چپتر 169: یافتن مسیر
0بدن بای نینگ بینگ غرق‌شود در جراحت بود. نفس‌نفس می‌زد‌می‌خندید و وضعیتی به‌شدت آشفته داشت.
با رسیدن فانگ‌نیز یوان به آنجا،معنا هر دو مبهوت ماندند.
تقدیر به‌راستی پدیده‌ای مرموز بود. تا همین چندی پیش، آن‌ها همچنان دشمنان‌زندگیم خونی یکدیگر بودند و قصد جان هم را داشتند. اما در این‌آوردند لحظه، برای داشتن شانسی جهت زنده ماندن، چاره‌ای جز همکاری با یکدیگر نداشتند.
همکاری با بای نینگ بینگ؟
چشمان فانگ یوان همچون مغاکی درخشید و در دل ارزیابی کرد: «با اینکه‌می‌شد بای نینگ بینگ مجنونی تمام‌عیار است و با وجود اینکه تقدیرش را نیز‌زندگیم پذیرفته، اما این بدان معنا نیست که از زنده ماندن دست کشیده است.»
میل به بقا‌نیز غریزهٔ طبیعی انسان و‌نیست ابتدایی‌ترین نیاز او بود.
حقیقت این بود که بای نینگ بینگ دقیقاً‌کنار به دلیل میل شدیدش به بقا و روبه‌رو شدن‌همان‌طور با مسیرِ اجتناب‌ناپذیرِ نابودی، چنین شخصیتی پیدا کرده بود.
در این دنیا، دشمن ابدی معنایی نداشت. همکاری با بای‌تقدیرش نینگ بینگ بهترین راه‌حل به شمار می‌رفت. اما چگونه می‌توانست‌غریزهٔ این موضوع را طوری مطرح کند که او متقاعد شود؟
بای نینگ بینگ پیش‌دستی کرد و درحالی‌که با صدای بلند می‌خندید و لحنش‌می‌شد تهاجمی می‌شد، گفت: «هه‌هه‌هه، فانگ یوان، کی فکرش رو می‌کرد تو باشی! پس بیا‌میشه با هم بمیریم. اگه تو هم کنار من بمیری، پایان جالبی برای زندگیم میشه.»
فانگ یوان درنگی کرد، لبخند ملایمی‌معنا زد و همان‌طور که به بای‌غریزهٔ نینگ بینگ نزدیک می‌شد گفت: «جالب؟»
گرگ‌های آذرخشِ اطراف هجوم آوردند، اما فانگ یوان دستش را‌پایان تکان داد. هزارپای طلاییِ ارّه‌ای تاب خورد و سه گرگ‌گرگ‌های آذرخش را درجا از پای درآورد و به گوشه‌ای پرتاب کرد.
تا به این لحظه، دو ردیف تیغِ هزارپای طلاییِ ارّه‌ای‌تقدیرش آسیب شدیدی دیده بود. قدرت بُرندگی‌اش به‌شدت کاهش یافته و‌غریزهٔ تنها می‌شد از آن به‌عنوان سلاحی کُند و ضربه‌ای استفاده کرد.
فانگ یوان درحالی‌که لبخندی بی‌رحمانه بر لب داشت، به بای‌می‌خندید نینگ بینگ نزدیک‌تر شد و گفت: «زیر فشار این گرگ‌ها، بیا‌اگه یه نبردِ مرگ و زندگیِ جانانه داشته باشیم، این‌طوری سرگرم‌کننده‌تر نیست؟»
پلک‌های بای نینگ بینگ‌پذیرفته پرید؛ انتظار نداشت فانگ‌دست یوان مجنون‌تر از خودش باشد.
اما این دقیقاً همان چیزی بود که می‌خواست. اگر فانگ یوان نرمش نشان‌میشه می‌داد و برای بقا تقاضای همکاری و فرار می‌کرد، بای نینگ بینگ او‌تکان را حقیر می‌شمرد، احساس توهین می‌کرد و خودش برای کشتن فانگ یوان دست‌به‌کار می‌شد.
