چپتر 150: من تنها به خودم کمک می‌کنم
0ماه کاملِ طلایی در‌فریاد آسمان می‌درخشید و ابرهای‌ناله سرگردان، سایه‌ای دلگیر می‌افکندند.
در بیرون از دهکده نبردهایی ناامیدانه در جریان‌بی‌تفاوت بود و نور درخشان ماهتاب برای استادان گو در‌پرتاب آن شب تاریک، خبر بسیار خوبی به شمار می‌رفت.
لاشهٔ گرگ‌ها در تله‌ها روی هم انباشته شده‌سقوط و دیگر به نیمهٔ دیوار می‌رسید. این امر‌درمی‌آوردند بستر مناسبی برای حرکتِ گرگ‌های آذرخشِ مهاجم فراهم می‌کرد.
برخی از گرگ‌های آذرخشِ عادی‌شعار می‌پریدند، چنگ می‌کشیدند و حتی‌زیر مستقیماً از روی دیوار جهش می‌کردند.
با وجود این، این گرگ‌های آذرخش معمولاً به‌ناله دلیل اختلاف ارتفاع سقوط می‌کردند یا تلوتلو می‌خوردند و‌گهگاه استادان گویِ آماده‌به‌کار بی‌درنگ آن‌ها را از پای درمی‌آوردند.
در این زمان، فانگ یوان به همراه بسیاری از استادان‌حالی گوی دیگر بر فراز برجی ایستاده بود؛ آن‌ها بی‌وقفه تیغ‌های‌درخشانی ماه و حملات دیگر را به سوی گله‌های گرگ روانه می‌کردند.
در کل میدان نبرد، این برج‌ها مهم‌ترین منبع‌سقوط آسیب بودند. ترکیب استادان گو و برج‌ها، شمار زیادی‌زمان از گرگ‌های آذرخش جسور را از بین برده بود.
«بکشید، بکشید،می‌دادند بکشید. این گرگ‌ها‌شعار رو نابود کنید!»
«نانا، انتقامت رو می‌گیرم!»
«طاقت بیارید، فقط‌انتقام یه کم دیگه. امنیت‌شعار خاندان تو دستای ماست.»
محیط اطراف غرق در هیاهوی صداها بود؛ برخی‌سقوط دیوانه‌وار جیغ می‌کشیدند، برخی فریاد انتقام سر می‌دادند، برخی‌زمان از سر درد ناله می‌کردند و برخی شعار می‌دادند.
فانگ یوان بی‌تفاوت آنجا ایستاده بود و در‌حالی حالی که همچنان میدان نبرد را زیر نظر‌اگرچه داشت، گهگاه با دستش تیغ‌های ماه را پرتاب می‌کرد.
اگرچه ماهِ درخشانی در آسمان بود، اما دیدِ محیط به‌بی‌تفاوت هیچ وجه با روز قابل‌قیاس نبود. آن سه گرگ آذرخش‌اگرچه دیوانه بی‌حرکت در عقب ایستاده بودند و پیکرشان نامشخص بود.
تا زمانی که به آن‌ها آسیبی نمی‌رسید، گرگ‌های‌بی‌تفاوت آذرخشِ عادی تنها گوشت دم توپ بودند و حتی‌پرتاب گرگ‌های آذرخش جسور نیز فقط قربانیانی رده‌بالا محسوب می‌شدند.
ناگهان!
یکی از گرگ‌های آذرخش دیوانه بی‌شتاب‌بی‌تفاوت قدمی به جلو برداشت، دهان بزرگش را‌گهگاه باز کرد و گلولهٔ تندری پرتاب کرد.
گویِ تندرِ رتبه ۳.
این گلولهٔ تندری بزرگ نبود و تنها به اندازهٔ یک سنگِ‌همچنان آسیاب درشتی داشت. با وجود این، مقدار زیادی الکتریسیتهٔ آبی‌رنگ و وهم‌انگیز‌هیچ در آن متراکم شده بود و سرعتی به طرز عجیبی بالا داشت.
تقریباً در یک چشم‌به‌هم‌زدن، گلولهٔ تندری‌اختلاف به شدت با برجی که فانگ‌آماده‌به‌کار یوان روی آن قرار داشت، برخورد کرد.
