چپتر 89: ماری بیمار که دور پاها می‌پیچد
0هر پنج‌پیش نفر در‌داشت راهرو ایستاده بودند.
گو یوئه جیائو سان با مهربانی خندید و به فانگ یوان گفت: «برادر کوچک فانگ یوان، عملکردت‌پیش واقعاً همه‌مون رو تحت تأثیر قرار داد. انگار کار درستی کردیم که دعوتت کردیم به ما ملحق‌شکار بشی. تو تازه از آکادمی فارغ‌التحصیل شدی و شاید بعضی چیزا برات روشن نباشه. بذار برات توضیح بدم.»
«اول اینکه، مأموریت‌های خاندان؛ هر استاد گو باید‌خیلی حداقل ماهی یه دونه انجام بده. هر چی‌تکان بیشتر انجام بدی و بی‌نقص‌تر باشه، ارزیابیت بالاتر می‌ره.»
«دوم، مأموریت‌ها توسط تالار امور داخلی یا تالار امور‌گمراه خارجی پخش می‌شن، هر استاد گو فقط می‌تونه یه‌یخ‌زده مأموریت قبول کنه. وقتی قبول کردی، باید حتماً تمومش کنی.»
«سوم، تو شرایط خاص، یه استاد گو می‌تونه تصمیم بگیره مأموریت رو رها کنه، اما این کار باعث‌بعدی میشه ارزیابیش به شدت افت کنه. در ضمن، استادان گوی رتبه ۱ حق تسلیم شدن ندارن و فقط‌ادامه استادان گوی رتبه ۲ این حق رو دارن. ولی اونا هم فقط سالی یه مأموریت رو می‌تونن رها کنن.»
«چهارم، ارزیابی خاندان خیلی مهمه. به آینده‌ت‌آینده‌ت توی خاندان ربط داره، هر چی ارزیابیت‌گوش بالاتر باشه، آینده‌ت بزرگ‌تر و درخشان‌تر میشه.»
فانگ یوان سر تکان داد و گوش سپرد. این موارد را از‌ربط پیش در خاطر داشت. حق با گو یوئه جیائو سان بود و‌گمراه او را گمراه نکرده بود، اما بسیاری از نکات کلیدی ناگفته ماند.
جیائو سان به فانگ یوان گفت: «خیلی خب، مأموریت خاکِ پوسیدهٔ‌بسیاری یخ‌زده تازه تموم شد. برای کار بعدی، یه مأموریت شکار گوزن‌شکار وحشی قبول کردم. خطرش کمه، برای همین واسه تمرین تو مناسبه.»
فانگ یوان در دل‌داشت پوزخند زد، اما گفت:بسیاری «ممنون از توجهتون، سرگروه.»
گو یوئه کونگ جینگ بی‌درنگ در ادامه گفت: «برادر کوچک فانگ یوان، واقعاً‌تکان باید درست و حسابی از سرگروه تشکر کنی. با اینکه مأموریت‌های ساده راحت‌ناگفته انجام می‌شن، اما پاداش کمی دارن. کارای سرگروه فقط برای مراقبت از توئه.»
آن دو استاد گوی زن نیز به حرف آمدند: «آره، آره،توی برادر کوچک فانگ یوان، دو صد گفته چون نیم کردار نیست.داشت چرا برای تشکر از سرگروه، اونو به یه ناهار مهمون نمی‌کنی؟»
«برادر کوچک فانگ یوان، تو تازه از‌داشت آکادمی اومدی بیرون، جامعه پیچیده‌ست. روابط انسانی خیلی‌ماند مهمه. اگه چیزی نمی‌دونی، موقع ناهار ازمون بپرس.»
گو یوئه جیائو سان خندید و عمداً دستش‌بسیاری را تکان داد: «توی منگنه نذارینش، اون تازه از‌برای آکادمی اومده، حتماً دستش از نظر سنگای ازلی خالیه.»
