چپتر 219: ورود به کوه بای گو
0پس از مدتی کوتاه، رئیس‌به‌اصطلاح خاندان بای نگاهش را از‌واقع روی نقشه برداشت و تسلیم شد.
کوه بای گو عظیم بود؛ با وجود اینکه محدودهٔ‌خوب جست‌وجو به کوه پشتی محدود شده بود، همچنان تا‌عالی مشخص کردن مکان دقیقِ آن راه درازی در پیش بود.
رئیس خاندان بای دندان‌هایش را به هم سایید و با خود سنجید: «اون‌لحظه پسرکِ گو یوئه حسابی در برابر خاندان بایِ ما گارد گرفته و مستقیم آدرس‌ارزشمندتری رو نمیپرسه. انگار برای پیدا کردن مکان چشمهٔ جان، باید خودمون یه تکونی بخوریم!»
به محض اینکه مکان چشمهٔ‌گروه‌های جان را به دست می‌آوردند،کشتنشون خاندان بای بررسی همه‌جانبه‌ای ترتیب می‌داد.
«اما اگه گروه‌های جانوریِ اطراف چشمهٔ جان زیاد نباشن و کشتنشون تلفات سنگینی روی دستمون نذاره، مستقیم وارد عمل می‌شم. هر چی باشه، ابتکار عمل دست ماست! ولی اگه تعداد‌گویِ جانوران وحشی و کرم‌های گوی اطرافش خیلی زیاد باشه، به خاندان گو یوئه نیروی کمکی می‌دیم و ازشون پشتیبانی می‌کنیم تا بار اصلی حملات رو اونا به دوش بکشن؛ اون‌وقت‌رسیدن خودمون منتظر فرصت می‌مونیم تا سرِ وقت غنیمت‌ها رو درو کنیم. اگه این نقشه رو خوب پیش ببریم، حتی می‌تونیم بازماندگان خاندان گو یوئه رو هم جذبِ خودمون کنیم. هه‌هه‌هه...»
با فکر کردن به‌وقت این نقشهٔ عالی، رئیس خاندان‌خوب بای با صدای بلند خندید.
او در آن لحظه هیچ ایده‌ای‌هه‌هه‌هه نداشت که آن به‌اصطلاح بازماندگان گو‌خندید یوئه، چیزی جز یک دروغ شاخ‌دار نبودند.
در واقع، فانگ یوان‌اگه اطلاعاتِ بسیار ارزشمندتری از بای‌نباشن لیان به دست آورده بود.
میراثِ جناح حق در کوه پشتیِ‌چیزی کوه بای گو قرار داشت؛ فانگ‌یوان یوان این اطلاعات را جعل نکرده بود.
با وجود این، جانوران استخوانیِ بسیاری در کوه پشتی حضور داشتند‌حتی و کرم‌های گویِ بسیار بیشتری بر آن منطقه مسلط بودند؛ تصاحب آن‌هیچ ناحیه به عنوان قلمرو خاندان، کاری دشوار و پر از مانع بود.
او از حرف‌های بای لیان فهمیده بود که اغراق‌هایی در کار است. با تکیه بر پانصد‌نداشت سال تجربه‌اش، بخش‌های اغراق‌آمیز را فیلتر کرد و به یک حقیقت دست یافت —— اگر او و‌قرار بای نینگ بینگ برای رسیدن به زمین میراث با هم همکاری می‌کردند، دست‌کم نیم سال زمان می‌برد.
وضعیت در کوه بای گو شبیه به جنگل‌های معمولی نبود. گروه‌های پرشماری از جانوران وحشی‌وارد در آنجا حضور داشتند و جانوران درنده و کرم‌های گوی خطرناکِ بسیاری در کمین بودند.کمکی از بسیاری مناطق باید دوری می‌کردند و حتی از برخی مکان‌ها باید کاملاً فاصله می‌گرفتند.
با بازگشت به دهکده، همان‌طور که‌چیزی بای شنگ جینگ گفته بود، نتایج نبردِ‌اطلاعاتِ آن‌ها برتر از بای ژان لیه بود.
پس از یک روز‌وقت دهان‌به‌دهان چرخیدن، این رقابت‌این بر سر زبان‌ها افتاد.
آن پنج نفر در اردوگاه‌جذبِ قدم می‌زدند و توجه زیادی‌صدای را به خود جلب می‌کردند.
«امروز ارشد بای لیان برد.»
