چپتر 1233: گردهمایی جاودانه‌های قاره مرکزی
0قاره مرکزی.
در یکی از دهکده‌ها.
غرمب!
غرش‌های مهیبی کوهستان را می‌لرزاند.
حجم بی‌پایانی از سنگ‌کسی و خاک، همچون بهمنی‌آسمان عظیم از کوهستان سرازیر می‌شد.
«فرار کنین!مادرانشان جونتون رو بردارین‌دست و در برین!»
«کارم تمومه... دارم می‌میرم...»
«بابا کجایی؟ منو جا نذار!»
با پدیدار شدن این‌کسی فاجعه، دهکدهٔ آرام غرق‌آسمان در آشوب و وحشت گشت.
مردمان بی‌شماری دیوانه‌وار به هر سو می‌دویدند، عده‌ای از‌کسی سر ناامیدی بر زمین افتاده بودند، کودکان در آغوش‌ردای مادرانشان می‌گریستند و بسیاری دست از تقلا کشیده بودند.
بی‌آنکه کسی متوجه‌تقلا شود، پیکری در‌کسی آسمان شناور بود.
او جاودانه‌ای رتبه ۷ بود.
ردای ابریشمین و آبی‌رنگی بر تن داشت و‌آسمان گیسوان بلندش تا روی شانه‌ها می‌رسید. اندامی تنومند‌داشت نداشت، بلکه ظاهری ظریف و شکننده به چشم می‌خورد.
در آن لحظه، همان‌طور که به‌تقلا سیلابِ گِل‌ولای می‌نگریست، اخم کرد و زیر‌آسمان لب زمزمه کرد: «این سیلاب خیلی عجیبه.»
در حالت عادی، پیش از جاری‌کسی شدن چنین سیلابی باید باران سیل‌آسایی‌بود می‌بارید، اما اکنون هوا کاملاً آفتابی بود.
حقیقت آن بود که محیطِ ده‌ها هزار لی از اطراف، مخفیانه توسط‌تغییر این جاودانهٔ رتبه ۷ دستخوش تغییر شده بود؛ او می‌توانست با تنظیم دقیق‌تَرَق میزان باران و آفتاب، برداشت محصولی فراوان را در هر سال تضمین کند.
تَرَق!
صخره‌های کوهستان ناگهان از هم‌دست شکافتند و لاکِ برنجیِ غول‌پیکری‌متوجه از زیر آن‌ها نمایان شد.
جاودانهٔ رتبه ۷ با ردای‌بی‌آنکه آبی‌اش در آسمان شناور بود‌آسمان و به این صحنهٔ خیره‌کننده می‌نگریست.
اخمی جزئی بر چهره نشاند‌ده‌ها که خیلی زود از هم‌جاودانهٔ باز شد: «اوه. پس خرچنگ مردابه.»
خرچنگ مرداب یک هیولای برهوت بود. بدنش با‌آسمان لاکی سخت پوشیده شده و چشمانش در مسیر تکامل‌گیسوان از بین رفته بود؛ دیگر هیچ نقطهٔ ضعفی نداشت.
این موجود، پادشاه‌می‌گریستند مرداب در میان هیولاهای‌کشیده برهوت به شمار می‌رفت.
ده جفت چنگالِ آن به شکلی باورنکردنی محکم بود؛ جفتِ اولِ انبرها حتی از ستون‌های فولادی نیز هولناک‌تر‌داشت می‌نمود، انبرهایی که می‌توانست صخره‌های کوهستان را در هم بشکند یا اژدهای سیلابی را به دو نیم کند!گِل‌ولای هجده چنگالِ دیگرش با وجود آنکه از جفتِ اول باریک‌تر بودند، اما همچنان قطری بیش از درختانِ صدساله داشتند.
با دیدنِ این خرچنگ‌محیطِ مرداب، برقی از رضایت در‌توسط چشمانِ جاودانهٔ رتبه ۷ درخشید.
او جاودانه‌ای از مسیر آب بود و این خرچنگ مرداب، نشان‌های دائوی‌رتبه مسیر خاک و مسیر آب را توأمان در خود داشت. از پای‌نداشت درآوردنِ این موجود، مواد جاودانِ پرکاربردی را نصیبِ این جاودانهٔ رتبه ۷ می‌کرد.
