چپتر 65: بی‌درنگ شرت را کم کن
0جنگلِ کوهستانی بی‌کران بود‌آن‌ها و فانگ یوان با‌محیط شکیبایی از میان آن می‌گذشت.
نور خورشید از میان درختانِ تنومند و سر به‌خاندان فلک کشیده رسوخ می‌کرد و با تابش خود، سایه‌هایی‌مرحلهٔ تکه‌تکه و خال‌دار از درختان را بر پهنهٔ زمین می‌افکند.
چمنزارِ سبزِ زیر پایش به‌می‌کنن بستری نرم می‌مانست و گل‌های وحشی‌هستم با رنگ‌هایی درخشان شکوفا شده بودند.
آوای آواز پرندگان‌نبودند یا صدای شرشرِ آبِ‌اطراف روان به گوشش می‌رسید.
هرچه از دهکده فاصله می‌گرفت و به سوی‌محیط نواحیِ بیرونی پیش می‌رفت، بر خطرات افزوده می‌شد؛ از‌هستم این رو، فانگ یوان بیش از پیش احتیاط می‌کرد.
طبیعتِ وحشی بسیار پرخطر بود؛ استادان گو برای کاوش و پرسه زدنِ انفرادی در این نواحی، باید دست‌کم از تزکیهٔ رتبه ۳امنه برخوردار می‌بودند. با وجود این، امنیتشان تضمین نمی‌شد، چرا که بسیاری از استادان گوی رتبه ۳ و گاه حتی رتبه ۴ نیز‌دستاوردی در این طبیعتِ وحشی جان می‌باختند. درندگان، حشرات زهرآگین، تهدیدات انسانی و گاه حتی شرایط جوی، همگی از عوامل مرگ‌ومیر به شمار می‌رفتند.
با این حال، هدفِ فانگ یوان شکارِ گرازهای وحشی‌مرحلهٔ بود که اغلب در حومهٔ دهکده پرسه می‌زدند. در غیر‌جانوران این صورت، شکارچیانِ دهکده هرگز قادر به صیدِ آن‌ها نبودند.
«استادان گوی خاندان هر از گاهی محیط اطراف دهکده رو پاکسازی می‌کنن. اینجا‌مرحلهٔ برای کسی مثل من که تو مرحلهٔ میانی رتبه ۱ هستم، هنوز امنه. ولی‌تکیه بازم باید حواسم جمع باشه؛ جانوران وحشی و کرم‌های گو مدام در حال جابه‌جایی‌ان.»
فانگ یوان با تکیه‌آن‌ها بر تجربیاتِ زندگیِ پیشینِ خود،اطراف با دقت به جست‌وجو پرداخت.
زمان رفته‌رفته سپری‌شکارچیانِ می‌شد، اما فانگ‌صیدِ یوان هیچ دستاوردی نداشت.
«لعنتی، کوه چینگ مائو برای وضعیت الانِ من هنوز خیلی بزرگه. هیچ گویِ کاوشگری‌ولی ندارم و با این محیط هم آشنا نیستم. از طرفی، کوه چینگ مائو مرتباً‌جست‌وجو پاکسازی میشه، برای همین پیدا کردنِ گراز وحشی خیلی سخته. بهتره برم پایینِ کوه!»
با بی‌ثمر ماندنِ جست‌وجوها،خاندان فانگ یوان تصمیمش را عوض‌می‌کنن کرد و راهیِ کوهپایه شد.
کوه چینگ مائو سه دهکدهٔ کوهستانی را در خود جای می‌داد: دهکدهٔ گو‌کسی یوئه، دهکدهٔ شیونگ و دهکدهٔ بای. دهکدهٔ شیونگ در دامنهٔ پیشینِ کوه، دهکدهٔ گو‌مدام یوئه در میانهٔ کوه و دهکدهٔ بای در کنارِ آبشارِ دامنهٔ پشتی قرار داشت.
افزون بر این سه دهکده، ده‌ها‌صیدِ دهکدهٔ کوچک نیز در کوهپایه به‌اطراف چشم می‌خورد که همگی سکونتگاهِ فانی‌ها بود.
