چپتر 277: هوشیاری و بردباری
0نشان خار بنفش‌کلمات نوری رؤیایی و وهم‌انگیز‌سوی از خود ساطع می‌کرد.
شاگرد مغازه با دقت به‌حضورتان نشان خیره شد؛ چهره‌اش بهت‌زده‌برگزیده بود و زبانش بند آمده بود.
پس از مدتی طولانی، به خود آمد و‌می‌توانند با احترام گفت: «مهمان عالی‌قدر، لطفاً کوریِ مرا ببخشید!ششصد لحظه‌ای درنگ کنید، می‌روم تا مغازه‌دار را صدا بزنم.»
با شنیدن اینکه دارندهٔ نشان خار بنفش‌مغازهٔ پیدا شده است، مغازه‌دار که مردی چاق،چند سفیدرو و میان‌سال بود، سراسیمه به داخل دوید.
او بی‌درنگ در برابر فانگ یوان‌سرش تعظیم عمیقی کرد و گفت: «مهمان عالی‌قدر،دارندگان حضورتان مغازهٔ محقر ما را منور کرد!»
فانگ یوان به سنگ‌هایی که برگزیده‌مغازهٔ بود اشاره کرد و بی‌تفاوت گفت: «چند‌چند سنگ انتخاب کرده‌ام، زحمت شکافتنش با شما.»
مغازه‌دار با نگاه به سنگ‌ها‌شکافتن مبهوت ماند؛ چطور ممکن بود‌قمار همهٔ آن‌ها از کیفیت پایین باشند؟
او نتوانست خودداری کند و نگاهی سرزنش‌آمیز به شاگرد انداخت:سنگ‌هایی «اونایی که نشان خار بنفش دارن همه‌شون آدمای مهم و‌شما مشتریای بزرگی‌ان، تو واقعاً گذاشتی این سنگا رو انتخاب کنه؟»
شاگرد مضطرب در گوشه‌ای‌گلویش ایستاده بود و کلمات‌نیازی در گلویش خفه شده بود.
مغازه‌دار سرش را به سوی فانگ یوان خم کرد و گفت: «مهمان عالی‌قدر، نیازی نیست‌انتخاب نگران شکافتن سنگ‌ها باشید. دارندگان نشان خار بنفش می‌توانند سنگ‌ها را در منطقهٔ قمار سنگ‌باشند به‌رایگان بشکافند. پس از محاسبهٔ تخفیف این سنگ‌ها، قیمت نهایی ششصد و پنجاه سنگ ازلی می‌شود.»
فانگ یوان سر تکان داد و درحالی‌که سنگ‌های ازلی‌منطقهٔ را از گویِ بزرگِ ازلی بیرون می‌آورد، گفت: «قوانین‌پنجاه قمار سنگ را می‌دانم؛ اول پرداخت، بعد شکافتن سنگ‌ها.»
مغازه‌دار به‌سرعت سنگ‌های ازلی را گرفت و رو به شاگرد‌سنگ‌هایی کرد: «برو و فوراً استاد بزرگ دوان، استاد هوانگ، استاد‌شما ژانگ، استاد ژائو و استاد ما رو اینجا صدا بزن.»
سپس رو به فانگ یوان کرد‌سرش و گفت: «مهمان عالی‌قدر، پیشخوان شکافتن‌باشید سنگ داخله، بیاید اونجا منتظر بمونیم.»
پنج استادِ پیرِ شکافتنِ سنگ، در حیاط کوچکِ پشتِ قمارخانهٔ سنگ در حال استراحت‌سنگ بودند. با توجه به سطحشان، آن‌ها دیگر زحمتِ شکافتنِ سنگ‌های قمارِ معمولی را به‌کیفیت خود نمی‌دادند. مسئولیت شکافتن سنگ‌های معمولی بر عهدهٔ شاگردانشان یا چند استاد گویِ جوان بود.
شاگرد تمام مسیر را‌نگران تا حیاط دوید و‌می‌توانند دلیل آمدنش را شرح داد.
نگاه پنج استاد پیر درخشید‌کرد و پرسیدند: «اوه، درخواست کرده‌سنگ‌هایی که هر پنج نفرمون بریم؟»
استادان پیر بی‌درنگ احساس کردند‌خفه دست‌هایشان می‌خارد: «نکنه کسی اون چند‌شکافتن تا سنگِ قمارِ فوق‌العاده رو خریده؟»
شاگرد سر تکان داد:کرد «فقط چند تا سنگ‌منور قمار با کیفیت پایینه.»
