چپتر 227: پرندهٔ بی‌پا، بال‌هایت را بگشا و پرواز کن!
0تاختن!
به نظر می‌رسید تونل مخفی‌بدل تا ابد ادامه دارد. اما هر‌بدنش سفر طولانی‌ای سرانجام به پایان می‌رسید.
پس از اولین سوسوی‌تیغه‌ای نور، میدان دید فانگ‌حرکتش و بای رفته‌رفته گسترده شد.
بای نینگ‌ماه بینگ فریاد‌صدایی زد: «خروجی!»
فانگ یوان سخنی نگفت، اما افکار در ذهنش‌بی‌درنگ می‌خروشید: «طبق اطلاعات زندگی قبلی‌ام، این تونل مخفی‌گشت باید به صخره‌ای در کوه بای گو ختم شود.»
او باید از آن دو خواهر و برادرِ مرده، بای شنگ و بای هوا، سپاسگزار‌درآمد می‌بود. اطلاعات آن‌ها فانگ یوان را به اینجا کشانده بود. و به لطف فداکاری آن‌ها،حرکتش فانگ یوان موفق شده بود گویِ پرطرفدارِ اتحاد گوشت و استخوان را به دست آورد.
ناگهان، صدای قدم‌هایی‌واضح از پشت سر‌بزرگِ به گوش رسید.
«بالاخره بهشون رسیدیم!»
«اون دو‌پرواز تا حروم‌زاده‌برخورد رو پیدا کردیم!»
«کجا فرار می‌کنید!»
استادان گوی خاندان بای با‌پرواز ابهت به جلو هجوم آوردند، در‌بی‌درنگ حالی که از قصد کشتار می‌جوشیدند.
رئیس خاندان بای جلوی همه بود و بزرگان‌بزرگِ پشت سرش حرکت می‌کردند. تونل باریک، گروه خاندان‌منفجر بای را به صفی طولانی بدل ساخته بود.
گوی یورش.
ناگهان، یکی از بزرگان خاندان شتاب‌ساخته گرفت و بدنش همچون گلولهٔ توپ به‌گلولهٔ حرکت درآمد و به فانگ یوان رسید.
فانگ یوان‌صدایی فریاد زد:تیغه‌ای «بای نینگ بینگ!»
بای نینگ بینگ دندان‌صدایی قروچه کرد و دستش را‌برخورد به پشت سر تاب داد.
گوی ماه خونین.
با صدایی واضح، تیغه‌ای خونین به‌ساخته پرواز درآمد، به بزرگِ خاندان برخورد‌همچون کرد و حرکتش را کند ساخت.
اما بی‌درنگ، انواع نورها در تونل‌بزرگِ منفجر شد و حملات پرشماری به‌انواع سوی فانگ و بای سرازیر گشت.
فانگ یوان گوی سایبان را دوباره‌تیغه‌ای به او قرض داد و فریاد‌ساخت زد: «بای نینگ بینگ، اینو بگیر!»
بای نینگ بینگ گوی سایبان، گوی خارهای میخ آهنین‌انواع و همچنین دفاع عضلات یخی را فعال کرد؛ هر‌دوباره سه با هم تا در برابر حملات مقاومت کنند.
فانگ یوان با صدای بلند فریاد‌ساخته زد: «خاندان بای، نمی‌خواید جای اون‌همچون دو تا ارباب جوان‌تون رو بدونید؟»
وقتی استادان گوی خاندان بای به یاد آوردند‌حرکتش که بای شنگ و بای هوا در چنگ‌پرشماری فانگ و بای هستند، حملاتشان را متوقف کردند.
«بنالید، با‌ماه ارباب‌های جوانِ خاندانمون‌واضح چه غلطی کردید!»
«اگه مو از‌بزرگِ سرشون کم بشه،کند بهای سنگینی می‌دید!»
رئیس خاندان بای از کوره دررفت، انگشتش‌یورش را به جلو نشانه رفت و نور سردی‌درآمد شلیک شد. او غرید: «بچه‌هام رو پس بدید!»
گوی ماهی یخبندان!
