چپتر 555: پنجه‌های برفی رقصان، پیدایش عمارت
0مکان ایجاد چشمهٔ‌موضوع جان پیش از‌زحمات این تعیین شده بود.
شی وو گویِ تخمِ چشمه را آورد و همراه مان دوئو رفت. پس از‌تلاشمون انجام تدارکات، جوهر ازلی‌اش را به کار گرفت و ابتدا آن را به گویِ‌کنم ماندگار و گویِ ادامه‌دار فرستاد و سپس به درون گویِ تخمِ چشمه تزریق کرد.
گویِ تخمِ چشمه در هوا شناور شد‌ادامهٔ و در حالی که آرام بالا و‌سرکشی پایین می‌رفت، جوهر ازلی را جذب می‌کرد.
در هجده روزِ پس از آن، شی وو روزی تنها‌ادامه سه ساعت می‌خوابید و با عجله غذا می‌خورد و قضای‌اشاره حاجت می‌کرد. هرچند کار طاقت‌فرسایی بود، اما اثراتش رفته‌رفته نمایان می‌شد.
با ادامهٔ تزریق جوهر‌اشاره ازلی، گویِ تخمِ چشمه‌پوشیده با نوری خیره‌کننده می‌درخشید.
در این روزها، مان دوئو دوباره برای سرکشی آمده بود و با دیدن این‌تلاشمون صحنه، غرق در شادی شد: «دیگه چیزی نمونده. همین الانم ترک‌های ریزی روی گویِ‌کنم تخمِ چشمه افتاده، به محض اینکه بشکنه، موفق می‌شیم. بزرگ شی وو، حسابی زحمت کشیدید.»
شی وو در حالی که‌نمایان گو را پالایش می‌کرد، متواضعانه پاسخ‌روزها داد: «اختیار دارید، این چه حرفیه.»
او از نظر ذهنی فرسوده و بدنش نحیف‌تر شده بود.ادامه با سطح تزکیه‌اش، فعال کردنِ اجباریِ یک گویِ رتبه پنج بسیار‌کردن طاقت‌فرسا بود. اما اگر موفق می‌شد، خدمت عظیمی به قبیله می‌کرد.
مان دوئو ادامه داد: «توی جلسهٔ بزرگانِ این دفعه، سرور پدرم به‌تمام طور ویژه به این موضوع اشاره کردن. زحمات سرور شی وو بر‌چطور هیچ‌کس پوشیده نیست، اگه درخواستی دارید، تمام تلاشمون رو می‌کنیم تا برآورده‌ش کنیم.»
شی وو که عمیقاً سپاسگزار بود، گفت: «شرمنده‌ام می‌کنید،پوشیده با لطفِ سرور رئیس قبیله، چطور می‌تونم زیاده‌روی کنم و‌سپاسگزار خواستهٔ دیگه‌ای داشته باشم. اما یه سؤالی برام پیش اومده.»
«اوه؟ بفرمایید.»
«ارباب جوان مان دوئو، حس می‌کنم درهٔ‌خدمت هونگ یان این روزها سردتر شده. گیاهان‌دفعه و جانورانِ اطراف دارن از سرما تلف می‌شن.»
چهرهٔ مان دوئو در هم رفت. درهٔ هونگ یان واقعاً با مشکلی جدی روبه‌رو بود. در‌کنیم چند جلسهٔ اخیرِ قبیله نیز به این موضوع پرداخته شده بود. نتیجه این بود که مواد‌سؤالی مذابِ زیرزمینی که گرمای درهٔ هونگ یان را تأمین می‌کردند، به دلایل نامعلومی کاهش یافته بودند.
این مسئله‌طور با سوابق‌موضوع تاریخی تفاوت داشت.
در جلسهٔ پیشین، مان تو، رئیس قبیله، از شدت خشم از کوره در‌برای رفته بود و از همه خواست تا چاره‌ای بیندیشند. در عین حال، آن‌ها موظف‌روی بودند این موضوع را پنهان نگه دارند تا از افت روحیهٔ قبیله جلوگیری کنند.
(بزرگ شی وو توی لحظهٔ حساسِ پالایشِ چشمهٔ جانه،قبیله نباید این خبر بد رو بهش بدم، وگرنه تمرکزش‌ویژه به هم می‌خوره و این کار مهم رو خراب می‌کنه.)
