوی بیشتری برای مقابله با او از راه‌باید می‌رسند؛ او باید هر چه زودتر این استاد گوی چهارم را از پای درمی‌آورد.
«فقط ۲۰٪ از جوهر ازلی‌ام باقی مونده. چه برای انتقام و‌عمیق چه برای نجات جونم، اول باید این پیرمرد فضول رو بکشم!» وانگ‌بی‌درنگ دا عزمش را جزم کرد و به سوی گو یوئه سو پرید.
گو یوئه سو پوزخندی زد. تمام موهای بدنش، از موی سر گرفته تا موهای‌می‌کرد ریزِ پوستش، دیوانه‌وار رشد کردند و در هم تنیده شدند. در یک چشم به‌پنهان‌کاریِ هم زدن، زره نبردی به سفیدی برف و پوشیده از خار، بدنش را فرا گرفت.
با دیدن این دگرگونی، حالت چهرهٔ وانگ دا تغییر‌خون کرد. این استاد گوی باتجربه همچون جوجه‌تیغی شده بود‌توده‌ای و وانگ دا نمی‌دانست چگونه باید به او ضربه بزند.
گویِ زهرآگینِ رتبه ۲ او، یعنی گویِ جداییِ عشق و‌جایی زندگی، اگرچه زهری به‌شدت قوی و مرگبار داشت، اما از توانایی‌های‌مصرفی هجومی بالایی برخوردار نبود و تنها به درد حملات غافلگیرانه می‌خورد.
برای وانگ دا تنها گویِ جداییِ عشق و زندگی و‌زخمی گویِ پیروِ سایه باقی مانده بود. اگر کرم گویی تدافعی‌گویِ در اختیار داشت، هرگز آن تیغِ ماه به او برخورد نمی‌کرد.
وانگ دا احمق نبود؛ سه سال زندگیِ سخت او‌تاریکی را حیله‌گر و بی‌رحم کرده بود. با خود گفت: «هه،طبیعت اگه نمی‌تونم حریف تو بشم، اول فانگ یوان رو می‌کشم!»
او به‌سرعت حرکت کرد، گو یوئه‌دراز سو را دور زد و به‌گفت سوی مسببِ قتل خانواده‌اش یورش برد.
گو یوئه سو فریاد زد: «کور خوندی!» و جوهر ازلی‌اش را به‌شود کار گرفت. بی‌درنگ دو خار تیز از بدنِ پوشیده از خارش شلیک شدند‌همین و چرخ‌زنان، مسافتی پنج شش متری را به سوی وانگ دا طی کردند.
وانگ دا بدنش را جابه‌جا‌سرش کرد و به‌سختی از آن دو‌عمیق خارِ به سفیدی برف جاخالی داد.
ده ناخن دستانش به بلندیِ نیمی از کفِ‌همین دست درآمده بودند؛ ناخن‌هایی تیره و بنفش‌رنگ که‌قابل زهر به شکلِ مه در اطرافشان جریان داشت.
وانگ دا که دیگر در تب‌وتاب نبرد جنونِ‌بود آنی گرفته بود، دیوانه‌وار خندید و در حالی‌سایه که به سوی هدفش می‌تاخت، فریاد زد: «بمیر!»
در نگاه او، چهرهٔ‌روشن فانگ یوان غرق در‌زیر بهت و وحشت بود.
نیتِ قتل تمام ذهن وانگ دا را تسخیر کرده‌کند بود؛ او تقریباً می‌توانست صدای دریده شدن پوست فانگ یوان‌لعنتی و آخرین نفسِ پر از خشم و کینه‌اش را بشنود.
«به همین خیال باش!»
درست در لحظه‌ای که می‌رفت تا‌دراز به هدفش برسد، شخص دیگری پدیدار گشت‌لعنتی و راه وانگ دا را سد کرد.
پنجمین استاد گو‌جنگل از همان حوالی‌شده به سویش تاخته بود!
این مرد میان‌سال بی‌آنکه از ظاهر دیوانه‌وار‌آورد و وحشیانهٔ وانگ دا خم به ابرو‌بود بیاورد، گفت: «واقعاً گویِ جداییِ عشق و زندگیه؟»
گویِ پوستِ سنگی!
مرد میان‌سال جوهر ازلی‌اش را به کار گرفت؛ جوهر ازلی فولاد سرخ همچون دود فوران‌پیروِ کرد و بازوان برهنه‌اش بی‌درنگ از زرد به خاکستریِ مایل به سفید تغییر رنگ دادند. هم‌زمان،لحظه هر دو بازویش همچون بادکنک متورم شدند و به بازوانی سنگی، بزرگ و ستبر بدل گشتند.
هرچه دو طرف به یکدیگر نزدیک‌تر می‌شدند، چهرهٔ وانگ دا‌جایی درهم‌پیچیده‌تر و مجنون‌تر می‌گشت. استاد گوی میان‌سال با حالتی جدی، هر‌مصرفی دو بازویش را دراز کرد تا وانگ دا را چنگ بزند.