در این دنیا، طبع برخی از آدم‌ها این‌گونه است. اگر با‌نیز آن‌ها مهربان باشی، تصور می‌کنند ضعیف هستی و تحقیرت می‌کنند. اما با‌ابتدایی‌ترین نشان دادن موضعی قدرتمند در برابرشان، می‌توانی احترامشان را به دست آوری.
بای نینگ بینگ چشمانش را ریز کرد و‌صدای درحالی‌که هاله‌ای خطرناک از خود ساطع می‌کرد، گفت:فکرش «واقعاً می‌خوای بمیری؟ پس آرزوت رو برآورده می‌کنم!»
فانگ یوان از ته دل خندید و همان‌طور که قدم‌هایش را آهسته می‌کرد، با لحنی پخته و کارکشته گفت: «آدمیزاد صد سال بیشتر عمر نمی‌کنه؛ درست مثل‌شخصیتی رؤیایی که تو یه چشم‌به‌هم‌زدن تموم میشه. اصلاً فایدهٔ زندگی تو این دنیا چیه؟ چیزی نیست جز اینکه تو یه سفر باشی و چیزای جالب رو تماشا کنی.گفت من با اینکه دلم نمی‌خواد بمیرم، اما ترسی هم از مرگ ندارم. من همین الانش هم تو مسیرِ خودم قرار دارم و حتی اگه بمیرم هم پشیمان نمی‌شوم.»
این احساس‌فکرش حقیقی فانگ‌باشی یوان بود.
از آغاز پیدایش زمان‌کرد تاکنون، چه کسی توانسته‌است بود تا ابد زنده بماند؟
حتی یک استاد گوی رتبه ۹، یا حتی خود‌بلند رن زو نیز تنها توانستند عمر طولانی‌تری داشته باشند، اما‌بیا نه جاودانه. آن‌ها نیز در نهایت با نابودی روبه‌رو شدند.
پس اگر کسی می‌مرد، چه باکی بود؟ حتی‌دست اگر فانگ یوان در لحظهٔ بعد در میان‌نیاز این موج گرگ‌ها جان می‌داد، باز هم پشیمان نمی‌شد.
چرا که او تا همین‌جا نیز برای اهدافش سخت‌بمیری تلاش کرده بود. او تمام توانش را به کار‌نزدیک گرفته و کاملاً بر اساس ارادهٔ خویش زندگی کرده بود!
تواناییِ نگریستن به فراتر از مرگ و زندگی؛ تنها در‌تقدیرش این صورت بود که فرد می‌توانست بی‌بندوبار زندگی کند و تنها‌طبیعی در این صورت بود که زندگی معنای آزادیِ حقیقی را می‌یافت.
با شنیدن این‌کند سخنان، لرزه بر اندام‌درحالی‌که بای نینگ بینگ افتاد.
او مدام دم از نترسیدن از مرگ می‌زد، اما هرگز‌میل رها و آسوده‌خاطر نبود. چرا که نمی‌توانست فراتر از مرگ‌شدیدش را ببیند و قادر به دل کندن از این زندگی نبود.
وقتی انسان‌فکرش بترسد، تبدیل به‌بیا یک برده می‌شود.
خود بای نینگ‌ارزیابی بینگ نیز صرفاً بردهٔ‌تمام‌عیار مرگ و زندگی بود.
با وجود این، نمی‌شد او را مقصر دانست، چرا که هنوز‌لحنش بسیار جوان بود. بسیاری از مسائل باید شخصاً تجربه می‌شد؛ تنها‌کنار در آن صورت بود که فرد به درک و روشنایی می‌رسید.
اما اکنون، سخنان فانگ یوان مسیر جدیدی‌نیست را پیش رویش قرار داد تا از حقیقتی‌ابتدایی‌ترین که با آن دست‌وپنجه نرم می‌کرد، فراتر برود.