با این فکر، مان‌اشاره دوئو دروغ گفت و به‌نیست شی وو اطمینان خاطر داد.
شی وو متوجه هیچ چیز مشکوکی نشد. خواست‌هیچ‌کس چیزی بگوید که ناگهان رنگ از رخسارش پرید‌برآورده‌ش و فریاد زد: «وای نه، برفِ دستِ پرنده‌ست!»
مان دوئو به عقب چرخید و‌می‌شد با بهتی عظیم گفت: «چطور ممکنه توی‌برای درهٔ هونگ یان برفِ دستِ پرنده بباره؟!»
در آسمان، بادهای تند زوزه می‌کشیدند و دانه‌های‌عظیمی برفی به درشتیِ کفِ دست که هالهٔ گویِ‌پدرم رتبه پنج را با خود داشتند، آرام‌آرام فرود می‌آمدند.
مان دوئو فریاد زد و استادان‌زحمات گویِ اطراف را فراخواند: «وای نه، زود‌تلاشمون بیاید از گویِ تخمِ چشمه محافظت کنید!»
اما کولاک سهمگین بود؛ باد همچون تیغ می‌برید و‌پوشیده هیبتِ آسمان و زمین بر سرشان آوار می‌شد. پس‌عمیقاً از مدتی مقاومت، رفته‌رفته همه در موضع ضعف قرار گرفتند.
«هیولای برفی!»
«هیولاهای برفی پیداشون شد!»
دردسر هیچ‌گاه تنها نمی‌آید؛ کولاک‌کردن متراکم شد و هیولای برفیِ‌اگه شش متری را شکل داد.
خط دفاعیِ استادان گو به سادگی در هم شکست. در آسمان، انبوهِ برفِ دستِ پرنده به‌برآورده‌ش هم پیوستند و کفهٔ دستی غول‌پیکر را پدید آوردند. زیر نگاه‌های خشمگین، منزجر و در عین‌باشم حال کاملاً درماندهٔ حاضران، دستِ برفیِ غول‌پیکر، گویِ تخمِ چشمه را در هوا چنگ زد و فشرد.
تَرَق!
با صدایی‌رتبه خفیف، دست‌بسیار برفی متلاشی شد.
دانه‌های برف روی زمین ریختند؛ گویِ‌زحمات تخمِ چشمهٔ رتبه پنج که درون‌تمام آن بود، دیگر نابود شده بود.
...
نور نقره‌ای همچون‌اثراتش مهی لطیف بر سرزمین‌ادامهٔ متبرک دربار امپراتوری می‌بارید.
آووو آووو...
گروه گرگ‌های لاجوردی روی زمین می‌تاختند؛زحمات برخی در هوا می‌دویدند و برخی‌تمام دیگر با پنجه‌هایشان به جلو خیز برمی‌داشتند.
با وجود اینکه استادان گو در کاخ مقدس به آن‌ها‌نیست خوراک می‌دادند، این گرگ‌ها همچنان تشنهٔ آزادی بودند. آن‌ها می‌خواستند درندگانی‌شرمنده‌ام باشند که پهنهٔ آسمان را می‌شکافند، نه قناری‌هایی گرفتار در قفس.
فانگ یوان به عنوان اربابشان، اجازه می‌داد هرچه می‌خواهند بکنند.می‌درخشید خودِ او نیز بال‌های عقابش را گشوده بود و همان‌طور که‌چیزی در آسمان پرواز می‌کرد، به زمینِ زیر پایش چشم دوخته بود.
آنجا، میراث دی چیو بود.
فانگ یوان در اندیشه فرو رفت: «نور در خاک، تا‌اگه صد هزار پا به بالا می‌تابد، صد لی در آسمان شناور‌می‌کنید می‌شود، و برفِ معطرِ آلو را می‌ستاید... معنیِ این جمله چیست؟»
او هر چند روز‌موضوع یک بار برای جست‌وجو در‌پوشیده زمین‌های میراث به آنجا می‌آمد.
غریزه‌اش به او می‌گفت‌رفته‌رفته که این میراث دی‌نوری چیو اصلاً ساده نیست.
از این رو، هر بار که بیرون می‌رفت، گردشِ‌قبیله گرگ‌هایش را بهانه می‌کرد تا هم آن‌ها را تمرین‌ویژه دهد و هم مهارت‌های کنترلِ گرگِ خود را بیازماید.
