چپتر 103: هرچه جاه‌طلبی‌ات بزرگ‌تر، دنیا کوچک‌تر
0میخانه بزرگ نبود، اما موقعیت مکانیِ‌جرئت مناسبی داشت؛ در سمت شرقیِ دهکده‌کنند و نزدیکِ دروازهٔ شرقی واقع شده بود.
دروازه‌های شرقی و شمالی بیشترین رفت‌وآمد را‌مربعی‌شکل داشتند. از این رو، کسب‌وکارِ میخانه چه‌چشم در روز و چه در شب پررونق بود.
پیرمردی در برابر فانگ‌برخی یوان سر خم کرد و‌بطری‌های گفت: «ارباب جوان، بفرمایید بشینید.»
چند پیشخدمت با لبخندهایی چاپلوسانه‌بودند و متملقانه رو به فانگ یوان،دلش میزها و نیمکت‌ها را دستمال کشیدند.
فانگ یوان سر تکان داد. ننشست، بلکه‌نشستن در میخانه قدم زد و همه‌چیز را‌چرا برانداز کرد. با خود اندیشید: «این میخونهٔ منه.»
این میخانه تنها یک‌برخوردار طبقه داشت، اما از‌کفِ سردابِ شرابی زیرزمینی برخوردار بود.
کاشی‌های سیاه، بزرگ و مربعی‌شکل کفِ زمین را پوشانده بود.کوچک هشت میز مربعی به چشم می‌خورد؛ دو میز کنار دیوار قرار‌نداشتند داشت و دورِ شش میزِ دیگر، چهار نیمکت چیده شده بود.
با ورود به میخانه، بی‌درنگ پیشخوانِ فروشِ بلند و قهوه‌ای‌رنگی به چشم می‌آمد. روی پیشخوان کاغذ، قلم‌مو، سنگِ‌نداشتند مرکب و چرتکه‌ای قرار داشت. پشت پیشخوان قفسهٔ مشروبات بود که کوزه‌های شراب در هر اندازه‌ای در آن‌حیله‌گر چیده شده بود. برخی از آن‌ها کوزه‌های بزرگِ سفالینِ سیاه بودند و برخی دیگر بطری‌های کوچک و براقِ چینی.
فانگ یوان هر طور که دلش می‌خواست‌نشستن قدم می‌زد؛ پیرمرد و پیشخدمت‌ها جرئت نشستن نداشتند‌خبرِ و تنها می‌توانستند سایه‌به‌سایه او را دنبال کنند.
آن‌ها بی‌قرار بودند، چرا که خبرِ تغییرِ مالک بسیار ناگهانی بود. مالکِ پیشین، گو یوئه دونگ تو، همچون روحی حیله‌گر، سخت‌گیر و‌چهار تندخو بود؛ آن‌ها تحت فشار زیادی قرار داشتند. اما این پسرِ پیشِ رویشان توانسته بود میخانه را از چنگِ گو یوئه دونگ‌اندازه‌ای تو درآورد. چنین روشِ غصب‌کردنی حیرت‌انگیز بود. از این رو، نگاهِ این افراد به فانگ یوان آکنده از ترس و دلهره بود.
فانگ یوان ناگهان ایستاد‌برخی و گفت: «خوبه. اما‌بودند این مغازه یه‌کم کوچیکه.»
پیرمرد بی‌درنگ جلو آمد، تعظیم کرد و پاسخ داد: «ارباب جوان، ما هر‌می‌زد تابستون بیرون سایبون می‌زنیم و میز و نیمکت می‌چینیم. اما الان زمستونه و بادِ‌مالک سوزناکی میاد، حتی اگه سایبون هم بزنیم کسی بیرون نمی‌شینه. برای همین جمعشون کردیم.»
فانگ یوان کمی چرخید‌پیرمرد و نگاهی به پیرمرد‌نداشتند انداخت: «مدیرِ اینجا تویی؟»
پیرمرد بیشتر خم شد و با احترامی دوچندان گفت: «اختیار‌پوشانده دارید، اختیار دارید. ارباب جوان، این میخونه مالِ شماست، هر‌میزِ کسی رو که به عنوان مدیر انتخاب کنید، مدیرِ اینجاست.»
فانگ یوان سر تکان داد‌آن‌ها و سپس نگاهی به پیشخدمت‌ها انداخت؛براقِ به نظر می‌رسید همگی کاربلد باشند.