چهرهٔ استادان پیر‌نیست در هم رفت‌باشید و ناراضی شدند.
استاد بزرگ‌یوان دوان پوزخند‌عمیقی سردی زد.
درخواست از آن‌ها برای شکافتن‌خفه سنگ‌های قمارِ بی‌کیفیت، صرفاً توهین و‌شکافتن تحقیری نسبت به جایگاهشان محسوب می‌شد.
اما شاگرد بی‌درنگ ادامه داد: «اون شخص مقام خیلی بالایی‌برگزیده داره و دارندهٔ نشان خار بنفشه. برای همین مغازه‌دار عمداً‌نگاه از من خواست که هر پنج استاد رو صدا بزنم!»
«چی، نشان خار بنفش؟»
«مطمئنی؟»
«خاندان شانگ هزاران ساله که پابرجاست، اما تعداد نشان‌های‌نیست خار بنفشی که تا حالا داده فقط چند صد تاست.محاسبهٔ و حالا، کسی پیدا شده که نشان خار بنفش داره؟»
«زود باشین،تعظیم برای چی‌کرد ماتتون برده؟»
آن پنج استاد گو‌نگران شتابان از حیاط بیرون دویدند‌منطقهٔ و به سوی سکو رفتند.
روی سکوی کار، استادانِ جوانِ‌کرد شکافتنِ سنگ کمی جا خوردند و‌برگزیده به‌سرعت به آن‌ها ادای احترام کردند.
استادان پیر دست تکان‌گلویش دادند و این کوچک‌ترها‌نیازی را از سکو پایین فرستادند.
این صحنه به‌سرعت توجه تماشاگران را‌مغازهٔ جلب کرد و دیری نپایید که‌بی‌تفاوت نگاه‌های بسیاری به آنجا دوخته شد.
حس کنجکاوی مردم‌نیست برانگیخته شد و‌باشید شروع به پچ‌پچ کردند.
«اینجا چه خبره؟»
«هر پنج استاد با‌گلویش هم ظاهر شدن، این‌نیازی صحنه‌ایه که کمتر دیده میشه.»
«نکنه کسی‌تعظیم یه دسته سنگ‌حضورتان قمار فوق‌العاده خریده؟»
فانگ یوان به همراه مغازه‌دار، از پیش در میان جمعیت و در برابر پیشخوانِ شکافتنِ سنگ حضور داشت. با این‌می‌شود حال او جلو نرفت و برای جلب توجه نکردن، تنها از دور نگاه می‌کرد. اما آن پنج استادِ پیر زیرک بودند؛هوانگ با دیدن مغازه‌دار که همچون خدمتکاری به دنبال مردی جوان راه می‌رفت، چطور ممکن بود هویت فانگ یوان را تشخیص ندهند؟
با وجود این، فانگ یوان‌کرد همچنان از دور تماشا می‌کرد‌سنگ‌هایی و به سمت سکو نرفت.
پنج استاد پیر با خود‌خفه فکر کردند: «به نظر می‌رسه‌نگران این ارباب جوان نمی‌خواد خودنمایی کنه.»
این هم طبیعی بود.
بسیاری از افراد پیش از شکافتن‌باشید سنگ‌ها همین‌گونه رفتار می‌کردند، چرا که‌بشکافند اگر در قمار می‌باختند، آبرویشان می‌رفت!
پنج استاد پیر همگی در ذهن خود نقشه می‌کشیدند و با این فکر، دستانشان را به‌انتخاب هم می‌مالیدند و مشتاقانه آمادهٔ کار بودند: «باید این کار رو به بهترین شکل انجام بدم و‌خودداری تأثیر عمیقی روی این مهمان عالی‌قدر بذارم. داشتن ارتباط با کسی که مقام بالاتری داره عالی میشه.»
شاگرد سنگ‌هایی را‌کلمات که فانگ یوان‌سرش انتخاب کرده بود، آورد.
با دیدن این‌عمیقی سنگ‌ها، تماشاگران نمی‌توانستند‌مغازهٔ چشمانشان را باور کنند.
«چی؟ اینا‌نیازی که فقط چند‌شکافتن تا سنگ بی‌کیفیتن!»
«دارم درست‌یوان می‌بینم، نه؟عمیقی این سنگای درب‌وداغون...»
«مجبور کردن استادان پیر‌گلویش به شکافتن سنگ‌های قمار بی‌کیفیت،نیست این رسماً توهین به اوناست.»
