چپتر 170: آیا خونِ عدالتِ خلل‌ناپذیر می‌تواند سرد باشد؟
0فانگ یوان دور شدن قامت بای‌جزئیات نینگ بینگ را تماشا کرد تا‌گرگینه اینکه کاملاً از نظر ناپدید شد.
(شاهد شکوهِ این دنیا باشم...) مردمکِ چشمانِ سیاهش‌یوئه با نوری پرابهت درخشید. بای نینگ بینگی که‌ظاهر دیگر سردرگم نبود، از قبل خطرناک‌تر به نظر می‌رسید.
مرگ و زندگی دیگر برای او اهمیتی نداشت و‌غلیظ هر چه به مرگ نزدیک‌تر می‌شد، شکوهِ بی‌مانندِ کالبدِ‌ترک روحِ یخِ ظلمتِ شمال را بیشتر به نمایش می‌گذاشت.
فانگ یوان ناگهان خندید: «اما‌لحظه‌ای اینکه می‌خوای بعداً با من‌تصمیم بجنگی، هه. قطعاً ناامید می‌شی...»
در همان لحظه‌ای که از آن دود‌کوچک غلیظ بیرون آمد، فانگ یوان تصمیم گرفته‌گرگ بود کوه چینگ مائو را ترک کند.
مبارزه با بای نینگ‌فقط بینگ جالب بود، اما‌یوئه هیچ سودی برایش نداشت.
بای نینگ بینگ تعریفِ شکوه را بر فانگ یوان بنا‌بیرون کرده بود، و این به آن دلیل بود که جوان‌مبارزه بود و دیدگاهش از جهان به کوه چینگ مائو محدود می‌شد.
اما فانگ یوان متفاوت بود.
در نقشهٔ عظیم او پس از‌جزئیات تولد دوباره‌اش، کوه چینگ مائو تنها‌گرگینه یک نقطهٔ شروع به شمار می‌رفت.
تا زمانی که قلب جاه‌طلبی‌های بزرگی در سینه‌یوئه داشت، فرد ناگزیر دیدگاهی وسیع پیدا می‌کرد و‌ظاهر خود را درگیر جزئیات کوچک با دیگران نمی‌ساخت.
(وقت رفتنه. گرگینه آذرخش از گرگ تاج تندر مکارتره و مقابله باهاش سخت‌تر. فقط با‌کوه قدرت فعلی خاندان بای یا خاندان گو یوئه، مقاومت در برابر حملاتش دشواره. مگه اینکه قدرتمندِ‌دیدگاهش رتبه ۵ ظاهر بشه و ورق رو برگردونه، یا شاید دو خاندان با هم متحد بشن.)
خاندان بای و خاندان گو یوئه کینه‌های عمیقی از‌آمد یکدیگر به دل داشتند؛ اگر کار به آنجا می‌کشید‌مبارزه با هم متحد می‌شدند، اما این اتحاد صادقانه نمی‌بود.
فانگ یوان‌پیدا به این‌خود چشم‌انداز خوش‌بین نبود.
(وضعیت کوه چینگ مائو با این نبرد مشخص میشه. اگه هر دو رئیس خاندان به دست گرگینه آذرخش کشته بشن، کوه چینگ مائو به قلمرو گرگ‌های‌داشتند آذرخش تبدیل میشه. اگه یکی از رؤسای خاندان زنده بمونه، با وجود اتحاد، خاندانِ دیگه فقط تبدیل به پیش‌مرگ میشه. اگه گرگینه آذرخش از پای دربیاد، هر‌خاندانِ دو خاندان به خاطر تلفات سنگین قطعاً باید خودشون رو بازیابی کنن. خاندان به امور داخلیش سر و سامون میده و من هم مورد بازجویی قرار می‌گیرم.)
فانگ یوان به وضوح‌ناامید می‌توانست تغییراتی را که از‌غلیظ این طریق رخ می‌داد، ببیند.
این دنیای گو بود و در اینجا قدرت یک فرد می‌توانست‌گرفته بر گروه چیره شود. از این رو، هر چه تزکیهٔ یک‌برایش استاد گو بالاتر بود، قدرت بیشتری برای تغییر سرنوشتِ نبرد داشت.