اما با این‌موضوع حال، نمی‌توانست مدت‌زحمات زیادی آنجا بماند.
فانگ یوان اکنون فردی بلندمرتبه بود که مقامش تنها از‌نیست هی لو لان پایین‌تر بود. هر حرکتِ او زیر ذره‌بینِ‌گفت دیگران قرار داشت. او دیگر مانند گذشته از دیده‌ها پنهان نبود.
این بار نیز هیچ سرنخی نیافت و‌ادامهٔ برای جلوگیری از برانگیختن سوءظن چاره‌ای نداشت‌سرکشی جز اینکه فعلاً آنجا را ترک کند.
با وجود اینکه می‌توانست با تکیه بر‌خدمت جایگاهِ کنونی‌اش کلِ این منطقه را تصاحب‌دفعه کند، اما دست به چنین کاری نزد.
اگر این میراث ارزش بالایی می‌داشت، حتی‌هیچ‌کس با وجود قدرتِ عظیمش، دیگران برای به‌می‌کنیم دست آوردنش با او وارد رقابت می‌شدند.
او از تبار هوانگ جین نبود؛ برای‌زحمات ورود به عمارت هشتادوهشت یانگ حقیقی، به‌تلاشمون نشانِ مهمانِ هی لو لان نیاز داشت.
با این وجود،اثراتش افرادی را برای گشت‌زنی‌ادامهٔ در منطقه فرستاده بود.
بهانهٔ این‌رتبه کار، طبیعتاً گروه‌طاقت‌فرسا گرگ‌های لاجوردی بود.
هر بار که برای شکار با گروه گرگ‌های لاجوردی بیرون می‌رفت، مسیرِ مشخصی را در‌برآورده‌ش پیش می‌گرفت. پیش از حرکت، استادان گو را می‌فرستاد تا مسیر را برایش بررسی کنند‌داشته و در نهایت، مسیری را انتخاب می‌کرد که بیشترین طعمه را در خود جای داده بود.
هر بار پنج یا شش مسیر برای‌زحمات انتخاب پیش رویش بود، اما هر یک‌تلاشمون از آن‌ها از نزدیکی میراث دی چیو می‌گذشت.
فانگ یوان که می‌دانست باید بی‌نقص عمل کند،نوری مسیرِ ازپیش‌تعیین‌شده را در پیش گرفت و همراه‌دیدن با گروهِ گرگ‌های لاجوردی به شکار ادامه داد.
جانوران و منابع فراوانی درون سرزمین متبرک دربار‌عظیمی امپراتوری یافت می‌شد. به‌ویژه در مجاورت برج‌های کوچک،پدرم دسته‌های انبوه کرم‌ها و گوهای وحشیِ بی‌شماری پرسه می‌زدند.
تنها شمار اندکی از استادان گو فرصتِ ورود به عمارت هشتادوهشت‌درخواستی یانگ حقیقی را می‌یافتند. بیشترِ استادان گو در این سرزمین متبرکِ‌لطفِ پهناور پرسه می‌زدند تا گوهای وحشی را رام کنند یا میراثی بیابند.
فانگ یوان در‌ویژه امتداد مسیرش، به‌کردن استادان گوی بسیاری برخورد.
در اطرافِ میراث دی چیو‌نمایان نیز، طبیعتاً استادان گوی زیادی‌می‌درخشید در حال عبور و مرور بودند.
فانگ یوان هراسی نداشت که شخصِ دیگری کوه دی چیو را تصاحب‌جلسهٔ کند. در واقع، امیدوار بود کسی آن را بیابد و فعالش کند. در‌نیست آن صورت، خبرش به گوش او می‌رسید و می‌توانست به‌راحتی وارد عمل شود.
هرچه باشد، او پیش از این‌زحمات نیز با تکیه بر قدرتش، میراثی‌تمام را در قلهٔ شینگ جیو ربوده بود.
غرمب غرمب...
صداهای مهیبی‌اما از دلِ زمین‌نمایان به گوش رسید.
فانگ یوان که سوار بر شاهِ ده‌هزار گرگِ لاجوردی بود،ادامه به پایین نگاه کرد و برج کوچکی را دید که‌اشاره با نوری خیره‌کننده می‌درخشید و آرام‌آرام در زمین فرو می‌رفت.
