چپتر 87: نگرش، نقاب قلب است
0فانگ یوان نیتِ پنهانِ این‌حرکت اقدام را می‌خواند؛ این سنجشِ‌بزرگِ کوچکی از سوی رئیس خاندان بود.
نگاهش در محوطه چرخید، سه گروه برتر کل خاندان اینجا‌دیگری بودند. گروه چینگ شو از جناح رئیس خاندان، گروه چی‌پیش‌تر شان از جناح چی و گروه مو یان از جناح مو.
اگر پای یک دانش‌آموز عادی در میان بود، پیوستن‌کنم به هر یک از این سه گروه به معنای‌ناگهان یافتن حامی بزرگی بود که آینده‌ای درخشان را نوید می‌داد.
اما برای‌می‌دانستند فانگ یوان، ماجرا‌بنابراین کاملاً برعکس بود.
در نگاه بزرگان خاندان، او از پیش عضوی از‌حمایت جناحی مرموز به حساب می‌آمد. پیوستن به هر یک‌لبخند از این سه گروه، تنها دردسر به همراه داشت.
برای مثال، اگر به گروه چی شان می‌پیوست، خانوادهٔ چی به‌خوبی می‌دانستند که او‌می‌پیوندد را به خدمت نگرفته‌اند، بنابراین اولین فکرشان این می‌بود: «فانگ یوان مهرهٔ خانوادهٔ دیگری‌کرد است، اما حالا که دارد به گروه ما می‌پیوندد، چه نیتی در سر دارد؟»
سپس با خود می‌اندیشیدند: «آن جناح مرموزی که پیش‌تر فانگ یوان را به خدمت گرفته، قوانین را زیر پا گذاشته است و حالا که فانگ‌داد یوان اینجا حضور دارد، رئیس خاندان گمان خواهد کرد که ما او را جذب کرده‌ایم. آیا این سپر بلا شدن برای آن‌ها نیست؟ این قابل قبول‌بیندازد نیست، باید فانگ یوان را دستگیر کنیم، او را زیر نظر بگیریم و بازجویی‌اش کنیم! باید شواهد محکمی بیابیم و حامی مرموز او را افشا کنیم.»
اما حقیقت این‌خدمت بود که فانگ‌اولین یوان هیچ حامی‌ای نداشت!
فانگ یوان که ناگزیر مردد شده بود، با خود اندیشید: «به‌محض اینکه به هر یک از این سه گروه بپیوندم، به این معناست که‌خودت یکی از سه جناح بزرگ خاندان را آزرده‌ام. این اصلاً به نفعم نیست! هوف، در ابتدا می‌خواستم چراغ‌خاموش حرکت کنم و به گروه جیانگ‌بیندازد هه بپیوندم، اما گروه جیانگ هه تحت حمایت بزرگِ تالار مجازات است. زیر نگاه خیرهٔ همه، اگر ناگهان به آن‌ها بپیوندم، باز هم نامناسب است.»
لبخند گو یوئه بو عمیق‌تر شد‌اولین و ادامه داد: «فانگ یوان، اگه‌حالا خودت انتخاب نکنی، من برات انتخاب می‌کنم.»
بزرگان خاندان در کنار او با چهره‌هایی‌چراغ‌خاموش بی‌تفاوت و در سکوت تماشا می‌کردند؛ هر‌تالار یک از آن‌ها همچون مجسمه‌ای ایستاده بود.
نگاه فانگ یوان درخشید و بی‌درنگ کلمات بعدی گو یوئه بو‌است را حدس زد: «همف، داره مجبورم می‌کنه؟» — او قصد داشت فانگ‌زیر یوان را یا به گروه چی شان بیندازد یا گروه مو یان.
گو یوئه بو در دل می‌دانست که خودش فانگ یوان را به خدمت نگرفته است. برای او، این اقدام نه تنها سوءظن‌ها را از روی خودش‌نکنی برمی‌داشت، بلکه دشمنش را تضعیف می‌کرد و جناح مرموز را نیز فاش می‌ساخت؛ این کار زدن سه نشان با یک تیر بود. این نمایشی بود که‌سوءظن‌ها می‌توانست دردسر را دور کند — اگرچه ساده به نظر می‌رسید، اما حرکتی استراتژیک بود که توانایی سیاسی و کارکشته بودن گو یوئه بو را نشان می‌داد.
فانگ یوان با خود اندیشید: «نه، نباید بذارم اون برام تعیین‌است تکلیف کنه. به نظر می‌رسه فقط می‌تونم یه گروه مزخرف رو‌قوانین انتخاب کنم.» او تازه می‌خواست دهان باز کند و حرفی بزند.
که ناگهان در همین لحظه، کسی به‌چراغ‌خاموش سخن درآمد: «چرا به تیم ما ملحق‌تالار نمی‌شی؟ گروه ما یه مهاجم کم داره.»
چه کسی‌می‌دانستند این حرف‌نگرفته‌اند را زد؟
در دم،ابتدا همه به سوی‌حرکت منبع صدا چرخیدند.