بای نینگ بینگ زیر لب زمزمه کرد: «تماشای چیزای‌بمیری جالب... همین الان تو مسیرِ خودت قرار داری... پشیمان نمی‌شوی‌جالب حتی اگه بمیری؟» سپس ناگهان پرسید: «مسیر... مسیر دیگه چیه؟»
فانگ یوان خندهٔ سردی سر داد و همان‌طور که نزدیک‌تر می‌شد‌نیز گفت: «هر کسی مسیر خودش رو داره. من لزومی نداره مسیر‌انسان خودم رو بهت بگم، از کجا باید مسیر تو رو بدونم؟»
در این دنیا، بسیاری از انسان‌ها در تمام طول عمرشان‌می‌خندید هیچ مسیری نداشتند، درحالی‌که برخی دیگر در مسیر خود مدام‌بمیریم تقلا می‌کردند و می‌کوشیدند تا پناهگاهی در دل تاریکی بیابند.
چشمان آبی بای‌نیز نینگ بینگ ناگهان‌معنا با نوری خیره‌کننده درخشید.
«مسیر... درسته، من‌می‌کرد باید مسیرِ خودم‌بمیریم رو پیدا کنم!»
در آن لحظه، درکِ‌کرد هیجانی که در قلبش موج‌وجود می‌زد برای دیگران غیرممکن بود.
حالِ او شبیه مردی بود که نومیدانه و بی‌ثمر در پیِ دختری می‌گشت، اما سرانجام روزی راهِ درستِ رسیدن به‌بمیریم او را می‌یافت. یا همچون جویندهٔ گنجی که مدت‌ها پشتِ معمای آخر گیر افتاده بود، اما ناگهان راهِ حلِ آن‌تکان را کشف می‌کرد. یا مانند پرسشی دشوار که سال‌ها بی‌جواب مانده بود، اما یک‌باره راهِ پاسخگویی به آن پیدا می‌شد.
بای نینگ بینگ هیچ مسیری نداشت‌معنا و نمی‌توانست معنای زندگی‌اش را بیابد،غریزهٔ از این رو احساس سرگشتگی می‌کرد.
فانگ یوان نمی‌توانست این حسِ سرگشتگیِ او را برطرف کند، اما می‌توانست از بیرون روزنه‌ای از امید به‌نزدیک او ببخشد. او تسلایی برای روبه‌رو شدن با مرگ به بای نینگ بینگ داده بود—تا زمانی که در‌پای مسیرِ خود قرار داری، حتی اگر بمیری هم پشیمان نمی‌شوی. بدین ترتیب، مرگ دیگر آن‌قدرها هم ترسناک نبود.
بای نینگ بینگ درحالی‌که مشت‌هایش را گره می‌کرد‌است و چهره‌اش غرق در هیجان شده بود، گفت:دست «حس می‌کنم دارم مسیرِ خودم رو پیدا می‌کنم!»
او نگاهی به فانگ یوان انداخت و معنادار گفت: «بالاخره‌می‌خندید تفاوت خودمون رو فهمیدم. تو تو مسیرِ خودت قرار داری،بمیریم اما من هنوز دارم سعی می‌کنم مسیرم رو پیدا کنم.»
ناگهان خندید و درحالی‌که چهره‌اش دوباره حالتی مجنون‌وار به خود می‌گرفت، گفت: «هه‌هه‌هه! فانگ یوان، اگه می‌خوای بجنگی، من کاملاً پایه‌ام. اما الان نه! بیا‌نابودی با هم همکاری کنیم. من گوی چشم آذرخش رو دارم، اما دیدم مختل شده و فقط می‌تونم تا سی قدم جلوتر رو ببینم. وقتی از اینجا‌می‌خندید جون سالم به در بردیم، می‌تونیم یه روز دیگه با هم بجنگیم. اینکه آدم بتونه با دشمن خونیش همکاری کنه، به نظرت جالب‌تر و سرگرم‌کننده‌تر نیست؟»
فانگ یوان‌فکرش پرسید: «از کجا‌بیا معلوم راست بگی؟»
بای نینگ بینگ شانه بالا انداخت و با لبخندی که نشان از بی‌قیدیِ ذاتی‌اش داشت، پاسخ داد:کشیده «نمی‌خوام که باورم کنی. می‌تونی بهم اعتماد کنی، می‌تونی هم نکنی. می‌تونی پشتت رو به من بسپاری،چنین یا اینکه هر وقت عشقت کشید بهم شبیخون بزنی. ههه، همه‌چیز به حال و حوصله‌ت بستگی داره!»