چه خاندان بای، چه خاندان گو یوئه یا گله‌های گرگ‌وقت آذرخش، به محض اینکه قدرتمندِ رتبه ۴ دیگری در میان‌سخت‌تر هر یک از آن‌ها ظاهر می‌شد، نتیجه از پیش تعیین‌شده بود.
با این حال، وضعیت هر‌قدرت چه که بود، همگی به‌برابر ضرر فانگ یوان تمام می‌شد.
(وقت رفتنه. با اینکه هنوز گوی شفابخشِ ایده‌آلی ندارم، اما مگه آدم می‌تونه هر چی‌کوه می‌خواد رو داشته باشه؟ بعد از برگشتن به دهکده، نیلوفر جوهر آسمانی رو برمی‌دارم و‌جوان بعدش قبل از اینکه فوراً راه بیفتم، یه گوی شفابخش از انبار خاندان بیرون می‌کشم!)
فانگ یوان آخرین نگاه را به‌دود پشت سرش انداخت؛ صدای انفجارهای مهیب همچنان‌کوه از درون دود سیاه به گوش می‌رسید.
او برگشت و به راه‌درگیر افتاد و با شتاب به‌وقت سوی دهکدهٔ گو یوئه دوید.
با مقامش به عنوان یک بزرگ، می‌توانست‌خاندان به زور انبار خاندان را باز کند‌قدرتمندِ و سنگ‌های ازلی و کرم‌های گو را بردارد.
ناآرامی همه‌جا را فرا گرفته بود‌همان و مردم وحشت‌زده بودند؛ این بهترین‌تصمیم زمان برای بهره‌برداری از وضعیت بود.
اگر این فرصت از دست می‌رفت، نتیجهٔ‌غلیظ نبرد هر چه که بود، وضعیت کلی تثبیت‌مائو می‌شد و سوءاستفاده از شرایط را دشوار می‌ساخت.
گوی بال‌های تندر در حال حاضر‌جزئیات قابل استفاده نبود، بنابراین فانگ یوان تنها‌آذرخش می‌توانست به سرعت از میان جنگل بدود.
موج جانوران هر چه را در‌فعلی مسیرش بود ویران کرده و مسیرهای پیشینِ‌مگه پرخطر را آرام و امن ساخته بود.
طولی نکشید که فانگ‌ناامید یوان توانست دهکدهٔ گو‌دود یوئه را در افق ببیند.
دو غریبه جلوی او ظاهر شده‌دود بودند. فانگ یوان به سرعت ایستاد‌بود و پرسید: «هوم؟ شما کی هستین!»
آن دو هر دو لباس استادان گو را بر تن داشتند. یکی از آن‌ها مردی‌تاج سالخورده بود. او قامتی بلند داشت و پشتش کاملاً صاف بود، که حس استواریِ یک‌مگه کوه و ژرفای یک برکهٔ عمیق را القا می‌کرد. چشم‌گیرترین بخش، نقاب مسیِ روی صورتش بود.
نقاب طراحی ساده‌ای داشت و حسی باستانی‌خاندان منتقل می‌کرد. سه شکاف روی آن وجود داشت‌رتبه که چشمان و دهانِ صاحبش را نمایان می‌ساخت.
چشمانش فراز و نشیب‌های زندگی را نشان می‌داد و هاله‌ای باشکوه و حق‌طلبانه‌گرفته از خود ساطع می‌کرد. لبانش به هم فشرده بود و خطوط میان آن‌ها‌شکوه چون تیغی تیز به نظر می‌رسید، که نشان از ارادهٔ استوار این مرد داشت.
نقاب گوش‌هایش را نمی‌پوشاند و موهای خاکستریِ‌غلیظ شقیقه‌هایش را نمایان می‌کرد که نشان می‌داد‌چینگ این مرد باید سن بالایی داشته باشد.
شخصِ کنارِ مرد، جوانی با ابروهایی راست چون شمشیر‌نمی‌ساخت بود و چشمانی روشن و درخشان داشت که گهگاه نگاه‌های‌باهاش برنده‌ای شبیه به عقاب یا ببر از آن‌ها ساطع می‌شد.