این گو تنها به اندازهٔ یک دارت بود و ظاهری شبیه‌کند به ماهی داشت. همان‌طور که به جلو شلیک می‌شد، کمانی در‌سایبان هوا رسم کرد و به سمت فانگ و بای فرود آمد.
فانگ یوان خروشی تحقیرآمیز سر داد،کند جاخالی نداد و صرفاً گذاشت گوی‌حملات ماهی یخبندان به او برخورد کند.
ناگهان هوای سردی بدنش‌طولانی را در بر گرفت و‌شتاب سرعتش به شدت افت کرد.
گوی فلس‌های مخفی.
با یک اراده، امواجی در‌واضح اطراف بدنش به نوسان درآمد‌حرکتش و او را نامرئی ساخت.
یکی از بزرگان خاندان ناگهان دست‌کند راستش را دراز کرد، به سمت فانگ‌پرشماری یوان چنگ انداخت و غرید: «کور خوندی!»
ویژژژ.
با صدایی خفیف، گوی فلس‌های مخفی که‌برخورد در روزنهٔ فانگ یوان پنهان شده بود،منفجر ناگهان تکه‌تکه شد و از بین رفت.
دل فانگ یوان هری‌صدایی ریخت و بی‌درنگ علف‌بزرگِ جهنده را فعال کرد.
حس کرختی در پاهایش پیچید؛حرکتش علف‌های سبزی که شبیه فنر‌نورها بودند، از گوشت و پوستش روییدند.
فانگ یوان از خاصیت ارتجاعی علف‌های‌ساخته سبز بهره برد و به جلو‌همچون جهید؛ سرعتش به طرز چشمگیری افزایش یافت.
او این جملهٔ عجیب‌تیغه‌ای را به جا گذاشت: «من‌کند اول می‌رم، یادت نره بپری!»
بای نینگ بینگ که گیج شده‌تیغه‌ای بود، پرسید: «چی؟» اما سپس صدای‌ساخت وزش باد را از پشت سرش شنید.
وقتی برگشت تا‌بزرگِ نگاه کند، قلبش‌کند به تپش افتاد.
رئیس خاندان بای بود؛ چشمانش به رنگ خون درآمده بود‌گرفت و همچون ماده‌شیری آشفته به نظر می‌رسید. هالهٔ خشمگین او‌تاب حتی قلب بای نینگ بینگ را هم به لرزه درآورد.
هر چه بود،واضح او یک استاد‌بزرگِ گوی رتبه ۴ بود.
بنگ!
رئیس خاندان بای مستقیماً مشت زد؛کند نیروی عظیم آن بی‌درنگ زره سفیدِ‌حملات گوی سایبان را در هم شکست.
بای نینگ بینگ در حالی که‌ساخته هزارپای طلایی ارّه‌ای را احضار می‌کرد،همچون دهانی پر از خون بالا آورد.
هزارپای طلایی ارّه‌ای به نوری‌پرواز طلایی بدل گشت و به‌ساخت دور رئیس خاندان بای حلقه زد.
با استفاده از این فرصت،واضح بای نینگ بینگ با تمام‌حرکتش قوا دوید و به خروجی رسید.
آنجا یک صخره بود!
در این لحظه، بای نینگ بینگ‌ساخته ناگهان منظور فانگ یوان را فهمید —گلولهٔ او می‌خواست که از صخره پایین بپرد!
هزارپای طلایی ارّه‌ای با نیروی خالص‌بزرگِ تکه‌تکه شده بود. رئیس خاندان بای از‌نورها پشت سر فریاد زد: «نمی‌تونی فرار کنی!»
بای نینگ‌ماه بینگ در‌صدایی کشمکش درونی بود.
در این ارتفاع، اگر پایین‌حرکتش می‌پرید مرگش حتمی بود. اما‌نورها در این شرایط، چارهٔ دیگری نداشت.
دندان قروچه‌ای کرد و پرید.
«واقعاً پرید!»
«کارش تمومه!»
برخی از استادان گوی خاندان بای‌کند که پیش از لبهٔ صخره توقف‌حملات کرده بودند، با تعجب فریاد زدند.