«این فقط از بدشانسیِ سرور بای ژان لیه بود.نبودند می‌دونی که، شکار به شانس هم بستگی داره. اگه‌میراثِ به طعمهٔ کمیابی برنخوری، قدرت به چه دردی می‌خوره؟»
«اون دو تا،سرِ همونایی‌ان که از‌درو خاندان گو یوئه اومدن؟»
«اون دختره کیه؟ چقدر‌بازماندگان خوشگله... زیبایی‌ش هیچی از‌نقشهٔ بای لیان کم نداره!»
«شنیدم این ارباب جوانِ خاندان گو یوئه‌اطراف از سرور بای لیان خوشش اومده، واقعاً‌نذاره مثل قورباغه‌ایه که هوس گوشت قو کرده.»
«طبق چیزی که من دیدم، ذات این آدم خرابه. با‌واقع اینکه یکی رو کنار خودش داره، بازم چشمش دنبال یکی دیگه‌ست،قرار جای تعجب نیست که سرور بای ژان لیه اون‌قدر عصبانی بود.»
«همه می‌دونن سرور بای ژان لیه به‌کنیم ارشد بای لیان علاقه داره. هر چی‌جذبِ باشه، شنیدم از بچگی با هم دوست بودن.»
«هعی، بدبختی‌حتی اینجاست که این‌جذبِ حس دوطرفه نیست...»
در حالی که مردم سرهایشان‌گروه‌های را پایین انداخته بودند، پچ‌پچ‌ها و‌تلفات حرف‌های درگوشیِ بسیاری در جریان بود.
فانگ یوان عبوس به نظر می‌رسید؛چیزی با وجود اینکه پیروز شده بود، هیچ‌اطلاعاتِ نشانی از شادی در چهره‌اش دیده نمی‌شد.
تنها تا فرا رسیدن شب،غنیمت‌ها زمانی که در چادر مرکزی،ببریم ضیافتِ دیگری دور آتش برپا شد.
دوقلوها، بای شنگ و بای هوا، پیش از آنکه‌عالی به بیرون برده شوند، به افتخار فانگ یوان جام‌هایشان را‌دروغ بالا بردند. در چادر، چهره‌های جدیدِ بسیاری به چشم می‌خورد.
رقابت بای لیان و بای ژان لیه باعث شد آن‌ها رقابتِ شکار معمولی را ترک‌وارد کنند. از این رو، جایگاه‌هایی که پیش‌تر در اختیار داشتند اکنون خالی شده بود و همین‌می‌دیم امر باعث شد جوانان بسیاری در خاندان بای برای پر کردنِ آن جایگاه‌ها قدم پیش بگذارند.
این دو مردِ جوان آشکارا به بای ژان لیه نزدیک‌تر بودند؛فانگ در طول ضیافت، یکی از آن‌ها با خشم به فانگ یوان‌داشت خیره شده بود، در حالی که دیگری بی‌تفاوت به نظر می‌رسید.
رئیس خاندان بای در میانهٔ‌غنیمت‌ها ضیافت پرسید: «کوچک‌تر، روزهای زیادی‌ببریم گذشته، پس افراد خاندانت کجان؟»
فانگ یوان چهره‌ای نگران به خود گرفت و گفت: «طبق حساب‌وکتابِ‌بلند من، باید همین روزا پیداشون بشه. هعی، شاید به دردسری برخوردن،واقع اما با قدرتی که دارن، نباید مشکل خاصی براشون پیش بیاد.»
رئیس خاندان بای سر تکان‌گروه‌های داد؛ تنها چیزی که برای‌کشتنشون او اهمیت داشت فانگ یوان بود.
پس از صرف این همه تلاش و آماده‌سازیِ این صحنه، در این نقطه‌اطلاعاتِ که پیشرفت حاصل شده بود و موفقیت در چند قدمی قرار داشت، او‌استخوانیِ نمی‌خواست بازماندگان گو یوئه پیدایشان شود و کل نقشه را نقش بر آب کنند.
چیزی که او نمی‌دانست این بود که نگرانی‌اش کاملاً‌خوب بی‌مورد است. در این دنیا، تنها دو نفر از خاندان‌صدای گو یوئه باقی مانده بودند: فانگ یوان و فانگ ژنگ.
پس از کمی مکث، رئیس خاندان بای برای دلداری دادن‌صدای به فانگ یوان گفت: «نگران نباش کوچک‌تر، آدم‌هایی رو فرستادم تا‌نبودند اطراف رو بگردن، مطمئنم خیلی زود خبری از افراد خاندانت می‌شنوی.»
در حالی که بای نینگ‌گروه‌های بینگ اخم کرده بود، فانگ‌کشتنشون یوان بی‌درنگ از او تشکر کرد.
