چپتر 1745: خیانت لو وی یین
0میدان نبردِ سرزمین متبرک خطاناپذیر.
در این لحظه، فانگ یوان‌زدند به همراه جاودانه‌های جنوب و‌شرورن شمال بی‌درنگ به جلو یورش بردند!
فانگ یوان در جلوترین‌بی‌سابقه نقطه قرار داشت و همچون‌صحنهٔ تیزترین نوکِ نیزه عمل می‌کرد.
او به تنها امیدِ جاودانه‌های‌انتظار جنوب و شمال بدل گشته بود‌بخورد و انتظاراتشان را بر دوش می‌کشید.
جاودانه‌های جنوب و شمال احساسات پیچیده‌ای داشتند: «چقدر‌گفتن طعنه‌آمیز، چقدر رقت‌انگیزه! این نبرد به جایی رسیده‌خیز که واقعاً داریم امیدمون رو به دشمنمون می‌بندیم.»
جاودانه‌های دربار آسمانی در حالی که به‌اونا جلو می‌تاختند، با تحقیر فریاد زدند: «هم‌دستی با‌برای فانگ یوان... اونا واقعاً یه مشت اهریمنِ شرورن!»
دیگر چه جای گفتن بود؟
همه‌چیز برای منافع بود،هرگز همه‌چیز برای بقا بود،صحنهٔ همه‌چیز برای پیروزی بود!
جاودانه‌ای از دربار آسمانی به‌شرورن سمت فانگ یوان خیز برداشت‌برای و غرید: «فانگ یوان! همون‌جا وایسا!»
سرور آسمانی بای زو در حالی که‌اونا به جلو حرکت می‌کرد، ندا داد: «من جلوشو‌برای می‌گیرم، فانگ یوان، تو به حمله‌ت ادامه بده.»
دو خانهٔ گوی جاودان با شتاب فرا رسیدند؛ این دو خانهٔ‌رقم گوی جاودانِ جنوب و شمال به پهلو متمایل شدند و فانگ‌عقب‌نشینی یوان را در میان گرفتند، گویی از امپراتورِ خود محافظت می‌کردند.
در نبردِ جاودانه‌های رتبه هشت، خانه‌های گوی‌چنین جاودان به جانورانی وحشی می‌مانستند که تنها‌ازجان‌گذشتهٔ با کوبیدنِ خود به یکدیگر می‌توانستند حمله کنند.
نوری تیز‌اونا از چشمان‌اهریمنِ فانگ یوان گذشت.
این برای او تجربه‌ای‌فریاد بی‌سابقه بود، هرگز انتظار نداشت‌اهریمنِ چنین صحنهٔ عجیبی رقم بخورد.
او واقعاً کمکِ فداکارانه و‌هرگز ازجان‌گذشتهٔ جاودانه‌های جنوب و شمال‌عجیبی را به دست آورده بود!
برج ناظر آسمان شروع به‌انتظار عقب‌نشینی کرد: «عقب می‌کشیم، زود‌رقم باشین، زود باشین، یکم فاصله بگیرین!»
یورشِ نهاییِ فانگ یوان و دیگران بسیار کوبنده بود، شتابِ آن‌ها به ببری دیوانه‌جاودانه‌ای می‌مانست. در این لحظهٔ حساس، با وجود اینکه اعضای دربار آسمانی اکثراً از عقب محافظت‌ادامه می‌کردند، افراد کمی واقعاً می‌توانستند برای کمک به دفاع از برج ناظر آسمان پیش بیایند.
دوک لونگ با اندکی دشواری دستانش را‌اونا بالا برد و دندان‌های دی زانگ شنگ‌همه‌چیز را انگشت به انگشت از هم باز کرد.
اگرچه پشتش به فانگ یوان و برج‌نداشت ناظر آسمان بود، اما از طریق حرکت‌فداکارانه کشندهٔ دیدِ همگانی، از وضعیت نبرد آگاه بود.