وانگ دا با چهره‌ای‌زمین تمسخرآمیز گفت: «با این‌نگاه سرعت می‌خوای گیرم بندازی؟»
لایه‌ای ضخیم از پوست سنگی دست و پای مرد میان‌سال را پوشانده بود که حتی‌دوباره ناخن‌های وانگ دا نیز نمی‌توانست در آن نفوذ کند. با این حال، بازوهایش بیش از‌قدرتمندی حد سنگین و کُند بود. وانگ دا حس کرد به راحتی می‌تواند آن‌ها را جاخالی دهد.
استاد گوی میان‌سال فریاد زد: «واقعاً؟ چرخ‌برداشته باد یشمی!» ناگهان جفتی گردبادِ یشمی‌رنگ همچون‌گویِ بازوبند به دور بازوی سنگی‌اش به گردش درآمد.
سرعت بازوی‌سراسر سنگی در‌روشن دم افزایش یافت!
وانگ دا که با ضربهٔ بازوی‌پایین سنگی به عقب پرتاب می‌شد، با‌دراز چهره‌ای بهت‌زده نالید: «چطور ممکنه... آخ!»
استاد گوی میان‌سال در نبرد باتجربه بود. اگر از‌تاریکی همان ابتدا گوی زنبورِ چرخِ بادِ یشمی را به کار‌طبیعت می‌گرفت، شاید وانگ دا به این سادگی در دام نمی‌افتاد.
بازوی سنگی وانگ دا را به پرواز درآورد‌بود و او با وضعیتی آشفته روی زمین افتاد. درد‌بی‌درنگ شدیدی در قفسهٔ سینه‌اش که ضربه خورده بود، پیچید.
پوف!
به زحمت از جا‌زمین برخاست، اما نتوانست جلوی‌نگاه بالا آوردنِ خون را بگیرد.
روزنه‌اش را بررسی کرد و با خنده‌ای تلخ گفت: «فقط ۵٪ جوهر‌ساعت ازلی برام مونده، کارم تمومه.» با دیدن فانگ یوان در نزدیکی‌اش، عزمی جنون‌آمیز‌وجود در چهره‌اش نقش بست: «حتی اگه بمیرم هم تو رو با خودم می‌برم!»
آآآآآآآآآآآآآآآه!
او جراحاتش را‌جنگل نادیده گرفت و‌شده به جلو یورش برد.
استاد گوی میان‌سال فریاد زد: «جلوشو بگیر!» او صرفاً‌کند مبارزی نزدیک‌زن بود و هیچ گوی دوربردی نداشت؛ از‌گفت این رو در آن لحظه کاری از دستش برنمی‌آمد.
استاد گوی پیر پیش از این سر رسیده بود. موهای سفیدِ بدنش به شکل مارپیچ‌هایی‌دوباره به کلفتی انگشت درآمدند و همچون مارهایی چابک در هوا به پرواز درآمدند؛ پنج تا‌قدرتمندی شش متر امتداد یافتند و از پشت به وانگ دا رسیدند و در بدنش فرو رفتند.
اما وانگ دا بی‌اعتنا‌زخمی به این حملات، همچنان‌بود به پیشروی ادامه داد.
او با ده ناخنی که اکنون‌شده به طول پنجاه سانتی‌متر رسیده بود،شود با تمام قوا فریاد زد: «بمیر!!!»
با دیدن این صحنه، رنگ از رخسارِ استاد‌نگاه گوی میان‌سال که در تعقیبش بود پرید، چرا‌می‌چکید که دیگر راهی برای متوقف کردن او وجود نداشت.
درست زمانی که وانگ دا در آستانهٔ‌شمار رسیدن به هدفش بود، نورِ یشمیِ آبی‌می‌کرد و درخشانی از سوی دیگر فوران کرد.
زیر فشار مرگ و زندگی،عمیق فانگ ژنگ با تمام وجود‌می‌چکید فریاد زد: «گوی پوست یشم!»
بی‌درنگ، لایه‌ای مستحکم‌جنگل از پوست یشمی‌شده بدنش را پوشاند.
انگشتان وانگ دا همچون تیغه‌های چاقو به سوی او فرود آمدند. اگرچه «جدایی‌برداشته عشق و زندگی» قدرت هجومی بالایی نداشت، اما گوی پوست یشم نیز تنها‌تاریک یک کرم گوی رتبه ۱ بود و نمی‌توانست در برابر ناخن‌های او مقاومت کند.
غرررش!
با دیدن فانگ ژنگ که در آستانهٔ مرگ قرار داشت، استاد‌دندان‌قروچه‌ای گوی پیر دیوانه‌وار فریاد کشید و چشمانش از حدقه بیرون زد. سوزن‌هایِ‌سرعتش سفیدبرفیِ بیشتری به پرواز درآمدند و بدن وانگ دا را سوراخ کردند.