فانگ یوان‌ویژه از این‌اشاره صحنه غافلگیر نشد.
هم‌زمان با پدیدار شدنِ تدریجیِ عمارت هشتادوهشت‌زحمات یانگ حقیقی، برج‌های کوچکِ درونِ سرزمین متبرک دربار‌می‌کنیم امپراتوری نیز آرام‌آرام در دل خاک فرو می‌رفتند.
این برج‌های کوچک همچون لانه‌هایی بودند، آکنده‌ادامهٔ از تمام گوهای وحشی که در ده‌سرکشی سال گذشته رشد کرده و تکثیر شده بودند.
بسیاری بر این باور بودند که گوهای وحشیِ درون این برج‌ها، منبع انرژیِ‌بزرگانِ لازم برای شکل‌گیریِ عمارت هشتادوهشت یانگ حقیقی را تأمین می‌کنند. به بیانی دیگر،اگه این برج‌های کوچک خود بخشی از عمارت هشتادوهشت یانگ حقیقی به شمار می‌رفتند.
اما این‌ویژه گمانه‌زنی هرگز‌اشاره تأیید نشده بود.
جاودانه‌هایی که قادر به تأییدِ این موضوع بودند، اجازهٔ ورود به سرزمین متبرک دربار‌تلاشمون امپراتوری را نداشتند. فانی‌هایی هم که می‌توانستند وارد شوند، در مقایسه با والامقامِ جاودانِ‌کنم خورشید عظیم بسیار ضعیف‌تر از آن بودند که بتوانند رازِ این معما را کشف کنند.
اما فانگ‌اما یوان یک‌رفته‌رفته استثنا بود.
فانگ یوان با خود گفت: «عمارت هشتادوهشت یانگ حقیقی طراحیِ شگفت‌انگیزی داره، واقعاً شاهکارِ آسمانه. این برج‌های‌طور کوچیک هم در حقیقت بخشی از عمارت یانگ حقیقی هستن.» فانگ یوان در این زمینه بسیار آگاه‌تر‌سپاسگزار از سایر جاودانه‌ها بود، چرا که کامل‌ترین اطلاعات را دربارهٔ عمارت هشتادوهشت یانگ حقیقی در اختیار داشت.
منبعِ این اطلاعات، جانِ سرزمین لانگ یا بود. این جانِ‌اگه سرزمین در زمان حیاتش، همان جاودانهٔ رتبه هشت، نیایِ موبلند‌شرمنده‌ام بود؛ کسی که عمارت هشتادوهشت یانگ حقیقی را بنا کرده بود.
فانگ یوان ناگهان زمزمه کرد: «ها؟ صبر کن!»هیچ‌کس لرزه‌ای بر اندامش افتاد و جرقه‌ای از الهام در‌کنیم ذهنش درخشید که تمام سردرگمی‌هایش را شست و برد.
در آن لحظه، سرانجام به رازِ‌می‌شد عجیبِ دی چیو پی برد؛ در مجاورتِ‌برای دی چیو هیچ برج کوچکی وجود نداشت!
فانگ یوان که چشمانش از هیجان برق می‌زد، گفت: «دقیقاً همین‌طوره.» در‌جلسهٔ دفعاتِ گذشته که گرگ‌های لاجوردی را برای شکار بیرون برده بود، یا‌پوشیده در آسمانِ دی چیو پرواز می‌کرد یا روی زمینِ اطرافِ آن قدم می‌گذاشت.
اکنون که خاطراتش را‌اشاره مرور می‌کرد، به ویژگیِ‌پوشیده غیرعادیِ دی چیو پی برد.
«طبق منطق، در هر هشت لی باید یک برج کوچیک‌نیست وجود داشته باشه. و هر برج کوچیک هم نمایانگرِ یکی‌گفت از مناطقِ دشت‌های شمالی‌ئه. اما نزدیک دی چیو، هیچی نیست!»
با این افکار،اثراتش فانگ یوان غرق‌می‌شد در هیجان شد.
این پیشرفتِ‌رتبه عظیمی به‌بسیار شمار می‌رفت!
با دنبال کردنِ این‌اشاره سرنخ، احتمالاً می‌توانست رازِ میراث‌نیست دی چیو را برملا کند.