اما صحنهٔ بعدی چیزی بود که‌مغازهٔ باعث شد بیش از پیش شگفت‌زده‌بی‌تفاوت شوند و با چشمانی گشادشده خیره بمانند.
پنج استاد پیر سنگ‌های قمار را در دست گرفتند و با احتیاط‌بشکافند روی سکوی سنگی قرار دادند. در حین انجام این کار، چهره‌هایشان بسیار جدی‌گویِ بود؛ سپس کرم‌های گویِ خود را احضار کرده و مشغول شکافتن سنگ‌ها شدند.
بیشترِ آن پنج استاد پیر در مرحلهٔ اوج رتبه ۲ قرار‌برگزیده داشتند و استاد بزرگ دوان تنها کسی بود که در رتبه ۳مبهوت بود. برای لحظه‌ای، پدیدار شدن کرم‌های گویِ گوناگون جمعیت را مبهوت ساخت.
«اینجا چه خبره!»
«نکنه این سنگ‌ها تاریخچه طولانی‌ای‌حضورتان پشتشون دارن و به این‌برگزیده سادگی که به نظر می‌رسن نیستن؟»
«من هرگز ندیده بودم‌نگران این پنج استاد پیر‌می‌توانند این‌قدر محتاط و جدی باشن.»
...
روی سکو، هم‌زمان با اینکه پنج‌سرش استاد پیر روش‌های منحصربه‌فردشان را به‌باشید نمایش می‌گذاشتند، کرم‌های گو به پرواز درآمدند.
استاد بزرگ دوان که بالاترین سطح تزکیه را داشت، به‌عنوان خبره‌ای بزرگ در شکافتن سنگ در‌کرده‌ام قمارخانهٔ سنگ شناخته می‌شد. تخصص او استفاده از اسید برای شکافتن سنگ‌ها بود. او کاسهٔ بزرگی‌خودداری بیرون آورد و سپس گویِ ماری را احضار کرد که مایعی اسیدی را درون کاسه پاشید.
سپس با احتیاط‌نیست سنگ قماری را‌باشید درون اسید گذاشت.
حباب‌ها پی‌درپی‌یوان در اسید شکل‌کرد می‌گرفتند و می‌ترکیدند.
پس از مدتی طولانی، در حالی که دستانش با لایه‌ای از نور‌باشید پوشیده شده بود، سنگ قمار را که به نصف اندازهٔ قبل درآمده‌پنجاه بود، بیرون آورد. سپس آن را درون نوع دیگری از اسید قرار داد.
استاد ژانگ برای شکافتن سنگ‌ها از نیروی مغناطیس استفاده کرد. کف دستانش‌بی‌تفاوت را روبه‌روی هم گرفت و سنگ قمار میان آن‌ها قرار گرفت؛ سنگ قمار‌ممکن در هوا شناور شد و تکه‌های سنگ پیوسته با نیروی مغناطیس جدا می‌شدند.
در مورد دیگر استادان؛ یکی گویِ قورباغه‌ای را فراخواند که با زبانش‌بشکافند سنگ قمار را می‌لیسید. دیگری با آتش سنگ را کباب کرد و‌سنگ‌های نفر آخر گردباد کوچکی را برای تراشیدن سنگ قمار به کار گرفت.
گروه استادان گویِ جوان که کارشان‌حضورتان شکافتن سنگ‌ها بود، از پشتِ سرِ‌اشاره استادان پیر با نگاهی مبهوت تماشا می‌کردند.
چرا برای چند سنگ قمار کم‌ارزش به چنین هیاهوی عظیمی‌نگران نیاز بود؟ این کار دقیقاً مانند استفاده از ساطورِ گاوکشی برای‌قیمت خرد کردن مرغ، یا گماشتن فردی مستعد برای کاری پیش‌پاافتاده بود!
«نکنه استادای پیر واسه این‌حضورتان کارشون هدف پنهانی دارن؟ این‌طوری نمیشه،اشاره باید با دقت زیر نظر بگیرمشون.»
با وجود این، نتایج همه را مبهوت کرد. پس از شکافتن،به‌رایگان این سنگ‌های قمارِ کم‌ارزش هیچ چیز چشمگیری نداشتند؛ یا کاملاً توپر بودند‌درحالی‌که یا توخالی، و حتی یک گویِ مرده هم در آن‌ها پیدا نشد.
«ای بابا!یوان فکر کردم‌عمیقی خبر خاصیه.»