وضعیت داشت بحرانی‌تر می‌شد؛نداشت هرچه بیشتر لفتش می‌دادند،شاخ‌دار شرایط برایشان بدتر می‌شد.
در حال حاضر اوضاع هنوز بد نبود و می‌توانستند با بهانه‌تراشی جوابشان را بدهند. هر چه باشد،نقشهٔ در طبیعت وحشی، برخورد با دردسرهای غیرمنتظره امری عادی بود. اما اگر بیش از حد آن را‌اطلاعاتِ کش می‌دادند، خاندان بای به شک می‌افتاد و حتی ممکن بود به حقیقتِ پشتِ دروغ‌هایشان پی ببرد.
اما این روزها، آن‌ها به شکار در طبیعت ادامه می‌دادند و بای نینگ‌لحظه بینگ جرئت نمی‌کرد دست به هیچ کاری بزند. او می‌دانست که استادان گوی‌بسیار خاندان بای در گوشه‌ای پنهان شده‌اند و کل روند را زیر نظر دارند.
آن‌ها گوی حرکتِ قدرتمندی‌اگه نداشتند و زمینِ پیچیدهٔ جنگل‌نباشن نیز سرعتشان را محدود می‌کرد.
از دیدگاه بای نینگ بینگ، وضعیت روزبه‌روز بدتر می‌شد؛ به نظر‌فانگ می‌رسید آن‌ها در باتلاقی عمیق افتاده‌اند و با گذشت زمان بیشتر‌داشت در آن فرو می‌روند، با این رویه، آن‌ها کاملاً بلعیده می‌شدند.
بای نینگ بینگ به فانگ‌غنیمت‌ها یوان خیره شد و پرسید:ببریم «دقیقاً چه نقشه‌ای تو سرته؟»
او فانگ یوان را می‌شناخت؛ او از آن دسته آدم‌هایی نبود‌بلند که دست روی دست بگذارد و منتظر مرگ بماند. اما به دلیل‌فانگ تجربهٔ اندکِ زندگی‌اش، نمی‌توانست راهی برای خروج از این وضعیت پیدا کند.
در این محیط،اما او نمی‌توانست آشکارا با‌اطراف فانگ یوان صحبت کند.
فشار در قلب‌ایده‌ای بای نینگ بینگ مدام‌دروغ در حال افزایش بود.
روز دیگری گذشت.
گروه فانگ یوان از نظر‌جذبِ نتایج با اختلافی اندک از گروه‌بلند بای ژان لیه پیشی گرفته بود.
در ضیافت، رئیس خاندان بای،گروه‌های بای مو شینگ را برای‌کشتنشون گفتگویی پنهانیِ دیگر فرا خواند.
رئیس خاندان با انگشت روی میز ضربه زد و گفت: «این‌طوری نمی‌شه ادامه داد. با اینکه امروز موقع شکار، بای‌پشتیِ لیان مدام از خطرات کوه بای گو حرف می‌زد و حس می‌کردم فانگ ژنگ داره متزلزل می‌شه، اما زمان منتظر کسی‌مانع نمی‌مونه. به محض اینکه گروه گو یوئه پیداشون بشه، فانگ ژنگ تکیه‌گاهش رو پیدا می‌کنه و تمام زحماتمون به باد می‌ره.»
رئیس خاندان بای آهی کشید و‌درو در حالی که نمی‌توانست نگرانی‌اش را پنهان‌بازماندگان کند، گفت: «زمان به نفع ما نیست.»
آنچه او نمی‌دانست این بود‌جذبِ که بای نینگ بینگ بسیار‌صدای بیشتر از او نگران بود.
زمان برای بای‌اما نینگ بینگ و فانگ‌اطراف یوان حتی گران‌بهاتر بود.
بای مو شینگ لحظه‌ای تأمل کرد و گفت: «رئیس، تا جایی که من می‌بینم، منطقی نیست‌لیان انتظار داشته باشیم فانگ ژنگ توی کوتاه‌مدت بهمون اعتماد کنه و جای چشمهٔ جان رو بهمون بگه.مسلط من یه نقشه‌ای دارم، اما همچنان باید به بازی دادن و بیشتر کردن فشار روش ادامه بدیم.»
«اوه؟ بگو.»
بای مو‌حتی شینگ آرام‌بازماندگان زمزمه کرد.
رئیس خاندان بای به نرمی سر تکان داد و گفت: «حق با توئه. اون فانگ ژنگ خیلی مضطربه،باشه احتمالاً نگرانه که خاندانش برای جنگیدن سر چشمهٔ جان تلفات زیادی بدن. مگه اون اطلاعاتِ منطقهٔ نزدیک چشمهٔ جان‌حملات رو نمی‌خواد؟ قطعاً می‌خواد، اما از ما محتاطه. علاوه بر این، تزکیه‌شون هم ضعیفه. ایده‌ت خوب به نظر می‌رسه...»