رئیس خاندان بای به پایین نگاه کرد و بای نینگ بینگ را دید‌گلولهٔ که به سرعت در حال سقوط است. رگ‌های روی پیشانی‌اش بیرون زد و‌تیغه‌ای غرید: «اگه زنده‌ن خودشون رو می‌خوام، اگه مرده‌ن جنازه‌شون رو. قطعاً گیرشون می‌ندازم!»
همان‌طور که به سقوط‌تیغه‌ای ادامه می‌داد، باد در گوش‌های‌کند بای نینگ بینگ زوزه می‌کشید.
هرگز فکر نمی‌کرد روزی‌صدایی فرا برسد که مجبور شود‌برخورد از صخره‌ای به پایین بپرد.
با نزدیک شدن مرگ، قلب بای‌کند نینگ بینگ در تلاطم بود: «قراره این‌طوری‌پرشماری بمیرم؟ با اینکه هیجان‌انگیزه، اما راضی نیستم...»
«من گوی یانگ رو به دست نیاوردم، چه فاجعه‌ایه که به عنوان‌همچون یه زن بمیرم. اما وقتی به زمین برسم، قطعاً به توده‌ای از گوشتِ‌واضح له‌شده تبدیل می‌شم و به هر حال هیچ‌کس نمی‌تونه جنسیستم رو تشخیص بده.»
بای نینگ بینگ مطمئن نبود چرا‌بزرگِ درست پیش از مرگ چنین فکر‌انواع عجیبی به ذهنش خطور کرده است.
در این هنگام، تلاطم‌صدایی هوای اطرافش شدت گرفت و‌برخورد صدایی شنید: «بای نینگ بینگ!»
بای نینگ بینگ برگشت؛برخورد چطور ممکن بود کسی‌بی‌درنگ جز فانگ یوان باشد؟
در این لحظه، فانگ یوان نیز‌ساخته در حال نزول بود، اما پاهایش را‌گلولهٔ روی پرنده‌ای از استخوان سفید گذاشته بود.
پرندهٔ بی‌پا!
این پرنده هیچ گوشت و خونی نداشت و بدنش از‌حرکتش استخوان ساخته شده بود. سری همچون عقاب، بدنی چون دُرنا، دمی‌گشت شبیه پرستو و دو جفت بال داشت، اما فاقد پا بود.
بدن فانگ یوان پوشیده از خون و‌ساخت کثیفی بود؛ کاملاً مشخص بود که پیش‌تر‌سوی در تونل مخفی جراحات زیادی متحمل شده است.
او روی پشت پرنده چمباتمه‌بدل زد، دستش را دراز کرد‌گرفت و گفت: «دستم رو بگیر.»
تق!
با صدایی محکم،خونین دو دست یکدیگر‌تیغه‌ای را به سختی فشردند.
فانگ یوان نیروی بیشتری به‌حرکتش کار گرفت و بای نینگ‌نورها بینگ را روی پشت پرنده کشید.
با وجود این، در آن لحظه صخره‌ای در فاصلهٔ‌شتاب کمتر از سیصد متریِ زیر پایشان قرار داشت و‌کرد پرندهٔ بی‌پا همچون شهاب‌سنگی به سوی آن سقوط می‌کرد.
بای نینگ بینگ در حالی که‌بزرگِ قلبش تقریباً از سینه‌اش بیرون می‌زد،انواع فریاد کشید: «مراقب باش، داریم سقوط می‌کنیم!»
صخرهٔ کوهستان به‌خونین سرعت در میدان‌تیغه‌ای دیدش بزرگ‌تر می‌شد.
چشمان فانگ یوان با درخششی خیره‌کننده برق زد و وحشیانه‌نورها فریاد کشید: «چطور ممکنه جناح اهریمنیِ من توی این کوه‌اینو کوچیک و حقیرِ بای گو متوقف بشه، برام اوج بگیر!»
اوج بگیر،گروه اوج بگیر،طولانی اوج بگیر!
فریادش در دره طنین‌انداز شد.
تحت هدایت او، پرندهٔ بی‌پا دیوانه‌وار بال زد و‌برخورد تمام قدرت خود را به کار گرفت تا سرعت سقوط‌سوی را کاهش دهد. ترک‌هایی روی چهار بال استخوانی‌اش پدیدار گشت.