این سه دهکدهٔ کوهستانی، دهکده‌های کوچک را میانِ خود تقسیم کرده‌هستم بودند و در خفا کنترلشان می‌کردند. هرگاه با کمبودِ خدمتکارانِ خاندان‌جابه‌جایی‌ان مواجه می‌شدند، نیروهای مورد نیازشان را از همین دهکده‌های کوچک برمی‌گزیدند.
اما هرگز استادان‌نبودند گو را از‌محیط میانِ آنان برنمی‌گزیدند.
برای پرورشِ استاد گو، تنها اعضای خاندانِ خودشان را می‌پذیرفتند.پاکسازی حتی اگر می‌دانستند در میانِ این فانی‌ها افرادِ بااستعدادی — هرچند‌بازم نادر — یافت می‌شوند، باز هم آن‌ها را به کار نمی‌گرفتند.
در این جهان، تبار و دودمان از اهمیتِ‌نبودند والایی برخوردار بود و حفظِ قدرت در دستانِ خویشاوندان،مثل همان ثباتِ سیاسیِ مورد نیازِ خاندان به شمار می‌رفت.
بسیاری از دهکده‌های کوهستانی در راستای گسترشِ نفوذِ خود، افرادِ بیگانه را‌هنوز به ساختارشان راه داده بودند. اما در نهایت، نشتِ قدرت به بیرون‌تجربیاتِ و بروزِ درگیری‌های داخلی، به فروپاشی یا تضعیفِ کلِ خاندان انجامیده بود.
در هر جهانی که باشد، قدرتِ‌محیط سیاسی همواره بر پایهٔ نیروی نظامی‌مثل استوار است؛ این یک حقیقتِ محض بود.
و نیروهای رزمی همان بازویِ قدرتِ خالص بودند‌محیط که توانِ حقیقی را بازتاب می‌دادند. با در دست‌هستم داشتنِ قدرت، فرد به مقام و اقتدار دست می‌یافت.
البته، قوانینِ خاندان نیز همواره خشک و تغییرناپذیر نبود؛ آن‌ها خونِ تازه را نیز پذیرا می‌شدند. هر‌مثل ساله، بیگانگانی بودند که با وصلت کردن، به خاندان راه می‌یافتند و از مقامِ خدمتکاری رها می‌شدند. فرزندانی‌پیشینِ که از این پیوندها زاده می‌شدند، یک گو یوئه و از اعضای نسلِ جدیدِ خاندان به شمار می‌رفتند.
این کار به اتصالِ جویباری کوچک به یک چشمه می‌مانست. نباید این جویبار‌امنه را دست‌کم گرفت؛ چرا که بدونِ آن، چشمه راکد می‌ماند و در نهایت‌پیشینِ می‌گندید. اما با وجودِ آن، جریانِ زندگی حفظ می‌شد و چشمه قوتِ بیشتری می‌گرفت.
شن تسوی، خدمتکارِ پیشینِ فانگ یوان نیز دقیقاً به‌می‌کنن همین امید دل بسته بود تا با وصلت با‌ولی یکی از اعضای گو یوئه، از بندِ خدمتکاری رها شود.
فانگ یوان از کوهستان پایین رفت و‌گاهی پس از گذشتِ نیم ساعت، دودِ غلیظی‌مثل را دید که از کوهپایه به آسمان برمی‌خاست.
دیری نپایید که تپهٔ پهناوری در میدانِ‌آن‌ها دیدش پدیدار گشت و دهکده‌ای را در‌می‌کنن آن حوالی، در امتدادِ رودخانه‌ای کوچک مشاهده کرد.
دهکده‌های کوچکِ آن حوالی، همگی تحتِ حاکمیتِ دهکدهٔ گو یوئه قرار داشتند. با وجودِ مجاورتشان، این دهکده‌ها‌جمع از امنیتِ چندانی برخوردار نبودند و به پاکسازیِ منظم نیاز داشتند. اینکه فانی‌ها در چنین شرایطی زندگی‌هیچ می‌کردند و جان به در می‌بردند، حقیقتی بود که فانگ یوان کاملاً آن را درک می‌کرد و می‌پذیرفت.
