چپتر 274: درِ گنجینهٔ زنده
0چهرهٔ روی درِ غول‌پیکر برای شانگ یان فیِ کوچک شکلک درآورد و با تمسخر گفت:مطلب «تبادل گنجینه؟ فی‌فیِ کوچولو، باز می‌خوای ازم سوءاستفاده کنی؟ می‌دونم رفقای قدیمی هستیم، اما من نگهبان‌بزنم قلمرو گنجینه‌ام و کمکت نمی‌کنم از داخل چیزی کش بری. هرچند که خیلی با هم رفیقیم...»
خطوط سیاهی روی پیشانی شانگ‌دوست یان فی پدیدار شد: «چند بار‌واقعاً باید بگم، میشه این‌طوری صدام نکنی؟»
«پس چی صدات کنم؟خالی یان‌یانِ کوچولو، یان فیِ‌سیاه کوچولو یا یان زیِ کوچولو؟»
شانگ یان فی به‌سرعت دستش را تکان داد و‌منو درمانده گفت: «بی‌خیال، بی‌خیال، هر کار دوست داری بکن.نمی‌تونی بریم سر اصل مطلب، من واقعاً برای تبادل گنجینه اومدم.»
چهرهٔ غول‌پیکر، درحالی‌که آشکارا هنوز ناراضی بود، کلماتش را‌کار کش داد: «اوووه... چقدر زود می‌ری سر اصل مطلب،درحالی‌که می‌خواستم بیشتر حرف بزنم، اینجا از بی‌حوصلگی دارم می‌پوسم.»
شانگ یان فی آهی کشید: «من خیلی سرم‌بریم شلوغه، درِ گنجینهٔ زنده. خودت می‌دونی که من‌ناراضی رئیس خاندان شانگم، اوضاع دیگه مثل قبل نیست.»
درِ گنجینهٔ زنده با اندوه آهی کشید: «هعی، بی‌خیال، رؤسای خاندان تو هر نسلی‌دوباره همین‌طورن. فکر می‌کردم تو فرق داشته باشی. این بار هیچ خواسته‌ای ندارم، فقط می‌خوام‌گوش یکی باشه که بهش غر بزنم، این قرن‌ها انتظار واقعاً منو خالی و تنها کرده...»
سرِ شانگ یان فی پر از خطوط‌قرن‌ها سیاه شد و گفت: «تو یه دری،سیاه چه تنهایی‌ای می‌تونی داشته باشی؟ نمی‌تونی فقط بخوابی؟»
درِ گنجینهٔ زنده دوباره شروع‌تکان به وراجی کرد: «خواب؟ خوابم نمی‌بره!داری اصلاً نمی‌فهمی تنها بودن چقدر سخته...»
شانگ یان فی سرفه‌ای کرد و گفت:بکن «من نیومدم اینجا که به غرهات گوش بدم،هنوز بیا در مورد کار حرف بزنیم، کارِ واقعی.»
چهرهٔ درِ گنجینهٔ زنده جدی شد: «اوه، پس‌سیاه بیا همین کارو بکنیم. باشه، اگه می‌خوای گنجینه‌ها‌وراجی رو تبادل کنی مشکلی نیست، اما یه شرطی دارم...»
او دوباره‌فقط کلماتش را‌یکی کش داد.
شانگ یان فی‌به‌سرعت حس بدی به‌داد این ماجرا پیدا کرد.
او ابروانش را‌بی‌خیال بالا انداخت و پرسید:بکن «چه شرطی، نگو که...؟»
درِ گنجینهٔ زنده با هیجان فریاد زد: «آه،سیاه از قیافه‌ت معلومه که حدس زدی! درسته، درسته،وراجی می‌خوام دست تو دماغم کنی، دست تو دماغم کنی!»
دست تو دماغم کنی...
دست تو دماغم...
دست...
صدای بلندش‌انتظار در راهرو‌خالی طنین می‌انداخت.