جوهر ازلی در روزنهٔ فانگ یوان به سرعت کاهش می‌یافت، اما‌منفجر با ارسال مقادیر زیادی جوهر ازلی از سوی نیلوفر گنجینه جوهر‌خارهای آسمانی، سطح دریای ازلیِ فانگ یوان پیوسته بالا و پایین می‌رفت.
گروهی از جانوران استخوانی که نزدیک صخره‌های کوهستان‌یکی در حال استراحت بودند، با احساس این هیاهو سرهایشان‌قروچه را بالا آوردند و بی‌درنگ پا به فرار گذاشتند.
یک شترمرغِ پشت‌خاکستری چنان وحشت‌زده شد که سر‌حرکتش تیزش را در صخره‌های کوهستانِ استخوانِ سفید فرو‌پرشماری برد و کفلش را در هوا بالا گرفت.
شترمرغ‌ها این‌گونه بودند؛ وقتی‌صدایی می‌ترسیدند، دوست داشتند احساس‌بزرگِ امنیت کاذبی داشته باشند.
تنها لحظاتی‌پرواز تا برخورد‌برخورد باقی مانده بود!
بای نینگ بینگ نفس کشیدن را‌ساخته از یاد برد و فانگ یوان‌همچون با چشمانی خشمگین به جلو خیره شد.
زیر فشار شدید باد، درختان استخوان سفید روی این صخره‌ساخت فرو ریختند. اما سرانجام، پرندهٔ بی‌پا از کنار کفل شترمرغ‌سایبان گذشت و با زاویه‌ای تند به سوی آسمان اوج گرفت.
پرهای کفل شترمرغ کاملاً تراشیده شد‌تیغه‌ای تا جایی که چیزی باقی نماند‌ساخت و کفل گرد و خالی‌اش نمایان گشت.
بای نینگ بینگ روی‌برخورد پشت پرنده شروع به‌بی‌درنگ خندیدنِ دیوانه‌وار کرد: «هاهاها.»
با جان سالم به در بردن از این‌یکی مهلکه و رهایی از فشار مرگ، احساس کرد‌دندان که قلبش رفته‌رفته در جای خود آرام می‌گیرد.
هیجان‌انگیز بود، واقعاً هیجان‌انگیز؛ هیجان مرگ و زندگی همیشه‌کند نفس‌گیرترین چیز بود. آیا چنین زندگی‌ای همان چیزی نبود‌سرازیر که او آرزویش را داشت و در پی‌اش بود؟
او تقریباً در آستانهٔ آواز خواندن‌تیغه‌ای از سر هیجان بود: «پرندهٔ بی‌پا،ساخت به سوی آسمان آبی پرواز کن.»
در لبهٔ صخره، استادان گوی‌حرکتش خاندان بای با چهره‌هایی درهم‌کشیده‌نورها گفتند: «رئیس خاندان! اونا زنده‌ن!»
تیه دائو کو با درماندگی آهی‌ساخته کشید: «نمی‌تونیم بهشون برسیم، اون پرندهٔ بی‌پائه،گلولهٔ می‌تونه روزی ده هزار لی پرواز کنه.»
کرم‌های گوی پرنده نادر بودند و آن‌هایی که می‌توانستند با‌ساخت سرعت پرندهٔ بی‌پا برابری کنند، انگشت‌شمار یا هیچ بودند. در‌سایبان زیر رتبه ۵، پرندهٔ بی‌پا برترین مرکب پرنده به شمار می‌رفت.
برخی از بزرگان در حالی که بر سینه‌هایشان‌بزرگِ می‌کوبیدند، با خشم فریاد زدند: «افسوس، آسمان‌ها کورند!منفجر چطور به چنین شرورانی اجازهٔ زندگی داده می‌شه!»
چشمان رئیس خاندان بای پر از خون بود؛بی‌درنگ او دندان قروچه کرد و مشت‌هایش را چنان محکم‌سایبان فشرد که گویی استخوان‌هایش در آستانهٔ بیرون زدن بودند.
با شنیدن خندهٔ بای نینگ بینگ،ساخته حتی وسوسه شد از صخره پایین‌همچون بپرد تا آن‌ها را تعقیب کند!
