چپتر 293: آسمان کور است
0بای فنگ در حالی که به انبوهی‌وحشی از عمارت‌ها خیره شده بود، آهی کشید‌اسکلت‌های و گفت: «بالاخره به شهر خاندان شانگ رسیدیم.»
او بزرگِ خاندان بای بود. در جوانی در مرز جنوبی پرسه می‌زد و یک‌قوی بار به شهر خاندان شانگ آمده بود. اما این بار، گرد پیری بر چهره‌اش نشسته‌ژان بود، عمارت‌ها تماماً برایش ناآشنا می‌نمودند و هدفش نیز دستگیری دو استاد گوی اهریمنی بود.
بای لیان با لحنی نگران پرسید:جانورای «فکر می‌کنید اون دو تا حروم‌زادهٔ‌طول اهریمنی واقعاً این مسیر رو انتخاب کردن؟»
تیه دائو کو پاسخ داد: «باید همین مسیر باشه. ما تو همون‌لیه جایی که پرندهٔ بی‌پا فرود اومد، به چند گروه تقسیم شدیم، اما‌خود بقیهٔ مسیرها همه بن‌بست بودن. فقط تو این مسیر ردپاهایی جا مونده.»
در دل، چندان مطمئن نبود.
هرچند خاندان تیه برترین ردیاب‌های مرز جنوبی به شمار می‌رفتند، اما او یک‌بسیار استاد گوی تهاجمی بود. افزون بر این، مرز جنوبی پوشیده از جنگل‌ها و کوهستان‌های‌تارومارش بی‌شمار بود؛ عوارضِ پیچیدهٔ زمین، پنهان شدن را آسان و ردیابی را دشوار می‌ساخت.
شخصی خوش‌بینانه گفت: «شاید اون دو‌جانورای تا خیلی وقت پیش تو راه مرده‌بقایای باشن و خوراک جانورای وحشی شده باشن.»
این احتمال بسیار قوی بود؛ آن‌ها در طول‌جانوران مسیر بقایای اسکلت‌های بسیاری را یافته بودند، از‌امیدوارم جمله لاشهٔ کاروانی که موج جانوران تارومارش کرده بود.
بای ژان لیه‌مرده دندان قروچه کرد و‌وحشی گفت: «امیدوارم زنده باشن!»
پدربزرگش به دست فانگ و بای کشته شده‌باشن بود. می‌خواست با دستانِ خود جانشان را بگیرد‌طول و آتشِ کینهٔ سوزانِ درونِ سینه‌اش را فرونشاند.
بای فنگ قدمی به جلو برداشت و گفت: «خیلی خب، اول وارد‌طول شهر می‌شیم. اگه چیزی دستگیرمون نشد، چند تا سنگ ازلی خرج می‌کنیم‌کرده تا نامه‌ای برای رئیس خاندان بفرستیم و ببینیم چه دستوری برامون داره.»
گروهِ کوچکشان با سر‌جمله و وضعِ مسافرانی ازراه‌رسیده و‌تارومارش خسته، به دروازهٔ شهر رسیدند.
از قضا، این همان دروازه‌ای‌خوراک بود که فانگ و بای‌قوی پیش‌تر از آن عبور کرده بودند.
نگهبانِ دروازه مانعِ ورودشان شد و‌راه گفت: «برای ورود به شهر، هر‌احتمال نفر باید ده سنگ ازلی بپردازه.»
بای فنگ نشانِ گلابیِ‌باشن زردی بیرون آورد و‌احتمال آن را تکان داد.
نگهبان نگاهی به آن انداخت و پس‌موج از بررسی گفت: «نشان گلابی زرد می‌تونه‌قروچه سه نفر رو از پرداخت عوارض معاف کنه.»
گروه شش‌نفرهٔ بای‌مرده فنگ، سی سنگ‌جانورای ازلی پرداخت کردند.