«اوه؟» در مسیرِ کوهستانیِ منتهی به دهکده، نگاهِ تیزبینِ‌می‌کنن فانگ یوان ردهایی را بر روی زمین یافت. تجربیاتِ‌ولی گذشته‌اش گواهی می‌داد که این‌ها ردپای یک گراز وحشی است.
«باید دنبالش کنم!» فانگ یوان با‌خاندان روحیه‌ای تازه‌نفس، ردپاها را پی گرفت‌اینجا و در اعماقِ کوهستان پیش رفت.
خزه‌های سبز بر سطحِ سنگ‌ها روییده بودند و‌نبودند درختانِ کهنسالِ اُرس در کنارِ درختانِ سر به فلک‌مثل کشیدهٔ پاگودا، شکوهِ این جنگلِ عظیم را تکمیل می‌کردند.
در زیرِ تابشِ تندِ خورشید، جنگل‌های‌اینجا کوهستانیِ تابستان ژرف‌تر و آرام‌تر به‌هنوز نظر می‌رسیدند. ناگهان، بوته‌زارهای انبوه تکانی خوردند.
چند گوزن که مشغولِ چریدنِ علف‌های تازه‌اطراف بودند، سر بلند کردند و در حالی که‌هستم گوش‌هایشان می‌جنبید، با هوشیاری به بوته‌ها خیره شدند.
بوته‌هایی که تا کمرِ یک انسان ارتفاع داشتند از هم شکافتند و مردِ‌کسی جوانی از میانشان بیرون آمد. رنگ‌پریده بود و موهای سیاهِ کوتاهی داشت. او‌کرم‌های که پیراهنِ کتانیِ ساده‌ای به تن کرده بود، کسی نبود جز فانگ یوان.
خششش!
گوزن‌های وحشی رمیدند و با پاهای باریکشان‌کسی به سرعت پا به فرار گذاشتند. در یک‌بازم چشم‌برهم‌زدن، از تیررسِ نگاهِ فانگ یوان ناپدید شدند.
«اینا گوزنِ ماده‌ان؛ میشه پشماشون رو برای بافتنِ لباسِ گرم زد و گوشتشون‌مرحلهٔ هم غذای بعضی از کرم‌های گوئه. اگه گوزنِ نر باشه، شاخ‌هاش از همه‌چیز‌جابه‌جایی‌ان باارزش‌تره و حتی بعضی‌هاشون از موادِ ضروری برای ارتقای کرم‌های گو به حساب میان.»
سراسرِ حیات وحش آکنده از خطر‌خاندان بود، اما در عین حال گنجینه‌هایی‌اینجا شگرف در دل خود نهان داشت.
فانگ یوان به مسیری که می‌گریختند‌صیدِ نگریست و نگاهش را برگرفت. هدف‌اطراف او گرازهای وحشی بود، نه این گوزن‌ها.
به راه خود ادامه داد.
صدای وزوزی به گوش رسید.
با نزدیک شدن‌صیدِ به منبع صدا، فانگ‌گاهی یوان از حرکت ایستاد.
نگاهش را به جلو دوخت و‌صیدِ با دیدن کندویی که از درختی‌اطراف آویزان بود، زمزمه کرد: «کندوی زنبور.»
لانهٔ زنبور عظیم و به درشتیِ یک سبد حصیری بود. رنگش‌هستم به زردِ تیره و خاکستری می‌مانست. بیرونِ لانه، چند ده زنبورِ سرباز‌تکیه در پرواز بودند و گهگاه چند زنبورِ کارگر به آن رفت‌وآمد می‌کردند.
فانگ یوان با خود اندیشید: «کندو عسل داره و عسل غذای گویِ قدرت خرسه. برای همین خاندان‌امنه شیونگ تقاضای زیادی برای عسل دارن. این کندو کوچیکه و احتمال اینکه گویی توش باشه کمه. اگه گویِ‌رفته‌رفته پوست یشمی رو داشتم، می‌تونستم خطر نیش خوردن رو به جان بخرم و عسل رو جمع کنم. حیف.»
در این‌قادر دنیا، همهٔ‌آن‌ها حشرات گو نبودند.
