چپتر 81: رتبه دو مرحلهٔ آغازین!
0صدای قدم‌ها نزدیک‌تر شد و دیری نپایید که درختانِ‌مشت سبزتیرهٔ حاشیهٔ شیب، با زور از هم شکافته شدند. مردی‌اسباب‌بازی بلندقامت پیش آمد و در دیدرسِ فانگ یوان پدیدار گشت.
موهای سیاه و کوتاهی داشت که تک‌تکِ تارهای آن‌خردسالی سیخ ایستاده بود. بالاتنه‌اش برهنه بود. جثه‌ای درشت و ستبر‌مشت داشت و سراسرِ عضلاتِ بدنش به رنگ سرخِ روشن بود.
قامت او به دو متر می‌رسید و در سرمای‌پرتاب پاییز، حس دیگی جوشان و متحرک را القا می‌کرد؛می‌کردند چنان‌که هر نفسش دمای محیطِ پیرامون را بالا می‌برد.
لاشهٔ چندین جانور وحشی از کمرش آویزان بود؛سنگِ روباه، خرگوش وحشی و قرقاول، و البته گرگ‌نماید پیری که اندکی پیش از آنجا گریخته بود.
با دیدن فانگ یوان اندکی‌یکی جا خورد، اما بی‌درنگ با‌لگد گام‌هایی بلند از کنارش گذشت.
همان‌طور که دور شدنِ آن مرد تنومند‌استعدادی را تماشا می‌کرد، فانگ یوان نام او را‌یکی در ذهن مرور کرد: «گو یوئه چی شان.»
او نمایندهٔ شاخهٔ چی بود و تزکیه‌ای‌اسباب‌بازی در رتبه دو مرحلهٔ بالایی داشت. حتی‌آینده‌اش سرگذشتش نیز بی‌شباهت به فانگ یوان نبود.
این شخص نیز استعدادی شگرف داشت و از خردسالی از قدرتی عظیم برخوردار بود. در‌پرتاب ده‌سالگی، تصادفاً یکی از خدمتکاران خانواده را زیر مشت و لگد کشته بود و در‌استعداد دوازده‌سالگی می‌توانست سنگِ آسیابِ سنگینی را بلند کند و همچون اسباب‌بازی در هوا پرتاب نماید.
در آن زمان، تمام خاندان به آینده‌اش امید داشتند و گمان می‌کردند استعدادی از درجهٔ A دارد. اما در آیین بیداری مشخص شد که استعداد او تنها از درجهٔ B است.
او پیش از آن خویی وحشی و سرکش داشت و همه را تحقیر می‌کرد. اما پس از این تلخ‌کامی، به‌سرعت دگرگون گشت و پخته‌تر شد. حتی با وجود استعداد درجهٔ B، او برترین شاگردِ هم‌دوره‌های خود بود.
پس از یک سال آموزش، از آکادمی فارغ‌التحصیل شد و با جنگیدن،تمام راه خود را به سوی قله گشود. سال‌ها بعد، او دیگر به‌استعداد یکی از نخبگان در میان استادان گوی رتبه دوی خاندان بدل شده بود.
شادکامی هرگز نمی‌تواند معنای حقیقی زندگی‌دوازده‌سالگی را به انسان بیاموزد؛ این مهم،همچون تنها از عهدهٔ درد و رنج برمی‌آید.
فانگ یوان در افکار درونی‌اش مرور کرد: «توی خاندان، نوجوون‌ها تو پانزده‌سالگی تو آیین بیداری شرکت می‌کنن و وارد آکادمی می‌شن. تو شانزده‌سالگی فارغ‌التحصیل می‌شن، گروه‌های پنج‌نفره تشکیل می‌دن و مأموریت‌های خاندان رو به عهده می‌گیرن؛ هم‌زمان‌تنها ثروت خانواده‌شون رو به ارث می‌برن. از شانزده‌سالگی به بعد، مدام می‌جنگن و رقابت می‌کنن و هم‌زمان تزکیه‌شون رو بالا می‌برن. هرچی مأموریت‌ها خطرناک‌تر می‌شه، جایگاهشون هم بالاتر می‌ره. بعضی‌ها می‌میرن و بعضی‌ها زنده می‌مونن. یه عده مجروح‌حقیقی می‌شن، سطح تزکیه‌شون افت می‌کنه و بعد از اون یه زندگی پیش‌پاافتاده رو می‌گذرونن. یه عده هم بعد از تحمل اون همه سختی، می‌شن استاد گوی رتبه سه و به مقام بزرگِ خاندان می‌رسن، و جزو بالامقام‌ها می‌شن.»
