چپتر 1275: لگد زدن به خبرهٔ بزرگِ رتبه هشت
0تلاش پیشین فانگ یوان برای گرفتن او‌رودخانه ناکام مانده بود؛ از این رو، بازوانش را‌چگونه بالا برد و به سمت بالا چنگ انداخت.
دست چپش خطا رفت،درآمد اما با دست راستش پای‌چند بی چن تیان را گرفت.
حرکت بی چن تیان مختل شد؛آزادش او پای دیگرش را همچون اژدهایی‌پرتاب خشمگین به سمت سر فانگ یوان کوبید.
ضربهٔ سنگینی بود؛ اگر به او‌رودخانه برخورد می‌کرد، فانگ یوان گیج می‌شد‌مهیبی و بی چن تیان به آسانی می‌گریخت.
اما فانگ یوان گوی‌زیر جاودان محبت را بیرون‌پدید کشید و بالا گرفت.
بی چن تیان که‌درآمد می‌خواست دشنام دهد، پایش‌پرتاب را در هوا متوقف کرد.
فانگ یوان با به دست آوردن فرصتی‌پروانه‌ای کوتاه برای واکنش، سرش را عقب کشید‌لگد و تمام بدنش در آب وارونه گشت.
پیش از این، او نیز‌عظیمی مانند بی چن تیان به‌پاهایشان صورت عمودی در آب شناور بود.
اما اکنون که پای بی‌گرداب‌های چن تیان را گرفته بود،بار در وضعیتی وارونه قرار داشت.
با دیدن این صحنه، دل‌حرکاتی بی چن تیان فرو ریخت‌لگد و در ذهنش نفسِ سردی کشید.
از آنجا که فانگ یوان با یک دست پای او‌بی‌نهایت را گرفته و با دست دیگر گوی جاودان محبت را‌راه نگه داشته بود، نمی‌توانست با دستانش حملهٔ قدرتمندی انجام دهد.
اما در این لحظه و‌عظیمی در این موقعیت، هر دو پای‌صدای فانگ یوان برای حمله آزاد بود.
در سوی دیگر، فانگ یوان یکی از پاهای‌پدید بی چن تیان را اسیر کرده بود و‌حریف او تنها می‌توانست با پای دیگرش حمله کند.
بی چن تیان جا خورد. پای آزادش همچون پروانه‌ای به‌لگد حرکت درآمد؛ حرکاتی بی‌نهایت چابک که پس از پرتاب چند لگد،سایه‌وار فانگ یوان تنها می‌توانست سایه‌های متعددی از پای او را ببیند.
اما فانگ یوان هیچ هراسی به دل راه‌درآمد نداد. او با هر دو پا ضربه زد‌متعددی و طوفانی از لگدهای سایه‌وار را روانه کرد.
نبرد آن دو در زیر آب، گرداب‌های عظیمی‌آورد در رودخانه پدید آورد. هر بار که پاهایشان‌شود به هم برخورد می‌کرد، صدای مهیبی در آب می‌پیچید.
بی چن تیان تنها یک‌گرداب‌های پای آزاد داشت؛ چگونه می‌توانست حریف‌پاهایشان هر دو پای فانگ یوان شود؟
در جریان این مبارزه،درآمد او بارها از پاهای‌پرتاب فانگ یوان ضربه خورد.
بی چن تیان که بیشتر در حال دفاع کردن بود، با تلخ‌کامی اندیشید:چند «من یه جاودانهٔ بزرگِ رتبه هشتم... کی فکرشو می‌کرد به چنین وضعی بیفتم. عوضی!نبرد فقط کافیه برسم به سطح آب و نفسم تازه بشه، اون‌وقت به حسابت می‌رسم.»
او بازوانش را دیوانه‌وار به حرکت‌رودخانه درآورد و فانگ یوان را نیز همراه‌می‌پیچید با خود به سمت سطح آب کشید.
اما در لحظهٔ بعد، برقی در چشمان فانگ یوان درخشید؛بار او با یک پا لگد بی چن تیان را دفع‌بارها کرد و با پای دیگرش، ضربه‌ای به نقطه‌ای حساس کوبید.
«آآآه!»
لگد فانگ یوان‌می‌توانست مستقیماً به میان‌پای بی‌پروانه‌ای چن تیان برخورد کرد.