با نگاه به این ظاهر، سن جوان باید نزدیک به‌برابر فانگ یوان می‌بود. با وجود این، کمربند این شخص دارای‌شاید پلاک نقره‌ای بود که واژهٔ «سه» روی آن حک شده بود.
این‌قدر جوان و در عین حال‌همان یک استاد گوی رتبه ۳؛ این‌تصمیم نشان‌دهندهٔ استعدادی شگفت‌انگیز در تزکیه بود!
این یک نابغهٔ جوان بود!
با این حال، نگاه فانگ یوان‌جزئیات تنها لحظه‌ای روی این جوان مکث کرد‌آذرخش و سپس به سوی مرد مسن‌تر چرخید.
این جوان چهره‌ای کمی سبزه با لبانی به همان شکل فشرده‌حملاتش داشت و تمام بدنش هاله‌ای تیز و حرفه‌ای از خود ساطع‌بشن می‌کرد که قطعاً کسی نبود که بتوان او را دست‌کم گرفت.
اما برآمدگیِ اندکِ قفسهٔ سینه در کنار ساختار اندام‌ها‌غلیظ و گلو، به فانگ یوان اجازه داد تا فوراً‌ترک هویت او را به عنوان یک دختر تشخیص دهد.
فانگ یوان هرگز زنان را دست‌کم نمی‌گرفت،غلیظ اما در مقایسه با این دخترِ دلاور، هویت‌مائو مرد میان‌سالِ کنارش هر کسی را شوکه می‌کرد.
(تیه شوئه لنگ...) ذهن فانگ یوان‌جزئیات تکانی خورد و در درون، هویت‌گرگینه این مرد میان‌سال را به یاد آورد.
مرد نقاب مسی بر چهره‌قدرت داشت و روی پلاکِ مربعیِ آمتیستِ‌حملاتش کمربندش واژهٔ «پنج» حک شده بود.
او استاد گوی رتبه ۵، مجری قانون،لحظه‌ای کارآگاهی بزرگ و بازرس شماره یکِ مرز‌بود جنوبی بود: کارآگاه الهی، تیه شوئه لنگ!
او در اجرای عدالت، بی‌طرف و بی‌رحم بود. او بسیاری از تزکیه‌گرانِ جناح اهریمنی را دستگیر کرده‌کند و بسیاری از شخصیت‌های شرور را گردن زده بود. او نمونهٔ بارزِ جناح حق بود و با‌عظیم حل پرونده‌های بی‌شمار در طول سفرهایش در سراسر مرز جنوبی، شهرت بسیار بالایی برای خود دست‌وپا کرده بود.
تیه شوئه لنگ دستانش را برای‌جزئیات فانگ یوان به هم پیوند زد‌گرگینه و گفت: «برادر جوان، لطفاً صبر کن.»
او مدت‌ها پیش نامی برای خود دست‌وپا کرده‌یوئه بود و همچنین یک استاد گوی رتبه ۵ظاهر بود، اما رفتارش مؤدبانه و دوستانه به نظر می‌رسید.
او پرسید: «با دیدن وضعیت جراحات‌همان و ظاهر شتاب‌زده‌ت، برادر جوان، نکنه رئیس‌گرفته خاندان و بزرگانِ محترمت به دردسر افتادن؟»
فانگ یوان خودبه‌خود حالت چهره‌اش را به اضطراب و حیرت تغییر داد، در حالی که شک و ترس نیز در آن‌ها‌سودی آمیخته بود. او پاسخ داد: «شما کی هستید؟ از کجا می‌دونید؟ بله، ما داشتیم یه گرگ تاج تندر رو تعقیب می‌کردیم‌زمانی که با یه گرگینه آذرخش روبه‌رو شدیم و به دردسر افتادیم. من دارم با عجله برمی‌گردم تا درخواست نیروی کمکی کنم.»