با اندیشیدن به‌بی‌شباهت این مسائل، برقی در‌استعدادی چشمان فانگ یوان درخشید.
هرچه استاد گو بیشتر تزکیه می‌کرد، مسیر دشوارتر می‌گشت و‌نماید پیشرفت، طاقت‌فرساتر می‌شد. با در نظر گرفتنِ محیطِ زندگیِ خطرناک و‌آیین بی‌رحم، کسانی که می‌توانستند به رتبه سه دست یابند، انگشت‌شمار بودند.
«حالا که حرفش شد، کم‌کم داره زمستون می‌رسه. یعنی تقریباً یه سال تو آکادمی بودم. هر سال دو تا‌خاندان آزمون هست. اولی آزمون میان‌ساله که هر سال محتوای متفاوتی داره. دومی آزمون پایانِ ساله که محتواش هیچ‌وقت عوض‌به‌سرعت نمی‌شه و مبارزه تو میدانه. بعد از مبارزات میدان، دیگه نمی‌تونم تو اقامتگاه بمونم و باید از اینجا برم.»
اما کجا باید می‌رفت؟
فانگ یوان نمی‌توانست با زن‌عمو و‌شخص عمویش زندگی کند؛ و این دقیقاً‌برخوردار همان چیزی بود که آن‌ها می‌خواستند.
در این دنیا، شانزده‌سالگی به معنای بلوغ و‌هوا سن تشکیل خانواده بود. از سوی دیگر، فانگ‌داشتند یوان رازهای بی‌شماری داشت و باید مستقل زندگی می‌کرد.
«تو زندگی قبلیم، وقتی آکادمی رو ترک کردم فقط تو رتبه یک مرحلهٔ میانی بودم. این بار اوضاع خیلی بهتره، تا اون موقع به رتبه یک مرحلهٔ اوج می‌رسم. اما با استعداد درجهٔ C، تا همین‌جا اومدن هم واقعاً یه دستاورده. هرچند بهای خودش رو داشت و بخش زیادی از سنگ‌های ازلیم رو مصرف کرد.»
فانگ یوان ابرویی بالا‌تصادفاً انداخت؛ سنگ‌های ازلیِ زیادی‌زیر برایش باقی نمانده بود.
به دلیل محدودیتِ استعدادش، سنگ‌های ازلیِ مصرفیِ‌استعدادی او برای تزکیه، بسیار بیشتر از فانگ‌تصادفاً ژنگ، چی چنگ یا مو بِی بود.
او به‌تنهایی‌سنگِ شش کرمِ گو‌کند را پرورش می‌داد!
افزون بر این، پالایش کرم شراب، تغذیهٔ روزنه و استفاده از گوی گراز سفید برای افزایش قدرت، همگی نیازمندِ جوهر ازلی بودند. پس از اتمام جوهر ازلی، سرعت بازیابیِ یک استعداد درجهٔ C پاسخگوی نیازهایش نبود؛ از این رو، تنها چاره‌اش استفاده از سنگ‌های ازلی و استخراج جوهر طبیعیِ درون آن‌ها برای تجدید قوا بود.
خوشبختانه او زنجرهٔ بهار و پاییز را در اختیار داشت و دو گو‌می‌توانست نیز از گل‌های خزانهٔ زمین به دست آورده بود؛ در نتیجه، پالایش کرم‌های گو‌امید بخش زیادی از سنگ‌های ازلی‌اش را هدر نداد. این موضوع، مایهٔ اندکی تسلی‌خاطر بود.
اما پس از ترک آکادمی،این باید خانه‌ای اجاره می‌کرد و‌قدرتی به فکر کسب درآمد می‌افتاد.
پس از رسیدن به مرحلهٔ اوج،همچون هدف بعدی پیشروی به سوی رتبه دو‌خاندان بود. این روند، سنگ‌های ازلیِ فراوانی می‌طلبید.
پس از رسیدن به رتبه دو نیز‌می‌توانست باید به ترکیب کرم‌های گو می‌پرداخت و هر‌پرتاب تلاش برای ترکیب، هزینهٔ گزافی در پی داشت.
با در نظر گرفتن تمام این عوامل، او به‌خوبی می‌دانست که‌کشته وضعیت مالی‌اش دیگر کفافِ این مسیر را نمی‌دهد. افزون بر این،نماید همچنان باید کرم‌های گویش را تغذیه می‌کرد و به تزکیه ادامه می‌داد.