در دم، تمام عضلات صورتش منقبض شد و با‌بار چشمانی از حدقه درآمده خیره ماند؛ چیزی نمانده بود که‌بارها آخرین ذرهٔ اکسیژن باقی‌مانده‌اش را نیز از سینه بیرون دهد.
بی چن تیان هرچه بود یک خبرهٔ بزرگِ رتبه هشت به شمار‌صدای می‌رفت و استقامتی فراانسانی داشت. او با تمام قوا درد را تحمل‌کردن کرد و بازوانش را به حرکت درآورد تا به سطح آب شنا کند.
گرومب!
فانگ یوان لگد دیگری کوبید.
بدن بی چن تیان لرزید و‌رودخانه این بار نتوانست مقاومت کند؛ زنجیره‌ای‌مهیبی از حباب‌ها از دهانش خارج شد.
گرومب! گرومب! گرومب!
فانگ یوان با درک‌درآمد این نقطه ضعفِ بزرگ،پرتاب به لگد زدن ادامه داد.
صورت بی چن تیان از شدت درد و خشم سرخ‌بی‌نهایت شده و چشمانش کاسهٔ خون بود. او دیگر به رسیدن‌راه به سطح آب فکر نمی‌کرد؛ تنها می‌خواست فانگ یوان را بکشد!
فانگ یوان او را رها کرد، با ضربه‌ای‌آورد دیگر بی چن تیان را به عقب راند و‌جریان گفت: «کی می‌خواد با تو تا پای مرگ بجنگه؟»
هم‌زمان، نیروی این ضربه خود او‌عظیمی را نیز به عقب راند و فاصله‌اش‌مهیبی را از بی چن تیان بیشتر کرد.
بی چن تیان پس از رهایی، لحظاتی گیج و‌چند منگ بود، اما سرانجام از فانگ یوان دست کشید‌ضربه و برای تازه‌کردن نفس خود به سطح آب رفت.
فانگ یوان چرخید و‌کند با موفقیت از چنگ‌درآمد بی چن تیان گریخت.
سر بی چن تیان‌گرداب‌های از آب بیرون آمد و‌بار او پی‌درپی نفس‌های عمیقی کشید.
میان‌پایش به شدت درد می‌کرد و‌عظیمی امواج درد اعصابش را در هم‌صدای می‌کوبید؛ احساس می‌کرد سرش گیج می‌رود.
بی چن تیان همان‌طور که از سطح رودخانه دور شدنِ سریع فانگ یوان را‌هیچ تماشا می‌کرد، غرید: «عوضیِ حروم‌زاده! اگه دستم بهت برسه، تاندون‌هاتو از تنت بیرون می‌کشم و‌آورد خاکسترت می‌کنم!» فاصلهٔ آن‌ها مدام بیشتر می‌شد و او دیگر نمی‌توانست به فانگ یوان برسد.
فانگ یوان که با موفقیت از چنگ‌پروانه‌ای بی چن تیان گریخته بود، سرعتش را‌لگد کم کرد تا قوای خود را بازیابد.
پاهایش بی‌حس شده بود.
لگد زدن به میان‌پای بی چن تیان کار‌پدید ساده‌ای نبود. با وجود قدرتِ عظیم فانگ یوان، پاهایش‌شود از ضرباتی که وارد کرده بود همچنان بی‌حس بود.
کاملاً روشن بود که بی چن تیان به‌پرتاب فکر دفاع از این نقطه بوده است؛ چرا که‌نداد نشان‌های دائویِ مسیر چوبِ فراوانی در آنجا متمرکز بود.
در آن لحظهٔ حساسِ پایانی،خورد فانگ یوان از ادامهٔ نبرد‌بی‌نهایت با بی چن تیان امتناع کرد.
او می‌دانست با توجه به روش‌های بی چن تیان، حتی‌پاهایشان اگر موفق به کشتن او می‌شد، باید با ضدحمله‌ای وحشتناک‌بیشتر روبه‌رو می‌گشت که احتمالاً به جراحتِ سنگین یا مرگِ خودش می‌انجامید.
فانگ یوان‌روانه خواهان چنین‌زیر پایانی نبود.
نیازی نبود با‌پروانه‌ای جاودانه‌ای رتبه هشت‌بی‌نهایت تا پای جان بجنگد.
او کالبد جاودانِ فرمانروا را در اختیار‌پروانه‌ای داشت و آینده‌اش روشن بود. هدف اصلی‌اش‌لگد هم از همان ابتدا، یینگ وو شیه بود.