گوها جوهرِ آسمان و زمین و تجلیِ قوانین بودند؛خاندان چطور ممکن بود به این فراوانی یافت شوند؟ در میان‌میانی یک دسته حشره، معمولاً تنها شاهِ حشرات یک گو بود.
البته این موضوع به اندازه و میزانِ رشدِ‌مثل دسته بستگی داشت؛ بنابراین اگر دسته‌ای بیش از‌حواسم حد کوچک بود، گویی هم در آن یافت نمی‌شد.
برای نمونه، همین کندویِ پیشِ رو به‌اطراف قدری کوچک بود که احتمالِ وجودِ گو‌میانی در آن بسیار پایین به نظر می‌رسید.
فانگ یوان کندو را‌آن‌ها دور زد و به‌محیط راه خود ادامه داد.
با آشکارتر شدنِ ردپای گراز وحشی، فانگ یوان دریافت که‌گاهی در حال نزدیک شدن به آن است. از آنجا که‌هستم گرازهای وحشی بسیار خطرناک بودند، او با احتیاط بیشتری قدم برمی‌داشت.
گرازهای وحشی مانند خوک‌های اهلی نبودند.اینجا در نبرد میان یک گراز وحشیِ بالغ‌امنه و یک ببر، پیروزیِ ببر قطعی نبود.
در این دنیای‌نبودند شگرف، جانوران وحشی‌محیط نیز موجوداتِ دست‌وپابسته‌ای نبودند.
وقتی فانگ یوان سرانجام گراز وحشی را یافت، با دیدن صحنه زمزمه کرد:کسی «اوه؟ چه جالب!» حیوان درون گودال بزرگی افتاده بود. بامبوی سبز و نوک‌تیزی‌کرم‌های در کف گودال، بدن گراز را شکافته و خونریزی شدیدی به راه انداخته بود.
با دیدن خونِ جمع‌شده در گودال،صیدِ می‌شد حدس زد که حیوان دست‌کم‌اطراف پانزده دقیقه در تله گرفتار بوده است.
با وجود این، گراز وحشی‌می‌کنن همچنان تقلا می‌کرد، زوزه می‌کشید‌میانی و سرشار از سرزندگی بود.
فانگ یوان لبخند زد، اما نگاهش سرد بود.پاکسازی با خود گفت: «مشخصه که شکارچی‌ها این تله‌هنوز رو گذاشتن. کی فکرشو می‌کرد من مفت‌مفت صاحبش بشم.»
این تله‌ها‌قادر برای او‌آن‌ها نیز خطرساز بودند.
اگر درون یکی از‌هرگز آن‌ها می‌افتاد، در کمتر‌نبودند از ده دقیقه جان می‌داد.
با وجود پاکسازیِ منظمِ اطراف دهکده، شکارچیانِ بسیاری برای شکار به این منطقه‌امنه می‌آمدند و تله‌های فراوانی کار می‌گذاشتند. برخی از این تله‌ها آشکار بودند، اما‌پیشینِ برخی دیگر چنان پنهان می‌شدند که اگر فانگ یوان متوجهشان نمی‌شد، به دام می‌افتاد.
فانگ یوان با خود اندیشید: «شکارچی‌ها ممکنه هر جای این کوه تله کاشته باشن. اما رسمشونه که جای هر تله رو‌جمع به همدیگه خبر می‌دن. ظاهراً باید خونهٔ یه شکارچیِ پیر رو پیدا کنم و جای تله‌ها رو از زیر زبونش بکشم‌کوه بیرون. با دونستن جای تله‌ها و محدودهٔ رفت‌وآمدِ جانوران وحشی، دیگه لازم نیست مثل گشتن دنبال سوزن تو انبار کاه، کورکورانه بگردم.»
این تاوانِ‌قادر نداشتنِ یک کرمِ‌نبودند گویِ شناسایی بود.
اما یافتنِ یک‌شکارچیانِ گویِ شناساییِ مناسب،صیدِ به این سادگی‌ها نبود.
در کوتاه‌مدت، چاره‌ای‌اطراف جز تکیه بر‌اینجا اطلاعاتِ یک شکارچی نداشت.
با این افکار، فانگ یوان مچ دستش‌اطراف را چرخاند و تیغِ ماهی پرتاب کرد‌میانی که به سادگی به گراز وحشی برخورد کرد.