روند این نبردِ شدید در بن‌بست قرار‌آنجا داشت، بسیاری از استادان گو بی‌فکرانه می‌جنگیدند و‌پرتاب نتوانستند در برابر گلولهٔ تندری واکنشی نشان دهند.
گویِ سپرِ‌دیوانه‌وار آب، گویِ‌فریاد یشمِ سفید!
پیش از آنکه نور سفید‌درد دیدگانش را بپوشاند، فانگ یوان تنها‌همچنان توانست دفاع خود را برپا کند.
گرومب!
صدای مهیب انفجار‌درد نزدیک بود پردهٔ‌بی‌تفاوت گوشش را پاره کند.
نیرویی بی‌شکل از دل‌فریاد انفجار فوران کرد و‌ناله او را به پرواز درآورد.
تندرِ ویرانگر در عرض دو نفس زمان، سپر آب را در هم‌زیر شکست. جریان الکتریکیِ مازاد به فانگ یوان برخورد کرد و حتی با‌وجه وجود دفاعِ گویِ یشمِ سفید، او همچنان موج‌هایی از بی‌حسی را احساس می‌کرد.
بنگ!
او از ارتفاع سه تا چهار متری به زمین‌همچنان افتاد. گویِ یشمِ سفید، گویِ جامه نبود؛ نمی‌توانست نیروی‌درخشانی برخورد را کاهش دهد. تمامِ کمر فانگ یوان درد می‌کرد.
او به‌سرعت از روی زمین‌انتقام برخاست، در حالی که قطرات اشک‌آنجا از چشمانش می‌چکید، مرتباً پلک می‌زد.
پس از گذشت‌انتقام سه نفس زمان،ناله بینایی‌اش رفته‌رفته بازگشت.
برجی که با سنگ‌های ضخیم ساخته شده بود، نیمه‌ویران گشت. اجسادِ سیاهِ سوختهٔ بسیاری‌آن‌ها روی زمین پراکنده بودند. حملهٔ گلولهٔ تندری سوراخ بزرگی روی دیوار بیرونی ایجاد کرده بود‌سوی و جریانِ بی‌پایانی از گله‌های گرگ همچون جزر و مد به داخل دهکده هجوم می‌آوردند.
گرگ‌های آذرخش‌می‌دادند دیوانه سرانجام وارد‌شعار میدان نبرد شدند!
قدرت در‌دیوانه‌وار سطحِ شاه هزار‌انتقام جانور، خارق‌العاده بود.
بسیاری از استادان گو که تا همین چند لحظه پیش در برج‌زیر اطراف فانگ یوان بودند، کاملاً جان باخته و از برخی حتی جسد‌وجه سالمی باقی نمانده بود. تنها فانگ یوان جان سالم به در برده بود.
گویِ سپرِ آبِ عروس‌دریایی‌شکل‌معمولاً در درونِ روزنه‌اش بسیار‌سقوط کدر به نظر می‌رسید.
اگر سپر آب بارها و بارها از‌آنجا بین می‌رفت، گویِ سپرِ آب نیز آسیب‌دستش می‌دید و حتی ممکن بود نابود شود.
گویِ یشمِ‌دیوانه‌وار سفید نیز‌فریاد وضعیت مشابهی داشت.
کرم‌های گو قدرتمند‌انتقام اما در عین‌ناله حال شکننده بودند.
همین گویِ تندر را در نظر بگیرید؛ گلولهٔ تندریِ آن بسیار قدرتمند و سریع بود‌پای و مقاومت در برابرش نیز دشواری‌های خود را داشت. اما نقطه‌ضعفی هم داشت — نمی‌شد مکرراً‌گرگ از آن استفاده کرد و پیش از شلیک دومین گلولهٔ تندری، به مدتی زمان نیاز بود.
گرومب!
اما فانگ یوان تازه روی‌انتقام پاهایش ایستاده بود که گلولهٔ‌بی‌تفاوت تندریِ دیگری به سویش پرواز کرد.
رنگ از رخسار فانگ یوان پرید و در حالی‌آنجا که با شتاب جاخالی می‌داد، با خود گفت: «کی‌اگرچه فکرشو می‌کرد این شاه‌گرگ دو تا گویِ تندر داشته باشه!»
او تلاش کرد از گویِ سپرِ‌اختلاف آب استفاده نکند و تنها به‌آماده‌به‌کار دفاعِ گویِ یشمِ سفید تکیه کرد.