تیه شوئه لنگ بی‌درنگ این وظیفه را بر عهده گرفت: «من تیه شوئه لنگ هستم، متحدتم، نه دشمنت. تازه‌باهاش از دهکدهٔ گو یوئه اومدم. برادر کوچک، نیازی نیست برای نیروی کمکی برگردی، موج جانوران به همهٔ انسان‌ها مربوط‌متحد میشه و باید برای مقابله باهاش دست به دست هم بدیم. این تیه هر کاری از دستش بربیاد انجام میده.»
...
«لعنتی! کی فکرش رو‌ناامید می‌کرد که من، گو‌دود یوئه بو، امروز اینجا بمیرم!»
«همپ، حتی اگه بمیریم‌همان هم نباید بذاریم این‌بیرون گرگینه آذرخش قسر در بره.»
رئیس خاندان گو یوئه و رئیس خاندان بای غرق‌نمی‌ساخت در جراحت بودند و جوهر ازلی‌شان تقریباً ته کشیده‌مقابله بود. اکنون می‌توانستند هالهٔ شوم مرگ را احساس کنند.
دود غلیظ پیش از این پراکنده شده‌خاندان بود. تمام بزرگان جان باخته بودند و‌قدرتمندِ تنها این دو رئیس خاندان باقی مانده بودند.
حالِ گرگینه آذرخش نیز چندان تعریفی نداشت. بدنش جراحات عمیقی برداشته بود که استخوان‌هایش از‌کوه میان آن‌ها به چشم می‌خورد. دندان‌هایش را نشان داد و به پشتِ گله‌های گرگ آذرخش عقب‌نشینی‌دیدگاهش کرد؛ همان‌طور که از نبرد در خط مقدم پس می‌کشید، نگاهی مکارانه در چشمانش برق می‌زد.
رئیس خاندان‌ناامید بای خشمگینانه غرید:لحظه‌ای «بیا جلو، بزدل!»
با وجود این، گرگینه آذرخش به عقب‌نشینی ادامه داد و‌وقت سپس زوزه‌ای کشید و به گرگ‌های آذرخش معمولی فرمان داد‌سخت‌تر تا به این دو استاد گوی رتبه ۴ یورش ببرند.
گو یوئه بو و رئیس‌قدرت خاندان بای نگاهی به یکدیگر‌برابر انداختند و آهی کشیدند: «حرامزادهٔ مکار...»
آن‌ها آماده شده بودند تا پیش از مرگ،دود ضدحمله‌ای قدرتمند ترتیب دهند، اما گرگینه آذرخش خردی‌چینگ داشت که دست‌کمی از انسان‌ها نداشت و فریب نخورد.
«کارم تمومه...»
«گندش بزنن، قراره‌می‌کرد تو دهن این‌جزئیات گرگ‌های آذرخش معمولی بمیریم!»
درست زمانی که این دو رئیس خاندان به‌یوئه شدت درمانده شده بودند، ناگهان صدایی از دور به‌بشه گوش رسید: «دو رئیس، یه کم دیگه دووم بیارید!»
صدا در جنگل‌های کوهستان طنین‌انداز شد. بدن دو رئیس‌غلیظ خاندان تکانی خورد و بی‌درنگ برگشتند تا نگاه کنند‌ترک و متوجه پیکر بلندی شدند که به سوی آن‌ها می‌شتافت.
پیکر پی‌درپی سوسو می‌زد و آزادانه از میان‌بیرون گله‌های گرگ عبور می‌کرد. پس از چند لحظه،ترک آن شخص در کنار دو رئیس خاندان ایستاد.
دو رئیس‌پیدا خاندان هم‌زمان‌خود پرسیدند: «شما؟»
«من تیه شوئه لنگ هستم.»
هاه...
رئیس خاندان بای از شدت شوک نفس عمیقی‌بیرون کشید. او شگفت‌زده، شادمان و در عین حال‌ترک گیج شده بود؛ چرا تیه شوئه لنگ اینجا بود؟
از سوی دیگر، گو یوئه بو از‌کوچک دلیل این امر آگاه بود و با‌گرگ شادمانی گفت: «پس کارآگاه الهی تیه شمایید!»