«اما این خرچنگ مرداب فقط یه هیولای برهوته. اگه خوب پرورشش بدم، ممکنه به هیولای برهوت باستانیِ خرچنگ مردابِ گِل‌آلود تبدیل بشه‌گیسوان و بالاتر از اون، خرچنگ مردابِ لاک‌گِلی قرار داره. خرچنگِ لاک‌گِلی یه هیولای برهوت ازلیه، پس بهتره خیال‌پردازی رو کنار بذارم. سرزمین متبرکِ‌سیلاب روزنهٔ جاودانِ من گنجایش پرورش یه هیولای برهوت ازلی رو نداره، ولی می‌تونم برای به دست آوردنِ یه خرچنگ مردابِ گِل‌آلود تلاش کنم.»
با این اندیشه،تقلا جاودانهٔ رتبه ۷کسی دست به حمله زد.
دستش را‌آفتابی از آستین‌های گشادِ‌ده‌ها ردایش بیرون کشید.
پوستی رنگ‌پریده‌کشیده و انگشتانی کشیده‌متوجه و ظریف داشت.
ده انگشتش با ظرافتی خاص‌دست به حرکت درآمدند و در‌متوجه هاله‌ای از نورهای رنگارنگ پوشیده شدند.
این روشِ ویژهٔ‌تقلا او برای هدایتِ‌کسی کرم‌های گو بود!
دیری نپایید که هالهٔ کرم‌های گویِ بی‌شماری از بدنش برخاست؛ در میان آن‌ها‌شده هم گوی فانی به چشم می‌خورد و هم گوی جاودان. هاله‌های گوناگون در‌صخره‌های هم تنیده شدند و فضایی پیچیده و سنگین را در سراسر محیط پراکندند.
خرچنگ مردابِ درون کوهستان چشمی نداشت، اما‌پیکری با تکیه بر غریزهٔ وحشیِ خود، خطرِ‌ابریشمین معلق در فضا را به وضوح احساس کرد.
خرچنگ مرداب شروع‌می‌گریستند به عقب‌نشینی به‌تقلا درون کوهستان کرد.
نیمی از لاکِ برنجی‌کشیده و غول‌پیکرش از پیش در‌پیکری دلِ کوه فرو رفته بود.
اما در همین لحظه، آماده‌سازیِ جاودانهٔ‌هزار رتبه ۷ به پایان رسید و‌تغییر حرکت کشندهٔ جاودانِ او آزاد گشت!
غرمب...
امواجِ آبی‌رنگی همچون امواجِ خروشانِ‌دست دریا از ناکجا پدیدار شدند و‌شود بر سر خرچنگ مرداب فرود آمدند.
خرچنگ مرداب بسیار غول‌پیکر بود‌بی‌آنکه و نمی‌توانست جاخالی دهد، از این‌شناور رو در میان امواج گرفتار شد.
با وجودِ تلاطمِ شدیدِ امواج، خرچنگ‌هزار مرداب از جای خود تکان نخورد؛تغییر وزنِ بدنش بیش از حد سنگین بود.
لبخندی از سرِ اطمینان و پیروزی بر لبانِ جاودانهٔ رتبه ۷جاودانه‌ای نقش بست. ده انگشتش چنان با سرعت به حرکت درآمدند که تنها‌تنومند سایه‌ای محو از آن‌ها به چشم می‌خورد؛ منظره‌ای خیره‌کننده پدید آمده بود.
حرکت کشندهٔ‌مادرانشان جاودانِ او‌بسیاری چیزی پیش‌پاافتاده نبود.
همان‌طور که جوهر جاودانِ گیلاس سرخِ او پی‌درپی مصرف‌پیکری می‌شد، امواجِ آبیِ روشن به آبیِ تیره گراییدند؛ تلاطمِ‌داشت آب شدت گرفت و قدرتش سه برابرِ پیش گشت.
با هدایتِ ماهرانهٔ جاودانهٔ‌محیطِ رتبه ۷، گردابی ژرف‌مخفیانه در میان آب‌ها شکل گرفت.
خرچنگ مرداب که در مرکزِ این گرداب‌پیکری قرار داشت، توانِ مقاومت را از دست‌ابریشمین داد و در جریانِ چرخشیِ آن اسیر شد.