«پس همه‌شون‌ایستاده همون سنگای‌گلویش کم‌ارزشِ معمولی بودن.»
«پس این استادای پیر‌کرد واسه چی این‌قدر هول زده‌سنگ‌هایی بودن؟ قشنگ وقتمو تلف کردن...»
تماشاگرانِ اطراف به‌شدت‌نیست ناامید شدند و‌باشید با دلخوری بیرون رفتند.
با شنیدن این حرف‌ها، رنگ از رخسار مغازه‌دار پرید. در گذشته، اگر قماربازان هیچ‌چند کرمِ گویی از سنگ‌های قمارِ انتخابی‌شان به دست نمی‌آوردند، او از ته دل خوشحال‌آن‌ها می‌شد. اما حالا، واقعاً آرزو می‌کرد کاش می‌توانست چند کرمِ گو را داخل سنگ‌ها بچپاند.
نمی‌شد دارندگان نشان‌کلمات خار بنفش را‌سرش به این سادگی رنجاند!
او با احتیاط به فانگ یوان‌مغازهٔ نگاه کرد و در این فکر‌بی‌تفاوت بود که چیزی برای دلداری‌اش بگوید.
با وجود این، فانگ یوان لبخند به لب‌می‌توانند داشت: «مهم نیست، انگار امروز شانسم یاری نمی‌کنه، واسه‌ششصد همین فعلاً بی‌خیال میشم. یه وقت دیگه بازم میام.»
مغازه‌دار و شاگردش با‌عمیقی احترام فانگ یوان را‌محقر تا دمِ در همراهی کردند.
آن‌ها حتی قصد داشتند او‌خفه را تا خیابان نیز بدرقه‌نگران کنند، اما فانگ یوان مانعشان شد.
تنها پس از آنکه قامت فانگ یوان در خیابان ناپدید شد، مغازه‌دار کمرِ‌چند خمیده‌اش را راست کرد. او به سمت شاگرد چرخید و پس‌گردنیِ محکمی نثارش کرد‌آن‌ها و او را به خاطر بی‌توجهی به چنین مهمانِ گران‌قدری به باد سرزنش گرفت!
شاگرد از شدت درد‌نگران سرش را مالید، اما‌می‌توانند جرئت نکرد حرفی بزند.
هدف فانگ یوان‌تعظیم از آمدنِ امروزش‌حضورتان تنها ارزیابیِ شرایط بود.
اکنون که هدفش را یافته بود، بازدید امروزش به‌نیست نتیجه رسیده بود. اما نمی‌توانست مستقیماً سنگ ستاره‌ای را‌بشکافند با خود ببرد؛ باید با احتیاط و نقشه‌چینی پیش می‌رفت.
فانگ یوان برای به دست آوردن گو نیاز داشت سنگ ستاره‌ای را بشکافد، اما خودش هیچ‌کرده‌ام روشی برای این کار نداشت. جمع‌آوری مجموعه‌ای از کرم‌های گویِ مخصوصِ شکافتنِ سنگ، هدر دادنِ بی‌موردِ‌خودداری منابع بود، بنابراین چاره‌ای نداشت جز اینکه کار را به استادان گویِ پیر در قمارخانهٔ سنگ بسپارد.
اگر استادان گویِ پیر سنگ را در برابر چشمان همه می‌شکافتند، تنها هیاهویی‌محاسبهٔ به پا می‌شد. از طرفی، درخواست از آن‌ها برای شکافتنِ مخفیانهٔ سنگ با‌بزرگِ استفاده از نشان خار بنفش نیز کار درستی نبود و فقط سوءظن ایجاد می‌کرد.
اگر فانگ یوان در همان ابتدای کار یک کرمِ‌منور گویِ افسانه‌ای به دست می‌آورد، به این معنا بود‌زحمت که بختش بیش از حد با او یار است.
فانگ یوان هیچ شکی در نفوذ عظیم خاندان شانگ نداشت. با توجه‌باشید به تحقیقات اخیر روی او، شانگ یان فِی احتمالاً می‌دانست که فانگ‌پنجاه یوان در قمار سنگِ کاروان خاندان جیا، وزغِ پوست‌گِلی را برنده شده است.
برنده شدن وزغِ پوست‌گِلی در اولین قمار و سپس‌سنگ‌هایی به دست آوردن گویی افسانه‌ای در قمار بعدی؛ مرد باهوشی‌شما مانند شانگ یان فِی قطعاً به این موضوع مشکوک می‌شد.