اگر روی زمین بود، نگران می‌شد که مبادا این مدیر و پیشخدمت‌ها دست‌به‌یکی کنند و علیه او که مالک بود،سایه‌به‌سایه نقشه‌ای بکشند. اما در این دنیا، استادان گو مقاماتی والا و قدرتمند داشتند و کشتن فانی‌ها تنها به یک اراده‌فشار نیاز داشت. حتی اگر عمو و زن‌عمویشان آن‌ها را تحریک می‌کردند، این فانی‌ها جرئت نداشتند در برابر فانگ یوان بایستند.
فانگ یوان نشست و گفت:پیشخدمت‌ها «خیلی خب، دفترهای حساب رو بیارید،دنبال یه قوری چای هم برام بریزید.»
مدیر و پیشخدمت‌ها‌زیرزمینی با دستپاچگی به تکاپو‌مربعی‌شکل افتادند: «چشم، ارباب جوان.»
شانزده دفتر حساب در آنجا بود و هر دفتر از کاغذهای‌براقِ بامبو با ته‌رنگِ سبزِ روشن تشکیل می‌شد. کاغذهای بامبو شکننده‌تر از‌می‌توانستند کاغذِ شوان بودند و برای آب‌وهوای مرطوبِ مرز جنوبی تناسب داشتند.
فانگ یوان سرسری چند دفتر‌بودند را برداشت، نگاهی اجمالی به آن‌ها‌دلش انداخت و گهگاه پرسش‌هایی مطرح کرد.
مدیرِ میخانه بی‌درنگ پاسخ‌پیرمرد می‌داد؛ طولی نکشید که‌نداشتند پیشانی‌اش غرق در عرق شد.
فانگ یوان در زندگی پیشینِ خود «فرقهٔ اهریمنیِ بال خون» را تأسیس کرده و به افراد بی‌شماری‌دیوار آموزش داده بود. او کوله‌باری از تجربه داشت و نگاهش بسیار تیزبین بود. شاید دیگران با دیدن‌کاغذ دفترهای حساب گیج و سردرگم می‌شدند؛ اما در چشمان او، تمام نکاتِ مشکوک همچون روز روشن بود.
این میخانه پس از «علف حیات نه برگ»، دومین‌بطری‌های داراییِ بزرگِ او به شمار می‌رفت؛ فانگ یوان طبیعتاً‌پیشخدمت‌ها می‌خواست آن را محکم در چنگِ خود نگه دارد.
تنها ایراداتِ کوچکی در دفترهای حساب به‌کوچک چشم می‌خورد که می‌شد آن‌ها را پای اشتباهات‌پیشخدمت‌ها و سهل‌انگاری گذاشت. این فانی‌ها جرئتِ گستاخی نداشتند.
با وجود این، وقتی فانگ یوان به‌نشستن صفحهٔ آخر رسید، دید که گو یوئه دونگ‌خبرِ تو پیش‌تر درآمدِ این ماه را برداشته است.
مدیر در حالی که عرقش را پاک می‌کرد، پاسخ داد: «ارباب‌هشت جوان، مالکِ قبلی شخصاً اون رو برداشت. ما جرئت نکردیم مخالفتی بکنیم.»نیمکت بدنِ سالخورده‌اش به لرزه افتاده بود و رنگ از رخسارش پریده بود.
فانگ یوان سکوت کرد، دفترهای‌آن‌ها حساب را روی میز گذاشت‌کوچک و نگاهی به مدیر انداخت.
مدیر بی‌درنگ فشارِ عظیمی را احساس کرد، گویی‌براقِ کوهی بر شانه‌هایش سنگینی می‌کرد. او که از شدت‌نشستن ترس قالب تهی کرده بود، روی زمین زانو زد.
پیشخدمت‌ها نیز با دیدنِ‌پیرمرد زانو زدنِ مدیر، هوشیارانه یکی‌می‌توانستند پس از دیگری زانو زدند.
فانگ یوان با آرامش‌برخوردار نشسته بود و نگاهش‌کفِ را به سوی آن‌ها چرخاند.
پیشخدمت‌ها در دم احساس کردند در دنیایی از‌بودند یخ گرفتار شده‌اند؛ توانِ ایستادگی در برابر هالهٔ‌می‌زد فانگ یوان را نداشتند. همگی در سکوت فرو رفتند.
برای این فانی‌ها، کار در میخانه‌بطری‌های شغلی باثبات، امن و ایده‌آل بود. آن‌ها‌می‌زد نمی‌خواستند این کار را از دست بدهند.