ویژژژ!
بدنِ سنگینِ خرچنگ مرداب با سرعتی سرسام‌آور‌متوجه در میان گرداب به چرخش درآمد؛ همچون‌رتبه تکه‌ای جلبکِ دریایی، کاملاً بی‌اختیار شده بود.
جاودانهٔ رتبه ۷ دستانش را به حالتِ چنگ زدن‌توسط درآورد. با محو شدنِ سایهٔ بی‌شمارِ انگشتانش در آسمان،آفتاب امواج گسترش یافتند و به سونامیِ سهمگینی بدل گشتند.
گرومب!
با صدایی مهیب، موجِ‌بسیاری غول‌پیکری از آب بر‌بی‌آنکه پشتِ خرچنگ مرداب کوبیده شد.
لاکِ خرچنگ مرداب بسیار سخت بود،کسی اما در پیِ برخوردِ این سونامی، فرورفتگیِ‌جاودانه‌ای عظیمی بر روی لاکِ صیقلی‌اش پدیدار گشت.
خرچنگ مرداب دیگر‌حقیقت تکان نخورد؛ در دم‌اطراف از هوش رفته بود.
جاودانهٔ رتبه ۷ از ته دل خندید.پیکری انگشتانِ دستِ راستش را از هم گشود‌ابریشمین و سپس انگشتِ اشاره‌اش را بالا آورد.
فواره‌ای از آب، همچون چشمه‌ای جوشان از میان‌بی‌آنکه امواج به بالا فوران کرد و پیکرِ خرچنگ‌جاودانه‌ای مرداب را به سوی جاودانهٔ رتبه ۷ کشاند.
جاودانه، ورودیِ روزنهٔ جاودانِ خود‌بی‌آنکه را گشود و خرچنگ مرداب‌آسمان را درونِ آن جای داد.
«جاودانه! اون یه جاودانه‌ست!!»
«سپاسگزاریم سرورِ جاودانه،بی‌آنکه شما تمام دهکدهٔ‌شود ما رو نجات دادید.»
«این جاودانه حتی‌می‌گریستند هیولای خرچنگ توی کوه‌کشیده رو هم شکست داد!»
چنین نبرد شگرفی،تقلا فانی‌های دهکده را در‌متوجه بهتی عمیق فرو برد.
تنها پس از پایان یافتن نبرد،هزار به خود آمدند و با فریادهای‌تغییر شادمانی، در برابرش به خاک افتادند.
جاودانهٔ رتبه هفتِ آبی‌پوش، ورودیِ روزنهٔ‌شود جاودانش را بست و همان‌طور که‌رتبه به مردمِ پایین می‌نگریست، لبخندِ ملایمی زد.
در واقع، هنگام نبرد با خرچنگ مرداب، او‌بی‌آنکه بخشی از تمرکزش را بر کنترل امواج گذاشته بود‌رتبه تا تمام سنگ‌های فروریخته و گل‌ولای را کنار بزند.
در این هنگام، صدایی از میان ابرها به‌شود گوش رسید: «از مو لینگ لان، جاودانهٔ نامدارِ مسیر‌آبی‌رنگی آب در قاره مرکزی، جز این هم انتظار نمی‌رفت.»
جاودانهٔ رتبه هفتِ آبی‌پوش هر ده انگشتش را‌مخفیانه حرکت داد و تمام آبی را که منطقه‌دقیق را در خود غرق کرده بود، جمع‌آوری کرد.
سپس به سوی ابرها‌کسی پرواز کرد و به‌آسمان دیدارِ جاودانهٔ دیگری رفت.
این جاودانه نیز ردایی آبی بر تن داشت؛بی‌آنکه با چهره‌ای استخوانی، ابروهایی پرپشت و بینیِ کشیده،جاودانه‌ای هاله‌ای از حقانیتِ نفوذناپذیر از خود ساطع می‌کرد.
مو لینگ لان لبخندی زد‌بی‌آنکه و ادای احترام کرد: «پس‌آسمان ارشد شی گه از راه رسیده‌اند.»
شی گه در پاسخ گفت: «تازه رسیدم،اطراف فکرش رو نمی‌کردم که بتونم روشِ تو‌می‌توانست رو برای مهارِ خرچنگ مرداب از نزدیک ببینم.»