رئیس زنِ خاندان در ناخودآگاهِ خود احساس می‌کرد‌شاخ‌دار که این روش نامناسب است، اما اکنون که نقشهٔ‌آورده بهتری نداشتند، تنها راهشان امتحان کردن همین روش بود.
از این رو، در روز سومِ دوئل، بای ژان لیه‌ببریم در حین شکار به‌طور اتفاقی یک پروانهٔ اژدهای شناگرِ وحشی‌بلند را به چنگ آورد و کل اردوگاه در هیاهو فرو رفت.
بای لیان با چهره‌ای درهم‌کشیده گفت: «اوضاع داره بد پیش می‌ره. گوی پروانهٔ اژدهای شناگر، رتبه سه‌ست و خیلی گران‌بهاست. امتیاز بای‌واقع ژان لیه خیلی از ما جلوتره، فقط با یه حرکت پرخطر می‌تونیم شانس پیروزی داشته باشیم. من با زمینِ جنگل خیلی خوب‌منطقه آشنام. تنها راهِ ما اینه که برای شکار بریم توی کوه بای گو و جانوران استخوانی رو بکشیم یا گوی استخوان وحشی بگیریم.»
با شنیدن این‌اما حرف، قلب بای نینگ‌اطراف بینگ به تپش افتاد.
«کوه بای گو... مگه این بهترین راه‌دروغ برای فرار از مخمصه‌مون نیست؟ هاها، کی فکرش‌ارزشمندتری رو می‌کرد فرصت این‌طوری خودش رو نشون بده.»
با وجود اینکه کوه بای گو‌درو خطرناک بود، بهترین راه برای فرار‌می‌تونیم از دست خاندان بای به شمار می‌رفت.
فانگ یوان سرش را تکان داد‌هه‌هه‌هه و گفت: «این خیلی خطرناکه، بانو‌خندید بای لیان. قدرت ما محدوده، فراموشش کن.»
بای نینگ بینگ با چشمانی گشادشده‌جانوریِ به او خیره ماند؛ از ته‌سنگینی دل می‌خواست فانگ یوان را خفه کند.
اما بای لیان خندید و گفت: «نگران نباشید ارباب جوان. من یه نقشه دارم. رابطه‌م با بای شنگ و بای هوا خوبه، می‌تونیم راضیشون کنیم فردا تو شکار بهمون ملحق بشن. اونا هیچ تزکیه‌ای‌بودند ندارن، پس نیروی کمکی برای ما حساب نمی‌شن. اما استادان گویی دارن که اطرافشون مخفی شدن و ازشون در برابر خطر محافظت می‌کنن. اگه ما وارد کوه بای گو بشیم و به خطر بیفتیم، مگه‌وضعیت می‌شه کمک نکنن؟ ما جانوران وحشی‌ای که اونا می‌کشن رو برنمی‌داریم، فقط شکارهای خودمون رو نگه می‌داریم. توی گله‌های جانوران حتماً پیر، مریض و ضعیف هم پیدا می‌شه. جانوران وحشی کوه بای گو خیلی باارزش‌ترن.»
فانگ یوان در دل شگفت‌زده شد: «که این‌طور...این خاندان بای داره این کار رو می‌کنه، فقط‌فکر برای اینکه شک من رو از بین ببره.»
او در حالی که چنین افکاری در سر‌نقشهٔ داشت، به زبان گفت: «ایدهٔ فوق‌العاده‌ایه! بانو بای‌نداشت لیان واقعاً قلب پاکی داره، من که شگفت‌زده شدم.»
بای لیان با خجالت لبخند زد،جانوریِ اما برقی از رضایت و غرور در‌دستمون چشمانش درخشید و گفت: «نه، لطف دارید.»
————————————————————–
روز بعد.
هنگام غروب، در چادر مرکزی، رئیس‌هه‌هه‌هه خاندان بای با دقت به دودِ‌خندید رنگین‌کمانیِ معلق در هوا چشم دوخته بود.
درون دود، تصویری پدیدار گشت.
در آن تصویر، هفت نفر حضور داشتند. به جز‌نبودند فانگ یوان، بای لیان و آن سه نفر دیگر،میراثِ دو کودک نیز به چشم می‌خوردند؛ اربابان جوانِ خاندان بای.