این‌طور نبود که خاندان بای گوی پرنده نداشته باشد؛ برخی از استادان گو پیش‌تر توانایی‌های‌حملات خود را به کار گرفته و در پی فانگ و بای روانه شده بودند. اما‌عضلات با دیدن سرعت آن دو، حتی یک ابله هم می‌فهمید که رسیدن به آن‌ها غیرممکن است.
تلخیِ گزنده‌ای در‌خونین دلِ استادان گویِ‌تیغه‌ای خاندان بای رخنه کرد.
در حالی که مجرمان‌برخورد پیش چشمانشان می‌گریختند، آن‌ها تنها‌انواع می‌توانستند با درماندگی نظاره‌گر باشند.
استاد گویی با خشم فریاد زد: «نه! عمراً‌یکی نمی‌ذاریم قسر در برن! امکان نداره!!» و در‌دندان همان دم، شعله‌هایی سهمگین از بدنش زبان کشید.
با تغییر حالت‌واضح چهره، رئیس خاندان بای‌برخورد گفت: «بای ژان ون.»
همه در بهت‌خونین فرو رفتند و فریاد‌پرواز زدند: «سرور بزرگِ خاندان!»
بای ژان لیه‌بزرگِ با چشمانی اشک‌بار‌کند فریاد زد: «پدربزرگ!»
بای ژان ون گفت: «رئیس خاندان، همگی! نمی‌تونیم بذاریم این دو تا عوضی فرار کنن، وگرنه از‌قروچه آبروی خاندان بای چی می‌مونه؟ انتقام دو ارباب جوان‌مون از هر چیزی واجب‌تره! بعد از رفتن من،انواع لطفاً هوای نوه‌ام رو داشته باشید، این پسر هم مثل خودم سرسخته...» در انتها صدایش رفته‌رفته تحلیل رفت.
تمام گوشت، پوست و استخوانش به‌بزرگِ آتش بدل گشت و صدایش نیز‌انواع به‌طور طبیعی همراه با آن‌ها محو شد.
حتی مردمک‌ماه چشمانش به رنگ‌واضح بنفش تیره درآمد.
او به‌پرواز آتشی انسان‌نما‌برخورد تبدیل شده بود!
با زبانه‌کشیدن آتش، دمای محیط بالا رفت‌یورش و همه به عقب رانده شدند؛ گویی‌توپ نوایی اندوهگین در کوهستان طنین‌انداز شده بود.
گویِ مشعلِ انسانی.
گوی رتبه ۴ که با یک بار استفاده، تمام بدن را به آتش می‌کشید‌انواع و تا زمان تهی‌شدن نیروی حیات، شخص را به شعله بدل می‌ساخت. بزرگ بای‌میخ ژان ون برای دست‌یابی به این قدرت عظیم، فداکردن جان خویش را برگزیده بود.
رئیس خاندان بای که عمیقاً تحت‌تأثیر قرار‌ساخت گرفته بود، گفت: «بسیار خب، خاندان ما همین‌جا‌سرازیر می‌ایستد و فداکاری بزرگ را به چشم می‌بیند!»
اما بای ژان‌صفی ون دیگر نمی‌توانست‌ساخته صدایشان را بشنود.
همان‌طور که جانش می‌سوخت، قدرت بی‌سابقه‌ای‌بزرگِ را احساس کرد که در بدنش‌انواع جریان می‌یافت؛ قدرتی کاملاً آزاد و رها.
مردمک‌های سیاه‌وبنفش او به افراد حاضر خیره‌پرواز شد و پیش از آنکه به آسمان پر‌نورها بکشد، برای آخرین بار نگاهی به نوه‌اش انداخت.
مشعل انسانی‌پرواز به‌سرعت به پرندهٔ‌حرکتش بی‌پا نزدیک شد.
همه با‌گروه هیجان فریاد‌طولانی زدند: «عالیه!»
در چهرهٔ سرد و‌تیغه‌ای فولادین رئیس خاندان بای نیز‌کند اندکی تلاطم به چشم می‌خورد.
بای نینگ بینگ‌خونین با چهره‌ای درهم‌کشیده‌تیغه‌ای گفت: «دشمن سرسختیه!»