اگر همراه با بی چن تیان جان می‌داد، مگر نه اینکه یینگ وو شیه از‌حریف شدت خوشحالی سر از پا نمی‌شناخت؟ حتی اگر فقط بی چن تیان کشته می‌شد، فانگ‌فکرشو یوان باز هم جراحات سنگینی برمی‌داشت و تواناییِ کشتنِ یینگ وو شیه را از دست می‌داد.
البته، مسئلهٔ‌روانه بسیار مهم‌تری‌زیر در میان بود.
حتی با کشتنِ بی‌درآمد چن تیان هم چیزی‌پرتاب نصیبِ فانگ یوان نمی‌شد!
در اینجا امکان باز کردنِ روزنه‌های جاودان وجود نداشت و جسدِ بی چن تیان تنها به باری اضافه بر دوشش بدل‌نداد می‌گشت. فانگ یوان نمی‌توانست این جسد را همه‌جا با خود بکشد؛ تازه اگر هم می‌توانست، در صورتِ رویارویی با یینگ وو‌جریان شیه چه می‌کرد؟ حتی اگر به یینگ وو شیه برنمی‌خورد، در صورتِ برخورد با جاودانه‌های قارهٔ مرکزی چه راهی پیش رو داشت؟
اینکه جاودانه‌ای رتبه هفت بتواند یک رتبه هشت‌آورد را از پای درآورد، دستاوردی شگرف به شمار می‌رفت‌جریان که افتخار و شکوهی بی‌بدیل برایش به ارمغان می‌آورد.
اما این افتخارات‌نبرد برای فانگ یوان‌عظیمی پشیزی ارزش نداشت!
او به شنا کردن‌درآمد ادامه داد تا یینگ‌پرتاب وو شیه را بیابد.
«فانگ یوان، تویی؟»
با شنیدنِ این صدا، یینگ‌عظیمی وو شیه برگشت و موجی‌پاهایشان از شادی در چهره‌اش نمایان شد.
او به‌روانه سرعت گفت: «بیا‌گرداب‌های نزدیک‌تر، می‌کشمت بالا.»
لحظه‌ای بعد، یینگ وو شیه،حرکاتی تای بای یون شنگ را‌لگد روی برگِ نیلوفرِ غول‌پیکری بالا کشید.
تای بای یون شنگ آهِ عمیقی کشید و‌درآمد گفت: «این برگِ شاه‌نیلوفره، می‌تونه روی سطح آب‌متعددی شناور بمونه. کی فکرشو می‌کرد این‌قدر خوش‌شانس باشی.»
یینگ وو شیه خندید و در‌رودخانه دل اندیشید: «بختِ من به فانگ یوان‌می‌پیچید گره خورده، مگه میشه شانسم بد باشه؟»
اما دیری نپایید که لبخند‌گرداب‌های از لبانش محو گشت و نگرانی‌پاهایشان بار دیگر در چهره‌اش پدیدار شد.
به رودِ روان چشم دوخت و گفت: «وضعیتِ رود واژگون‌جریان الان خیلی عجیبه، راه فراری نداریم. باید‌نداد هرچه زودتر به فرمانروای حقیقی کوهستان بنفش ملحق بشیم، این‌طوری شاید بتونیم ما هونگ یون و ژائو‌می‌پیچید لیان یون رو پس بگیریم و حتی اون اژدهای شمشیر باستانی که افتاده بود دنبالمون رو بکشیم!»
با شنیدنِ نامِ فرمانروای حقیقی کوهستان بنفش،پروانه‌ای هاله‌ای از تحسین در چهرهٔ تای بای یون‌سایه‌های شنگ نقش بست: «آره، باید بریم پیش استاد.»
«هاپچو!»
فرمانروای حقیقی کوهستان‌نبرد بنفش با صدای‌عظیمی بلندی عطسه کرد.
با چهره‌ای درهم‌کشیده آهی کشید و نالید: «آخ... کی فکرشو می‌کرد به این‌ببیند زودی بعد از بیدار شدن به این روز بیفتم. هعی، پیر شدم دیگه،عظیمی بدنم ضعیف شده. انگار فقط به خاطر یه ذره آب دارم سرما می‌خورم.»
او روی شانهٔ‌می‌توانست نیای کهن شوئه‌آزادش هو نشسته بود.