سپس، سوزن‌ها همچون مار به حرکت درآمدند؛ ابتدا‌زیر از پشت به درون قفسهٔ سینه‌اش نفوذ کردند‌اگرچه و سپس به دور گردن، بازوها و پاهایش پیچیدند.
خونِ داغ از بدن وانگ دا‌پایین فواره زد و در دم، موهای‌دراز سفید را به رنگ سرخ درآورد.
سراسر بدنش پوشیده از موهای سفید شده بود؛ درست‌تاریکی همچون گراز وحشیِ گرفتار در تلهٔ نیزه‌های بامبوی سبز،باشد یورش او متوقف گشت و دیگر قادر به حرکت نبود.
احساس سرگیجهٔ شدیدی بر او غلبه‌دراز کرد. وانگ دا خنده‌ای رقت‌انگیز سر‌گفت داد؛ می‌دانست که مرگش فرا رسیده است.
چه پایانِ نافرجامی!
دیدگانش تار شد و در‌سرش آستانهٔ مرگ، واضح‌ترین خاطرهٔ زندگی‌اش‌زخمی بار دیگر در ذهنش جان گرفت.
همان‌طور که چاقوی در دستش سینهٔ‌کاملِ همسرش را می‌شکافت، ناخودآگاه نام او‌ساعت را بر زبان آورد: «وان اِر...»
همسرش با چهره‌ای زیبا که اکنون غرق در‌بود بهت و ناباوری بود، به او نگریست. چشمانش‌سایه را به چشمان وانگ دا دوخت و پرسید: «چرا؟»
چشمان وانگ دا سرخ شده بود. در‌نمی‌توانست حالی که بدنش می‌لرزید، کلمه‌ای را به‌انسانی‌اش سختی از میان لبانش بیرون کشید: «متأسفم.»
همسرش لبخند کم‌رنگی زد؛ لبخندی‌سرش سرشار از عشق. حتی ذره‌ای‌زخمی نفرت در آن به چشم نمی‌خورد.
او گفت: «درک می‌کنم.»
می‌خواست دست راستش را دراز کند‌دراز تا پیش از مرگ، برای آخرین‌گفت بار صورت وانگ دا را لمس کند.
اما در‌سراسر نیمهٔ راه، دستش‌فریاد بی‌جان رها شد.
کشتن همسرش برای به دست آوردن قلب او، و‌کند پالایشِ «جدایی عشق و زندگی». از آن پس، او قدرت‌لعنتی را به دست آورد و قدم در جناح اهریمنی گذاشت!
آیا پشیمانی؟
از آن روز به‌زخمی بعد، پیوسته این سؤال‌بود را از خود می‌پرسید.
پشیمانم!
چنان پشیمان بود که مرگ را ترجیح‌آورد می‌داد؛ از این رو سوگند یاد کرد‌بود که باید از اعضای باقی‌ماندهٔ خانواده‌اش محافظت کند!
اما... اما...
اشکِ حسرت از چشمان سرخ وانگ دا سرازیر‌بود شد: «وان اِر... اگه می‌تونستم دوباره از اول‌سایه شروع کنم، باز هم همین کار رو می‌کردم...»
فانگ ژنگ در حالی که‌فریاد بدنش با نور یشمی می‌درخشید،جایی به او خیره شده بود.
از ابتدا تا انتها،زمین در سردرگمی و ناباوریِ‌نگاه عمیقی فرو رفته بود.
استاد گویی غریبه، دیوانه‌وار به سوی او یورش‌همین برده بود و قصد داشت او را تکه‌تکه‌قابل کند. اما فانگ ژنگ اصلاً او را نمی‌شناخت.
زیر هالهٔ سنگین مرگ، فانگ ژنگ نمی‌توانست حتی به اندازهٔ‌می‌چکید یک انگشت تکان بخورد. ذهنش کاملاً تهی شده بود و‌تاریک تنها به صورت ناخودآگاه، گوی پوست یشم را فعال کرده بود.
ناخن‌های وانگ دا پوست یشمی را شکافت‌نمی‌توانست و به اندازهٔ یک بند انگشت در‌انسانی‌اش آن فرو رفت، اما دیگر پیشروی نکرد.
او جان باخت.
با چشمانی‌داشت غرق در اشک‌ضدِ از دنیا رفت.
فانگ ژنگ با نفس‌هایی بریده‌بریده زمزمه‌دراز کرد: «تموم... شد؟» چشمانش تمرکزش را‌گفت از دست داد و نگاهش تهی گشت.
سپس، سرگیجهٔ‌سراسر شدیدی بر‌روشن او چیره شد.
تلپ!
او نیز‌داشت نقش بر‌مصرفی زمین شد.
«جدایی عشق و زندگی»، قوی‌ترین زهرِ رتبه ۲ بود. اگرچه‌می‌چکید نتوانسته بود به طور کامل از پوست یشمی عبور کند،تاریک اما زهر پیش از این به بدنش نفوذ کرده بود.