«فانگ یوان تنها امیدشونه، تا وقتی بتونیم اونو بکشیم...عجیبی روحیهٔ این جاودانه‌های جنوب و شمال به قعر سقوط‌ناظر می‌کنه، حتی ممکنه به خاطر نابودیِ امیدشون تسلیم بشن!»
«نه فقط این، فانگ یوان زنجرهٔ‌دیگر بهار و پاییز رو داره و‌بقا امیدِ نهاییِ نیلوفر سرخ هم هست.»
در این لحظه،تحقیر خاطره‌ای در ذهنِ‌هم‌دستی دوک لونگ پدیدار گشت.
نیلوفر سرخ غرق در خون و در آستانهٔ‌چنین مرگ بود، او تمام قدرتِ باقی‌مانده‌اش را به‌دست کار گرفت تا در برابر دوک لونگ بایستد.
دوک لونگ در سکوت به او نگریست و با صدایی اندک‌بخورد گرفته گفت: «هونگ تینگ، دیگه هیچ امیدی برات نمونده. بی‌خیال شو،کرد تسلیم شو، بهت فرصت می‌دم تا همه‌چیز رو از نو شروع کنی.»
والامقام اهریمن نیلوفر سرخ خندید: «حتی تو این‌گفتن مرحله هم حاضر نیستید از من دست بکشید، استاد؟برداشت هه‌هه‌هه. اما متأسفانه استاد، امیدِ من هنوز نابود نشده.»
«همف، دیگه چه‌تحقیر امیدی داری؟ به‌هم‌دستی چی دلت خوشه؟»
«امیدِ من اینجا نیست، استاد. من اون رو به... عصر بزرگ‌رقم سپردم. وقتی عصر بزرگ فرا برسه، شما اونو می‌بینید. اون هم‌عقب‌نشینی مثل من، با جنگیدن راهش رو به دربار آسمانی باز می‌کنه.»
دوک لونگ آهی کشید و با لحنی تزلزل‌ناپذیر گفت: «پس من جلوشو می‌گیرم،فداکارانه درست همون‌طور که امروز جلوی تو رو گرفتم. تو شاگردِ منی، استادت تاوانِ‌باشین اشتباهی رو که کردی پس می‌ده. در مورد امیدت هم، استادت شخصاً... اونو می‌کشه!»
غرررش!
دوک لونگ غرش خشمگینی سر داد و با‌مشت وارد آوردن نیرو به دستانش، دندان‌های دی زانگ‌منافع شنگ را از هم گشود و ناپدید شد.
تقق!
در لحظهٔ بعد، دندان‌های دی‌انتظار زانگ شنگ به شدت به هم‌بخورد خوردند و جرقه‌هایی خیره‌کننده پدید آوردند.
اما دوک لونگ پیش‌اهریمنِ از این پشتِ سرِ‌گفتن فانگ یوان پدیدار گشته بود.
دستِ بزرگش‌می‌تاختند به سمت فانگ‌زدند یوان چنگ انداخت.
فانگ یوان بی‌درنگ نیرویی بی‌همتا را احساس کرد که او را‌رقم محکم به سوی خود می‌کشید. هالهٔ عظیمی از خطر همچون سونامی‌عقب‌نشینی از پشتِ سرش هجوم آورد و می‌خواست او را کاملاً غرق کند!
فانگ یوان دندان‌هایش را به هم فشرد، ناگهان‌صحنهٔ برگشت و با به کارگیری یک حرکت کشنده‌آورده برای مبارزه با دوک لونگ، غرید: «دوک لونگ!»
چشمانِ اژدهایی و کهربایی‌رنگِ دوک لونگ تصویرِ‌جای فانگ یوان را بازتاب می‌داد، او با‌جاودانه‌ای لحنی آکنده از نیتِ قتل غرید: «می‌کُشمت!»
اما یک خانهٔ گوی‌فریاد جاودان خود را میان‌مشت آن دو حائل کرد.
بسیاری از جاودانه‌های جنوب‌بی‌سابقه و شمال یک‌صدا فریاد‌چنین زدند: «فانگ یوان، برو!»
فانگ یوان به سردی خروشی‌انتظار برآورد، روی برگرداند و به‌رقم تعقیبِ برج ناظر آسمان پرداخت.