رگ‌های پیشانی شانگ یان‌یکی فی بیرون زد: «عوضی،انتظار باز داری همون کارو می‌کنی؟»
درِ گنجینهٔ زنده با لحنی شاعرانه آوازخوان گفت: «دماغم خیلی می‌خاره، خیلی می‌خاره، نمی‌تونم درست نفس بکشم.اومدم من دست ندارم، نمی‌تونم مثل شما آدما خودم دست تو دماغم کنم، خیلی گناهم. آه... فی‌فیِ کوچولو،دارم دوست خوبم، لطفاً کمکم کن، لطفاً دست تو دماغم کن. به‌عنوان پاداش، فینِ گنجینه‌ایم رو بهت می‌دم.»
شانگ یان فی مشت‌هایش را گره کرد‌بکن و پس از آنکه دیگر نتوانست خود‌آشکارا را کنترل کند، فریاد کشید: «هی، دیگه کافیه!»
درِ گنجینهٔ زنده خرناسی کشید‌تنها و نگاهی با مضمونِ "می‌خوای‌تنهایی‌ای چه غلطی بکنی" به او انداخت.
سپس شروع‌فقط به شعار‌یکی دادن کرد...
«دست تو دماغم کن!»
«دست تو دماغم کن!»
«دست تو دماغم کن!»
«دست تو دماغم کن وگرنه‌باشه از گنجینه خبری نیست. دست تو‌تنها دماغم کن تا پسر خوبی باشی...»
صدا هوا را لرزاند‌دستش و باعث شد کل‌بی‌خیال راهرو به لرزه درآید.
درحالی‌که صدای "دست تو دماغم کن"داری در راهرو می‌پیچید، شانگ یان فی سرش‌درحالی‌که را پایین انداخت و پیشانی‌اش را گرفت.
شانگ یان فی که در دل‌کرده کاملاً درمانده شده بود، فریاد زد:نمی‌تونی «باشه، باشه، دیگه نخون، انجامش می‌دم، خب؟»
حتی اگر او یک استاد گوی رتبه‌قرن‌ها ۵ و سرور خاندان شانگ بود، در برابر‌دری درِ گنجینهٔ زنده هیچ کاری از دستش برنمی‌آمد.
هر چه باشد، قلمرو گنجینه را نیاکان‌درمانده خاندان شانگ به جا گذاشته بودند؛ این‌اصل شاهکارِ یک جاودانهٔ فراتر از رتبه ۵ بود!
درِ گنجینهٔ زنده با پیروزی فریاد زد‌بکن و سپس اصرار کرد: «آخ جون——! زود‌آشکارا باش، زود باش، دیگه نمی‌تونم صبر کنم.»
حالت چهرهٔ شانگ یان فی‌تنها منجمد شد، گوشهٔ چشمانش پرید‌تنهایی‌ای و دست راستش را دراز کرد.
روی کف دست راستش، خالکوبیِ کوچکی‌بهش به شکل یک کف دست و‌کرده به رنگ سرخِ خونین به چشم می‌خورد.
او جوهر ازلی‌اش را فعال کرد و‌درمانده خالکوبی خونین به پرواز درآمد و به‌اصل دستِ غول‌پیکر و سرخِ درخشانی تبدیل شد.
رتبه ۵درمانده — گویِ‌کار اثرِ دستِ خونین!
هر کس که هدفِ ضربهٔ این کف دست قرار می‌گرفت، خواه پرنده، جانور، کرم یا ماهی، تا زمانی که خون‌نمی‌بره در بدنش جریان داشت، به گودالی از خون تبدیل می‌شد. این گو قدرت عظیم و اثری رعب‌آور داشت؛ شانگ یان‌اگه فی از آن برای سلطه بر مرز جنوبی استفاده کرده و نامِ مخوف خود را بر سر زبان‌ها انداخته بود.
اما اکنون، او از گویِ اثرِ‌بهش دستِ خونین استفاده می‌کرد تا خواستهٔ‌کرده عجیب درِ گنجینهٔ زنده را برآورده کند...
دست کردن در دماغش.