فانگ یوان با دیدن اینکه اقتدارش تثبیت شده است، به سکوتش پایان داد؛ زیاده‌روی می‌توانست نتیجهٔ عکس داشته باشد. او‌مالکِ به آرامی گفت: «کاری به مسائلِ گذشته ندارم. دیدم که دستمزدتون تا حدودی پایینه؛ از این به بعد، حقوقِ پیشخدمت‌ها‌غصب‌کردنی بیست درصد و حقوق مدیر چهل درصد اضافه می‌شه. کارتون رو درست انجام بدید تا مزایای بیشتری هم نصیبتون بشه.»
فانگ یوان از‌زیرزمینی جا برخاست و به‌مربعی‌شکل سوی درِ ورودی رفت.
گروهی که روی زمین زانو زده بودند، پیش از آنکه‌کوچک به خود بیایند، مدتی طولانی مات‌ومبهوت ماندند. چشمانِ همگی پر‌نشستن از اشک شد و قطراتِ اشک بر گونه‌هایشان سرازیر گشت.
«سپاسگزاریم ارباب‌آن‌ها جوان، لطف‌سفالینِ بزرگی کردید!»
«ارباب جوان بسیار‌می‌زد دلسوزند، ما قطعاً با‌نشستن تمامِ توانمون کار می‌کنیم!»
«ارباب جوان، شما‌زیرزمینی ولی‌نعمتِ ما هستید،سیاه به سلامت برید.»
صدای گریه از پشتِ سر به گوش می‌رسید‌بودند و در کنارِ آن، صدای واضحِ کوبیده‌شدنِ پیشانی‌ها‌می‌زد بر کاشی‌های سیاه در اثرِ تعظیم‌های پیاپی شنیده می‌شد.
به‌کارگیریِ هم‌زمانِ اقتدار و رأفت؛ این تنها راهی بود که بالادستی‌ها زیردستانِ‌می‌خواست خود را کنترل می‌کردند، مهم نبود در کدام دنیا. اقتدار، بنیانِ کار بود‌خبرِ و در سایهٔ این اقتدار، هر لطفِ کوچکی هزاران بار بزرگ‌تر جلوه می‌کرد.
بخششِ بدونِ اقتدار، تنها لقبِ یک آدمِ نیکوکار را به همراه‌دنبال داشت. اما با گذشتِ زمان، مردم دیگر قدردانِ چنین لطفی نمی‌بودند‌یوئه و در عوض، این کار به طمع‌ورزی و فاجعه ختم می‌شد.
«اما این ترفندها برای مهار کردنِ آدم‌ها، همگی روش‌هایی فرعی است. شاید در‌مربعی زمین بسیار ارج می‌دید، اما در این دنیا، بالا بردنِ قدرتِ خویشتن تنها‌بی‌درنگ راهِ حقیقی است. نه، حتی در زمین هم قدرت حرفِ اول را می‌زد.»
فانگ یوان‌شراب به نیایِ‌برخی امپراتورِ سرخ‌فام اندیشید.
در آن روزگار، نیایِ امپراتورِ سرخ‌فام پس از پشت‌چینی سر گذاشتنِ مصائب و تجربیاتِ بسیار، به یک نتیجه‌نداشتند رسیده بود: قدرتِ سیاسی از لولهٔ تفنگ بیرون می‌آید!
این حقیقتی عریان بود؛ قدرت، بنیانِ‌جرئت هرگونه حاکمیتِ سیاسی است. آنچه اقتدار نامیده‌بی‌قرار می‌شود، تنها یکی از ملزوماتِ قدرت است.
در واقع نه‌تنها اقتدار، بلکه‌کاشی‌های ثروت و زیبارویان نیز از‌پوشانده دستاوردهای قدرت به شمار می‌رفتند.
پس از ترکِ میخانه، فانگ‌آن‌ها یوان به سوی آن سه‌کوچک خانهٔ بامبویی به راه افتاد.
این سه خانهٔ بامبویی را عمو‌بطری‌های و زن‌عمویش اجاره داده بودند و‌می‌خواست اکنون تقریباً پر از مستأجر بود.
در این دنیا، زاد و ولد اهمیتِ بسیاری‌نداشتند داشت. برای جمعیتی که پیوسته رو به افزایش‌تغییرِ بود، فضای دهکده تنگ و محدود به نظر می‌رسید.