راه بر دوک لونگ بسته شد، او فریاد بلندی سر‌برای داد، حرکت کشنده‌اش را فعال کرد و با چنگال‌هایش ضربه‌ای برید!سرور خانهٔ گوی جاودان که سرسختیِ بی‌نظیری داشت، همچون کاغذ پاره شد.
دوک لونگ به تعقیب ادامه داد، اما‌اونا تنها چند قدم برداشته بود که سرور‌همه‌چیز آسمانی بای زو پیشِ رویش پدیدار گشت.
دوک لونگ چنگ انداخت‌بی‌سابقه و ضربهٔ خردکننده‌ای به سرور‌صحنهٔ آسمانی بای زو وارد آورد.
اما سرور آسمانی‌بی‌سابقه بای زو بار‌نداشت دیگر یورش برد.
دوک لونگ شگفت‌زده شد: «نمرد؟» او به وضوح‌گفتن حرکت کشندهٔ تحقیقاتی‌اش را برای حس کردنِ بدنِ‌خیز اصلیِ سرور آسمانی بای زو فعال کرده بود.
اما سرور آسمانی بای زویی‌زدند که پیشِ رویش قرار داشت، همان‌دیگر حسِ بدنِ اصلی را القا می‌کرد.
افکارِ دوک لونگ به گردش درآمد و بی‌درنگ متوجه‌صحنهٔ شد: «نکنه یه حرکت کشنده‌ست که به بدن اصلی‌برج اجازه می‌ده فوراً موقعیتش رو با بدل‌هاش عوض کنه؟»
ماجرا دقیقاً‌تجربه‌ای از همین‌هرگز قرار بود.
سرور آسمانی بای زو زمانی تزکیه‌گر تنهایِ رتبه هشتِ نامداری در دشت‌های‌بقا شمالی به شمار می‌رفت. او بعدها قلمرو قبیلهٔ هی را به چنگ آورد،داد قبیلهٔ بای زو را بنیان نهاد و به جناح حقِ دشت‌های شمالی پیوست.
آسمانِ دیرزیستی برای پیشبردِ اهدافِ کلانِ خود، فعالانه در‌اهریمنِ پیِ جذبِ تمامِ جاودانه‌های دشت‌های شمالی بود و سرور آسمانی‌جاودانه‌ای بای زو از نخستین کسانی بود که به آن‌ها پیوست.
یکی از شروطِ سرور آسمانی بای زو برای پیوستن به آن‌ها،رقم دریافتِ یک حرکت کشندهٔ جاودان از خزانهٔ آسمانِ دیرزیستی بود. با‌عقب‌نشینی این حرکت، او می‌توانست جایگاهِ همزاد و بدنِ اصلی‌اش را جابه‌جا کند.
سرور آسمانی بای زو به دلیلِ ناکامی‌های پی‌درپی‌اش‌صحنهٔ در زمانِ یورش به غار-بهشتِ هی فان در‌آورده گذشته، به‌طور ویژه خواهانِ این حرکت شده بود.
به همین دلیل، پس از آنکه حرکت کشندهٔ جابجایی کارما، سرور‌منافع آسمانی بای زو را به دریای شرقی فرستاد، توانست به‌سرعت جایگاهش را‌حرکت با یکی از همزادهایش عوض کند و به سرزمین متبرک خطاناپذیر بازگردد.
دوک لونگ کمی‌تحقیر اخم کرد و‌هم‌دستی گفت: «مگسِ مزاحم.»
سرور آسمانی بای زو پی‌درپی سدِ راهش می‌شد. اگرچه‌صحنهٔ او حتی در برابرِ یک ضربه هم تاب نمی‌آورد، اما‌ناظر در لحظهٔ خطر، بی‌درنگ جایگاهش را با همزادی عوض می‌کرد.
عملکردِ او به‌شدت حیرت‌انگیز بود؛انتظار او در کمالِ شگفتی توانست‌رقم دوک لونگ را معطل کند.