با وجود‌طور این، فانگ یوان‌اشاره به عقب بازنگشت.
هجوم بردن به آنجا با‌نمایان چنین هیجانی، تنها باعثِ برانگیختنِ‌می‌درخشید شک و سوءظنِ دیگران می‌شد.
او هیجانش را مهار کرد و به مسیرِ‌عظیمی ازپیش‌تعیین‌شده‌اش ادامه داد. گرگ‌های لاجوردی از کاخ مقدس‌پدرم خارج شدند و پس از یک دور گشت‌زنی، بازگشتند.
کاخ مقدس همچون قلهٔ کوهی سر به فلک کشیده بود و عمارت هشتادوهشت یانگ حقیقی بر فرازِ‌عمیقاً آن، هنوز در حالِ شکل‌گیری بود. نورِ شفقی که از آن ساطع می‌شد، سراسرِ کاخ مقدس را در‌اوه بر گرفته بود. این کاخِ عظیم و باشکوه، در هاله‌ای از قدرتی مرموز و شگرف پیچیده شده بود.
فانگ یوان هر شش یا هفت‌کردن روز یک بار، همراه با گروه‌درخواستی گرگ‌های لاجوردی برای شکار بیرون می‌رفت.
اما برنامه‌ها همیشه طبقِ روال پیش نمی‌روند؛ادامهٔ سه روز بعد، نورِ شفق در یک‌سرکشی نقطه متمرکز شد و رفته‌رفته شکل گرفت.
طبقهٔ اولِ عمارت‌پنج هشتادوهشت یانگ حقیقی‌اگر شکل گرفته بود!
این خبرِ مسرت‌بخش، غوغایی در کاخ مقدس‌هیچ‌کس به پا کرد. در دم، این عمارت به‌برآورده‌ش نقلِ محافل و بحثِ داغِ همگان بدل شد.
البته، بیشترِ استادان‌ویژه گو چاره‌ای جز‌کردن تماشا کردن نداشتند.
هی لو لان با هیجان وارد عمارت‌ادامهٔ شد، اما چند ساعت بعد، در وضعیتی‌سرکشی رقت‌انگیز و با بدنی پوشیده از زخم بازگشت.
جراحاتش سطحی نبود، اما حتی این‌اگر زخم‌ها نیز نمی‌توانست بهت و حیرتِ‌جلسهٔ نهفته در چشمانش را پنهان کند.
او در دومین تلاشِ خود،کردن بسیاری از استادان گوی قبیله هی‌درخواستی را نیز با خود همراه کرد.
اعضای قبیله هی که از تبارِ والامقامِ‌زحمات جاودانِ خورشید عظیم بودند، می‌توانستند آزادانه و بدون‌می‌کنیم هیچ محدودیتی به عمارت یانگ حقیقی رفت‌وآمد کنند.
در چنین مواقعی، افرادِ قبیله قابل‌اعتمادترین گزینه‌ها به شمار‌خیره‌کننده می‌رفتند. وقتی کسی می‌توانست تمامِ غنائم را به‌تنهایی ببلعد،غرق چه نیازی بود آن‌ها را با غریبه‌ها شریک شود؟
وقتی هی لو لان بازگشت، به‌شدت خسته و فرسوده‌قبیله به نظر می‌رسید. از میانِ استادان گویی که همراهش‌ویژه وارد شده بودند نیز، تنها شصت درصدشان زنده بازگشتند.
پس از آن رویداد، انواع شایعات و‌هیچ‌کس اطلاعات در همه‌جا پخش شد که تمامِ‌می‌کنیم آن‌ها حول محور عمارت یانگ حقیقی می‌چرخید.
عده‌ای می‌گفتند عمارت یانگ حقیقی شاهکارِ آسمان و بنایی بی‌نهایت باشکوه است؛ عده‌ای‌تمام دیگر می‌گفتند کاوش در آن بسیار دشوار است و هر قدمش خطراتِ مرگباری به‌زیاده‌روی همراه دارد؛ و برخی دیگر می‌گفتند پاداشِ عبور از مراحلِ آن، به‌شدت وسوسه‌انگیز است...
اکنون دیگر، همه‌اثراتش برای ورود به‌می‌شد آن وسوسه شده بودند.