در خاندان این رسم برقرار بود که پسرِ ارشد اموال را به ارث می‌بُرد. دیگر پسران و دختران باید روی پای‌دیگر خود می‌ایستادند. حتی اگر بسیاری از افراد با تکیه بر سیاست‌های خاندان سهمِ ناچیزی از اموالِ خانواده به دست می‌آوردند و‌کوزه‌های بیرون از خانه سخت کار می‌کردند، باز هم چه‌بسا در تمامِ عمرشان نمی‌توانستند آن‌قدر پس‌انداز کنند که یک خانهٔ بامبویی بخرند.
از یک سو، پرورشِ گو هزینه‌های گزافی می‌طلبید‌بودند و از سوی دیگر، فضای دهکده محدود بود؛می‌زد به همین دلیل قیمتِ خانه‌ها سر به فلک می‌کشید.
طبیعتاً می‌توانستند بیرون از دهکده خانه بسازند، اما این کار امن نبود. درندگان و مارها پیوسته‌جرئت در آن حوالی پرسه می‌زدند و هر لحظه ممکن بود به خانه‌ها رخنه کنند. مهم‌تر از‌یوئه همه، هر بار که موج جانوران رخ می‌داد، تمامِ خانه‌های بیرون از دهکده با خاک یکسان می‌شد.
تنها راهِ‌می‌خواست چاره، گسترش‌پیرمرد دادنِ دهکده بود.
اما گسترشِ دهکده به معنای وسیع‌تر شدنِ منطقهٔ دفاعی بود و در آن صورت،چشم دهکده نمی‌توانست در برابرِ یورش‌های موج جانوران مقاومت کند. افزون بر این، اگر وسعتِ دهکده‌بلند زیاد می‌شد، نگهبانی و جست‌وجو برای یافتنِ استادانِ گویِ نفوذی از دهکده‌های دیگر دشوار می‌گشت.
دهکدهٔ گو یوئه در طولِ تاریخ چندین بار گسترش یافته بود، اما هر‌طور بار موجِ جانوران آن را به ویرانی کشانده بود. با عبرت گرفتن از‌بی‌قرار این تجربیاتِ تلخ، وسعتِ کنونیِ دهکده در بزرگ‌ترین حالتِ ممکنِ خود قرار داشت.
فانگ یوان نگاهی گذرا به آنجا‌بطری‌های انداخت و با بررسیِ اوضاع، دستگیرش‌می‌خواست شد که شرایط از چه قرار است.
عمو و زن‌عمویش این سه خانهٔ بامبویی را به‌خوبی اداره کرده بودند. مبالغِ اجاره نیز برای کسبِ‌مالک بیشترین سود تنظیم شده بود، پس بهتر بود او نیز بگذارد همه‌چیز به همین روال پیش برود. او‌توانسته محاسبه کرد که درآمدِ این سه خانهٔ بامبویی به پایِ میخانه نمی‌رسد، اما تفاوتشان هم چندان فاحش نیست.
در مجموع، اوضاع‌زیرزمینی بسیار بهتر از انتظاراتِ‌مربعی‌شکل اولیهٔ فانگ یوان بود.
همین پریروز، او آه در بساط نداشت و آن‌قدر فقیر‌کوچک شده بود که شمارِ سنگ‌های ازلی‌اش حتی به پنج عدد هم‌نداشتند نمی‌رسید. اما اکنون، ناگهان به جمعِ ثروتمندترین افرادِ خاندان پیوسته بود.
مستأجرانِ زنِ این خانه‌های اجاره‌ای، همگی استادانِ گویِ زنِ رتبه ۲دلش بودند که در تنگنای مالی قرار داشتند. پس از پی بردن‌کنند به هویتِ فانگ یوان، نگاهشان به او رنگ‌وبویی دلبرانه به خود گرفت.
اگر می‌توانستند به فانگ یوان نزدیک شوند و با او ازدواج‌دنبال کنند، دیگر نیازی نبود برای گذرانِ زندگی خود را به آب و‌دونگ آتش بزنند و با خطر روبه‌رو شوند؛ زندگی‌شان آسوده و بی‌دغدغه می‌شد.
این همان زندگی‌ای بود که‌کاشی‌های در پی‌اش بودند و با تمامِ‌هشت توان برای رسیدن به آن می‌جنگیدند.
به بیانِ دیگر، اگر فانگ یوان می‌خواست، می‌توانست‌بودند همین حالا دست از کار بکشد و همچون‌می‌زد گذشتهٔ عمویش، زندگیِ متمولی را در پیش بگیرد.
تنها با یک اشارهٔ انگشت،بودند بسیاری از استادانِ گویِ زن‌طور به سوی او پر می‌کشیدند.