نیای کهن شوئه هو در حال‌رودخانه شنا کردن بود و به اطراف نگاه‌می‌پیچید می‌کرد تا چیزی در رود واژگون‌جریان بیابد.
با شنیدنِ حرف‌های فرمانروای حقیقی کوهستان بنفش، خُرناسی کشید و‌بار گفت: «هیچ غلطی نمی‌کنی، بازم داری غر می‌زنی؟ مگه بال‌بارها نداری؟ خب چرا پرواز نمی‌کنی از این رود واژگون‌جریان بری بیرون؟»
فرمانروای حقیقی کوهستان‌پروانه‌ای بنفش اکنون به‌بی‌نهایت کالبد اصلی‌اش درآمده بود.
درست همان‌طور که فانگ یوان از کالبدِ اژدهای شمشیرِ باستانی به حالتِ انسانی بازگشته بود، فرمانروای حقیقی کوهستان بنفش نیز‌راه که یک جاودانهٔ رتبه هشت از نژادِ ریزمردمان بود، به حالت اولیه‌اش درآمده بود؛ او پیش‌تر با بهره‌گیری از روشی جاودان،شود جثه‌اش را بزرگ کرده بود. اما اکنون که در رود واژگون‌جریان گرفتار شده بود، دوباره به شکلِ یک ریزمرد درآمده بود.
دقیقاً به همین دلیل‌گرداب‌های بود که می‌توانست روی شانهٔ‌بار نیای کهن شوئه هو بنشیند.
فرمانروای حقیقی کوهستان بنفش پاسخ داد: «فکر می‌کنی خودم دلم نمی‌خواد؟ اما‌صدای این رود واژگون‌جریان تحت تأثیر یه نیرویی قرار گرفته و به شدت آشفته‌ست،تلخ‌کامی نمی‌تونم ازش خارج بشم. ههه، راستی کی این آرایهٔ گو رو برات ساخته؟»
چهرهٔ نیای کهن‌پروانه‌ای شوئه هو در هم‌چابک رفت: «سان مینگ لو.»
فرمانروای حقیقی کوهستان‌می‌توانست بنفش تنها به‌آزادش گفتنِ «آهان» بسنده کرد.
نیای کهن شوئه هو گفت: «کارِ‌رودخانه خودش بود. اصلاً انتظارش رو نداشتم.مهیبی اون عوضی یکی از اعضای آسمانِ دیرزیستیه!»
نیای کهن شوئه هو مرد زیرکی بود؛ در‌پدید این شرایط، حدس زدنِ اینکه سان مینگ لو از‌شود کجا پیدایش شده، کار چندان دشواری به نظر نمی‌رسید.
از آنجا که جاودانه‌های قارهٔ مرکزی خودشان در دردسر‌چند افتاده بودند، در سراسرِ دشت‌های شمالی، چه کسی توانایی‌ضربه و جرئتِ درافتادن با نیای کهن شوئه هو را داشت؟
هیچ‌کس جز آسمانِ دیرزیستی.
فرمانروای حقیقی کوهستان بنفش گفت: «آسمانِ دیرزیستی‌پدید قطعاً دنبال ما هونگ یون و ژائو‌چگونه لیان یونه. اونا باید جلوتر از ما باشن.»
نیای کهن شوئه‌نبرد هو گفت: «باید‌عظیمی زنم رو پیدا کنم!»
فرمانروای حقیقی کوهستان بنفش ضربه‌ای به شانه‌اش زد و گفت: «پس باید‌متعددی بریم جلو. بانو وان شو اون موقع درست کنار ما هونگ یون‌زیر بود و با اونا توی رودخونه کشیده شد؛ احتمالاً همون دور و براست.»
آرایهٔ فرعیِ پالایشِ واژگون‌سازِ‌کند تقدیر، با نورِ سفید و‌حرکاتی طلاییِ درخشانی پرتو افشانی می‌کرد.
این نور همچون ستونی‌گرداب‌های عظیم و پنهان‌ناپذیر به‌آورد پهنهٔ آسمان فوران می‌کرد.
در این لحظه، «قطب سیاه» در مرکزِ آرایهٔ گو مستقر بود و با کنترلِ آن،چگونه جریانِ رود واژگون‌جریان را هدایت می‌کرد. «قطب سیلاب» نیز در بیرونِ آرایهٔ گو حضور داشت‌هشتم و راه را بر هر مزاحمی که قصدِ نزدیک شدن به ستونِ نور را داشت، می‌بست.