او در نبرد هوایی تجربه‌ای نداشت‌کند و اگر بی‌گدار به آب می‌زد،حملات ممکن بود سقوط کند و تکه‌تکه شود.
غرررش!
مشعل انسانی غرید و‌تیغه‌ای نیتِ کشتارِ شدیدی در‌حرکتش مردمک‌های بنفشِ تیره‌اش شعله‌ور شد.
با افزایش دوبارهٔ سرعت مشعل انسانی،تیغه‌ای جرقه‌هایی درخشید و او چون صاعقه‌ساخت به سوی فانگ یوان هجوم برد.
فانگ یوان که تمام حواسش‌حرکتش را معطوف به هدایت پرندهٔ بی‌پا‌منفجر کرده بود، فریاد زد: «محکم بچسب!»
پرندهٔ بی‌پا سرعت گرفت و فاصله‌ساخته را زیاد کرد؛ در نتیجه مشعل انسانی‌گلولهٔ هوا را شکافت و حمله‌اش ناکام ماند.
موجی از آه‌واضح و افسوس از روی‌برخورد صخره به گوش رسید.
اما مشعل‌ماه انسانی بی‌درنگ‌صدایی دوباره یورش برد.
پرندهٔ بی‌پا دوباره تغییر مسیر داد و با مویی‌انواع فاصله جاخالی داد؛ بای نینگ بینگ که چیزی نمانده‌دوباره بود به پایین پرتاب شود، به‌سرعت استخوانی بیرون‌زده را چسبید.
غرررش!
مشعل انسانی‌صدایی بار دیگر‌تیغه‌ای حمله کرد.
فانگ یوان خنده‌ای سرد سر داد.تیغه‌ای پرندهٔ بی‌پا ناگهان بال‌هایش را جمع‌ساخت کرد و به سوی زمین شیرجه رفت.
مشعل انسانی سایه‌به‌سایه در پی‌اش‌حرکتش رفت؛ سرعت او از پرندهٔ بی‌پا‌منفجر پیشی گرفت و لحظه‌به‌لحظه نزدیک‌تر می‌شد.
پرندهٔ بی‌پا به‌طور ناگهانی چهار بال‌ساخته خود را گشود، سقوطش را متوقف ساخت‌گلولهٔ و در جهت مخالف به پرواز درآمد.
بوووم!
پرواز مشعل انسانی کاملاً به نیروی پیشرانِ شعله‌ها وابسته بود؛حرکتش او بالی نداشت که بتواند مسیرش را به‌سرعت تغییر دهد،سرازیر از این رو با شدت به صخره‌های کوهستان برخورد کرد.
در یک چشم‌به‌هم‌زدن، بیش از شش کیلومتر مربع از‌انواع زمین در آتش سوخت و تمام جانوران استخوانی و‌دوباره شمار زیادی از درختان استخوانیِ آن محدوده از بین رفتند.
در آن دریای آتش، توده‌ای از شعله‌ها دوباره‌یکی به شکل انسانی گرد هم آمد، به پرواز درآمد‌قروچه و بی‌امان به تعقیب فانگ و بای ادامه داد.
با وجود این، استفاده‌تیغه‌ای از کرم‌های گو به‌حرکتش کاربر آن‌ها نیز بستگی داشت.
در جنبه‌های پرورش، استفاده و پالایش در تزکیهٔ استاد گو، «استفاده» جایگاه ویژه‌ای داشت.انواع این‌گونه نبود که هر کسی بتواند به‌سادگی گویی را بیرون بیاورد و تمام توانایی‌میخ آن را به نمایش بگذارد. روش‌ها و فنونِ این کار بسیار ژرف و پیچیده بود.
گویِ مشعلِ انسانی حرکتی انتحاری بود و طبیعتاً نخستین باری بود که بای ژان ون آن را به کار می‌گرفت. اما فانگ‌خارهای یوان، هرچند در این زندگی برای اولین بار بر پرندهٔ بی‌پا سوار می‌شد، در زندگی پیشین خود از بی‌شمار کرمِ گویِ پرنده‌متوقف استفاده کرده بود. تجربهٔ او ده‌ها برابرِ بای ژان ون بود؛ تا جایی که این مهارت همچون غریزه‌ای در روحش حک شده بود.