در این زمان بحرانی، پیکری در میان زمین و هوا‌زیر پدیدار شد و در حالی که با فورانِ نوری طلایی در‌هیچ برابر این گلولهٔ تندری مقاومت می‌کرد، فریاد زد: «حیوان، گستاخی بسه!»
بزرگان دست‌دیوانه‌وار به کار‌فریاد شده بودند!
با وجود این، یک بزرگ همچنان‌ناله کافی نبود. طولی نکشید که دو‌زیر بزرگِ دیگر نیز به او پیوستند.
رویارویی با یک گرگ آذرخش دیوانه، نیازمندِ‌ارتفاع همکاریِ دست‌کم سه گروه با کارِ تیمیِ عالی،پای یا حداقل سه استاد گویِ رتبه ۳ بود.
گرگ آذرخش دیوانه با قدم‌هایی سنگین به جلو حرکت‌همچنان کرد و از میان گله‌های درهم‌تنیدهٔ گرگ‌ها بیرون آمد،درخشانی در حالی که گرگ‌های اطراف راه را برایش باز می‌کردند.
هیولا رفته‌رفته از دویدنی آرام شروع کرد و‌ناله سپس سرعتش بیشتر و بیشتر شد و با‌داشت سری پایین‌افتاده به سوی دیوار دهکده یورش برد.
با دیدن این صحنه، تمام‌درد استادان گویِ رتبه ۱ و رتبه‌همچنان ۲ وحشت‌زده پا به فرار گذاشتند.
تنها آن سه‌آذرخش بزرگ همچنان در‌اختلاف جای خود باقی ماندند.
همه به‌طور ضمنی این بخش‌شعار از میدان نبرد را خالی کرده‌نظر و آن را به بزرگان سپردند.
نبردِ نفس‌گیر میان سه‌فریاد بزرگ و این گرگ‌ناله آذرخش دیوانه آغاز شد.
دیری نپایید که دو گرگ آذرخش دیوانهٔ‌شعار دیگر نیز به سوی دهکده هجوم آوردند‌داشت و دو میدان نبرد دیگر را گشودند.
نُه بزرگ و سه گرگ آذرخش دیوانه، سه میدان نبردِ عظیم را شکل دادند.آن‌ها تندر و آذرخش همه‌جا فوران می‌کرد و ساختمان‌های بامبو را در هم می‌شکست. بیشتر استادان‌سوی گو یا گرگ‌های آذرخشی که در این سه نبردِ بزرگ گرفتار می‌شدند، عاقبت خوشی نداشتند.
گله‌های گرگ آذرخش همچنان به سوی دهکده یورش می‌آوردند، اما‌زیر فانگ یوان دیگر نمی‌جنگید و به گوشه‌ای از میدان نبرد‌دیدِ رفت تا سه صحنهٔ نبردِ عظیم را از دور تماشا کند.
بی‌شک، حملات این‌جیغ گله‌های گرگ به نقطهٔ‌درد اوج خود رسیده بود.
فانگ یوان پس از لحظه‌ای مشاهده، آرام‌آرام به جزئیات این سه گرگ آذرخش دیوانه پی برد: «سه تا گرگ آذرخش دیوانه؛ یکیشون دو‌هیچ تا گویِ تندر داره و قدرت تهاجمیش بالاست؛ یکی دیگه گویِ بال‌های تندر رو داره و می‌تونه برای مدت کوتاهی پرواز کنه که‌بی‌شتاب انعطاف‌پذیری خیلی بالایی تو نبرد بهش میده؛ اون یکی هم گویِ غرش تندر رو داره و می‌تونه دشمناشو با امواج صوتی از پا دربیاره.»
یک شاه هزار جانور معمولاً میزبانِ سه تا‌سقوط چهار کرمِ گویِ وحشیِ رتبه ۲ و یک‌درمی‌آوردند کرمِ گویِ وحشیِ رتبه ۳ در بدن خود است.
تا زمانی که استادان گو از وجود این کرم‌های گو آگاه بودند، می‌توانستند واکنش‌دستش مناسبی نشان دهند. به‌محض اینکه گرگ‌های آذرخش دیوانه هدف حملاتی حساب‌شده قرار می‌گرفتند، با توجه‌پیکرشان به خردِ پایینشان، سبک‌های حملهٔ یکنواختِ خود را تغییر نمی‌دادند و نتیجهٔ نبرد قطعی می‌شد.