درست با گفتن‌سخت‌تر این حرف، گله‌های‌فعلی گرگ یورش آوردند.
تیه شوئه لنگ که گویی کلامش همچون تندر‌دود می‌غرید، فریاد کوتاهی کشید و گویی را در‌چینگ روزنه‌اش به کار گرفت: «یه مشت موجود پلید!»
گرومب!
ناگهان هاله‌ای بی‌شکل فوران‌خود کرد، به اطراف تابید و‌نمی‌ساخت همه‌چیز را در بر گرفت.
این هاله همچون کوهی تسخیرناپذیر و تزلزل‌ناپذیر‌خاندان بود. گویی خود آسمان بود که بر‌قدرتمندِ جهان اشراف داشت و همه‌چیز را می‌دید.
گوی حق!
تنها استاد گویی که‌خود قلبی بر حق داشت می‌توانست‌نمی‌ساخت آن را به کار گیرد.
هالهٔ حق می‌توانست موجودات پلید را‌فعلی تضعیف کند؛ در محدودهٔ آن، هرچه ارادهٔ‌مگه دشمنانش کمتر بود، اثر تضعیف‌کننده بیشتر می‌شد.
تیه شوئه لنگ زمانی از این گو استفاده کرده بود تا‌آمد یک استاد گوی رتبه ۴ قدرت جنگی‌اش را از دست بدهد و‌سودی کاملاً تسلیم شود. این هنرِ والایِ مطیع کردن دشمن بدون جنگیدن بود.
آووو آووو...
شتاب گرگ‌های آذرخش متوقف شد.درگیر اندامشان زیر فشار این هاله‌وقت می‌لرزید و جرئت نمی‌کردند جلوتر بیایند.
هوووو!
گرگینه آذرخش از عقب نعرهٔ نبردی‌همان سر داد و تلاش کرد تا‌تصمیم به این گله‌های گرگ آذرخش فرمان دهد.
تیه شوئه لنگ چشم‌غره‌ای رفت و ناگهان دست‌بیرون راستش را دراز کرد و حرکتی شبیه به چنگ‌کند زدن به سوی گرگینه آذرخش انجام داد: «چه گستاخ!»
غرمب...
امواجی در آسمان پخش شد و دستِ‌خاندان آهنینِ سیاه و غول‌پیکری آسمان را شکافت‌قدرتمندِ و به سمت گرگینه آذرخش چنگ انداخت.
گوی گلاویزیِ مشت‌آهنینِ رتبه ۵!
گرگینه آذرخش مکار بود، اما شجاعت نداشت. افزون بر آن، بدنش‌رفتنه پر از جراحت بود، از این رو جرئت نکرد رودررو در‌قدرت برابر این حرکت مقاومت کند و در عوض به سرعت جاخالی داد.
با وجود این، دست آهنین‌قدرت سیاه روی گرگینه آذرخش قفل شده‌حملاتش بود و به تعقیبش ادامه می‌داد.
گرگینه آذرخش نتوانست از آن بگریزد. خوی‌لحظه‌ای درنده‌اش تحریک شد؛ غرش بلندی سر داد و‌کوه به شدت با دست آهنین سیاه برخورد کرد.
دست غول‌پیکر در هم شکست، اما‌دود گرگینه آذرخش جراحات سنگینی متحمل شد. تقریباً‌کوه تمام استخوان‌هایش در آستانهٔ خرد شدن بود.
ناله‌های ترحم‌انگیزی سر داد، اما دیگر جرئت نکرد با تیه شوئه لنگ‌گرگینه بجنگد. سرانجام، پیش از آنکه دمش را روی کولش بگذارد و فرار‌خاندان کند، با کینه به تیه شوئه لنگ و دو رئیس خاندان چشم دوخت.
«داره فرار می‌کنه!»
«زود باشین، جلوشو بگیرین!!»
دو رئیس خاندان فریاد زدند،لحظه‌ای اما تیه شوئه لنگ سر‌تصمیم جایش ایستاد و تکان نخورد.
گو یوئه بو دستانش را به‌جزئیات هم پیوست و التماس کرد: «کارآگاه‌گرگینه الهی، لطفاً کارش رو تموم کنید.»