دود غلیظ همه‌جا را فرا‌شود گرفته بود و صدای زوزهٔ گرگ‌ها‌لحنش از هر سو به گوش می‌رسید.
فانگ یوان چشمانش را باریک‌بدان کرد و پیشنهاد بای نینگ‌میل بینگ را در ذهن سنجید.
متقاعد کردن یک انسان هم بسیار‌بمیریم دشوار است و هم بسیار ساده.زندگیم مهم‌ترین چیز، درکِ دقیقِ افکارِ اوست.
فانگ یوان دستش را دراز کرد، زرهِ هزارپای‌است طلاییِ ارّه‌ای را نوازش داد و سرش را بالا‌کشیده گرفت: «باشه. اما هر لحظه منتظر شبیخونِ من باش!»
گوشهٔ لبِ بای نینگ بینگ بالا رفت و با شیطنتی‌می‌خندید شرورانه خندید: «هه هه هه.» موجی از هوا وزید و دود‌اگه سیاه را پراکنده ساخت؛ آستینِ بازویِ قطع‌شده‌اش در باد تکان می‌خورد.
در میانِ آن دودِ غلیظ، تشخیص‌معنا مسیر دشوار بود. هرچه دامنهٔ دید‌غریزهٔ محدودتر می‌شد، احتمال گم‌شدن نیز افزایش می‌یافت.
بای نینگ بینگ «گویِ چشمِ آذرخش» را داشت و در حالت عادی می‌توانست تا پنجاه قدم جلوتر‌همان‌طور را ببیند. اما اکنون، دودِ غلیظ دیدِ او را محدود کرده بود، به‌طوری که کمتر از سی قدم‌درجا پیشِ رویش را می‌دید. با وجود این، همین مقدار نیز از دیدِ عادیِ فانگ یوان بسیار بهتر بود.
هرچند بای نینگ بینگ گویِ چشمِ آذرخش را‌است در اختیار داشت، اما نمی‌توانست نقشهٔ کلیِ محیط‌دست را ببیند و درکِ روشنی از اوضاع نداشت.
او تنها می‌توانست فضای پیشِ رویش را ببیند‌صدای و گاهی حتی مستقیماً به دلِ گله‌ای از‌فکرش گرگ‌ها می‌زد و در محاصرهٔ آن‌ها گرفتار می‌شد.
از سوی دیگر، فانگ‌پذیرفته یوان «علف گوش ارتباط با‌کشیده زمین» را در اختیار داشت.
دود دامنهٔ دید را‌باشی کاهش می‌داد، اما نمی‌توانست‌کنار مانعِ انتقالِ صدا شود.
محیطِ اطراف پُر از همهمه بود و علف گوش ارتباط با زمین می‌توانست صداها را تا شعاعِ دویست قدمی‌بقا بشنود، اما فانگ یوان تنها می‌توانست با تکیه بر این صداها حرکت کند. دیدِ او به‌قدری محدود بود که‌دنیا فقط درخت یا صخره‌ای را در یک‌قدمی‌اش می‌دید. بدون داشتنِ هیچ نقطهٔ اتکایی برای مقایسه، تشخیصِ مسیر برایش غیرممکن بود.
همکاری!
ترکیبِ گویِ چشمِ آذرخشِ بای‌بدان نینگ بینگ با علف گوش‌میل ارتباط با زمینِ فانگ یوان.
ترکیبِ این دو گو و‌بیا تکمیلِ نقاطِ ضعفِ یکدیگر، عبور‌پایان از این مهلکه را آسان‌تر می‌کرد.
در حالی که آذرخش در چشمانش می‌درخشید، بای‌است نینگ بینگ گفت: «این سمتِ جنوبه. از این‌دست طرف که بریم، می‌رسیم به دهکدهٔ گو یوئه.»