همان‌طور که انتظار می‌رفت، طولی نکشید‌می‌دادند که چند تن از بزرگان عقب‌حالی نشستند و بزرگانِ دیگری جایگزینشان شدند.
با هماهنگیِ متقابل و تاکتیک‌های برترشان، خیلی‌شعار زود دستِ بالا را گرفتند. پس از لحظه‌ای‌گهگاه نبردِ نفس‌گیر، کنترلِ میدان را به دست آوردند.
پیروزی تنها مسئلهٔ زمان بود.
درست زمانی که یائو جی آهِ‌بی‌تفاوت آسودگی کشید و گفت: «نتیجه مشخصه»،داشت غرشی از دروازهٔ شرقی به گوش رسید.
گرگِ آذرخشی در حالِ بزرگ‌شدن بود؛ از اندازهٔ یک گرگِ‌بی‌تفاوت آذرخشِ معمولی، چنان باد کرد و متورم شد که گویی‌اگرچه درونش هوا دمیده‌اند، تا جایی که به درشتیِ یک فیل درآمد.
با دیدن این صحنه، بسیاری‌درد از بزرگان به وحشت افتادند: «یه‌همچنان گرگِ آذرخشِ دیوانهٔ دیگه هم هست!»
تمامِ حواسشان معطوف به آن سه میدانِ نبرد بود. از‌می‌خوردند آنجا که تمرکزِ اصلیِ آرایشِ جنگی‌شان بر آن سه منطقه قرار‌بسیاری داشت، نیروهای مستقر در دروازهٔ شرقی نسبتاً اندک و ضعیف بودند.
رنگ از رخسارِ یائو جی پرید و در‌حالی حالی که بی‌درنگ به سوی دروازهٔ شرقی می‌شتافت،اگرچه فریاد زد: «بد شد، یائو له هنوز اونجاست!»
«عجب، کی فکرشو می‌کرد یه همچین اتفاقِ غیرمنتظره‌ای هم بیفته. این گرگِ آذرخشِ‌همچنان دیوانه باید یه گویِ مهارِ هالهٔ رتبه ۳ داشته باشه؛ با این استتار‌وجه خودشو قاطیِ گله‌های گرگِ آذرخش کرده و استادانِ گویِ دروازهٔ شرقی رو فریب داده.»
فانگ یوان با دقت‌می‌دادند نظاره کرد؛ اوضاع در‌بی‌تفاوت دروازهٔ شرقی اصلاً مساعد نبود.
گرگِ آذرخشِ دیوانه ناگهان ظاهر‌دلیل شد و با درهم‌کوبیدنِ دروازهٔ‌می‌خوردند شرقی، شکافِ عظیمی ایجاد کرد.
گرگ‌های آذرخشِ بی‌شماری به دنبالِ گرگ‌های‌بی‌تفاوت آذرخشِ جسور سرازیر شدند و با‌داشت زوزه‌هایی وحشیانه به داخلِ دهکده هجوم آوردند.
با دیدنِ گله‌های گرگِ آذرخش که‌می‌دادند همچون سیلابی به داخل می‌خروشیدند، گو یوئه‌همچنان یائو له از شدتِ ترس خشکش زد.
خوشبختانه، کهنه‌کارانی چون شیونگ جیاو مان در کنارش حضور داشتند. در این لحظهٔ بحرانی، شیونگ جیاو‌دستش مان کنترلِ اوضاع را به دست گرفت و دستور داد: «زود باشین، در و پنجره‌ها رو‌نامشخص ببندین. باید تا رسیدنِ نیرویِ کمکی از اینجا دفاع کنیم، فقط اون‌موقع‌ست که شانسی برای مبارزه داریم!»
کلامش تازه منعقد شده‌معمولاً بود که—گرومب!—سقفِ عمارتِ بامبو زیرِ‌تلوتلو ضربهٔ گرگِ آذرخشِ دیوانه فروریخت.
گو یوئه یائو له جیغ‌شعار کشید. این چرخشِ ناگهانیِ وقایع باعث‌نظر شد تا او کاملاً دستپاچه شود.
او به هر حال بسیار جوان بود و تنها تزکیهٔ رتبه‌آنجا ۱ داشت. با لجاجت در اینجا مانده بود چرا که احساسِ‌درخشانی امنیت می‌کرد و هرگز گمان نمی‌برد در چنین مخمصه‌ای گرفتار شود.
