چپتر 171: سرشت اهریمنی مادرزاد
0دخترک با چهره‌ای کاملاً بهت‌زده به‌حقایق خودش اشاره کرد و پرسید: «چی؟ پدر،نگران می‌خواید من این پرونده رو حل کنم؟»
تیه شوئه لنگ لبخند‌امیدی ملایمی زد و گفت:می‌دونیم «چرا، مگه تمایلی نداری؟»
تیه روئو نان سرانجام به خود‌حداقل آمد، از خوشحالی به هوا پرید‌مسیر و گفت: «نه، نه، معلومه که می‌خوام!»
تیه شوئه لنگ سر تکان داد و با لحنی پیچیده آهی کشید: «تو آرزو داری تو همون مسیری قدم برداری که من برداشتم. تو این چند سالی که کنارم بودی،گرفته خیلی تحت تأثیرم قرار گرفتی و چیزای زیادی یاد گرفتی. یه عقاب فقط با تکیه به خودش می‌تونه پرواز کردن رو یاد بگیره، فقط اون موقع‌ست که واقعاً بزرگ میشه.بیاید پدرت دیگه پیر شده، جراحاتم هم درمان‌شدنی نیستن. من نمی‌تونم تا آخر عمرت کنارت بمونم، و همون‌طور که نسل‌های جدید جای قدیمی‌ها رو می‌گیرن، اتفاقات بعدی دیگه به خودت بستگی داره.»
دخترک در حالی که بغضش را فرو‌روبرو می‌داد، با صدایی لرزان گفت: «پدر... هنوز‌نباشید تسلیم نشید، مگه هنوز امیدی به درمان نیست؟»
تیه شوئه لنگ خندید و گفت: «من و تو هر دو می‌دونیم که این شانس بی‌نهایت کمه. آدما باید یاد بگیرن‌خاندان با حقایق روبرو بشن، روئو نان.» سپس رو به گو یوئه بو کرد: «رئیس خاندان گو یوئه، نگران نباشید. این دخترِ‌قهرمانانِ من حداقل ۸۰٪ از مهارت‌های منو یاد گرفته. با راهنمایی‌های من تو این مسیر، اون نمی‌ذاره خاندانتون متحمل هیچ بی‌عدالتی‌ای بشه.»
گو یوئه بو بی‌درنگ مشت در هم کوبید و گفت: «البته، البته. قهرمانانِ جوانِ‌خاندانتون زن دست‌کمی از مردان ندارن؛ با چنین طبعِ برازنده و فرزندِ قهرمانی بودن، دلیلی‌چنین برای نگرانی ندارم. لطفاً به دهکده بیاید تا به افتخار ورودتون ضیافتی برپا کنیم.»
...
غذاها تمام میز را پر کرده بود و عطرشان‌سپس فضا را در بر می‌گرفت. شراب زلال از کوزه‌مهارت‌های در خطی مستقیم درون جام تیه شوئه لنگ ریخته شد.
موج گرگ‌ها تازه پایان یافته بود و دهکدهٔ گو یوئه سخت‌ترین‌کمه دوران خود را می‌گذراند. مقادیر عظیمی از منابع مصرف شده بود که‌نباشید به کمبود غذا و کالا انجامید. فانی‌های بسیاری از گرسنگی جان می‌باختند.
با وجود این، خاندان گو یوئه‌حداقل برای استقبال از تیه شوئه لنگ،مسیر همچنان این ضیافت را تدارک دیدند.
گو یوئه بو به عنوان رئیس خاندان،نیست در جایگاه ریاست نشست و تیه شوئه لنگ‌بگیرن و تیه روئو نان در کنارش جای گرفتند.
افزون بر آن‌ها، گو یوئه چی ژونگ، گو یوئه گه یان،رئیس گو یوئه مو چن، گو یوئه یائو جی، و همچنین فانگ‌مسیر یوان و دیگران که همگی از بزرگان خاندان بودند، حضور داشتند.
پیش از موج گرگ‌ها، خاندان گو یوئه بیش از‌شانس دوازده بزرگِ خاندان داشت. اما اکنون، تنها یک میز‌سپس باقی مانده بود و کمتر از ده بزرگ حضور داشتند.
علاوه بر این، بزرگان‌نباشید خاندانِ حاضر همگی به‌مهارت‌های درجات مختلفی مجروح بودند.