بای ژان لیه به اعلامیهٔ تحت‌تعقیبی‌راه روی دیوار اشاره کرد و پرسید: «داداش،بسیار ندیدی این دو نفر وارد شهر بشن؟»
این همان اعلامیهٔ تحت‌تعقیبِ فانگ و بای بود.احتمال اما نیمی از این اعلامیه، زیرِ اعلامیهٔ جدیدی‌یافته که روی آن چسبانده بودند پنهان شده بود.
این امری عادی به‌جمله شمار می‌رفت. هر از‌جانوران گاهی، اعلامیه‌های جدیدی پدیدار می‌گشت.
رنگ از رخسارِ نگهبان پرید و بر سر بای ژان لیه فریاد کشید: «چی‌اسکلت‌های داری می‌گی؟ دروازه‌ای که من نگهبانشم، مگه می‌تونه یه استاد گوی اهریمنی ازش رد‌قروچه بشه؟ فکر کردی کورم؟ این تهمته! داری به یه جوونِ درستکارِ خاندان شانگ تهمت می‌زنی!»
بای ژان لیه خشکش زد.
بزرگِ خاندان، بای فنگ، بی‌درنگ عذرخواهی کرد. در‌احتمال شهر خاندان شانگ، حتی اگر بزرگِ خاندان بای‌یافته هم بودی، چاره‌ای جز سر خم کردن نداشتی.
نگهبانِ شهر با دیدنِ تزکیهٔ رتبه ۳موج بای فنگ، جرئت نکرد ماجرا را کش‌قروچه دهد و تنها زیر لب غرولند کرد.
این وضع ادامه داشت تا اینکه تیه دائو کو چهره‌ای ناخشنود‌آن‌ها به خود گرفت و هویتش را آشکار کرد: «بسه دیگه، خفه‌شو.جانوران فکر کردی خاندان تیهِ من نمی‌دونه خاندان شانگِ شما چه خبره؟»
نگهبانِ شهر دهانش را بست.
پس از مواجهه با این نمایشِ‌جانورای اولیهٔ قدرت، افرادِ خاندان بای با‌طول چهره‌هایی درهم‌کشیده واردِ شهر بیرونی شدند.
بای فنگ پیشنهاد داد: «بیاین یه چیزی بخوریم، همه‌مون بعد از این چند روز سفر خسته‌ایم.امیدوارم باید استراحت کنیم، به مأموریتمون لطمه‌ای نمی‌زنه. یه رستوران خوب تو پنجمین شهر درونی می‌شناسم، تو‌فرونشاند منطقهٔ نبرده. اون قدیما خودم تو نبردها شرکت می‌کردم و تا چهارمین شهر درونی هم بالا رفتم.»
این پیشنهاد‌راه با استقبال‌باشن روبه‌رو شد.
گروه به پنجمین شهر درونی و منطقهٔ نبرد‌باشن رسیدند. بای ژان لیه، بای لیان و دیگر‌طول کوچک‌ترها در دم مبهوتِ فضای پرالتهابِ منطقهٔ نبرد شدند.
همان‌طور که قدم‌مرده می‌زدند، مکالماتِ هیجان‌زدهٔ‌جانورای مردم به گوششان می‌رسید.
«تان جینگ بالاخره انتقام گرفت و شی نان‌جانوران شنگ رو شکست داد. شی نان شنگ هم‌امیدوارم قسم خورده که تلافی می‌کنه، کینه‌شون داره بدتر می‌شه.»
«سانگ کونگ بیدِ ابرِ ویروس رو کنترل‌وحشی می‌کنه، قدرت نبردش بازم رفته بالا، دیگه کم‌کم‌بسیاری می‌تونه کل پنجمین شهر درونی رو قبضه کنه.»
«قبضه کنه؟ هه هه، باید صبر‌راه کنه تا گو یوئه فانگ ژنگ‌احتمال به چهارمین شهر درونی صعود کنه.»
...
«گو یوئه فانگ ژنگ؟!!!»
چشمانِ گروهِ خاندان بای چنان از حدقه بیرون زد که‌قوی گویی صاعقه به آن‌ها برخورد کرده بود. بی‌درنگ ایستادند و‌کاروانی به رهگذری که این حرف را زده بود، خیره شدند.