سود نهفته در قمار سنگ بسیار عظیم بود؛ اگر شانگ یان‌به‌رایگان فِی شک می‌کرد که فانگ یوان روشی برای بررسی وجود کرم‌های‌داد گو در سنگ‌ها دارد، قطعاً وسوسه می‌شد و حتی وارد عمل می‌گشت.
فانگ یوان چنین روش‌هایی نداشت،کرد اما تحت هیچ شرایطی، برخی از‌برگزیده کرم‌های گویِ همراهش نباید فاش می‌شدند.
به‌ویژه زنجرهٔ بهار و پاییز.
و در کوه شانگ لیانگ، شانگ‌مغازهٔ یان فِی تهدید اصلی محسوب نمی‌شد. تهدید‌چند اصلیِ واقعی، استادان گویِ رتبه ۶ بودند.
تقریباً تمام نیروهای سطحِ سلطه‌گر،شکافتن استادان گویِ رتبه ۶ را‌قمار به عنوان پشتیبانِ خود داشتند.
وقتی استاد گویی به رتبه ۶ می‌رسید، در انزوایی عمیق فرو می‌رفت و به‌ندرت بیرون می‌آمد؛ یک‌کرده‌ام دورهٔ تزکیهٔ در انزوا می‌توانست ده‌ها سال به طول انجامد. دلیل این امر آن بود که قدرتشان‌کند پیوسته دچار تغییری کیفی می‌شد و مشکلات خاص خود را داشتند که باید به آن‌ها رسیدگی می‌کردند.
اما اگر وجود زنجرهٔ بهار و پاییز‌سوی فاش می‌شد، همه‌چیز تغییر می‌کرد؛ این استادان گویِ‌منطقهٔ رتبه ۶ قطعاً برای تصاحب آن هجوم می‌آوردند.
«کمی بی‌صبری می‌تونه‌عمیقی نقشه‌های بزرگ رو‌مغازهٔ به باد بده.»
فانگ یوان ذاتاً محتاط بود، چگونه‌باشید ممکن بود در چنین مسائل کوچکی‌بشکافند مرتکب اشتباهاتی به این بزرگی شود؟
او جلوی تمام خطراتی را که می‌توانست منجر به فاش‌سنگ‌هایی شدنِ زنجرهٔ بهار و پاییز شود می‌گرفت، حتی اگر بهای‌شما آن، به خطر افتادنِ سنگ ستاره‌ای و کشفِ آن بود.
بر اساس خاطرات زندگی پیشینش، احتمال کشف شدنِ گویِ افسانه‌ای بی‌نهایت ناچیز بود. اما حتی در صورت کشف‌بشکافند شدن، فانگ یوان از پیش برای آن برنامه‌ریزی کرده بود و این بسیار بهتر از آن بود که‌می‌دانم سوءظن‌ها را به سوی خود جلب کند و خطر فاش شدن زنجرهٔ بهار و پاییز را به جان بخرد.
«حالا، چند روزی تو منطقهٔ قمار سنگ پرسه‌منور می‌زنم و چند تا سنگ قمار می‌خرم تا یه‌زحمت تصویر عادی از خودم تو ذهن مردم جا بندازم.»
همان‌طور که به سوی‌نگران باغ نان چیو بازمی‌گشت، فانگ‌منطقهٔ یوان به نقشه‌کشی ادامه داد.
بای نینگ بینگ پیش‌عمیقی از او از عمارت‌محقر فنگ یو بازگشته بود.
«منتظرت بودم.» او گویِ‌گلویش بلور یخ را بیرون آورد‌نیست و به فانگ یوان داد.
فانگ یوان با استفاده از هالهٔ زنجرهٔ‌محقر بهار و پاییز آن را پالایش کرد و‌انتخاب سپس به سوی بای نینگ بینگ پرتابش کرد.
بای نینگ بینگ به او در تزکیه یاری می‌رساند‌منطقهٔ و او نیز در پالایش گو به بای نینگ‌پنجاه بینگ کمک می‌کرد؛ این یکی از شروطِ عهد زهرآگین بود.
بای نینگ بینگ گویِ بلور یخ‌حضورتان را گرفت و به اتاق مخفی‌اشاره رفت تا آن را پالایش کند.
فانگ یوان نیز به‌گلویش اتاق مخفی دیگری رفت و‌نیست پالایش گویی را آغاز کرد.
نام این‌تعظیم گو —کرد گویِ حرف‌خواری بود.