تیه شوئه لنگ‌سخت‌تر به آرامی سرش‌فعلی را تکان داد.
در این هنگام، فانگ یوان و دختر جوان‌دود سرانجام رسیدند. آن‌ها دیده بودند که دست آهنین‌چینگ چگونه گرگینه آذرخش را به عقب رانده بود.
دختر جوان به سرعت به تیه شوئه لنگ نزدیک شد و‌گرفته از سر خشم پاهایش را بر زمین کوبید؛ لحن سرزنش‌گرش پر‌برایش از نگرانی بود: «پدر! چرا این کار رو کردی؟ تو مجروحی!»
تیه شوئه لنگ گفت: «روئو نان، این گرگینه‌دیگران آذرخش خیلی مکاره. فراری دادنش با زور، بهترین‌تندر راه برای مقابله باهاشه.» که ناگهان بدنش کمی لرزید.
پوف! از‌باهاش دهانش خون به‌قدرت بیرون فواره زد.
رنگ سبز تیره و عجیبی در خونش به چشم می‌خورد‌بیرون و با ریختن خون روی زمین، بی‌درنگ تکه‌ای از علف‌های‌مبارزه سبز را خورد و دود ناخوشایندی از آن بلند شد.
روشن بود‌ناامید که او جراحات‌لحظه‌ای سنگینی برداشته است.
دختر جوان، تیه روئو نان، به سرعت‌کوچک دستانش را بالا آورد و سعی کرد تیه‌تاج شوئه لنگ را درمان کند: «پدر، حالت خوبه؟!»
تیه شوئه لنگ خندید و دستانش را تکان داد و درمان‌حملاتش را رد کرد: «نیازی به شلوغ‌کاری نیست، خودت از جراحاتم خبر‌بشن داری، بعد از اینکه کمی خون ازم رفت خیلی حالم بهتر میشه.»
با دیدن این صحنه، دو‌می‌شی رئیس خاندان که تا لحظه‌ای پیش‌آمد احساس کینه می‌کردند، بی‌درنگ شرمنده شدند.
«کارآگاه الهی ازخودگذشته‌ست، شما با وجود‌دود جراحات سنگین به ما کمک کردید. ما‌کوه این لطف رو عمیقاً به خاطر می‌سپاریم.»
«نام بزرگ تیه شوئه لنگ رو شنیده بودم‌دیگران و امروز می‌بینم که کاملاً بر حق و‌تندر شایستهٔ تحسینه! از کارآگاه الهی به خاطر نجاتمون سپاسگزاریم!»
دو رئیس خاندان یکی پس‌قدرت از دیگری دستانشان را به‌برابر هم پیوستند و سپاسگزاری کردند.
رئیس خاندان بای گفت: «سرورم کارآگاه الهی، لطفاً با‌غلیظ حضورتون دهکدهٔ بای رو سرافراز کنید. تمام تلاشم رو‌ترک می‌کنم تا این لطفِ نجات جانم رو جبران کنم!»
گو یوئه بو چگونه می‌توانست فقط‌دود تماشا کند که دهکدهٔ بای سعی دارد‌کوه تیه شوئه لنگ را با خود ببرد.
او می‌دانست تیه شوئه لنگ چرا اینجاست، از این رو لبخند مغرورانه‌ای زد:آذرخش «می‌دونم که سرورم کارآگاه الهی به درخواست جیا فو اینجاست و برای بررسی‌مقاومت اون پروندهٔ قتل اومده. خاندان گو یوئهٔ ما برای همکاری تمام تلاشش رو می‌کنه!»
با شنیدن این‌سخت‌تر حرف، حالت چهرهٔ رئیس‌خاندان خاندان بای دگرگون شد.
تیه شوئه لنگ گفت: «همین‌طوره.می‌شی اما مسئول این تحقیقات من‌بیرون نیستم، بلکه دخترم تیه روئو نانه.»
«ها؟» بی‌درنگ، تمام‌می‌شی حاضران برگشتند تا به‌غلیظ دختر جوان نگاه کنند.