گوینده نه بلندقامت بود و نه کوتاه، با‌می‌بود پوستی زرد و تیره که ظاهری بیمارگونه به‌سپس او می‌بخشید. یک جفت چشم مثلثی‌شکل در صورتش می‌درخشید.
شخصی هویت او را‌هوف فاش کرد: «این گو یوئه‌کنم جیائو سانه، همون مار بیمار.»
رئیس خاندان و بزرگان خاندان همگی چهره‌ای ناامید‌می‌بود به خود گرفتند: «گو یوئه جیائو سان؟ این‌سپس که فقط یه تیم بی‌ارزشه که هیچ پشتوانه‌ای نداره!»
چشمان فانگ یوان با‌چراغ‌خاموش درخششی تاریک و نامحسوس‌تحت برقی زد: «جیائو سان...»
او و این شخص، گو یوئه جیائو سان، پیش‌مهرهٔ از این هرگز یکدیگر را ندیده و هم‌کلام نشده‌می‌اندیشیدند بودند و فانگ یوان هیچ خاطره‌ای از چنین فردی نداشت.
چرا جیائو سان دهان باز کرد و او را‌کنم به تیمش دعوت نمود؟ آیا صرفاً به این دلیل بود‌باز که او در آزمون رتبهٔ اول را کسب کرده بود؟
چطور چنین چیزی ممکن بود!
تنها شخصِ خامی مانند‌چراغ‌خاموش فانگ ژنگ می‌توانست چنین‌تحت فکر ساده‌لوحانه‌ای داشته باشد.
اما...
از آنجا که جیائو سان دهان باز کرده‌حرکت و شخصاً فانگ یوان را دعوت نموده بود،خیرهٔ این موقعیت نقطهٔ گشایش خوبی به شمار می‌رفت.
فانگ یوان با این فکر لبخندی زد، نگاهش را‌مهرهٔ به پایین دوخت و درخشش چشمانش را پنهان کرد:می‌اندیشیدند «مقامات ارشد خاندان الان باید خیلی ناامید شده باشن. ههه.»
فانگ یوان بی‌درنگ موافقت کرد و راه‌جیانگ را بر کلمات بعدی گو یوئه بو‌همه بست: «پس من به گروه تو ملحق می‌شم.»
«این فانگ یوان احمقه؟»
«گروه‌های برتر رو نادیده‌هوف گرفت و رفت تو‌حرکت گروه اون مار بیمار!»
«حتماً عقلش رو از‌نگرفته‌اند دست داده، با اون شخصیتی‌مهرهٔ که جیائو سان داره، ههه...»
دانش‌آموزان و استادان گو شروع به‌کنم پچ‌پچ کردند و طوری به فانگ‌مجازات یوان نگریستند که گویی احمقی بیش نیست.
چهرهٔ رئیس‌می‌دانستند خاندان و بزرگان‌بنابراین در هم رفت.
این گو یوئه جیاو سان، کاوشِ امروز را نقش بر آب کرد!حمایت نه... شاید این جیاو سان نیز مهره‌ای در این بازی باشد، اما هر‌داد چه که بود، باید در مورد این گو یوئه جیاو سان تحقیق می‌کردند!
سه روز بعد.
یک روزِ تمام برف باریده بود و‌جیانگ اکنون که رفته‌رفته از شدتِ آن کاسته می‌شد،ناگهان دانه‌های برف سوار بر باد در هوا می‌رقصیدند.
لایه‌ای سپید کوه چینگ مائو را پوشانده بود. بیشترِ شاخه‌ها برهنه و‌حالا بی‌برگ بودند، به جز درختان کاجِ همیشه‌سبز و بامبوهای چینگ مائو که‌گذاشته رنگِ اصیلِ خود را حفظ کرده و مغرورانه در میانِ برف ایستاده بودند.
گروهی پنج‌نفره در برف می‌دویدند.
شخصی که جلوی آن‌ها حرکت می‌کرد،اولین قامتی متوسط و پوستی زردرنگ و بیمارگونه‌دارد داشت؛ او گو یوئه جیاو سان بود.
همان‌طور که می‌دوید، به سمت فانگ یوانِ ساکت چرخید و با مهربانیِ‌مجازات ملایمی لبخند زد: «فانگ یوان، استرس نداشته باش. با اینکه این اولین‌خودت مأموریتِ خاندانیِ توئه، کارِ ساده‌ایه. فقط دنبالمون بیا و تو مسیر یاد بگیر.»
فانگ یوان با چهره‌ای جدی، در‌اولین حالی که به روبه‌رو خیره شده‌حالا بود، کوتاه پاسخ داد: «از پسش برمیام.»
زمستان فرا رسیده بود.
هنگام دویدن روی برف، بادهای سرد زمستانی گزنده‌تر‌می‌بود می‌شد. هر نفس، گویی بلعیدن غبار برف بود‌سپس که سرمای آن تمامِ قفسهٔ سینه‌اش را فرا می‌گرفت.
صورت فانگ یوان از پیش بسیار سفید بود و اکنون با‌تالار انعکاسِ نورِ برف، رنگ‌پریده‌تر نیز به نظر می‌رسید. در حین دویدن،داد دانه‌های برف مدام بر موهای کوتاه و مشکی، شانه‌ها و پیشانی‌اش می‌نشست.