در تصویر، بای شنگ جینگ به حرف آمد:این «به نظر می‌رسه کوه بای گو خیلی آرومه.فکر این همه راه اومدیم و به هیچ دردسری برنخوردیم.»
رئیس خاندان‌حتی بای از روی‌جذبِ خشم خرناسی کشید.
او برای محافظت از آن‌ها، شمار زیادی از استادان گو را برای‌سنگینی هموار کردن مسیر فرستاده بود؛ حتی یک بزرگ را هم در اردوگاه‌وحشی باقی نگذاشته بود و همگی در خفا از آن گروه محافظت می‌کردند.
دلیل اینکه گروه فانگ یوان چنین مسیر آسانی پیش رو داشتند‌فانگ و تنها با جانوران وحشیِ پراکنده‌ای روبه‌رو می‌شدند، این بود که‌داشت استادان گوی خاندان بای، آن جانوران را عمداً برایشان باقی گذاشته بودند.
در همین شش ساعت، ده‌ها تن از‌کنیم استادان گوی برجستهٔ خاندان بای جان باخته‌جذبِ و حتی سه بزرگ نیز مجروح شده بودند.
از میان آن‌ها، دو نفر به شدت‌فکر آسیب دیده و بی‌هوش شده بودند که‌هیچ اکنون در راه بازگشت به اردوگاه قرار داشتند.
با این حال، آن‌ها هنوز در‌جانوریِ کوهپایهٔ کوه بای گو بودند؛ هرچه‌سنگینی بالاتر می‌رفتند، خطرات بیشتری در کمینشان بود.
نباید به سفرِ راحتِ فانگ یوان و‌دروغ همراهانش نگاه می‌کردند؛ تمام این آسودگی بهای‌بسیار خون و جانفشانیِ استادان گوی دیگر بود.
به‌ویژه در کوه بای گو که هیچ انسانی در آن زندگی‌حتی نمی‌کرد و قلمرو جانوران وحشی به شمار می‌رفت. برای هموار کردن‌لحظه مسیر و کاوش در چنین مکانی، بهای گزافی باید پرداخت می‌شد.
فانگ یوان به صعود ادامه داد‌هه‌هه‌هه و با راهنمایی‌های بای لیان، آن‌ها‌خندید به بخشِ پشتیِ کوه بای گو رسیدند.
بای لیان به عمد گفت: «اطلاعات ما‌اطراف محدوده، نمی‌دونم از کدوم طرف باید ادامه بدیم.وارد هوا داره تاریک می‌شه، شاید بهتر باشه برگردیم.»
اما فانگ یوان در پاسخ‌به‌اصطلاح گفت: «حالا که تا اینجا‌واقع اومدیم، بد نیست یه گشتی بزنیم.»
او به اطراف نگاه کرد‌غنیمت‌ها و با دقت محیط را سنجید،حتی گویی به دنبال یافتن چیزی بود.
او پیش‌قدم شد و رهبری گروه‌هه‌هه‌هه را به دست گرفت؛ طبق خاطراتش می‌دانست‌لحظه که محل میراث در همان نزدیکی است.
بای نینگ بینگ که در کنارش حضور داشت، با دیدن این صحنه در‌دستمون دل فریاد می‌کشید: «هی، هی، هی! حداقل می‌تونی یه کم نقش بازی کنی؟»گوی رفتار فانگ یوان کاملاً با شخصیتی که از خود ساخته بود، تضاد داشت.
بای نینگ بینگ با نگرانی به اطراف نگاه کرد، اما نکتهٔ عجیب این بود:بسیار چه بای لیان، چه بای شنگ جینگ و چه دیگران، گویی متوجه هیچ‌چیز غیرعادی‌حضور نشده بودند و به فانگ یوان اجازه می‌دادند در سکوت به جستجویش ادامه دهد.
در چادر، رئیس خاندان با هیجان‌درو گفت: «خوبه، خودشه! به نظر می‌رسه‌می‌تونیم این مکان خیلی به چشمهٔ جان نزدیکه!»
«هه هه هه، فانگ ژنگ، تو هنوز خیلی خامی... هان؟صدای اونا وارد غار شدن، یعنی چشمهٔ جان داخل غاره؟» تصویر‌شاخ‌دار برقی زد و فضای درون غار را به نمایش گذاشت.
درست زمانی که رئیس خاندان بای در حال گیج شدن بود، شخصی از بیرون‌نذاره گزارش داد: «گزارش به رئیس خاندان! یکی از استادان گوی جستجوگر برگشته و یک‌خیلی استاد گوی خاندان تیه رو با خودش آورده. اونا اخبار مهمی برای گزارش دادن دارن!»