بر فراز صخره، اعضای‌طولانی خاندان بای وضعیت نبرد‌یکی را زیر نظر داشتند.
حالت چهره‌هایشان رفته‌رفته‌واضح از امید و انتظار،برخورد به خشم مبدل گشت.
اکنون هر کسی می‌توانست بفهمد‌واضح که پرندهٔ بی‌پا دارد بزرگ‌حرکتش بای ژان ون را بازی می‌دهد.
غرش‌های مشعل انسانی که در ابتدا بسیار رعب‌آور‌بی‌درنگ و مقتدرانه به نظر می‌رسید، اکنون به زوزه‌هایی‌گشت از سر درماندگی و اندوه شبیه شده بود.
شخصی با استیصال‌صفی مشتش را گره‌ساخته کرد و گفت: «لعنتی...»
تیه دائو کو نیز که از مهارت فانگ یوان‌کند مبهوت مانده بود، آهی کشید و گفت: «چطور ممکنه؟»سرازیر او می‌دانست که دیگر کاری از دستش ساخته نیست.
بای ژان لیه فریاد زد:واضح «فانگ ژنگ، الهی بمیری!» بذر‌حرکتش کینه در اعماق قلبش ریشه دواند.
فداکاری بزرگ بای ژان ون داشت به‌ساخت مضحکه‌ای بدل می‌شد؛ بازیچه‌شدن او به دست فانگ‌سرازیر یوان، سیلیِ طعنه‌آمیزی بر چهرهٔ خاندان بای بود.
رفته‌رفته، خشم همگان‌صفی جای خود را به‌یورش یأس و ناامیدی داد.
«دیگه نمی‌تونیم بهشون برسیم.»
«یعنی هیچ کاری‌خونین جز تماشا کردن‌تیغه‌ای از دستمون برنمیاد؟»
بسیاری از افراد در حالی که‌کند دندان به هم می‌ساییدند، این نام را‌پرشماری به زبان آوردند: «گو یوئه فانگ ژنگ...»
پرندهٔ بی‌پا آسوده‌خاطر در آسمان‌بدل پرواز می‌کرد و بارها و بارها‌بدنش حملات مشعل انسانی را جاخالی می‌داد.
بای نینگ بینگ که گاردش را پایین‌برخورد آورده بود، از ته دل خندید و‌منفجر گفت: «پسرجون، مهارتت تو هدایت پرنده محشره، هاهاها!»
چهرهٔ فانگ‌ماه یوان در هم‌واضح رفت: «مراقب باش!»
بوووم!
انفجاری مهیب رخ داد؛ بای ژان ون‌یورش که می‌دانست هرگز به فانگ و بای‌توپ نخواهد رسید، تصمیم به خودویرانگری گرفته بود.
موج انفجار و‌واضح شعله‌های آتش، پرندهٔ بی‌پا‌برخورد را در بر گرفت.
خوشبختانه پرندهٔ بی‌پا از استخوان‌های‌واضح سفید ساخته شده بود و حتی‌کند بال‌هایش همچون ورقه‌های نازک استخوانی بود.
آتش آسیب چندانی به‌برخورد بار نیاورد؛ خطر اصلی،بی‌درنگ موج ناشی از انفجار بود.
بدن پرندهٔ بی‌پا پر از ترک‌ساخته شد و با از دست دادن‌همچون تعادلش، به سوی زمین سقوط کرد.
پس از طی مسافتی در سقوط،بزرگِ با هدایت فانگ یوان دوباره تعادلش‌انواع را بازیافت و به دوردست‌ها پرواز کرد.
بای نینگ‌ماه بینگ جیغ‌صدایی کشید: «فانگ یوان!»
پیش از آن، فانگ یوان گوی سایبان آسمان را به‌نورها او قرض داده بود؛ بای نینگ بینگ کرمِ گو را‌اینو برای محافظت از خود داشت، اما فانگ یوان بی‌دفاع بود.
هنگام وقوع انفجار،صفی فانگ یوان فرصتی برای‌یورش فعال‌کردن گوی دفاعی نیافت.