تفاوتِ این بار در‌نگرفته‌اند این بود که فانگ یوان‌مهرهٔ لباس‌هایش را عوض کرده بود.
این لباس،اصلاً جامهٔ رزمیِ‌هوف آبیِ تیره‌ای بود.
جامه آستین‌ها و شلواری بلند داشت و ورقه‌های بامبو به عنوان محافظ دور ساقِ‌می‌پیوندد پاهایش بسته شده بود و پاپوش‌هایی از جنس بامبو به پا داشت. سربندی به‌کرد رنگ آبیِ روشن بر سر بسته بود که با دویدنِ او در هوا تکان می‌خورد.
کمربندی گشاد بر کمر داشت.
کمربند به رنگ آبیِ نفتی بود و‌فکرشان پلاکِ برنزیِ روی آن که عدد «۱» بر‌نیتی آن حک شده بود، کاملاً به چشم می‌آمد.
این جامهٔ یک استاد گو بود‌می‌خواستم و جایگاهِ فانگ یوان را به عنوان‌بزرگِ یک استاد گوی رتبه ۱ نشان می‌داد.
جوانان تنها پس از گذراندن یک‌اولین سال در آکادمی و فارغ‌التحصیلی، اجازه‌حالا داشتند چنین جامه‌ای بر تن کنند.
این جامه معنای عمیقی داشت. پوشیدنِ آن به این معنا بود که شخص از قلمروِ فانی‌ها فراتر رفته، زندگیِ پستِ گذشته را پشت سر گذاشته و‌نکنی به طبقاتِ بالای جامعه قدم نهاده است؛ به عبارتی، اکنون جزوِ طبقهٔ متوسطِ کلِ نژادِ بشر به شمار می‌رفت. هرچند استادان گوی رتبه ۱ در پایین‌ترین‌سوءظن‌ها سطحِ این طبقه قرار داشتند، اما از این پس هر فانی‌ای موظف بود راه را برای فانگ یوان باز کند و به او ادای احترام نماید.
نگاه گو یوئه جیاو سان همچنان بر او بود. این‌دیگری جامهٔ رزمی بر تنِ فانگ یوان، در کنارِ چهرهٔ سردش،پیش‌تر هاله‌ای از شخصیتی خونسرد و مسلط را به نمایش می‌گذاشت.
او در حین دویدن، دوباره از فانگ یوان پرسید:کنم «ما تو مأموریتیم و معمولاً موقعِ سفر باید عجله‌ناگهان کنیم، برای همین دویدن خیلی عادیه. بهش عادت داری؟»
فانگ یوان که کلماتش به اندازهٔ طلا‌فکرشان ارزشمند بود، از گوشهٔ چشم به گو یوئه‌نیتی جیاو سان نگاه کرد و گفت: «مشکلی نیست.»
حالتِ گرم و مهربانِ‌چراغ‌خاموش جیاو سان، او را به‌حمایت یادِ افسانهٔ رن زو انداخت.
می‌گویند رن زو گوی قوانین و مقررات را به کار گرفت و قدرت را به دست آورد، اما خرد را از دست داد و سه کرم گو از او بر جای ماند. یکی گوی سوءظن، دیگری گوی اعتماد و آخرین مورد، گوی نگرش بود.
رن زو گوی نگرش را برداشت.
گوی نگرش از قوانینِ شرط‌بندی پیروی کرد، تسلیمِ رن زو شد و به او گفت: «ای انسان، تو مرا به چنگ آوردی، تنها می‌توانم بختِ بدم را لعنت کنم. از این پس، در فرمانِ تو خواهم بود. مرا بر چهره بگذار تا بتوانی از توانایی‌ام بهره‌مند شوی.»
ظاهرِ گوی نگرش همچون یک نقاب بود. رن زو آن را بر چهره گذاشت، اما در نهایت نتوانست آن را بپوشد. حتی اگر با ریسمانی آن را می‌بست، باز هم فرو می‌افتاد.
رن زو که درمانده شده بود پرسید: «ماجرا چیست؟»
گوی نگرش خندید: «می‌دانم ای انسان، تو قلبی نداری. نگرش، نقابِ قلب است، پس بدونِ قلب، چگونه می‌توانی مرا بپوشی؟»
رن زو در دم متوجه شد؛ او پیش از این قلبش را به امید بخشیده بود.
او بی‌قلب بود.
کسی که قلب ندارد، نمی‌تواند نقابِ نگرش را بر چهره بگذارد. به بیان دیگر، برای کسی که قلب و نیتی در سینه دارد، نگرشش یک نقاب است.
فانگ یوان با خود اندیشید: «این‌اولین رفتارِ گرم و مهربانانه، فقط نقابِ‌حالا گو یوئه جیاو سانه. نیتِ اصلیش چیه؟»
در همان حال که جیاو سان، آن‌جیانگ «مارِ بیمار»، فانگ یوان را زیر نظر داشت،ناگهان فانگ یوان نیز پنهانی او را ارزیابی می‌کرد.