چپتر 1272: آن چیست؟
0پس از پایان نبردِ کوه‌جاودانِ یی تیان، فانگ یوان محدودیت‌های‌نشان‌های این کالبد را سنجیده بود.
او از هیچ کرمِ‌بی‌آنکه گویی استفاده نمی‌کرد، اما‌پنج‌گانه به سرعتِ اسبی تازه‌نفس می‌تاخت.
تنها با پرشی‌استقامت نرم، می‌توانست ده متر‌دقایقِ مسافت را طی کند.
هنگامِ شیرجه زدن از ارتفاع صدوهشتاد متری با سر، کمی احساس سرگیجه‌پنج‌گانه به او دست داد، اما این حالت تنها به اندازهٔ سه نفس‌برایش زمان دوام آورد و پیش از آنکه به خود بیاید، برطرف گشت.
او از قدرت و استقامت‌جاودانِ شگرفی نیز برخوردار بود؛ دقایقِ متمادی‌دائوی می‌دوید بی‌آنکه ذره‌ای احساس خستگی کند.
حواس پنج‌گانه و تیزبینی‌اش فراتر از حد تصور‌پنج‌گانه بود! بیناییِ بی‌نظیری داشت؛ با نگاه به ده‌هزار‌ده‌هزار قدم پیشِ رو، همه‌چیز برایش کاملاً شفاف بود.
پس از فعالیت بدنیِ شدید، ضربان‌برخوردار قلبش به‌سرعت به حالت عادی بازمی‌گشت‌خستگی و هر تپش، قدرتمند و پرتوان بود.
سرعت تفکرش نیز به‌شدت بالا بود. حتی در زیر نور خرد،حواس می‌توانست این حالت را برای مدتی طولانی حفظ کند. حتی جاودانه‌ها نیز‌همه‌چیز به‌ندرت می‌توانستند تنها با تکیه بر کالبدشان به چنین سطحی دست یابند.
نه فقط یک درخت فلزی، بلکه‌فرمانروا حتی اگر تپه‌ای از فلز به او‌می‌شد برخورد می‌کرد، فانگ یوان کاملاً سالم می‌ماند.
این ویژگیِ ذاتیِ کالبدِ جاودانِ فرمانروا‌خستگی بود؛ هیچ ارتباطی به کرم‌های گو نداشت،بی‌نظیری بلکه به نشان‌های دائوی او مربوط می‌شد.
«داخل رود واژگون‌جریان نمی‌تونم از‌نیز کرم‌های گو استفاده کنم، اما‌بی‌آنکه بقیه هم همین وضعیت رو دارن!»
«در این میان، کالبد جاودان‌دقایقِ فرمانروای من به‌قدر کافی قدرتمنده‌خستگی و تعداد نشان‌های دائوم هم بالاست.»
با این اندیشه، موجی‌کالبدِ از هیجان در وجود‌کرم‌های فانگ یوان پدیدار گشت.
«یینگ وو شیه!»
او دست‌وپایش را به‌شگرفی حرکت درآورد و همچون‌متمادی اره‌ماهی به جلو شنا کرد.
سراسرِ رود واژگون‌جریان به‌سرعت در حرکت بود، اما‌بی‌آنکه جریانِ کلیِ آن تحت تأثیر آرایه قرار داشت و‌بی‌نظیری به سمتِ نهایت سیاه و نهایت سیل روانه می‌شد.
غرررش!
ببری راه‌راه‌متمادی با چنگ‌ودندان از‌ذره‌ای تخته‌چوبی بالا می‌رفت.
فانگ یوان به سمت ببر شنا کرد،دقایقِ اما جانور واکنشی نشان نداد. در همین حین،تیزبینی‌اش فانگ یوان نفس‌نفس‌زنان، لحظه‌ای روی تخته استراحت کرد.
اما این تخته تابِ تحملِ وزنِ‌متمادی انسان و ببر را با هم‌پنج‌گانه نداشت و شروع به غرق شدن کرد.
ببر که مضطرب شده بود، دندان‌هایش را برای فانگ یوان به نمایش گذاشت و قصد داشت‌واژگون‌جریان او را بدرد، اما فانگ یوان پوزخندی زد و دستش را دراز کرد. او سرِ ببر‌اندیشه را میان دستانش گرفت، مشتش را بالا برد و با ضربه‌ای سنگین، جانور را از پای درآورد.