با خروج پرندهٔ بی‌پا‌تیغه‌ای از میان شعله‌ها، بدن‌حرکتش فانگ یوان در آتش می‌سوخت.
بادهای شدید باعث می‌شد آتش با شدت بیشتری زبانه بکشد؛ حتی‌کند علف گوش ارتباط با زمین در گوش راستش نیز خاکستر شد.سایبان اما چهرهٔ او چون فولاد سرد بود؛ گویی هیچ جراحتی برنداشته است.
پس از آنکه پرندهٔ بی‌پا ثبات خود‌ساخت را بازیافت، فانگ یوان گل توسیتا را بیرون‌سرازیر آورد و چشمهٔ شیر را روی سرش ریخت.
آتش خاموش شد، اما بیشترِ‌بدل پوستش سوخته و چهره‌اش از ریخت‌بدنش افتاده بود؛ ظاهرش به‌شدت دلخراش می‌نمود.
بای نینگ بینگ خواست‌تیغه‌ای چیزی بگوید، اما کلمه‌ای‌حرکتش بر زبانش جاری نشد.
اما فانگ یوان پوزخندی زد‌واضح و با خنده گفت: «من پرندهٔ‌کند بی‌پا رو دوست دارم، می‌دونی چرا؟»
او لبخند‌پرواز می‌زد، اما منظرهٔ‌حرکتش چهره‌اش هولناک بود.
«چرا؟»
«چون پا نداره، فقط بال داره؛بزرگِ واسه همین چاره‌ای جز پرواز نداره.انواع وقتی فرود بیاد، یعنی نابودیش فرا رسیده.»
قمارکردنِ همه‌چیز‌ماه روی یک فرصت؛واضح پرواز یا مرگ!
مردمک‌های آبی‌رنگ بای نینگ بینگ گشاد شد و با درخششی خیره‌کننده برقی زد. باد‌سوی بر صورتش می‌وزید و موهای نقره‌ای‌اش را به رقص درمی‌آورد. لبان بای نینگ بینگ‌یخی نیز به خنده‌ای باز شد: «هه هه هه، پس بیا تا اوج آسمون پرواز کنیم.»
پرندهٔ بی‌پا در پهنهٔ آسمان اوج‌ساخته گرفت، به نقطه‌ای در افق بدل‌همچون گشت و در نهایت ناپدید شد.
بر فراز صخره، اعضای خاندان بای تا جایی‌حرکتش که چشمانشان آسمان را می‌شکافت به رفتن آن‌ها‌پرشماری خیره ماندند، اما هیچ‌کس کلمه‌ای بر زبان نیاورد.
سکوتی وهم‌آور‌ماه همگان را‌صدایی در بر گرفت.
جهان چقدر پهناور بود!
آسمانِ آبیِ وهم‌انگیز، کوه بای گویِ سپید چون برف،شتاب پرتوهای درخشان خورشید، پرندهٔ بی‌پا و شبحِ فانگ و‌کرد بای؛ این منظره عمیقاً در قلب همه حک شد.
خشم در سینه‌هایشان شعله‌ور‌تیغه‌ای گشت و بذر کینه‌حرکتش در دل‌هایشان جوانه زد.
پوف.
رئیس خاندان بای دهانی پر از‌کند خونِ تازه بالا آورد و از پشت‌پرشماری به زمین افتاد و از هوش رفت.
«رئیس خاندان!»
«سرورم، رئیس خاندان!»
«زود باشید، استادان‌خونین گوی شفابخش، رئیس‌تیغه‌ای خاندان رو نجات بدید!»
موجی از وحشت‌بزرگِ و هرج‌ومرج صخره‌کند را فرا گرفت.
(یادداشت نویسنده: جناح اهریمنی چیست؟ جناحی است با ایدئولوژی و باورهای خاصِ خود. هر کسی از ماهیت جناح اهریمنی‌دستش درک منحصربه‌فردی دارد، اما برای من، پرندهٔ بی‌پا تجسمی از روحیهٔ اهریمنی بود. جناح اهریمنی بی‌رحم است؛ نه فقط‌پرشماری در قبال دیگران، بلکه بیش از آن در قبال خودِ شخص. از این رو، هرگز مورد پسند توده‌ها قرار نمی‌گیرد.)