مو لینگ لان دستش را تکان داد و فروتنانه گفت: «روش‌های من‌رتبه در برابر شما ترفندهای ناچیزی بیش نیستن. اما ارشد شی گه، شنیدم شما‌بلکه هم از دربار آسمانی دستور گرفتید تا به نبردِ دشت‌های شمالی ملحق بشید؟»
شی گه سر تکان داد: «همین‌طوره.تقلا مو لینگ لان، اسمِ تو هم توی‌آسمان فهرسته، نظرت چیه با هم هم‌سفر بشیم؟»
چهرهٔ مو لینگ لان غرق‌بی‌آنکه در سپاس شد: «هم‌سفر شدن‌آسمان با ارشد مایهٔ افتخار منه.»
بدین ترتیب، آن‌حقیقت دو جاودانه در کنار‌اطراف یکدیگر به راه افتادند.
فانی‌ها همان‌جا ماندند و در‌متوجه حالی که با شگفتی آه‌بود می‌کشیدند، به آسمان چشم دوختند.
مو لینگ لان و شی گه‌تقلا در طول مسیر با هم گرمِ‌پیکری گفت‌وگو بودند و سکوتی میانشان حاکم نبود.
با وجود اینکه هر دو در رتبه هفت قرار داشتند، شی گه به واسطهٔ پشت سر گذاشتن دو مصیبت‌گیسوان کبیر، ارشدیتِ بالاتری داشت؛ در حالی که مو لینگ لان هنوز حتی با اولین مصیبت کبیر نیز روبه‌رو نشده‌اخم بود. از این رو، مو لینگ لان مدام راهنمایی می‌خواست و شی گه نیز نکاتی را به او می‌آموخت.
در میانهٔ راه، شی گه‌ده‌ها ناگهان ارتفاع کم کرد، در هوا‌دستخوش شناور ماند و به انتظار ایستاد.
مو لینگ لان دلیل‌کسی این کار را نفهمید، چرا‌شناور که آنجا محلِ تجمع نبود.
شی گه لبخندی زد: «عذر می‌خوام، من پسری به اسم ژنگ یی دارم که به‌تازگی مصیبت‌جاودانه‌ای عروجش رو پشت سر گذاشته و به یه جاودانه تبدیل شده. اما هنوز خامه و خیلی‌ظریف بچگانه رفتار می‌کنه. قصد دارم توی این سفرِ دشت‌های شمالی با خودم بیارمش تا کمی پخته بشه.»
مو لینگ لان که تازه متوجهِ ماجرا‌متوجه شده بود، به سمتی که شی گه خیره‌ردای شده بود نگاه کرد و گفت: «که این‌طور.»
در زیرِ‌آفتابی پوششِ ابرها، شهرِ‌ده‌ها کوچکی قرار داشت.
شهر پر از عمارت‌های گوناگون بود.شود در یکی از غذاخوری‌ها، نقالی داشت داستان‌های‌ردای عامیانه از دلاوری و حق‌طلبی روایت می‌کرد.
در میانِ مشتریان، جوانی با ابروهای پرپشت و چشمانی معصوم حضور داشت که لباسِ‌شناور دهقانان را بر تن کرده بود. او با شنیدنِ داستانِ قهرمان که ثروتمندان را می‌کشت‌نداشت و به فقرا یاری می‌رساند، با شادمانی دست زد و فریاد کشید: «ایول، خوب کُشتیش!»
فریادش آن‌قدر بلند‌تقلا بود که پرده‌ها‌کسی را به لرزه درآورد.
نقال جا خورد‌حقیقت و رشتهٔ کلام‌هزار از دستش دررفت.
مشتریانِ اطراف با‌بی‌آنکه نارضایتی غُر زدند:شود «چه خبرته داد می‌زنی؟»
«یهو عربده می‌کشی، زهره‌ترک شدیم.»
«واسه چی داد و بیداد‌بی‌آنکه می‌کنی؟ بشین ساکت قصه‌تو گوش‌آسمان بده، وگرنه می‌ندازیمت بیرون دهاتیِ کوچولو.»