آن‌ها رهگذرِ‌شاید بیچاره را تا‌پیش سرحدِ مرگ ترساندند.
سه دقیقه بعد.
در آوردگاه نبرد، فانگ یوان روی سکو رفت. حریفش مردی‌کرده میان‌سال، بلندقامت و تنومند بود؛ با شانه‌ها و کمری ستبر و‌کشته سبیل‌های بلند که چهره‌ای بی‌نهایت درنده و تهاجمی به او می‌بخشید.
دینگ!
زنگ به صدا‌خیلی درآمد و نبرد‌راه رسماً آغاز گشت.
در همان ثانیهٔ‌مرده نخست، مردِ میان‌سال فریاد‌وحشی کشید: «من تسلیم می‌شم!»
اقدامِ سریع و‌بودند سرراستِ او، نارضایتیِ‌کاروانی تماشاگران را برانگیخت.
«باز هم؟»
«خجالت نمی‌کشی‌شاید قبل از اینکه‌پیش بجنگی تسلیم می‌شی؟»
«خجالت کشیدن بهتر از مردنه! الان تو‌وحشی کل پنجمین شهر درونی، کی جرئت داره جلوی‌بسیاری فانگ ژنگ وایسه؟ گوی تلاش تمام‌عیار خیلی قدرتمنده!»
جمعیت طبق معمول پرهیاهو بود.
نبرد به همان‌مرده سرعتی که آغاز‌جانورای شده بود، پایان یافت.
استاد گوی میزبان، گویِ اطلاعاتِ تاکِ هر‌مرده دو نفر را گرفت و پس از‌قوی ویرایش اطلاعاتِ درونشان، آن‌ها را پس داد.
مردِ میان‌سال برگشت تا برود. تسلیم شدن مایهٔ سرافکندگی بود، اما شرایط او را وادار‌بسیاری به این کار می‌کرد؛ گذشته از این، فانگ یوان ظالم و بی‌رحم بود و هرگز‌امیدوارم به حریفانش رحم نمی‌کرد. مرد جرئت نداشت صرفاً برای حفظ آبروی خود وارد نبرد شود.
فانگ یوان بی‌درنگ آنجا را ترک‌کاروانی نکرد، بلکه چهل هزار سنگ ازلی‌لیه بیرون آورد و به لی ران داد.
این کار باعث شد‌باشن دوباره همهمه و بحث‌احتمال میان جمعیت در بگیرد.
«چهل هزارتای‌شاید دیگه، واقعاً‌وقت بهش داد!»
«با اینکه این گو یوئه فانگ ژنگ بی‌رحمه،احتمال ولی پای حرفش می‌مونه. از دویست هزارتا، بیشترش‌یافته رو پس داده. فقط سی هزارتای دیگه مونده.»
«لی ران با این سنگ‌های ازلی کرم‌های‌موج گو خریده و داره قدرتش رو توی‌قروچه عرصه نبرد نشون می‌ده. خیلی بهش حسودیم می‌شه.»
«جواب لطف رو می‌ده و انتقام‌جانورای کینه‌ها رو می‌گیره. از این لحاظ، واقعاً‌بقایای برای گو یوئه فانگ ژنگ احترام قائلم.»
«با این برد، رسید به بیست و‌مرده نه پیروزی خالص. فقط یه مسابقه دیگه‌قوی مونده تا بره به چهارمین شهر داخلی.»
«هر چی زودتر بره بهتر، دیگه‌جانورای کی جرئت داره به چالش بکشتش؟ حتی‌بقایای لی هائو هم به دستش کشته شد...»
...
در میان جمعیت، بای ژان لیه دندان قروچه کرد و در‌آن‌ها حالی که چهره‌اش از شدت خشم در هم رفته بود، گفت:جانوران «گو یوئه فانگ ژنگ، بعد از این همه بدبختی، بالاخره پیدات کردیم!»
چهرهٔ همراهانش‌شاید نیز از‌وقت خشم تیره شد.