به‌ویژه در مورد گو یوئه مو چن — دو هفته پیش هنگام مقاومت در برابر موج گرگ‌ها، او‌بشن به شدت مجروح شده بود و برای بهبودی در اتاق خصوصی‌اش پنهان مانده بود. او در بستر استراحت می‌کرد،بی‌عدالتی‌ای اما با شنیدن خبر ورود تیه شوئه لنگ، به زور از جای برخاست و در این ضیافت حاضر شد.
اما همین موضوع باعث شد تا او از مهلکه جان سالم به در ببرد،نباشید در حالی که رقیب دیرینه‌اش، گو یوئه چی لیان، در حمله به گرگ تاج‌بشه تندر با رئیس خاندان همراه شده و به دست گرگینه آذرخش از پای درآمده بود.
گو یوئه بو ایستاد، جام را با هر دو دست گرفت و با خم‌بگیرن کردن کمرش، صمیمانه قدردانی کرد: «اگه امروز کمک برادر تیه نبود، شاید تا الان ناهار‌گرفته گرگینه آذرخش شده بودم. برای نجات جونم، این جام رو به افتخار برادر تیه می‌نوشم!»
تیه شوئه لنگ جامش را بالا برد۸۰٪ و شراب را یک‌نفس سر کشید و گفت:متحمل «فقط کاری رو کردم که از دستم برمی‌اومد.»
او سبک زندگی هوشیارانه و سخت‌گیرانه‌ای داشت، از قمار یا یافتن‌بی‌نهایت روسپیان امتناع می‌ورزید، به اصول اخلاقی خود پایبند بود و هرگز‌خاندان در نوشیدن زیاده‌روی نمی‌کرد. از این رو، هیچ‌گاه مست نشده بود.
پس از نوشیدن این جام، گو یوئه‌روبرو بو به حاضران در ضیافت نگاه کرد،نباشید چشمانش سرخ شد، آهی کشید و نشست.
تیه شوئه لنگ که بارها چنین صحنه‌هایی را دیده بود، تسلی داد: «رئیس خاندان گو یوئه، تسلیت می‌گم. تا وقتی‌رئیس اعضای خاندانتون هنوز زنده‌ن، دهکده قطعاً یه روز دوباره شکوفا میشه. اون گرگینه آذرخش هم به شدت مجروح شده و‌کوبید گرگ‌های آذرخش آسیب زیادی دیدن، اونا تا چند سال آینده حمله نمی‌کنن. این موج گرگ‌ها به سلامت پشت سر گذاشته شد.»
سخت‌ترین دورهٔ موج گرگ‌ها در واقع به پایان رسیده بود. طی چند ماه‌نمی‌ذاره آینده، اگرچه گرگ‌های آذرخش همچنان پدیدار می‌شدند، اما تعدادشان پیوسته کاهش می‌یافت و هیچ‌ندارن گروه بزرگی شکل نمی‌گرفت. گله‌های گرگ دیگر توانایی یورش مستقیم به دهکده را نداشتند.
گرگینه آذرخش به لانهٔ گرگ‌ها بازمی‌گشت و در آنجا بهبودی می‌یافت، در حالی که‌باید آرام‌آرام گرگ‌های باقی‌مانده را سازماندهی می‌کرد. گرگ‌های بسیاری فراخوانده می‌شدند و بسیاری از گرگ‌های آذرخش‌منو جان می‌باختند که این امر نیاز گلهٔ گرگ‌ها به غذا را به شدت کاهش می‌داد.
گله‌های گرگ خودکفا می‌شدند و طی چند سال آینده، رفته‌رفته قدرت می‌گرفتند؛ در‌نگران این مدت شاهان صد جانورِ جدید – گرگ‌های آذرخش جسور، شاهان هزار جانور –بی‌عدالتی‌ای گرگ‌های آذرخش دیوانه، و شاهان ده هزار جانور – گرگ‌های تاج تندر پدیدار می‌شدند.
در نقطهٔ اوج، رو‌امیدی به افول می‌گذارد و در‌شانس ضعیف‌ترین حالت، شکوفایی آغاز می‌شود.
چه انسان‌ها و‌نگران چه گرگ‌ها، همگی از۸۰٪ چنین قانونی پیروی می‌کنند.