کف دستِ سرخ و درخشان به مشت‌بکن تبدیل شد، سپس انگشت اشاره‌اش را دراز کرد‌هنوز و وارد سوراخ‌های بینیِ درِ گنجینهٔ زنده شد.
درِ گنجینهٔ‌انتظار زنده زمزمه‌خالی کرد: «آره، همینه!»
«آه... خیلی حس خوبیه...»
«عمیق‌تر، درسته، یه کم عمیق‌تر!»
«لطفاً محکم‌تر،درمانده اگه خشن‌تر باشی‌دوست حس بهتری داره.»
«اوووه... این خیلی خوب بود...»
«فی‌فیِ کوچولو، تکنیکت حرف نداره.»
درِ گنجینهٔ زنده دهانش را‌تکان باز کرد و با صدای بلندی‌داری عطسه کرد: «آه... آه... آآآه... هاپچو!»
"فین"های پرشماری به رنگ‌های‌کار سرخ، زرد، آبی و‌بریم سبز به بیرون پرتاب شدند.
اگر کسی به‌دقت نگاه می‌کرد، متوجه می‌شد که موردِ سرخ‌رنگ، فلفلِ کوهیِ طوفان بود؛ یک مادهٔ کمکیِ منقرض‌شده و خداگونه برای پالایش. موردِ زرد، خاک اندوه بود؛ یکی از مواد لازم برای پالایش‌کارِ یک گویِ رتبه ۶. موردِ آبی، قلب یخ بود که تنها در مرکز یک کوه یخِ ده‌میلیون‌ساله رشد می‌کرد. و موردِ سبز، گوی دامن علفی بود؛ یک گویِ رتبه ۵ که هیچ قابلیت دفاعی‌بیرون نداشت، اما به‌محض اینکه استاد گو از آن استفاده می‌کرد، دامنی علفی به او می‌داد که قادر بود انرژی ازلی را از هوا جذب کرده و جوهر ازلیِ درون روزنه را به‌سرعت پر کند!
درِ زندهٔ گنجینه پس از عطسه فینی کشید و با‌خالی احساس رضایت عمیقی گفت: «خیلی خب، دوباره نفسم بالا اومد.دوباره این فین‌ها هم کادوی تو. دیگه نمی‌خوام بخورمشون، خیلی چندش‌آوره.»
شانگ یان فی این اقلام را در‌درمانده روزنه‌اش جای داد و با کشیدن آهی‌اصل پرسید: «حالا می‌تونیم بریم سر اصل مطلب؟»
درِ زندهٔ گنجینه که حالش بسیار‌داری بهتر شده بود، پاسخ داد: «البته،اومدم البته، فی فیِ کوچولو چی می‌خواد؟»
شانگ یان فی پاسخ داد: «یادمه‌کرده هنوز یه گویِ پیروزی انسان بر آسمانِ‌بخوابی رتبه پنج اینجاست، می‌خوام باهاش معامله کنم.»
نگاه کنجکاوانه‌ای در چشمان درِ زندهٔ گنجینه پدیدار شد: «گویِ پیروزی انسان بر آسمان... این گو قدرت این رو داره که با آسمان مقابله کنه و تقدیر رو تغییر‌بودن بده، و به‌زور برای فانی‌هایی که استعداد تزکیه ندارن روزنه بیدار کنه. این گو به‌شدت باارزشه فی فیِ کوچولو. هرچند ما رفاقت نزدیکی داریم و تو بارها دست تو‌هیجان دماغ من کردی، اما قوانین قلمرو گنجینه رو نمی‌شه زیر پا گذاشت. اگه می‌خوای این گو رو بگیری، باید گویی با ارزشِ به‌مراتب بیشتر به قلمرو گنجینه تقدیم کنی.»
رگ‌های پیشانی شانگ یان فی بیرون زد‌درمانده و همان‌طور که گویی را فرا می‌خواند، غرید:مطلب «میشه دیگه حرف دست کردن تو دماغتو نزنی؟»
این گو همچون کف دست یک نوزاد، لطیف و تپل بود و‌اومدم در عین حال مانند بلور شفافیت داشت. رگ‌های خونیِ سرخی درون این‌بیشتر دست به چشم می‌خورد که باعث می‌شد هاله‌ای شبح‌وار از آن ساطع شود.