گو یوئه یائو جی در‌درد حالی که دیوانه‌وار می‌دوید، فریاد‌حالی زد: «حیوونِ کثیف، همون‌جا وایسا!»
او با درماندگی نظاره‌گرِ کوبیده‌شدنِ گرگِ آذرخشِ دیوانه به عمارتِ بامبو بود.آماده‌به‌کار نوهٔ عزیزش در موقعیتی مرگبار قرار داشت، اما با وجودِ اینکه یائو‌برجی جی قدرتِ کافی داشت، به دلیلِ فاصلهٔ زیاد کاری از دستش برنمی‌آمد.
در این لحظهٔ خطیر،ناله باز هم شیونگ جیاو مان‌همچنان بود که پا پیش گذاشت.
او در ذهنِ خود اراده کرد‌می‌دادند و خرسِ قهوه‌ایِ باقی‌مانده‌اش با غرشی‌حالی به سوی گرگِ آذرخشِ دیوانه یورش برد.
گرگِ آذرخشِ دیوانه ضربه‌ای با پنجهٔ‌ناله راستش وارد کرد و این خرسِ‌زیر قهوه‌ایِ چهارصد کیلویی را به هوا فرستاد.
سپس دهان گشود و سرِ خرسِ قهوه‌ای را‌سقوط تکه‌تکه کرد. چگونه یک جانورِ وحشیِ معمولی می‌توانست‌درمی‌آوردند در برابرِ قدرتِ یک شاه هزار جانور مقاومت کند؟
شیونگ جیاو مان از فرصتی که گرگِ آذرخشِ دیوانه با خرسِ قهوه‌ای درگیر بود‌دستش استفاده کرد و در حالی که گو یوئه یائو له را به دنبالِ خود‌عقب می‌کشید، به بیرون دوید و موفق شد فاصلهٔ اندکی با آن هیولا ایجاد کند.
گرگِ آذرخشِ دیوانه غرید. طبیعتاً حاضر نبود فرارِ طعمه‌اش را به‌آنجا این سادگی تماشا کند. با یک جهش، ده‌ها متر را در‌درخشانی یک چشم‌به‌هم‌زدن طی کرد و درست جلوی شیونگ جیاو مان فرود آمد.
با ظاهرشدنِ ناگهانیِ گرگِ آذرخشِ‌درد دیوانه در برابرشان، پاهای گو‌حالی یوئه یائو له سست شد.
شیونگ جیاو مان او را به دنبالِ خود کشید، اما‌می‌خوردند جرئت نکرد بی‌گدار به آب بزند؛ تنها چاره‌اش این بود‌همراه که تغییرِ مسیر دهد و به سمتِ بیرونِ دهکده بگریزد.
گرگِ آذرخشِ دیوانه تازه می‌خواست روی آن‌ها بپرد که گو یوئه یائو جی از راه‌پرتاب رسید و تیغِ ماهِ بنفشِ کم‌رنگی را به پشتِ گرگ پرتاب کرد؛ تیغِ ماه بی‌صدا‌نامشخص به گلوله‌ای از گازِ سمی تبدیل شد و به درونِ بینیِ گرگِ آذرخشِ دیوانه نفوذ کرد.
گرگِ آذرخشِ دیوانه‌جیغ بی‌درنگ دو بار سرفه‌درد کرد؛ مسموم شده بود!
این گویِ‌فریاد زهرِ ماهِ‌می‌دادند رتبه ۳ بود.
گرگِ آذرخشِ دیوانه که به خشم آمده بود، سرش‌تلوتلو را بالا برد و غرید؛ غرشِ مهیبِ آن به‌فانگ نیرویی نامرئی بدل گشت و به محیطِ اطراف کوبیده شد.
گویِ غرشِ تندر از ارتعاشِ امواجِ صوتی برای کشتن‌همچنان استفاده می‌کرد، اما این گویِ غرشِ تندر نبود—بلکه گویِ‌درخشانی موجِ صوتی بود که نیرویِ دافعهٔ نامرئی ایجاد می‌کرد.