اما اگرچه سخنان تیه شوئه لنگ درست بود، انسان‌ها گیاه یا درخت نیستند؛آدما آن‌ها احساس دارند. رئیس خاندان گو یوئه این حقیقت را بسیار بهتر از‌حداقل تیه شوئه لنگ درک می‌کرد، اما اندوه و دردِ درونِ قلبش اجتناب‌ناپذیر بود.
تلفات بیش‌کمه از حد‌باید سنگین بود...
تنها حداقل نیمی از بزرگانِ رده‌بالای خاندان از دست رفته بودند. در مورد استادان گوی‌حقایق رتبه ۲ و رتبه ۱، آن‌ها تلفات به مراتب بیشتری داشتند. قدرت کل دهکدهٔ گو یوئه‌مسیر به پایین‌ترین حد خود سقوط کرده بود و دیگر توان تحمل هیچ فاجعهٔ دیگری را نداشت.
در گوشه‌ای، تیه روئو نان که نمی‌توانست این‌مهارت‌های موضوع را درک کند، با سردرگمی پرسید: «چرا‌هیچ شما ضدحمله نمی‌زنید و لانه‌شون رو ویران نمی‌کنید؟»
گو یوئه یائو جی توضیح داد: «دلیلش اینه که داخل لانهٔ گرگ‌ها، بیش از ده‌ها گروه از کرم‌های‌بشن گاز تندر وجود داره که تعدادشون در مجموع به بیش از یک میلیون می‌رسه. همچنین تعداد زیادی گوی‌هیچ وحشی هم میونشون هست. آسیب زدن به اونا سخته، مگه اینکه هر سه خاندان با هم همکاری کنن.»
او با گفتن این حرف، ناگهان پوزخندی زد و در حالی که به فانگ یوان خیره‌حداقل شده بود، ادامه داد: «اما این احتمال خیلی کمه. حتی داخل خاندان خودمون، بزرگان خاندانی هستن که‌قهرمانانِ از ترس خودشون رو جمع می‌کنن و موقع حملهٔ موج گرگ‌ها، خدا می‌دونه کجا قایم شده بودن!»
با این حرف، نگاهِ‌امیدی تمامیِ بزرگانِ دیگرِ خاندان‌می‌دونیم به سوی فانگ یوان چرخید.
پیش از این، فانگ یوان درون غار مخفیِ شکافِ سنگ در حال کاوشِ میراثِ راهبِ شرابِ گل‌بی‌عدالتی‌ای بود و همین امر سبب شد تا نبرد عظیم برای مقابله با موج گرگ‌ها را از دست بدهد.برای از دید همه، این رفتار نشان از حیله‌گری و شانه‌خالی‌کردن، و همچنین بزدلی و ترس از مرگ داشت.
از این رو، نگاه بزرگان‌امیدی خاندان به فانگ یوان آکنده از‌بی‌نهایت ناخشنودی، تحقیر و خشمی پنهان بود.
حتی حالت چهرهٔ‌آدما گو یوئه بو‌حقایق نیز درهم رفته بود.
او به عنوان رئیس خاندان، بیش از همه از افرادی چون فانگ‌آدما یوان بیزار بود که خودسرانه عمل می‌کردند، مرموز بودند و نقشه‌های پنهانِ خود‌حداقل را در سر می‌پروراندند. او نمی‌توانست با حضور چنین شخصی احساس امنیت کند.
فضای ضیافت بی‌درنگ دگرگون شد.
پدر و دخترِ تیه نیز این تغییر‌نیست را حس کردند و نگاهشان را هم‌مسیر‌باید با دیگران، به سوی فانگ یوان دوختند.
ظاهر جوان فانگ یوان، توجه‌بگیرن تیه روئو نان را که هم‌سن‌وسال‌رئیس او بود، به خود جلب کرد.
فانگ یوان با آرامش شرابش را نوشید. با‌می‌دونیم وجود اینکه نگاه همه به او دوخته شده‌روبرو بود، چنان رفتار می‌کرد که گویی متوجه هیچ‌چیز نیست.
چهره‌اش آرام بود، چرا که‌دخترِ از پیش انتظارِ چنین وضعیتی‌گرفته و خرده‌گرفتنِ دیگران را داشت.
در دل آهی کشید: «اوضاع‌امیدی داره دردسرساز میشه.» با وجود‌شانس نگرانی، ترسی به خود راه نداد.