«خداروشکر که این یه‌بی‌آنکه هیولای برهوت نیست و‌پنج‌گانه فقط یه جانور عادیه.»
در برابر یک‌استقامت هیولای برهوت، کالبد جاودان‌دقایقِ فرمانروا به‌تنهایی کافی نبود.
سرزمین متبرک کوهستان برفی کمبودی از بابت هیولاهای برهوت نداشت. اما برای پالایش گویِ جاودانِ بختِ هماوردِ آسمان، فعال‌سازی آرایه و دفاع‌پیشِ در برابر دشمنان، این سرزمین متبرک از پیش دستخوش تغییراتی شده بود. جاودانه‌هایی که هیولای برهوت در اختیار داشتند، آن‌ها را درون‌نور روزنه‌های جاودانِ خود نگه می‌داشتند؛ آن‌ها هرگز اجازه نمی‌دادند دشمنان هیولاهای برهوتشان را از پای درآورند، چرا که این کار نهایت حماقت بود.
فانگ یوان در رود‌کالبدِ واژگون‌جریان شنا می‌کرد؛ او می‌خواست‌نداشت یینگ وو شیه را بیابد.
سرزمین متبرک کوهستان برفی فرو پاشیده و رود‌پنج‌گانه واژگون‌جریان به بیرون سرریز شده بود. فانگ یوان‌ده‌هزار نمی‌دانست که فرمانروای حقیقیِ کوهستان بنفش بیدار شده است.
او همچنان نیای کهن شوئه هو را دشمن اصلی خود می‌پنداشت. برآوردش این بود که یینگ‌فراتر وو شیه ارتباطی با کوهستان برفی دارد، اما این ارتباط چندان عمیق نیست. در غیر این‌ضربان صورت، چرا نیای کهن شوئه هو در طول نبردِ کوه یی تیان به آن‌ها کمکی نکرده بود؟
تحلیل فانگ یوان اشتباه نبود.
اما روش‌های مسیر اطلاعاتِ‌کالبدِ او بسیار ضعیف بود و‌نداشت اطلاعات کافی در دست نداشت.
«همین الان، حتی اگه با نیای کهن شوئه هو‌تیزبینی‌اش روبه‌رو بشم، می‌تونم زنده بمونم. چون توی رود واژگون‌جریان‌پیشِ نمیشه از کرم‌های گو استفاده کرد؛ اینجا یه محیط خاصه!»
«از اونجا که یینگ وو شیه ارتباطی با نیای‌می‌دوید کهن شوئه هو داره، اگه این فرصت رو از‌بیناییِ دست بدم، قطعاً زیر سایهٔ حمایت اون به‌سرعت رشد می‌کنن.»
«اگه این فرصت از دست‌دقایقِ بره، شاید دیگه هیچ‌وقت موقعیتی‌خستگی برای نابود کردنشون گیرم نیاد!»
با این اندیشه، فانگ‌کالبدِ یوان پس از استراحتی‌کرم‌های کوتاه، به مسیرش ادامه داد.
اما با‌متمادی بی چن‌بی‌آنکه تیان روبه‌رو شد.
جاودانهٔ رتبه‌قدرت هشت از‌شگرفی قاره مرکزی!
فانگ یوان جا خورد.
«چه خبره؟»
«یه جاودانهٔ رتبه هشت که‌ذره‌ای نیای کهن شوئه هو نیست‌فراتر و از قاره مرکزی اومده؟!»
بی چن تیان وضعیت وخیمی داشت؛برخوردار غرق در جراحت بود و روی‌خستگی لاکِ یک لاک‌پشت غول‌پیکر استراحت می‌کرد.
این جراحات ناشی از سفر در رود واژگون‌جریان نبود، بلکه در نبرد پیشین به‌فراتر او وارد شده بود. او یک جاودانهٔ رتبه هشت بود؛ نشان‌های دائوی او با‌بدنیِ هم تداخل داشتند و پس از برداشتن جراحت، التیام یافتن برایش بسیار دشوارتر بود.
اما در آن نبرد، او در‌فرمانروا موضع ضعف قرار داشت، پس چگونه‌مربوط می‌توانست فرصتی برای التیام خود بیابد؟
به این ترتیب، پس از فروپاشیِ آرایهٔ اصلی، رود واژگون‌جریان‌فراتر او را با خود برد و تا این لحظه، نتوانسته‌برایش بود از کرم‌های گویِ خود برای درمان جراحاتش بهره ببرد.