شیونگ جیاو مان و گو یوئه یائو له بر اثرِ این موجِ دافعه به جهاتِ مختلف پرتاب شدند.دستش شیونگ جیاو مان محکم به یک عمارتِ بامبو برخورد کرد و دیگر حرکتی از او سر نزد، در‌آسیبی حالی که گو یوئه یائو له از شکافِ دروازهٔ شرقی عبور کرد و به بیرون از دهکده پرتاب شد.
شدتِ زمین‌خوردن او را گیج کرد و همین که‌آنجا خواست از جا برخیزد، گرگِ آذرخشی را دید که آرواره‌های‌ماهِ خونینش را باز کرده و قصدِ دریدنِ او را دارد.
جییییغ—!
او جیغِ گوش‌خراشی کشید و در همین‌آنجا لحظهٔ بحرانی، تیغِ ماهی از راه رسید‌دستش و گرگِ آذرخش را از پای درآورد.
او سراسیمه از جا برخاست و منجی‌اش را‌ناله دید؛ استاد گویِ مردِ جوانی بود که نیمهٔ‌داشت پایینِ بدنش زیرِ آوارِ دیوارِ فروریخته مدفون شده بود.
استاد گویِ جوان با چهرهٔ غرق در خونش لبخندِ‌آنجا کم‌رنگی به او زد؛ اما در لحظهٔ بعد، گلویش‌اگرچه توسطِ گرگ‌های آذرخشی که هجوم آورده بودند دریده شد.
اشک بر گونه‌های گو یوئه یائو‌اختلاف له جاری شد و در حالی‌آماده‌به‌کار که می‌گریست، پا به فرار گذاشت.
این بخش از‌درد میدانِ نبرد به شدت‌آنجا آشفته و هرج‌ومرج بود.
به دلیلِ هویت و پیشینهٔ گو یوئه یائو له، استادانِ گویی بودند که هر از گاهی به او یاری می‌رساندند.اگرچه اما آن‌ها حتی در محافظت از جانِ خود نیز ناتوان بودند، چه رسد به اینکه او را از این مخمصه‌توپ نجات دهند. گو یوئه یائو جی نیز با گرگِ آذرخشِ دیوانه درگیر شده بود و نمی‌توانست به او رسیدگی کند.
گو یوئه یائو له کاملاً سردرگم و مستأصل شده بود؛ در‌همچنان برابرِ چشمانش تنها تصویرِ پنجه‌ها و دندان‌های گرگ‌های آذرخش نقش می‌بست. در‌هیچ آن حالتِ جنون‌آمیز، ناگهان صدایی به گوشش رسید: «یه قدم برو عقب!»
او ناخودآگاه از صدا پیروی کرد‌اختلاف و با خوش‌شانسی توانست از آرواره‌های‌آماده‌به‌کار یک گرگِ آذرخش جان به در ببرد.
صدا دوباره‌می‌دادند طنین‌انداز شد: «غلت‌شعار بزن سمتِ راست.»
ذهنِ یائو له هنوز خالی بود، اما بدنش پیش از‌بی‌تفاوت آن واکنش نشان داده بود. صدایِ به‌هم‌خوردنِ آرواره‌های یک گرگ‌اگرچه به گوش رسید؛ او به مویی از دریده‌شدن گریخته بود.
صدا بی‌وقفه دستور می‌داد و دخترِ جوان مو به مو آن‌ها را‌زیر اجرا می‌کرد. گاهی اوقات اشتباهاتی از او سر می‌زد، اما در آن‌وجه لحظات تیغِ ماهی از غیب می‌رسید و او را از خطر می‌رهانید.
تنها زمانی که دیگر هیچ گرگِ‌اختلاف آذرخشی در اطرافش باقی نماند، یائو‌آماده‌به‌کار له متوجه شد که نجات یافته است.
در آن لحظه بود که فهمید‌بی‌تفاوت ناخودآگاه فرسنگ‌ها از دهکده دور شده‌داشت و اکنون در جنگلی دورافتاده قرار دارد.
شبحِ انسانی‌دیوانه‌وار در برابرش‌فریاد ظاهر شد.
چشمانش از تعجب گرد‌می‌دادند شد: «گو یوئه فانگ یوان،آنجا تو بودی که کمکم کردی؟»
فانگ یوان پوزخندی زد که نیتِ‌اختلاف شومش را برملا می‌کرد: «نه، من‌آماده‌به‌کار فقط دارم به خودم کمک می‌کنم.»