با دیدن این گو، درِ زندهٔ گنجینه با تعجب گفت: «اِه، داری از گویِ‌دوباره رد دست خونین دل می‌کنی؟ فی فیِ کوچولو، یادمه این یکی از مفیدترین گوهای‌گوش توئه. مگه در حال جمع‌آوری میراث دریای خون نبودی؟ از آرزوی بچگیت دست کشیدی؟»
شانگ یان فی با درماندگی آهی کشید: «تعداد کل میراث‌های دریای خون تقریباً بی‌شماره، با این حال میراث‌های حقیقی در میان اون‌ها پنهان شدن و سختیِ کار بیش از‌بودن حد بالاست. حتی با استفاده از خاندان شانگ برای جستجو، بعد از این همه سال فقط تونستم دو تا از اون‌ها رو به دست بیارم. من گویِ پیروزی انسان‌هیجان بر آسمان رو می‌خوام، اما نمی‌تونم از بقیهٔ گوهای باارزشم بگذرم، برای همین مجبورم موقتاً گویِ رد دست خونین رو فدا کنم. شاید یه روزی برگردم و دوباره پسش بگیرم.»
بیشتر کرم‌های گوی شانگ یان فی از میراث‌بی‌خیال دریای خون به دست آمده بودند و همین موضوع‌اومدم باعث می‌شد او در مسیر دودمان تخصص داشته باشد.
به همین دلیل، وقتی شانگ شین‌داری تسی وارد شهر خاندان شانگ شد،اومدم او توانست فوراً حضورش را حس کند.
درِ زندهٔ گنجینه دهانش را باز کرد‌سرِ تا گویِ رد دست خونین را ببلعد و‌شروع گفت: «خیلی خب، حالا که تصمیمت رو گرفتی.»
گلوپ!
با صدای بلندی،به‌سرعت گویِ رد دست خونین‌درمانده وارد قلمرو گنجینه شد.
سپس، درِ زنده در حالت تهوعی‌داری به خود پیچید، دهانش را باز‌اومدم کرد و گویی را بالا آورد.
این گو شبیه به یک جینسینگ هزارساله بود؛ با ریشه‌های بسیار و‌نمی‌تونی بدنی زردرنگ. درخشش آن کم‌سو بود، بخش بالایی‌اش به یک تنه شباهت‌سخته داشت و بخش پایینی‌اش مانند یک جفت پا از هم جدا شده بود.
این همان‌فقط گویِ پیروزی انسان‌باشه بر آسمان بود.
درِ زندهٔ گنجینه اصرار کرد: «زود پالایشش کن. وقتی از‌دوست قلمرو گنجینه خارج بشه، تو سه نفس طبیعت وحشیِ خودش‌هنوز رو پس می‌گیره. اون وقت پالایش کردنش خیلی سخت میشه.»
شانگ یان فی سر تکان داد و جوهر ازلی‌اصل بلور بنفش خود را به کار گرفت و در‌کلماتش دم، این گویِ پیروزی انسان بر آسمان را پالایش کرد.
شانگ یان فی در حالی که احساساتش به خروش آمده بود، گویِ پیروزی انسان بر آسمان را در روزنه‌اش جای داد و با خود گفت: «هه هه هه، با‌بدم این گو می‌تونم روزنهٔ تسی ار رو بیدار کنم! حالا فقط به چند تا گوی دیگه نیاز دارم تا درجهٔ استعدادش رو بالا ببرم و تو تزکیه کمکش کنم.درسته بعدش می‌تونم فانگ و بای رو به خدمت بگیرم تا بال‌های پروازش بشن. تسی ار، من مطمئن می‌شم که خوشبخت بشی، اما تو این دنیا، قدرت پیش‌نیازِ تمام خوشبختی‌هاست!»