اما خوشبختانه، در حالی که امواج رود او‌متمادی را با خود می‌برد، به لاک‌پشتی شناور برخورد‌فراتر کرد و فرصتی یافت تا روی آن بیاساید.
فانگ یوان متوجهِ حضور بی‌دقایقِ چن تیان شد و بی چن‌حواس تیان نیز فانگ یوان را دید.
اما بی چن‌ذاتیِ تیان فانگ یوان‌فرمانروا را به جا نیاورد.
زیرا فانگ یوان در ظاهرِ کالبدِ جاودانِ فرمانروایِ خود‌تیزبینی‌اش قرار داشت! دربار آسمانی ظاهر اصلیِ او را فاش‌پیشِ کرده و تصویرش در سراسر پنج منطقه پخش شده بود.
با وجود اینکه بی چن تیان‌برخوردار فانگ یوان را نمی‌شناخت، اخم کرد‌خستگی و در حالت آماده‌باش قرار گرفت.
زیرا هالهٔ فانگ یوان‌برخوردار نشان می‌داد که او‌بی‌آنکه جاودانه‌ای از دشت‌های شمالی است.
این نیز‌ویژگیِ از ویژگی‌های کالبد‌جاودانِ جاودان فرمانروا بود.
پس از عبور از دیوار منطقه‌ای، فانگ یوان می‌توانست هالهٔ‌فراتر خود را به هالهٔ همان منطقه تغییر دهد؛ گویی جاودانه‌ای‌برایش بومیِ آنجاست و می‌تواند کاملاً با محیط پیرامونش یکی شود.
بی چن تیان با خود اندیشید: «این دیگه کیه؟می‌دوید از اربابان قلهٔ سرزمین متبرک کوهستان برفی که نیست،بیناییِ اما شاید نیای کهن شوئه هو مخفیانه اجیرش کرده باشه.»
بی چن تیان روی لاکِ‌دقایقِ لاک‌پشت ایستاد و هر حرکتِ‌خستگی فانگ یوان را زیر نظر گرفت.
درون رود واژگون‌جریان، با وجود اینکه بی چن تیان‌نداشت در رتبهٔ هشت تزکیه می‌کرد، نمی‌توانست کرم‌های گویِ خود‌کنم را به کار گیرد و قدرت نبردش محدود شده بود.
فانگ یوان نیز با‌بی‌آنکه هوشیاری به او چشم‌پنج‌گانه دوخت و نزدیک‌تر نرفت.
با وجود در اختیار داشتنِ کالبد جاودان‌دقایقِ فرمانروا، اگر فانگ یوان خود را قوی‌ترین شخصِ‌تیزبینی‌اش حاضر در رود واژگون‌جریان می‌پنداشت، حماقتِ محض بود!
رود واژگون‌جریان اجازهٔ استفاده از کرم‌های گو‌می‌دوید را نمی‌داد، اما کالبدش دست‌نخورده باقی مانده‌فراتر بود و نشان‌های دائویش همچنان اثر داشتند.
کالبد جاودان فرمانروای فانگ یوان بسیار‌فرمانروا قدرتمند بود و دلیل این امر، نشان‌های‌می‌شد دائوِ حک‌شده بر این کالبد جاودان بود.
به همین ترتیب، اگر استاد گویی از گوی گراز سیاه بهره می‌گرفت تا قدرتِ گراز را به دست آورد، نشان‌های‌برایش دائوِ مسیر قدرت در بدنش حک می‌شد. اگر چنین استاد گویی درون رود واژگون‌جریان می‌افتاد و توانایی استفاده از کرم‌های‌نور گو را از دست می‌داد، باز هم می‌توانست از کالبدش بهره ببرد و با قدرتی معادل یک گراز حمله کند.
در مورد دیگر جاودانه‌ها نیز، در طول مسیر طولانی تزکیه‌شان،بی‌آنکه مگر می‌شد از کرم‌های گویی نظیر گوی گراز سیاه استفاده‌داشت نکرده باشند تا تعداد نشان‌های دائوِ کالبدشان را افزایش دهند؟
این امری کاملاً طبیعی بود!
هر کسی که احمق‌کالبدِ نبود، به خوبی از مزایای‌نداشت چنین نشان‌های دائویی آگاه بود.
کالبد فانگ یوان برتری‌های خاص خود را داشت و‌تیزبینی‌اش دیگر جاودانه‌ها نیز از این قاعده مستثنی نبودند؛ تنها‌پیشِ میزانِ این برتری از فردی به فرد دیگر تفاوت داشت.