اما دیری نپایید که دیگر‌شرورن جاودانه‌های دربار آسمانی، سرور آسمانی‌برای بای زو را هدف گرفتند.
سرور آسمانی بای زو در‌زدند تنگنا افتاد و ناچار شد تنها‌دیگر به فکرِ حفظِ جانِ خویش باشد.
دوک لونگ بارِ دیگر به فانگ یوان رسید، اما‌صحنهٔ استاد اعظمِ پنج عنصر از پیش در پشتِ سرِ‌برج فانگ یوان موضع گرفته بود تا از او محافظت کند.
استاد اعظمِ پنج عنصر قدرتمندترین روشِ‌نداشت دفاعی‌اش، یعنی «حلقهٔ پنج عنصر» را‌کمکِ به کار گرفت و غرید: «بیا جلو!»
این روش، در حقیقت‌اهریمنِ آرایه‌ای جاودان بود که در‌همه‌چیز قالبِ حلقه‌ای پنج‌رنگ فشرده می‌شد.
استاد اعظمِ پنج عنصر دندان‌هایش را روی هم فشرد‌اهریمنِ و گفت: «اگه هیچ کار دیگه‌ای هم نتونم بکنم،پیروزی دست‌کم می‌تونم به اندازهٔ چند نفس زمان دووم بیارم!»
اما دوک لونگ حتی لحظه‌ای درنگ نکرد؛نداشت او مستقیماً حلقهٔ پنج عنصر را در هم‌ازجان‌گذشتهٔ شکست و به تعقیبِ فانگ یوان ادامه داد.
با نابودیِ حرکت کشندهٔ دفاعی، استاد اعظمِ پنج عنصر پس‌زدگیِ سنگینی را‌کمکِ متحمل شد. با این حال، او بی‌درنگ خونی را که در گلویش جوشیده‌زود بود فرو برد و بی‌توجه به وضعیتِ جسمانی‌اش، به دنبالِ دوک لونگ شتافت.
دوک لونگ بدونِ آنکه حتی به عقب نگاه‌گفتن کند، با بی‌اعتنایی جریانی از چیِ ارغوانی-طلایی به‌خیز شکلِ اژدها را به سوی او پرتاب کرد.
این یک‌می‌تاختند حرکت کشندهٔ‌فریاد مسیر چی بود!
استاد اعظمِ پنج عنصر با چشمانی گشاد و آکنده از خشم نظاره‌گر‌بخورد بود که چیِ اژدهای ارغوانی-طلایی به او برخورد کرد. با صدایی مهیب،عقب بدنِ او به تکه‌های بی‌شماری متلاشی گشت و در دم جان سپرد.
مرگِ استاد اعظمِ پنج‌هرگز عنصر، جاودانه‌های جنوب و‌صحنهٔ شمال را از هدفشان بازنداشت.
دیری نپایید که یی هائو‌شرورن فانگ با ازخودگذشتگیِ تمام یورش برد‌منافع تا سدِ راهِ دوک لونگ شود.
دوک لونگ تنها به اندازهٔ چند‌هم‌دستی نفس زمان متوقف شد و خیلی زود،گفتن جانِ یی هائو فانگ را نیز گرفت.
دوک لونگ در ظاهر چیزی نشان نمی‌داد، اما در دل رفته‌رفته مضطرب می‌شد و با خود اندیشید: «زمانِ‌برج زیادی برام باقی نمونده.» حرکت کشندهٔ آخرین ایستادگیِ اژدهای آسمانی چنان قدرتی به او بخشیده بود که می‌توانست‌شتابِ جاودانه‌های رتبه هشت را به آسانیِ کشتنِ پرندگان از پای درآورد، اما طول عمرش رو به پایان بود.
با جان‌فشانی و سدشکنیِ انتحاریِ جاودانه‌های‌نداشت جنوب و شمال، فانگ یوان سرانجام‌کمکِ خود را به برج ناظر آسمان رساند.
بینگ سای چوان با استفاده‌شرورن از محراب بخت و بلا، برج‌منافع ناظر آسمان را زمین‌گیر کرده بود.