او رو به‌می‌خوام در گفت: «من دارم‌قرن‌ها می‌رم، درِ زندهٔ گنجینه.»
درِ زندهٔ گنجینه با اضطراب پرسید: «هی،درمانده هی، هی، به این زودی؟ بمون و باهام‌مطلب حرف بزن، واقعاً دارم از بی‌حوصلگی دق می‌کنم.»
اما شعله‌های خونین‌بی‌خیال سوسو زدند و شانگ‌بکن یان فی ناپدید شد.
غرغرهای درِ زندهٔ گنجینه در راهرو پژواک می‌یافت: «آه،دری این پدرسوخته بازم منو تنها گذاشت. من چقدر دلم‌خواب به حال خودم می‌سوزه، چقدر حوصلم سر رفته، چقدر خسته‌ام...»
...
ضیافتی دیگر با شرابی ناب و غذاهایی‌درمانده لذیذ برپا بود و افراد در فضایی‌اصل گرم و پرشور با یکدیگر معاشرت می‌کردند.
فانگ یوان ایستاد و در حالی که جامش را بالا می‌برد، با صدای‌درحالی‌که بلندی فریاد زد: «برادر وی، برادر شیائو یان، بیایید یه جام دیگه بزنیم!»بزنم در همین حین، بای نینگ بینگ با چهره‌ای بی‌تفاوت مشغول خوردن غذایش بود.
وی یانگ و شیائو یان هم‌زمان جام‌هایشان را‌سیاه بالا بردند. برخورد محکم سه جام با یکدیگر‌وراجی باعث شد شراب روی میز و ظرف‌ها بریزد.
پیش‌تر در منطقهٔ نبرد، فانگ یوان می‌خواست آن‌ها را به شام مهمان کند،سرِ اما شیائو یان پیش‌قدم شده بود. این بار، فانگ یوان به قول خود عمل‌اصلاً کرد و این دو نفر را به ضیافتی در یک رستوران بزرگ دعوت نمود.
شیائو یان که فردی خوش‌رو و صادق بود و حسادتش را اصلاً پنهان نمی‌کرد، گفت: «کی‌واقعاً فکرشو می‌کرد برادر فانگ ژنگ همون کسی باشه که دختر دردانهٔ رئیس خاندان شانگ رو نجات‌این‌جا داده. آدمای خوب واقعاً پاداش کارشون رو می‌گیرن. نشان خار بنفش... هه هه، راستش بدجور حسودیم میشه.»
او سال‌ها در شهر خاندان شانگ‌داری زندگی کرده بود و به‌خوبی می‌دانست نشان‌درحالی‌که خار بنفش چه امتیازاتی به همراه دارد.
وی یانگ جامش را پایین گذاشت‌کرده و پرسید: «شما دو تا از‌نمی‌تونی حالا به بعد می‌خواید چی‌کار کنید؟»
فانگ یوان پاسخ داد: «قصد داریم یه مدت تو‌منو شهر خاندان شانگ بمونیم و گوهای به‌دردنخوری که داریم رو‌بخوابی بفروشیم. بعدش می‌خوایم یه مجموعه از کرم‌های گوی مکمل بخریم.»
وی یانگ انگشت شستش را بالا برد و در حالی که در دلش شادی می‌کرد، گفت: «عالیه،اومدم کار درست همینه. اگه چنین برنامه‌ای هم نداشتید، خودم بهتون یادآوری می‌کردم که همین کار رو بکنید.»دارم ماندن فانگ و بای در اینجا به این معنا بود که شانس بیشتری برای جذب آن‌ها وجود داشت.
شیائو یان از گوشهٔ میز گفت: «اگه شما دو تا مشکلی ندارید، می‌تونید‌درحالی‌که برنامه‌هاتون رو به ما بگید. برادر بزرگ وی خیلی باسواده و می‌تونه مشورت‌های‌بزنم خوبی بهتون بده. مسیر گوی آتشِ من رو هم برادر بزرگ وی پیشنهاد داد.»