آن‌ها مدت‌ها در تعقیب او بودند و در طول مسیر رنج‌های زیادی کشیده‌بقایای بودند. در نهایت، متوجه شدند شخصی که می‌خواستند دستگیر کنند، در شهر خاندان‌لیه شانگ زندگی مجللی داشته و برای خود نام و نشانی دست‌وپا کرده است.
پیش از این، مدام حدس می‌زدند که‌موج شاید زیر دست‌وپای گله‌های جانوران مرده و‌قروچه به مدفوع تبدیل و دفع شده باشد.
صحنه‌ای که‌راه اکنون می‌دیدند، کاملاً‌خوراک برخلاف انتظاراتشان بود.
فانگ یوان نه‌تنها مشکلی نداشت، بلکه به‌خوبی زندگی‌باشن می‌کرد و حتی کرم‌های گویش را تغییر داده‌طول و قدرت نبرد و تزکیه‌اش را بالا برده بود.
این برایشان غیرقابل‌تحمل بود!
بای فنگ سرش را بالا گرفت و‌موج فریاد زد: «آه، آسمان کوره، چطور ممکنه‌قروچه همچین حروم‌زادهٔ پستی این‌قدر خوب زندگی کنه؟»
بای لیان که از رهگذران چیزهای زیادی شنیده بود، دندان قروچه کرد: «شانسش خیلی‌اسکلت‌های خوبه، دختر نامشروع رئیس خاندان شانگ رو نجات داده و نشان خار بنفش رو‌قروچه گرفته! توی شهر خاندان شانگ هیچ کاری نمی‌تونیم باهاش بکنیم، خاندان شانگ ازش محافظت می‌کنه!»
دشمنی که دو ارباب جوان را‌راه کشته بود درست پیش رویشان قرار‌احتمال داشت، اما هیچ کاری از دستشان برنمی‌آمد.
همراهی در کنارش آهی کشید: «فقط اون نیست، حتی اون‌قوی بای نینگ بینگ هم نشان خار بنفش رو گرفته. الان‌کاروانی اونم وارد عرصه نبرد شده و سوابق نبرد خوبی داره.»
«این چه دنیاییه، آدمای شرور‌لاشهٔ خوب زندگی می‌کنن در حالی‌کرده که آدمای خوب می‌میرن. هعی!»
تیه دائو کو با نگاهی برنده چون خنجر، با صدایی پایین‌آن‌ها گفت: «راستش این‌طور نیست که هیچ راهی برای مقابله باهاشون نداشته‌جانوران باشیم. اگه اونا می‌تونن وارد عرصه نبرد بشن، ما هم می‌تونیم.»
او از رئیس خاندان بای شنیده‌راه بود که فانگ یوان گوی مادر‌احتمال سیب‌زمینی تندری سوخته را در اختیار دارد.
اکنون می‌توانست تأیید کند که‌خوراک فانگ و بای همان کسانی‌قوی بودند که ارباب جوان‌اش را کشته‌اند!
اما دستگیری آن‌ها اکنون غیرممکن بود، پس چرا فقط‌تارومارش آن‌ها را نکشد! این‌گونه انتقام ارباب جوان گرفته می‌شد‌پدربزرگش و تیه دائو کو می‌توانست به خاندان تیه بازگردد.
چشمان بای فنگ‌مرده درخشید و روحیه‌اش بالا‌وحشی رفت: «درسته! ایدهٔ خوبیه.»
با استفاده از قوانین عرصه نبرد، حتی نشان خار بنفش‌جانورای هم نمی‌توانست از فانگ یوان محافظت کند. حتی اگر نمی‌توانستند او‌بودند را بکشند، گرفتن گوی تلاش تمام‌عیارش رشد او را متوقف می‌کرد.
حقیقت این بود که سرعت رشد او بیش‌احتمال از حد ترسناک بود و وحشت به جانشان‌یافته می‌انداخت. نباید اجازه می‌دادند بیشتر از این رشد کند!