اگر در آزمون میان‌سال، عاج‌های گراز وحشی را با‌خردسالی مقدار قابل‌توجهی سنگ ازلی معاوضه نکرده و از این‌زیر فشار نکاسته بود، هرگز نمی‌توانست تا به امروز دوام بیاورد.
فانگ یوان در دل اندیشید: «سنگ‌های ازلی، سنگ‌های ازلی... راهبِ شرابِ گل توی میراثش هیچ سنگ ازلی‌ای نذاشته بود، حیف‌دارد شد. اخاذی از هم‌کلاسی‌هام هنوزم مهم‌ترین منبع درآمدمه. اما بعد از فارغ‌التحصیلی، کمک‌هزینهٔ آکادمی قطع می‌شه و دیگه نمی‌تونم به‌سال اخاذی ادامه بدم. ولی اگه تو آزمون پایانِ سال اول بشم، می‌تونم صد و پنجاه سنگ ازلی به عنوان پاداش بگیرم.»
در صورت کسب مقام اول، آن‌دوازده‌سالگی صد و پنجاه سنگ ازلی می‌توانست‌همچون تا مدتی گره از مشکلات مالی‌اش بگشاید.
...
روزگار سپری گشت؛بی‌شباهت پاییز رخت بربست‌شخص و زمستان فرا رسید.
در میدانِ آکادمی،آسیابِ از پیش سه سکوی‌اسباب‌بازی نبرد برپا شده بود.
در کنار سکوها و نزدیک به‌دوازده‌سالگی دیوارهای بامبوییِ میدان، خیمه‌هایی به همراه‌همچون میزهای طویل و صندلی چیده شده بود.
بزرگِ آکادمی، رئیس خاندان و‌یکی چند تن دیگر از بزرگان‌لگد خاندان، زیر سایبانِ خیمه‌ها نشسته بودند.
برف سبکی از آسمان می‌بارید.
پنجاه و هفت دانش‌آموز، صاف و بی‌حرکت در میدانِ نبرد‌نماید ایستاده بودند. بینی‌هایشان از سرمای هوا سرخ شده بود و با‌آیین هر نفسی که می‌کشیدند، هاله‌ای از بخار از بینی‌شان بیرون می‌زد.
بزرگِ آکادمی با صدای بلند گفت: «به چشم‌برهم‌زدنی یک سال گذشت. تو این یک سال توی آکادمی آموزش دیدید و تازه دارید می‌فهمید‌گمان ویژگی‌های یه استاد گو چیه. فردا آزمون پایان سال رو دارید تا نتیجهٔ جون‌کندنتون رو پس بدید! نه فقط رئیس خاندان و بزرگانِ‌سال خاندان شخصاً برای تماشا میان، بلکه ارشدها و بزرگانِ خانواده‌هاتون هم میان تا شاگردای برتر رو دستچین کنن و ببرن تو گروه‌های کوچیکِ خودشون.»
«عملکرد فردای شما، تا حد زیادی آینده‌تون رو رقم می‌زنه. اول شدن، نه‌می‌توانست تنها صد و پنجاه سنگ ازلی پاداش داره، بلکه تو انتخاب کرم‌های گو‌آینده‌اش هم بهتون برتری میده! حالا، آخرین بررسی تزکیه تو دوران آکادمیتون رو شروع می‌کنیم!»
بزرگِ آکادمی پس از گفتن‌این این حرف، به استاد گویی‌قدرتی که کنارش بود سر تکان داد.
استاد گوی زن با دریافت‌کند این اشاره، نامی را از روی‌زمان فهرست خواند: «گو یوئه جین ژو!»
دختر جوانی‌زیر با چهره‌ای‌لگد مضطرب پیش رفت.
استاد گو دستش را دراز کرد و روی شکم دختر جوان گذاشت. چشمانش‌می‌توانست را بست تا وضعیت را بسنجد، سپس آن‌ها را گشود و اعلام کرد:آینده‌اش «گو یوئه جین ژو، رتبه ۱ مرحلهٔ میانی. نفر بعدی، گو یوئه پنگ.»
جوانان یکی پس از دیگری‌این برای بررسی جلو رفتند. سپس‌قدرتی بازمی‌گشتند و به جمع می‌پیوستند.
حالات چهره‌شان متفاوت بود؛سنگینی برخی شادمان بودند و‌هوا برخی دیگر آشفته و ناراحت.