حرکت کشندهٔ‌می‌تاختند جاودان — دستِ‌زدند شبحِ دزدِ بزرگ!
بخت با فانگ یوان یار بود؛ او‌نداشت توانست یک گویِ جاودانِ رتبه هفت و‌فداکارانه شمارِ زیادی گویِ فانی را به چنگ آورد.
اما این خسارت‌بی‌سابقه برای برج ناظر‌نداشت آسمان ناچیز بود.
به‌ویژه آنکه فانگ یوان به‌خوبی آگاه بود که اگرچه دستِ شبحِ دزدِ‌بقا بزرگ به قابلیتِ پنهان‌سازیِ شبح متکی است، اما یک حرکت کشندهٔ رتبه‌ندا نُهِ اصیل به شمار نمی‌رود و هیچ اثری بر گویِ تقدیر ندارد.
فانگ یوان با خود اندیشید: «تنها روشِ کارساز، همچنان حرکات کشندهٔ مسیر‌جای رؤیاست!» او هیچ حرکت کشندهٔ تهاجمی در مسیر رؤیا نداشت و تنها‌همون‌جا می‌توانست از بدن‌های کالبدِ رؤیای نابِ حقیقت‌جو برای انفجارِ انتحاری بهره بگیرد.
اما برج ناظر آسمان از پیش برای مقابله با چنین روشِ تهاجمیِ‌بخورد خامی آماده شده بود. فانگ یوان باید به دنبالِ فرصتی بی‌نقص می‌گشت،عقب در غیر این صورت تنها منابعش را بدونِ هیچ دستاوردی هدر می‌داد.
تاکتیکِ جنگیِ فانگ یوان این بود که با استفاده از دستِ‌بخورد شبحِ دزدِ بزرگ، برج ناظر آسمان را پیوسته به عقب براند‌کرد تا فرصتی برای منفجر کردنِ بدن‌های کالبدِ رؤیای نابِ حقیقت‌جو فراهم کند.
او نمی‌دانست جاودانه‌های جنوب و شمال تا‌جای چه زمانی می‌توانند مقاومت کنند، اما در حال‌سمت حاضر این بهترین تاکتیکِ او به شمار می‌رفت.
اما هنگامی که فانگ یوان دومین دستِ شبحِ دزدِ بزرگ‌شرورن را به کار گرفت، ناگهان جاودانه‌ای رتبه هشت پدیدار شد‌سمت و دستِ شبحِ دزدِ بزرگِ او را به‌آسانی سد کرد.
جاودانه‌های جنوب و شمال با‌هرگز شگفتی و خشم فریاد زدند: «لو‌رقم وِی یین، داری چه غلطی می‌کنی؟!»
لو وِی یین به فانگ یوان اشاره‌چنین کرد و گفت: «شاگردم، یه فان، به دستِ‌دست تو کشته شد. فانگ یوان، امروز همین‌جا می‌میری.»
«لو وِی یین، تو‌اهریمنِ وارثِ بهشتِ زمین هستی! تو‌همه‌چیز جاودانه‌ای از مرز جنوبی هستی!»
«حتی اگه می‌خوای‌تحقیر انتقامِ شاگردت رو‌هم‌دستی بگیری، چرا الان؟»
«همین الان بکش کنار!»
«با ما متحد‌بی‌سابقه شو تا دربار آسمانی‌چنین رو نابود کنیم! وگرنه...»
جاودانه‌های جنوب و‌مشت شمال با آشفتگی‌دیگر او را سرزنش می‌کردند.
اما لو وِی یین سر تکان داد و گفت: «دیگه خیلی دیره. گویِ تقدیرِ دربار آسمانی ترمیم شده و همه‌چیز به‌خیز پایان رسیده. تکیه کردن به این اهریمن، فانگ یوان، تنها تلفات رو بیشتر می‌کنه و جلوی شکستِ ما رو نمی‌گیره. همگی، باید‌پهلو با واقعیت روبه‌رو بشید. دست از شنا کردن خلافِ جهتِ آب بردارید؛ ما باید از مرگ و رنجِ بیشترِ مردم جلوگیری کنیم!»