بای لیان ناگهان‌بودند پرسید: «صبر کن،کاروانی بای ژان لیه کجاست؟»
...
فانگ یوان در میان جمعیتی‌پیش که راه را برایش باز‌جانورای می‌کردند، از عرصه نبرد خارج شد.
نگاه‌های بی‌شماری روی او‌باشن نشست؛ نگاه‌هایی آمیخته به ترس‌بسیار و احترام، بی‌تفاوتی و دشمنی.
«با اینکه استادان گوی زیادی رو کشتم، شهرتم بد نیست. هر‌ژان بار که به لی ران سنگ ازلی می‌دم، یه جور نمایشه که‌دستانِ شهرتم رو بهتر می‌کنه. از اون دویست هزارتا، فقط سی هزارتا مونده.»
همان‌طور که قدم‌مرده می‌زد، گزینه‌های پیش‌جانورای رویش را بررسی می‌کرد.
پس از نبرد با لی هائو، او‌مرده سه کرم گو به دست آورد، اما وزغ‌آن‌ها پشت کوه و گوی جابه‌جایی موقعیت نصیبش نشد.
او وزغ پشت کوه را تا حد مرگ کتک‌بسیار زده بود و گوی جابه‌جایی موقعیت نیز گوی حیاتی‌جمله لی هائو بود که با مرگ او از بین رفت.
اما آن نبرد تماشاگران زیادی داشت‌کاروانی و فانگ یوان بیش از شش‌لیه هزار سنگ ازلی به دست آورد.
در این ماه، پیروزی‌های پی‌درپی‌اش به اندازه‌ای برایش درآمد داشت‌قوی که چهل هزار سنگ را به لی ران پس دهد‌کاروانی و همچنان مبلغ کمی سنگ ازلی برای خودش پس‌انداز کند.
به خاطر اقدامات او و‌پیش واکنش لی ران، خاندان وو‌جانورای فعلاً کاری با فانگ یوان نداشت.
این امر زمان‌مرده گران‌بهایی برای پیشرفت‌جانورای در اختیارش قرار داد.
«الان بیست و نه پیروزی دارم، فقط یکی دیگه و می‌رم به چهارمین شهر داخلی. فشار‌امیدوارم اونجا خیلی بیشتره و همه‌جا پر از خبره‌ست، اما پیروزی‌ها هم پاداش خیلی بیشتری برام دارن.فرونشاند بعد از استفاده از گوی تاندون فولادی، همین الانم می‌تونم تعداد اشباح جانورم رو افزایش بدم، اما...»
افزایش تعداد اشباح جانور فرایندی‌خوراک طولانی بود و تنها پس از‌آن‌ها دو تا سه ماه نتیجه می‌داد.
پس از رسیدن به چهارمین شهر داخلی،مرده فشار روی فانگ یوان بیشتر می‌شد و برای‌آن‌ها مقابله با شرایط به قدرت بیشتری نیاز داشت.
«به‌زودی یه حراجی بزرگ برگزار می‌شه و یه گوی موفقیت آنی برای مزایده‌بقایای گذاشته می‌شه. اگه بتونم به دستش بیارم، می‌تونم یک‌شبه اشباح جانور جدیدی به دست‌دندان بیارم، اما سنگ‌های ازلیم خیلی کمه، حتی شرایط شرکت توی حراجی رو هم ندارم...»
پول همیشه زمانی‌بودند که آدم به آن‌موج نیاز دارد ناکافی است!
درست زمانی که فانگ یوان در حال بررسی‌احتمال این بود که از چه کسی قرض بگیرد،یافته مرد جوانی ظاهر شد و راهش را بست.
بای ژان لیه‌خیلی فریاد زد: «گو یوئه‌مرده فانگ ژنگ، منو می‌شناسی؟!»
«ژان لیه!»
«ژان لیه، عجول نباش.»
گروه خاندان بای سر‌باشن رسیدند و نیم‌دایره‌ای دور‌احتمال فانگ یوان تشکیل دادند.
رویارویی شکل گرفت!