حضور تیه شوئه لنگ، نقشه‌های او برای رفتن را به‌کلی ویران کرده‌خاندان بود. اگر نیلوفر گنجینه جوهر آسمانی را برمی‌داشت و بنیان دهکدهٔ گو‌خاندانتون یوئه را نابود می‌کرد، پدر و دخترِ تیه برای دستگیری‌اش وارد عمل می‌شدند.
لقبِ کارآگاه الهی صرفاً یک افسانه نبود. با‌می‌دونیم توانایی‌ها و قدرتی که داشت، اگر تیه شوئه لنگ‌بشن تعقیبِ کسی را آغاز می‌کرد، احتمالِ شکست وجود نداشت.
حتی اگر نیلوفر گنجینه جوهر آسمانی را هم برنمی‌داشت، ناپدید شدنِ مرموزش‌مسیر خاندان را وادار به تحقیق می‌کرد. از آنجا که پای مرگ جیا جین‌دست‌کمی شنگ در میان بود، حتی پدر و دخترِ تیه نیز درگیر ماجرا می‌شدند.
اگر بی‌خبر می‌رفت، از دیدِ‌امیدی آن‌ها همچون مجرمی فراری به نظر‌بی‌نهایت می‌رسید که از عواقبِ اعمالش می‌گریزد.
فانگ یوان چاره‌ای نداشت‌باید جز اینکه بماند و‌بشن اوضاع را زیر نظر بگیرد.
با وجود اینکه همه او را سرزنش می‌کردند، اما اوضاع هنوز‌کمه در بدترین حالت خود نبود. رفتن در این لحظه، اقدامی از‌نگران روی سراسیمگی به شمار می‌رفت و کل اوضاع را وخیم‌تر می‌کرد.
گو یوئه یائو جی با چشمانی خیره۸۰٪ به فانگ یوان، خنده‌ای شوم سر داد‌خاندانتون و پرسید: «شرابش می‌چسبه؟ قصد نداری توضیحی بدی؟»
فانگ یوان به آرامی جامش را پایین‌نیست گذاشت، سرش را بالا آورد و به‌باید بازوی قطع‌شدهٔ گو یوئه یائو جی نگاه کرد.
پیرها مکارترین‌اند؛کمه این حرف‌باید کاملاً حقیقت داشت.
برای حفظ جانش، گو یوئه یائو جی بازوی‌می‌دونیم خودش را شکست و به بهانهٔ مجروح بودن، از‌بشن مأموریت خاندان برای ورود به میدان نبرد طفره رفت.
این ماجرا در زندگیِ پیشینِ فانگ یوان نیز‌مهارت‌های رخ داده بود، اما جای تعجب داشت که‌هیچ او بار دیگر دست به همین کار زده بود.
این ترفندِ فدا کردنِ یک عضو، واقعاً کارآمد بود. این کار باعث شد تا از چنگالِ گرگ تاج تندر جانِ سالم به در ببرد و‌دخترِ با شرکت نکردن در عملیاتِ تعقیب، زنده بماند. با وجود این، اکنون داشت از فانگ یوان ایراد می‌گرفت؛ بخشی از این رفتار به دلیل کینه‌های‌برازنده قدیمی بود، اما دلیل اصلی‌اش این بود که می‌خواست توجهات را به سوی فانگ یوان جلب کند و نگاهِ مردم را از روی خودش بردارد.
فانگ یوان پوزخندی زد: «چی رو برات‌روبرو توضیح بدم؟ توضیح بدم که چطور واسه‌نباشید حفظِ اون جانِ بی‌ارزشت، دستِ خودت رو شکستی؟»
گو یوئه یائو جی‌امیدی که شوکه و خشمگین شده‌شانس بود، از جایش پرید: «چی؟!»
او با چشمانی از حدقه درآمده به فانگ یوان خیره شد و در حالی که انگشتش را به سمت صورت‌مشت او گرفته بود، جیغ کشید: «بچه پررو! چطور جرئت می‌کنی این‌طوری به من تهمت بزنی؟ این یه افترای آشکار و دروغ‌افتخار محضه!! چطور می‌تونی این‌قدر بی‌شرم باشی؟ خاندان گو یوئهٔ ما چطور می‌تونه مایهٔ ننگی مثل تو رو توی خودش جا بده؟»
رنگ چهرهٔ گو یوئه بو عوض شد و فریاد زد:شانس «گو یوئه یائو جی! همین الان بشین، ما اینجا یه‌یوئه مهمان مهم داریم، چطور می‌تونی این‌طوری راحت جیغ‌وداد راه بندازی؟»
گو یوئه یائو جی می‌خواست به بدوبیراه گفتن ادامه دهد،یوئه اما با دیدن چهرهٔ درهم‌رفتهٔ گو یوئه بو، چاره‌ای نداشت‌گرفته جز اینکه حرف‌هایی را که می‌خواست بیرون بریزد، قورت دهد.