پسرکِ جوان از خجالت سرخ شد، سرش‌اطراف را خاراند و با شرمساری به اطراف‌می‌توانست نگاه کرد: «ببخشید... از همگی معذرت می‌خوام.»
مشتریان با شنیدنِ عذرخواهیِ‌کسی مؤدبانهٔ او آرام‌تر شدند‌آسمان و دیگر پیگیرِ ماجرا نشدند.
پسرک به‌آرامی نشست، اما ناگهان حالتِ چهره‌اش دگرگون شد. او‌متوجه چنان از جا پرید که میز و صندلی‌های اطرافش به‌آبی‌رنگی کناری پرت شدند و هیاهویِ به‌مراتب بزرگ‌تری به پا کرد.
«باز چت شد بچه!»
«هوی بچه، تنت می‌خاره؟!»
مشتریان خشمگین شده بودند، اما در همان لحظه، بدنِ مردِ جوان‌جاودانه‌ای غرق در نور شد و همچون تیری از ساختمان بیرون جهید؛اندامی او پنجره را در هم شکست و به سوی آسمان پرواز کرد.
غذاخوری غرق در آشوب‌بسیاری شد و مردمِ وحشت‌زده‌بی‌آنکه با دستپاچگی فریاد می‌کشیدند.
پسرکِ جوان در برابر شی گه و‌متوجه مو لینگ لان حاضر شد، مشت‌هایش را به‌ردای هم گره زد و مؤدبانه ادای احترام کرد.
او پسرِ شی‌حقیقت گه، یعنی شی‌هزار ژنگ یی بود.
آن سه جاودانه به‌کسی سفرشان ادامه دادند و چند‌شناور روز بعد، به رشته‌کوهی رسیدند.
خانهٔ گوی‌مادرانشان جاودانی در آنجا‌دست مستقر شده بود.
عمارتی کوچک و ظریف بود که قفس‌های‌متوجه پرندهٔ بی‌شماری از آن آویزان شده و صدای‌ردای آوازِ پرندگان پیوسته از آن به گوش می‌رسید.
این یکی از خانه‌های‌محیطِ گوی جاودانِ فرقهٔ نیلوفر‌مخفیانه آسمانی، یعنی «عمارت قناری» بود.
شی گه با دیدنِ آن به نشانهٔ تأیید سر تکان داد: «خیلی وقته شنیدم قراره خانه‌های گوی‌گیسوان جاودان برای حمله به دشت‌های شمالی اعزام بشن. کی فکرش رو می‌کرد عمارت قناریِ فرقهٔ نیلوفر آسمانی‌گِل‌ولای رو بفرستن. این عمارت توی شکارِ جانورانِ پرنده تخصص داره و سرعت حرکتش هم بالاست؛ انتخابِ بسیار خوبیه.»
مو لینگ لان افزود: «فرقهٔ نیلوفر آسمانی توسط والامقامِ جاودانِ نیلوفر آغازین‌پیکری پایه‌گذاری شده و بیشترین تعدادِ خانه‌های گوی جاودان رو در اختیار داره.روی کاملاً منطقیه که بتونن یه خانهٔ گوی جاودان رو به این مأموریت بفرستن.»
شی ژنگ یی با گیجی پرسید: «فرقهٔ نیلوفر آسمانی‌پیکری که فقط عمارت قناری، کاخ یوئه یانگ و برکهٔ آسمانی‌گیسوان رو داره، مگه خانهٔ گوی جاودانِ چهارمی هم در کاره؟»
مو لینگ لان لبخندی زد: «ییِ کوچک، شاید خبر نداشته‌جاودانهٔ باشی، اما فرقهٔ نیلوفر آسمانی به‌تازگی چهارمین خانهٔ گوی جاودانش‌محصولی رو هم ساخته، منتها این موضوع رو مخفی نگه داشته بودن.»
شی ژنگ یی با شنیدنِ این حرف با خود اندیشید: «ارشد مو لینگ لان از درهٔ‌داشت پروانهٔ جانه؛ فرقه‌ای که توی مسیر اطلاعات بیشترین تبحر رو داره. پس عجیب نیست که از چنین‌سیلابِ رازهایی باخبر باشه. اما اینکه فرقهٔ نیلوفر آسمانی الان چهار تا خانهٔ گوی جاودان داره... واقعاً حیرت‌انگیزه.»