فانگ یوان در طبقهٔ دومِ خانهٔ بامبویی ایستاده بود و در حالی که می‌گذاشت نگاه‌های‌خبرِ تحریک‌آمیزِ استادانِ گویِ زن بر بدنش بنشیند، با خود اندیشید: «اما این چیزی نیست که من‌زیادی می‌خوام.» او در حالی که نرده‌ها را گرفته بود و به دوردست‌ها خیره می‌شد، اخم کرد.
در دوردست، رشته‌کوه‌های سرسبز تا بی‌نهایت امتداد یافته بود‌زمین و همچون غولی خفته به نظر می‌رسید که آسمانِ آبیِ‌دورِ مایل به خاکستری را چون لحافی بر سر کشیده است.
رودهای بی‌کران و زمینِ پهناور...آن‌ها چه زمانی می‌توانم آزادانه و‌کوچک بی‌هیچ مانعی بر آن‌ها قدم بگذارم؟
در میانِ طوفانِ حوادث، آن‌گاه که اژدهایان و مارها‌چینی از دلِ زمین برمی‌خیزند... چه زمانی می‌توانم بر تمامِ‌نداشتند موجوداتِ زنده مسلط شوم و از اوج به آن‌ها بنگرم؟
آتشی در چشمانِ سیاه و ژرفِ فانگ یوان شعله‌ور شد: «از زمانِ تولدِ دوباره‌ام، همچون گیاهی بی‌ریشه اسیرِ امواج بوده‌ام. برای به دست آوردنِ اموالِ‌روحی خانواده از هیچ تلاشی دریغ نکردم؛ با این پشتوانه، می‌توان گفت اکنون مستقل شده‌ام و جای پایم را محکم کرده‌ام. قدمِ بعدی، بیرون کشیدنِ میراثِ‌مغازه راهبِ شرابِ گل و صرفِ تمامِ توانم برای تزکیه تا رتبه ۳ است. آن‌گاه می‌توانم این دهکده را ترک کنم و قدم به دنیایِ پهناور بگذارم!»
کوه چینگ مائو تنها یکی از کوه‌های‌مربعی‌شکل بی‌شمارِ مرز جنوبی بود و مرز جنوبی نیز‌می‌خورد تنها گوشه‌ای از این جهان به شمار می‌رفت.
بسیار کوچک بود، بسیار کوچک!آن‌ها چگونه چنین مکانی می‌توانست گنجایشِ‌کوچک جاه‌طلبی‌های بلندپروازانهٔ او را داشته باشد؟
در مقایسه با جاه‌طلبی‌هایش، این اموالِ خانواده — که‌چینی دیگران برای به دست آوردنش به هر دری می‌زدند‌نداشتند و در حسرتش می‌سوختند — همچون غباری ناچیز بود.
در همین حین، گو یوئه فانگ ژنگ که خود را به‌دنبال خانهٔ بامبویی رسانده بود، سرش را بالا گرفت و رو به‌یوئه فانگ یوان فریاد زد: «برادرِ ارشد، بیا پایین. باید باهات حرف بزنم.»
«هوم؟» رشتهٔ افکارِ فانگ یوان پاره‌سیاه شد. او با نگاهی بی‌تفاوت به فانگ‌مربعی ژنگ که پایین ایستاده بود، چشم دوخت.
نگاهِ دو برادر در‌برخی هم گره خورد؛ سکوتی‌بودند سنگین فضا را پر کرد...
برادرِ کوچک‌تر، فانگ ژنگ، پایین ایستاده بود و در سایهٔ خانه‌ای‌دلش دیگر پنهان شده بود. او سرش را بالا گرفته بود؛ ابروهایش‌کنند در هم گره خورده و چشمانش از نوری لرزان پر بود.
برادرِ ارشد، فانگ یوان، بالا بود؛جرئت نورِ خورشید بر او می‌تابید و‌کنند چشمانِ نیمه‌بازش، مردمک‌هایی به تاریکیِ شب داشت.
دو چهرهٔ همسان،زیرزمینی در چشمانِ یکدیگر‌سیاه نقش بسته بود.
فانگ یوان از حضورِ برادرِ کوچک‌ترش غافلگیر‌سفالینِ نشد. فانگ ژنگ تنها سلاحِ عمو و‌دلش زن‌عمو برای جنگیدن بر سرِ اموالِ خانواده بود.
اما که چه؟
فانگ یوان از بالا به فانگ ژنگ نگریست و در دل آهی کشید: «استعداد درجهٔ A... اما چیزی بیشتر از یه مهرهٔ پیاده نیست... واقعاً ناچیزه.»