او با خشم به‌امیدی فانگ یوان خیره شد و‌شانس با اکراه سر جایش نشست.
گو یوئه بو به غائلهٔ یائو جی پایان داد، سپس‌گرفته رو به فانگ یوان کرد: «بزرگ فانگ یوان، من یه‌مشت توضیح می‌خوام. در طول حملهٔ موج گرگ‌ها، تو کجا بودی؟»
چشمان تیه شوئه لنگ‌نشید از روی تعجب برقی زد:می‌دونیم «فانگ یوان... اون فانگ یوانه؟»
در ناپدید شدن مرموز جیا جین شنگ، فانگ یوان نقش مهمی ایفا کرده بود. پیش از آمدن به‌مهارت‌های اینجا، تیه شوئه لنگ اطلاعات زیادی از جیا فو به دست آورده بود. اما چه کسی فکرش را‌مردان می‌کرد که این بزرگِ جوان همان فانگ یوان باشد. بی‌درنگ، حس کنجکاوی در دل تیه شوئه لنگ بیدار شد.
او پرونده‌های بی‌شماری را حل کرده بود و می‌توانست از میان تمام ردپای‌باید شواهد، نکات غیرعادی را ببیند تا حقیقت ماجرا را حدس بزند. از حالت چهرهٔ‌مهارت‌های همه، او می‌توانست حقیقتِ پشتِ فرار ناگهانی فانگ یوان از نبرد را تشخیص دهد.
اما حقیقتی که همه‌نباشید می‌دانستند تنها لایهٔ رویی ماجرا‌منو بود؛ واقعیت مطلق چه بود؟
صرف‌نظر از اینکه حقیقت چه بود، پاسخ فانگ‌خندید یوان بخشی از افکار درونی‌اش را آشکار می‌کرد. این‌روبرو امر بعداً در حل پرونده بسیار مفید واقع می‌شد.
با حس کردن توجه تیه شوئه‌حقایق لنگ روی خودش، قلب فانگ یوان فشرده‌نگران شد، اما حالت چهره‌اش هیچ تغییری نکرد.
او با خونسردی به همه نگاه کرد و در حالی که لبخندی تمسخرآمیز بر لبانش نقش بسته بود، گفت: «چیز زیادی واسه توضیح دادن نیست. از اونجا‌مهارت‌های که بزرگِ خاندان پرسید، منم رُک‌وراست می‌گم. من اون موقع به شدت ترسیده بودم. فشار انباشته‌شده تو این مدت طولانی، در کنار ترس از مرگم که به‌برای اوج خودش رسیده بود، باعث شد نتونم طاقت بیارم. من بزدل و ضعیف بودم، تو یه گوشه قایم شدم و دیگه جرئت نکردم پا به خط مقدم بذارم.»
با شنیدن‌خاندان این حرف،نباشید همه مات‌ومبهوت ماندند.
آن‌ها انتظار داشتند فانگ یوان از انواع بهانه‌ها و دلایل استفاده کند‌کمه و آماده بودند تا دروغ‌هایش را برملا کرده و او را سرزنش‌نباشید کنند. اما چه کسی فکرش را می‌کرد که او این‌طور مستقیم اعتراف کند!
«هر نوع دروغی، تا وقتی که حقیقت نداشته باشه، نقص‌هایی داره.رئیس تازه، تیه شوئه لنگ هم اینجاست...» چهرهٔ فانگ یوان آرام بود؛مسیر سرش را پایین انداخته و به شراب درون جامش خیره شده بود.
حالت چهرهٔ تیه شوئه لنگ عجیب‌نیست شد. او ناخودآگاه اخم کرد و حس‌باید انزجار و نفرتی در دلش جوانه زد.
«این مرد‌خاندان جوان، سرشتی اهریمنی‌دخترِ و ریشه‌دار داره!»