بدترین نتیجه طبیعتاً رتبه ۱ مرحلهٔ آغازین بود که همگی متعلق به استعدادهای درجهٔ D بود.
بخش بزرگی از دانش‌آموزان در رتبه ۱ مرحلهٔ میانی قرار داشتند و تنها شمار اندکی از آن‌ها استعداد درجهٔ B داشتند؛ بیشترشان درجهٔ C بودند.
استاد گوی زنِ‌بی‌شباهت میان‌سال صدا زد:شخص «گو یوئه چی چنگ.»
از میان جمع، گو یوئه‌کند چی چنگ که کوتاه‌قامت‌ترینشان بود، سینه‌اش‌زمان را سپر کرد و بیرون آمد.
پس از بررسی، استاد گوی‌کشته زن چشمانش را گشود: «گو یوئه‌کند چی چنگ، رتبه ۱ مرحلهٔ اوج!»
تا به این لحظه، این‌یکی نخستین استاد گویی بود که در‌کشته رتبه ۱ مرحلهٔ اوج قرار داشت.
بزرگانِ خاندان که در‌نبود آنجا حضور داشتند، سرهایشان‌شگرف را به آن سو چرخاندند.
برخی از بزرگان او را شناختند و با لحنی خونسرد گفتند: «این نوهٔ چی لیانه. استعدادش درجهٔ B هست، پس جای تعجب نداره.»
بیرون از‌زیر چادر، جوانان نیز‌کشته به پچ‌پچ افتادند.
«چی چنگ رسیده به رتبه ۱ مرحلهٔ اوج،زیر خدا می‌دونه مو بِی هم رسیده یا نه؟سنگینی هر چی باشه این دو تا رقیب هم هستن.»
«اونایی که می‌تونن تا مرحلهٔ اوج پیش برن، همه‌شون درجهٔ A و B هستن. هعی، ما درجه C و Dها درد و رنجی رو می‌کشیم که هیچ‌کس بهش حسودی نمی‌کنه.»
گو یوئه مو بِی که با‌همچون دیدن چهرهٔ مغرور چی چنگ حسابی‌تمام روی اعصابش رفته بود، خرناسی کشید: «همف!»
گو یوئه فانگ ژنگ مشت‌هایش را گره‌می‌توانست کرد و لبانش را محکم روی هم فشرد؛پرتاب گویی داشت احساساتش را درون خود خفه می‌کرد.
دیری نپایید که‌ده‌سالگی ممتحن صدا زد:خدمتکاران «گو یوئه مو بِی.»
مو بِیِ‌نیز درازچهره به‌نبود سرعت جلو رفت.
«گو یوئه مو بِی، رتبه ۱ مرحلهٔ اوج.» با اعلام‌نماید این نتیجه، او به عقب بازگشت و در مسیر برگشت،دارد با نگاهی مبارزه‌طلبانه به گو یوئه چی چنگ خیره شد.
آزمون ادامه یافت و‌لگد بارش برف رفته‌رفته کمتر شد‌آسیابِ تا اینکه به‌کلی قطع گشت.
سرمای گزندهٔ‌برخوردار هوا، حسابی‌تصادفاً طراوت‌بخش بود.
استاد گوی زنِ‌بی‌شباهت میان‌سال صدا زد:شخص «گو یوئه فانگ یوان.»
فانگ یوان‌سنگِ با چهره‌ای‌سنگینی بی‌تفاوت جلو رفت.
لحظاتی بعد، زن چشمانش را گشود و با‌سنگِ حیرت به فانگ یوان نگریست و سپس اعلام‌نماید کرد: «گو یوئه فانگ یوان، رتبه ۱ مرحلهٔ اوج!»
جوانان که شگفت‌زده شده بودند، گفتند:خدمتکاران «رتبه ۱ مرحلهٔ اوج؟ اشتباه که نشنیدم؟می‌توانست فانگ یوان تا این سطح تزکیه کرده؟»
برخی از جوانان با حسادت گفتند: «هعی، فقط شانس آورده. چون کرم شراب رو داره تا روزنه‌اش رو تغذیه کنه. با اینکه درجهٔ C هست، ولی حتی در برابر درجه‌های A و B هم کم نمیاره.»
به‌ویژه استعدادهای درجهٔ C که برای دلداری دادن به خودشان با لحنی ترشرو می‌گفتند: «اینکه چیزی نیست. کرم شراب نمی‌تونه جوهر ازلیِ رتبه ۲ رو پالایش کنه، از این به بعد فانگ یوان دیگه همچین برتری‌ای نداره.»