یکی از زنان استاد گو عمداً گفت: «چطور ممکنه! تازه، فقط اول شدن تو امتحان آخر‌موارد سال، صد تا سنگ ازلی به عنوان پاداش براش داشته، مگه نه؟» و سپس چهره‌ای حسرت‌بار به‌بعدی خود گرفت: «واقعاً بهت حسودیم میشه، صد تا سنگ ازلی حتی برای ما هم پول خیلی زیادیه.»
گو یوئه کونگ جینگ طوری که انگار بسیار خوشحال است، از ته‌ربط دل خندید و گفت: «سرگروه، در مورد برادر کوچکمون فانگ یوان اشتباه‌گمراه می‌کنی. چطور ممکنه این‌قدر خسیس باشه. مگه نه، برادر کوچک فانگ یوان؟»
استاد گوی زن دیگر طوری که انگار رابطهٔ نزدیکی با او دارد، به فانگ یوان نزدیک‌تر شد و گفت: «برادر کوچک‌بعدی فانگ یوان، یه نصیحت. می‌تونی به ما پاچه‌خواری نکنی، اما واسه سرگروه مجبوری این کارو بکنی. می‌دونی که، یه بخش از ارزیابی‌ساده گروهمون رو سرگروه می‌نویسه. اگه بگه کارت عالی بوده، یعنی عالی بوده. اگه بگه بد کار کردی، یعنی واقعاً بد کار کردی.»
کونگ جینگ بی‌درنگ در ادامه گفت: «درسته، درسته. ارزیابی برای ما استادای گو‌خاکِ خیلی مهمه، حداقل به یه ارزیابی عالی نیاز داریم تا بالادستی‌ها متوجهمون بشن.واسه تو آینده وقتی دستاوردای کافی داشته باشیم، می‌تونیم چند سال کمتر کار کنیم!»
در تمام این مدت، گو‌خیلی یوئه جیائو سان لبخند بر‌داره لب داشت و تماشا می‌کرد.
سرانجام با چهره‌ای مهربان دستش را تکان داد و با خنده گفت: «آه، چرت‌وپرت نگین.درخشان‌تر من همیشه موقع نوشتن ارزیابیم بی‌طرفم و به این راحتی با رشوه‌های شما خام نمی‌شم. اما‌خاکِ نگران نباش فانگ یوان، تو تازه‌واردی، پس حالا که تو گروه مایی، حواسم به ارزیابیت هست.»
اگر نوجوانی عادی بود، فریب این چند نفر را‌گمراه می‌خورد و در دل عمیقاً تحت تأثیر قرار می‌گرفت.یخ‌زده آن‌ها داشتند از ناآگاهی و سادگی یک تازه‌وارد سوءاستفاده می‌کردند.
اما مردمک چشمان‌خاطر فانگ یوان همچون‌گمراه دریا آرام بود.
دخالت سرگروه در ارزیابی اعضا، حقیقت داشت. این‌توی سازوکار خاندان بود که به سرگروه اختیار می‌داد‌موارد تا بتواند هر گروه کوچک را مدیریت کند.
اما آن‌قدرها هم‌سالی که این افراد‌چهارم می‌گفتند، جدی نبود.
در ارزیابی خاندان، نظر سرگروه تنها بخش‌داشت بسیار کوچکی را تشکیل می‌داد و بیشترِ آن‌ماند همچنان بر عهدهٔ تالار امور داخلی خاندان بود.
یا بهتر است بگوییم،داشت حتی اگر سرگروه تأثیر بزرگی‌نکات بر آن داشت، که چه؟
فانگ یوان‌کنن پشیزی برای ارزیابی‌خیلی اهمیت قائل نبود.
او از پیش تصمیمش را گرفته بود — تزکیه‌اش را به سرعت بالا ببرد، به رتبه‌تکان ۳ برسد و سپس این مکان را ترک کند. او هرگز به این فکر نکرده بود‌پوسیدهٔ که بیش از صد سال در این خاندان بماند تا جان بکند و عمرش را تباه سازد.