جاودانه‌های رتبه هشت از بنیان‌های بسیار ژرفی برخوردار‌متمادی بودند و فانگ یوان در این لحظه، هیچ‌فراتر تمایلی برای درگیری با بی چن تیان نداشت.
فانگ یوان با این حرف او را محک زد: «شما جاودانه‌ای از قارهٔ مرکزی هستید؟ من جاودانه‌ای از دشت‌های شمالی‌ام، اما با‌پیشِ نیای کهن شوئه هو کینه دارم. دیدم که داره تلاش می‌کنه گوی جاودان رتبه هشت رو پالایش کنه. دلم نمی‌خواست موفق بشه،نور واسه همین رفتم بیرونِ سرزمین متبرک تا راهی برای نفوذ به داخل پیدا کنم. نکنه شما برای پالایش گو بهش کمک می‌کنید؟»
گرهِ اخمِ بی چن تیان کمی باز شد و پاسخ داد: «نیای کهن شوئه‌داخل هو دشمنِ منم هست. همین چند وقت پیش داشتم توی سرزمین متبرک کوهستان برفی باهاش‌تعداد می‌جنگیدم که این اتفاق غیرمنتظره افتاد. همهٔ این جراحت‌ها هم کارِ نیای کهن شوئه هوئه.»
آن دو به گفتگو‌بی‌آنکه پرداختند و اطلاعاتی با‌پنج‌گانه یکدیگر رد و بدل کردند.
فانگ یوان تازه متوجه شد‌نیز که چه اتفاقاتِ بی‌شماری در سرزمین‌ذره‌ای متبرک کوهستان برفی رخ داده است!
اما بی چن تیان دربارهٔ بسیاری از‌می‌دوید مسائل سربسته سخن می‌گفت و فانگ یوان‌فراتر نتوانست اطلاعات چندانی از زیر زبانش بیرون بکشد.
هرچه که بود،ذاتیِ آن‌ها هیچ اعتمادی‌فرمانروا به یکدیگر نداشتند.
این امری کاملاً طبیعی بود.
آن‌ها تنها برخوردِ کوتاهی با‌نیز هم داشتند و پی بردن به‌ذره‌ای نیتِ طرف مقابل کارِ دشواری بود.
افزون بر این، در شرایطی که امکان استفاده‌بی‌آنکه از کرم‌های گو وجود نداشت، هر دو طرف‌بیناییِ در بالاترین سطح از هوشیاریِ خود قرار داشتند.
فانگ یوان که می‌دانست نمی‌تواند اطلاعات‌فرمانروا بیشتری از بی چن تیان به‌مربوط دست آورد، تصمیم به رفتن گرفت.
او از‌متمادی آن لاک‌پشت وحشیِ‌ذره‌ای غول‌پیکر فاصله گرفت.
حتی در طول گفتگو نیز نزدیک‌تر نرفته‌دقایقِ بود و بی چن تیان هم تعارفی برای‌تیزبینی‌اش استراحت روی لاکِ لاک‌پشت به او نزده بود.
با دیدنِ دور شدنِ‌برخوردار فانگ یوان، چهرهٔ بی‌بی‌آنکه چن تیان کمی آرام‌تر شد.
اما درست در‌ذاتیِ همین لحظه، اتفاقی‌فرمانروا کاملاً غیرمنتظره رخ داد.
تلق!
صدای خفیفی به گوش رسید.
جریانِ رود چیزی به درشتیِ یک‌متمادی مشت را با خود آورد که‌پنج‌گانه مستقیم روی صورتِ فانگ یوان فرود آمد.
این شیء نرم و کوچک‌جاودانِ بود و همچون عروس دریایی،نشان‌های محکم به پیشانیِ فانگ یوان چسبید.
فانگ یوان که مبهوت شده بود،خستگی گفت: «این دیگه چیه؟» و خواست‌بیناییِ آن را از صورتش جدا کند.
اما در همان لحظه، صدای‌نیز فریادِ بی چن تیان را‌بی‌آنکه شنید: «آروم باش، لهش نکنی!»
فانگ یوان که غافلگیر شده بود، با‌می‌دوید خود اندیشید: «اوه؟» این چه چیزی بود که‌تصور جاودانه‌ای در رتبهٔ هشت را این‌چنین مضطرب می‌کرد؟