مو بِی و چی چنگ به فانگ یوان خیره شدند: «حتی اگه تو مرحلهٔ اوج هم باشه، بازم یه درجهٔ C بیشتر نیست، جای نگرانی نداره.» آن‌ها خیلی زود نگاهشان را از او گرفتند و توجهشان را به فانگ ژنگ معطوف کردند که هنوز منتظر فرارسیدن نوبتش بود.
در دلشان، تنها فانگ ژنگ با آن استعداد درجهٔ A رقیب آن‌ها محسوب می‌شد.
فانگ ژنگ در حالی که به پایین آمدن فانگ یوان‌قدرتی نگاه می‌کرد، چشمانش برقی زد و با چهره‌ای مشتاق گفت: «برادر،کشته غافلگیرم کردی. اما از این به بعد رو خوب تماشا کن...»
استاد گوی زن‌آسیابِ سرانجام صدا زد:همچون «گو یوئه فانگ ژنگ.»
بزرگانِ خاندان با شنیدن این نام، تمام حواسشان را به فانگ ژنگ معطوف کردند: «همون استعداد درجهٔ A؟»
فانگ ژنگ از میان جمعیت بیرون آمد. او‌زیر سنگینیِ نگاه‌هایی را که به سویش دوخته شده بود‌کند حس می‌کرد و همین باعث شد کمی مضطرب شود.
اما با دیدن لبخند‌نبود رئیس خاندان، گو یوئه بو،خردسالی اضطرابِ درون قلبش آب شد.
او پیشِ‌سنگِ روی استاد‌سنگینی گوی زن ایستاد.
استاد گو چشمانش را بست و سپس ناگهان آن‌ها‌آسیابِ را گشود و با حیرت فراوان گفت: «گو یوئه‌تمام فانگ ژنگ، سطح تزکیه — رتبه ۲ مرحلهٔ آغازین!»
ناگهان ولوله‌ای به پا شد.
موجی از همهمه‌بی‌شباهت و پچ‌پچ در‌شخص میان جوانان منفجر شد.
«چی؟ رسیده به رتبه ۲؟!»
«از یه نابغه با استعداد درجهٔ A همینم انتظار می‌رفت.»
«باورنکردنیه! مو بِی، چی‌تصادفاً چنگ و فانگ یوان‌زیر رو قشنگ جا گذاشت.»
مو بِی و چی چنگ که‌شخص شوکه شده بودند، هم‌زمان به فانگ‌برخوردار ژنگ خیره شدند: «این فانگ ژنگِ لعنتی...!»
فانگ یوان خندید و در حالی که پلک‌هایش را پایین می‌انداخت، پیش خود‌خاندان گفت: «هِه‌هِه‌هِه، راستش از زندگیِ قبلیم هم بالاتر رفت...» او اصلاً شگفت‌زده نشده بود؛خویی پیش‌تر با مشاهدهٔ حالات چهرهٔ فانگ ژنگ، توانسته بود این نتیجه را حدس بزند.
«هر چی نباشه استعداد درجهٔ A داره.»
«امیدِ خاندان ماست.»
«اینا همه‌ش‌نیز نتیجهٔ زحمات و‌این پرورشِ رئیس خاندانه...»
بزرگانِ خاندان‌سنگِ زبان به‌سنگینی تحسین گشودند.
در یک چشم‌به‌هم‌زدن،مشت فانگ ژنگ به‌دوازده‌سالگی کانون توجهات بدل گشت.
نیم سال پیش، گو یوئه بو یک «گوی پوست یشم» به‌کشته او داده و از او خواسته بود تا نخستین کسی باشد‌نماید که به رتبه ۲ دست می‌یابد. و حالا او موفق شده بود!
«رئیس خاندان، ناامیدتون نکردم، بالاخره تونستم! از این به بعد، دستاوردهای بیشتری هم خواهم داشت و تأیید‌خانواده بزرگانِ خاندان و آدمای اطرافم رو به دست میارم. برادر، دیگه تو رو پشت سر گذاشتم، تو‌تمام دیگه اون سایهٔ تاریکِ توی قلبم نیستی. من، گو یوئه فانگ ژنگ، دیگه اون آدمِ سابق نیستم!»
فانگ ژنگ در دلش‌سنگینی فریاد کشید و چشمانش‌هوا با درخششی خاص برق زد.
درخششی که‌زیر نامِ آن،لگد اعتمادبه‌نفس بود!