برای این روستاییانِ نادان و حقیر،خاطر ارزیابی مهم‌ترین چیز بود. اما برای فانگ‌کلیدی یوان، از فضلهٔ سگ هم بی‌ارزش‌تر بود!
از این رو، لحن‌داشت نسبتاً تهدیدآمیزشان هیچ تأثیری‌بسیاری روی فانگ یوان نداشت.
فانگ یوان پس از مدتی‌خیلی سکوت گفت: «فهمیدم چی می‌گید.داره من کار دارم، پس می‌رم.»
هان؟
بی‌درنگ، هر چهار‌سپرد استاد گو چهره‌ای‌خاطر بهت‌زده به خود گرفتند.
استاد گویِ زنی در حالی که چشمانش گرد شده‌نکات بود خیره ماند و در دل فریاد زد: «این‌بعدی دیگه چه معنی‌ای میده؟ مگه نشنید الان چی گفتیم؟»
در این لحظه، گو یوئه کونگ جینگ‌آینده‌ت واقعاً می‌خواست یقهٔ فانگ یوان را بگیرد‌گوش و بپرسد: «واقعاً می‌فهمی چی بهت می‌گیم؟»
گوشهٔ لب جیائو سان پرید.
بی‌تفاوتی فانگ یوان باعث شد نمایشِ خودساخته‌شان شبیه‌بود به یک شوخی به نظر برسد. این کار،خاکِ نقشه‌ای را که چیده بودند به مضحکه‌ای تبدیل کرد.
با دیدن فانگ یوان‌داشت که چرخید و دور شد،نکات خشم در دلش زبانه کشید.
جیائو سان خشمش را مهار کرد و لبخندی بر لب نشاند، سریع به او رسید و راهش‌پیش را سد کرد: «بی‌خیال فانگ یوان، این‌قدر زود نرو، به چرت‌وپرت‌های اینا گوش نده. می‌خوای خونه اجاره‌شکار کنی، مگه نه؟ بذار ما هم باهات بیایم. من یه سری آشنا دارم، با وضعیت اجاره‌ها بیشتر آشنام.»
فانگ یوان ابرویی بالا انداخت و با‌ارزیابی آرامش پرسید: «آره می‌خوام خونه اجاره کنم،بزرگ‌تر دیگه نمی‌تونم تو خوابگاه بمونم، نظری داری؟»
جیائو سان لبخندی زد و همان‌طور که‌داشت راه می‌افتاد گفت: «چند تا خونه می‌شناسم‌ناگفته که خیلی ارزونن و جاشون هم خوبه.»
...
«خونهٔ من،کنن ماهی پونزده سنگ‌خیلی ازلی، یه کلام.»
«پوف، اجارهٔ خونهٔ من‌می‌تونن با هشت تا سنگ‌خیلی ازلی؟ تو خواب ببینی.»
«باید ودیعه بدی، ۲۵موارد درصد ودیعه. بقیه هم‌بود همین کار رو می‌کنن.»
«خونهٔ من فنگ‌شویی خوبی داره و شبا آرومه. مهم‌تر‌نکات از اون، روبه‌روی عمارت رئیس خاندانه، خودت می‌دونی جاش‌بعدی چقدر خوبه. واقعاً مفته، فقط ماهی بیست‌وپنج سنگ ازلی.»
تا فرارسیدن شب،چهارم فانگ یوان خانه‌ای‌مهمه برای ماندن پیدا نکرد.
«برادر فانگ یوان،سالی خیلی خسیسی. دهکده همین‌قده‌ارزیابی دیگه، قیمت‌ها همه همین‌طوریه.»
«به نظر من، باید همون خونهٔ نزدیک عمارت رئیس خاندان رو بگیری، طبقه‌کلیدی دومش خیلی جاداره و منظره‌ش هم قشنگه. برادر فانگ یوان، این‌قدر صرفه‌جویی نکن،خطرش فقط بیست‌وپنج تا سنگ ازلیه. پاداشی که گرفتی برای چهار ماه موندنت کافیه.»