ویژژژ!
با صدایی خفیف، تیغِ ماه گردن گراز را‌نبودند شکافت و زخمی باریک و عمیق بر جای گذاشت.مثل در دم، فواره‌ای از خون از زخم بیرون زد.
فشارِ خونِ فوران‌کرده، زخم را‌می‌کنن بازتر کرد و در نتیجه‌میانی فوارهٔ خون نیز شدت گرفت.
گراز زوزه کشید و با آخرین‌محیط قطره‌های توانش تقلا کرد، تا اینکه‌مثل رفته‌رفته حرکاتش کند و کندتر شد...
فانگ یوان با چهره‌ای‌آن‌ها بی‌تفاوت، در سکوت به‌محیط این صحنه چشم دوخت.
جان از تنِ گراز وحشی پر کشید؛ چشمانش کاملاً گرد‌گاهی و گشاد شده بود، عضلات بدنش می‌پرید و خونِ گرمش کفِ‌هنوز گودال را پر می‌کرد. بوی غلیظِ خون، فضا را آکنده بود.
در دل آهی کشید:پاکسازی «بقا یا مرگ... این‌مثل قانونِ بی‌رحمِ طبیعت است.»
در همین لحظه،نبودند صدای چند انسان‌محیط به گوش رسید.
«داداش وانگ، توی دهکدهٔ ما هیچ‌کس تو شکار به پات‌پاکسازی نمی‌رسه. مخصوصاً تو کشتن گرازهای وحشی. وانگِ پیر از خانوادهٔ شما‌بازم شاهِ شکارِ کلِ این منطقه‌ست، کیه که اسم و رسمشو نشناسه؟»
«راست می‌گه، داداش وانگ مهارت‌های اون‌صیدِ شکارچیِ پیر رو به ارث برده.اطراف شکارِ گرازِ وحشی براش مثل آب خوردنه!»
«داداش وانگ،محیط چرا امروز آبجی‌می‌کنن وانگ باهات نیومد؟»
پس از این‌همه چاپلوسی، صدایی خشن و جدی به گوش رسید: «همف! شکارِ یه گراز‌هستم وحشی چطور می‌تونه مهارت‌های واقعیِ منو نشون بده؟ امروز می‌خوام سه تا گراز بکشم، خودتون‌پیشینِ می‌بینید! اِر گو دان، چشم‌چرونی واسه خواهرِ منو تموم کن، وگرنه دندوناتو می‌ریزم تو حلقت!!!»
اِر گو دان جواب داد: «پسر و دختر وقتی به سنش برسن باید ازدواج کنن دیگه، چه اشکالی داره از‌ولی آبجی وانگ خوشم بیاد؟ تازه‌ش هم، فقط من که نیستم، کدوم پسری تو دهکده‌تون هست که چشمش دنبالش نباشه؟ داداش‌هیچ وانگ، به نظرم تو هم که دیگه نوزده سالت شده، باید آستین بالا بزنی و زن بگیری و بچه‌دار بشی.»
همان صدا دوباره گفت: «همف، من یه مردِ واقعی‌ام، چطور می‌تونم اسیرِ این وسوسه‌های‌می‌کنن کوچیک بشم؟ یه روزی از این کوه چینگ مائو می‌رم و دنیا رو می‌گردم تا‌کرم‌های از هر چیزی زیر این آسمون سر در بیارم، اینه که برازندهٔ جایگاهِ مردونهٔ منه!»
با این حرف،اطراف چهار شکارچیِ جوان از‌کسی میان درختان بیرون آمدند.
سردستهٔ شکارچیان هیکلی درشت و قامتی بلند داشت و تیر‌اینجا و کمانی به دوش می‌کشید. عضلاتش برجسته و چشمانش پر‌حواسم از سرزندگی بود و هاله‌ای قدرتمند از خود ساطع می‌کرد.
با دیدن فانگ یوان، اخمی کرد و غرید: «ها؟ تو‌پاکسازی مال کدوم دهکده‌ای بچه؟ چطور جرئت می‌کنی بخوای دسترنجِ من،ولی وانگ اِر رو بالا بکشی؟ زود باش شرتو کم کن!»