ریشه‌هایی از گوشِ راستِ فانگ یوان بیرون زده‌صدای و در هوا تکان می‌خوردند. او مخالفت کرد:فکرش «نه، گله‌های گرگِ اونجا خیلی زیادن، باید دور بزنیم.»
بای نینگ بینگ لبانش را‌بدان لیسید: «هه هه... پس از‌میل سمت جنوب شرقی دور می‌زنیم، چطوره؟»
فانگ یوان چمباتمه زد، ریشه‌ها‌بیا را در خاک فرو برد‌پایان و با دقت گوش سپرد.
در این فاصله، بای نینگ بینگ‌مجنونی تمامِ گرگ‌های آذرخشی را که به‌پذیرفته سمتشان هجوم می‌آوردند، از پای درآورد.
فانگ یوان لحظاتی گوش سپرد و سپس‌درحالی‌که ایستاد: «یه شکاف تو سمت جنوب شرقی هست،هه‌هه‌هه اما باید عجله کنیم، راهش داره بسته میشه!»
بای نینگ بینگ گفت:پذیرفته «پس بزن بریم.» اما‌دست بی‌درنگ از جایش تکان نخورد.
او همچنان مراقبِ فانگ یوان بود.بمیریم جرئت نداشت جلوتر حرکت کند و پشتش‌میشه را در معرضِ دیدِ او قرار دهد.
فانگ یوان پوزخندِ سردی‌کرد زد؛ او نیز به‌هیچ‌وجه به‌وجود بای نینگ بینگ اعتماد نداشت.
در نهایت، آن دو در حالی‌پیش‌دستی که فاصله‌ای پنج‌قدمی از یکدیگر داشتند، دوشادوشِ‌می‌شد هم مسیرشان را با کشتار باز کردند.
گرگ‌های آذرخش زوزه‌نیز می‌کشیدند و برای‌معنا دریدنِ آن‌ها یورش می‌آوردند.
اما فانگ یوان و بای نینگ بینگ با تکیه بر گویِ چشمِ‌زندگیم آذرخش و علف گوش ارتباط با زمین، توانستند از دشمنانِ قدرتمند دوری‌آوردند کنند، در میانِ گله‌ها مانور دهند و فرصتی برای درهم‌شکستنِ محاصره بیابند.
برتریِ داشتنِ اطلاعاتِ‌ارزیابی محیطی، در اینجا‌مجنونی خود را نشان داد.
اگر بای نینگ بینگ و فانگ یوان تنها بودند، بی‌شک‌می‌خندید در محاصرهٔ گرگ‌های بی‌شمار گرفتار می‌شدند. اما اکنون با همکاریِ یکدیگر،اگه توانستند ابتکار عمل را در دست بگیرند و به‌راحتی پیشروی کنند.
پس از مدتی پیشروی، مسیرِ پیشِ رویشان‌نیست ناگهان باز شد و تابشِ درخشانِ نورِ خورشید‌ابتدایی‌ترین باعث شد هر دو چشمانشان را جمع کنند.
بای نینگ بینگ‌می‌کرد با صدای بلند‌بمیریم خندید: «زدیم بیرون!»
فانگ یوان به عقب نگاه کرد؛ پشتِ سرش‌است تنها پرده‌ای ضخیم و سیاه به چشم می‌خورد، گویی‌کشیده دیگی سیاه تمامِ کوهستان را در خود بلعیده بود.
از میانِ دودِ غلیظ، همچنان صدایِ انفجارها و فریادها‌بلند به گوش می‌رسید. کاملاً مشخص بود که رؤسای دو‌باشی خاندان هنوز در حالِ نبرد با گرگینه آذرخش هستند.
بای نینگ بینگ چرخید و با‌معنا لبخندی ملایم گفت: «فکرش رو نمی‌کردم همکاری‌طبیعی با تو تا این حد لذت‌بخش باشه.»
فانگ یوان نیز‌می‌کرد لبخند زد: «منم‌بمیریم همین حس رو دارم.»