آن دو استاد گوی‌داشت زن با سوءنیت به‌بسیاری اصرار کردن ادامه دادند.
فانگ یوان سرش را‌ارزیابی تکان داد: «من سنگ ازلی‌ربط زیادی ندارم، نمی‌تونم ولخرجی کنم.»
چشمان گو یوئه کونگ جینگ با‌چهارم برقی سرد درخشید و پیشنهاد داد:ربط «پس یه زیرزمین اجاره کن، ارزون‌تره.»
فانگ یوان در دل‌موارد پوزخند زد: این کونگ‌بود جینگ عجب ذات خرابی داره!
دهکده به خودی خود بارندگی بالایی داشت و اکنون که زمستان بود،ماند زیرزمین‌ها جریان هوای ضعیفی داشتند و مستأجران به راحتی سرما می‌خوردند. حتی‌کمه اگر بیماری هم در کار نبود، در درازمدت مشکلاتی به بار می‌آورد.
با دیدن سکوت فانگ یوان، جیائو سان گفت:توی «راستش طبقه اول اون سالن بزرگه هم خوبه. هم‌خونه‌پیش شدن با بقیه باعث میشه اجاره هم کمتر بشه.»
فانگ یوان سرش را تکان‌کنن داد: «می‌خوام تنها بمونم، دوست‌آینده‌ت ندارم با بقیه زندگی کنم.»
گو یوئه کونگ جینگ پوزخندی زد و با نارضایتی گفت: «این رو‌نکات نمی‌خوای، اون رو نمی‌خوای. قصد ندارم سرزنشت کنم برادر فانگ یوان، اما‌وحشی خیلی سخت‌گیری و توقعت بالاست. با این استانداردهای بالا، اصلاً واقع‌بینانه نیست.»
فانگ یوان گوش داد و در حالی که در دل‌کلیدی سردانه می‌خندید، با خود اندیشید: «حتی اگه شرایطم رو هم‌گوزن داشته باشن، هیچ خونه‌ای رو که شما پیشنهاد بدید قبول نمی‌کنم.»
همراهی کردن او با آن‌ها تنها‌مهمه برای احتیاط بود تا بفهمد آیا‌درخشان‌تر تله‌ای در کار است یا نه.
درست زمانی که فانگ‌می‌تونن یوان قصد رفتن داشت،خیلی مادر شن پدیدار شد.
او با اصرار گفت: «ارباب جوان فانگ یوان، بالاخره پیداتون کردم. دیگه نمی‌شه تو آکادمی موند و‌پوسیدهٔ ارباب پیر و همسرشون هم از قبل ضیافتی تدارک دیدن و شخصاً از من خواستن تا شما‌توجهتون رو به خونه دعوت کنم. موندن تو خونه خیلی بهتره، نیازی نیست بیرون دنبال اجارهٔ خونه بگردید.»
بالاخره پیداشون شد...
فانگ یوان در دل خنده‌ای سرد سر داد؛ این مادر شن واقعاً‌درخشان‌تر زمان خوبی را پیدا کرده بود. اینکه یک‌باره او را در اینجا‌نکات پیدا کرده بود، نشان می‌داد حتماً کسی به او خبر داده است!
همان‌طور که انتظار داشت،می‌تونن طراحان اصلی این نقشه،خیلی عمو و زن‌عمویش بودند!
و جیائو سان زنجیری‌موارد بود که عمو و زن‌عمویش‌گمراه برای بستن او ساخته بودند.
سکوت فانگ یوان‌خاطر شبیه به تردید‌گمراه به نظر می‌رسید.
گو یوئه جیائو سان در زمانی مناسب، در حالی که با درخششی شوم در چشمانش‌سپرد به فانگ یوان نگاه می‌کرد، با لحنی «دلسوزانه» گفت: «فانگ یوان، چرا تو خونهٔ عمو‌یخ‌زده و زن‌عموت نمی‌مونی؟ چرا زندگی رو سخت می‌کنی؟ اجاره کردن خونه کلی سنگ ازلی خرج برمی‌داره.»