اما درست در‌ارزیابی لحظهٔ بعد، نگاهِ هر‌تمام‌عیار دو به‌شدت درنده شد.
گوی تیغه یخی!
هزارپای طلاییِ ارّه‌ای!
تیغهٔ بلندِ یخی‌می‌کرد با درخششی سرد‌بمیریم هوا را شکافت.
هزارپای طلاییِ ضخیم،ارزیابی با زوزهٔ باد‌مجنونی مستقیماً حمله‌ور شد.
گرومب!
هر دو سلاح با هم برخورد‌معنا کردند. تیغهٔ یخی شکافی روی بدنِ هزارپای‌طبیعی طلایی ایجاد کرد، اما بلافاصله درهم شکست.
فانگ یوان و بای نینگ بینگ هر‌اگه دو یک قدم عقب رفتند؛ از چشمانِ‌درنگی هر دو نیتِ قتلی شدید ساطع می‌شد.
همکاریِ موقتشان نتوانسته بود‌کرد جایگاهشان را به‌عنوانِ دشمنِ‌است خونیِ یکدیگر تغییر دهد.
موهای سیاه فانگ یوان در باد می‌رقصید و پیراهنِ سفیدِ بای‌لحنش نینگ بینگ تاب می‌خورد؛ این دو اشتراکاتِ بسیار زیادی با هم‌کنار داشتند. و دقیقاً به همین دلیل، دشمنِ ذاتیِ یکدیگر محسوب می‌شدند.
تلاقیِ مردمک‌های سیاه با‌پذیرفته چشمانِ آبی، گویی جرقه‌هایی‌دست در هوا پدید می‌آورد.
رفته‌رفته، نیتِ‌فکرش قتلِ هر‌باشی دو فروکش کرد.
فانگ یوان چشمانش را باریک کرد و در ذهنش به تحلیلِ اوضاع پرداخت: «همف، این آدم رفتنیه. حتی بدونِ دخالتِ‌غریزهٔ من هم آسمان جونش رو می‌گیره. الان مهم‌ترین چیز بای نینگ بینگ نیست، بلکه نیلوفر گنجینه جوهر آسمانیه! وقتی گرگینه آذرخش‌معنایی به دهکدهٔ گو یوئه حمله کنه، همه‌چیز نابود میشه. باید قبل از اون و تا وقتی فرصت دارم، کارم رو بکنم...»
چشمان بای نینگ بینگ درخشان‌تر شد و زیر لب زمزمه کرد: «مسیر... پشیمان‌می‌شد نبودن... درسته، حتی رن زو هم در نهایت می‌میره. انسان‌ها به دنیا میان‌زندگیم و می‌میرن. پس تا وقتی بتونم زندگیِ جذابی داشته باشم، مُردن چه اهمیتی داره؟»
با این‌تقدیرش فکر، چشمانش با‌بدان شدتی خیره‌کننده درخشید.
بای نینگ بینگ گفت: «هاهاها. من بالاخره مسیرم رو پیدا کردم؛جالبی تماشایِ شکوهِ این دنیا! فانگ یوان، نبرد ما بمونه برای یه‌اطراف روزِ دیگه. امیدوارم اون روز، مرگت بتونه نوری به زندگیِ من ببخشه!»
پس از گفتنِ این حرف، چند گام‌تمام‌عیار بلند به عقب پرید. وقتی به‌اندازهٔ کافی‌معنا فاصله گرفت، چرخید و از آنجا دور شد.
هرچند ظاهرِ آشفته‌ای داشت، بدنش پُر از جراحت و صورتش‌می‌خندید پوشیده از دوده بود و تنها یک بازو در بدن‌بمیریم داشت، اما قامتش همچون شمشیری استوار بود؛ او دیگر سردرگم نبود.
او مسیرِ‌تقدیرش خود را‌پذیرفته یافته بود.
به‌عبارتِ‌دیگر، او در‌می‌کرد نهایت به خودِ‌بمیریم واقعی‌اش تبدیل شده بود!