چپتر 92: آینده در افق پیداست
0جیائو سان با چهره‌ای نگران فریاد زد‌جسارتی و با گام‌هایی بلند وارد اتاق شد:یوئه «طاقت بیار فانگ یوان، داریم می‌آیم کمکت!»
اما لحظه‌ای بعد، مبهوت ماند.
اتاق خالی‌می‌توانست بود؛ فانگ یوان‌دهکدهٔ آنجا حضور نداشت.
هر چهار‌دهد نفر در‌استاد سکوت فرو رفتند.
جیائو سان سکوت را‌مرد شکست و با استیصال‌داری گفت: «چطور ممکنه؟ پس کجاست؟»
او مدت‌ها بیرونِ اتاق مشغول نقش بازی کردن‌چرا بود، اما از آنجا که فانگ یوان هرگز درون‌پرواز اتاق نبود، تمام این‌ها به نمایشی یک‌نفره بدل گشت.
آن سه نفر که‌اضافه‌ای انتظار چنین نتیجه‌ای را‌باشد نداشتند، به یکدیگر نگریستند.
کونگ جینگ با احتیاط گفت: «عجیبه،جایگاه اگه فانگ یوان اینجا نیست، پس‌کسب‌وکاری چرا اون کاغذ رو روی در چسبونده؟»
جیائو سان پایش را بالا آورد، در‌جسارتی را با لگد به پرواز درآورد و‌یوئه غرید: «همین الان صاحبخونه رو بیارید اینجا!»
صاحبخانه پیرمردی بود، اما لحنی بسیار قاطع داشت: «دنبال من می‌گردید؟ هوم،چسبونده خودم داشتم می‌اومدم سراغتون. اومدید تو خونهٔ من و این‌همه سروصدا راه‌صاحبخانه انداختید، تازه درِ خونه‌م رو هم شکوندید. مرد جوان، عجب جسارتی داری.»
کسی که می‌توانست خانه‌های اضافه‌ای در دهکدهٔ‌داشته گو یوئه داشته باشد و آن‌ها را‌قدرت اجاره دهد، بی‌شک یک استاد گو بود.
قدرت و جایگاه استاد گو فراتر از یک‌فانی فانی بود. فانی‌ها جرئت ادارهٔ چنین کسب‌وکاری را‌ملکی نداشتند. در واقع، آن‌ها مالک هیچ ملکی نبودند.
تمام املاک دهکده به خاندان گو یوئه‌جسارتی تعلق داشت. فانی‌هایی که در اینجا زندگی‌یوئه می‌کردند، تنها کشاورزان و خدمتکاران خاندان بودند.
در برابر صاحبخانه، جیائو سان خشم خود را‌چرا مهار کرد و گفت: «ارشد، ما اومدیم دنبال‌لگد یه مرد جوان بگردیم، اون عضو گروه ماست.»
استاد گوی پیری چون این صاحبخانه، حتی اگر سالخورده بود‌اجاره و دیگر برای پیشرفت تلاش نمی‌کرد، همچنان روابط و پیوندهای‌ادارهٔ قدرتمندی داشت. حتی با وجود بازنشستگی، توانایی‌هایش را نباید دست‌کم می‌گرفتند.
کسانی که فاقد روابط انسانی‌قدرت و برگ برنده بودند، چگونه‌جرئت جرئت می‌کردند دست به تجارت بزنند؟
این عصری صلح‌آمیز‌شکوندید نبود، بلکه آکنده از‌جسارتی خشونت و غارت بود.
صاحبخانه سر تکان داد و با لحنی خشک گفت:اون «به من ربطی نداره مستأجرم کجاست، اما اینو می‌دونم‌درآورد که شما درِ خونه‌م رو شکوندید. باید خسارتم رو بدید.»
جیائو سان خنده‌ای خشک سر داد‌یوئه و گفت: «هه هه، تقصیر ماست، حق‌استاد با شماست که خسارت رو پرداخت کنیم.»
اگرچه از درون خشمگین بود، اما خود را‌فانی وادار کرد تا چند سنگ ازلی به عنوان‌ملکی غرامت بپردازد و حتی مقداری نیز اضافه‌تر داد.
حالت چهرهٔ صاحبخانه کمی بهتر شد و گفت: «اگه دنبال همون مرد جوانی می‌گردید که این اتاق رو اجاره کرده، باید بهتون بگم که یه روزه پیداش‌جرئت نیست. دیروز بعد از اینکه اجارهٔ یک ماه رو داد، کلی خرت‌وپرت خرید و از من پرسید کجا زغال‌سنگ ارزون می‌فروشن. بهش گفتم نیازی نیست زغال‌سنگ بخره،عضو چون بیرون دهکده سمت شمال یه دره هست. اونجا معدنی وجود داره که می‌تونه ازش زغال‌سنگ استخراج کنه. بعد از اینکه ازم تشکر کرد، رفت و دیگه برنگشت.»
جیائو سان به وسایل‌عجیبه اتاق نگاه کرد و‌چرا گفت: «پس قضیه اینه.»
در واقع، تشک و رختخواب نو بود. میز‌باشد و صندلی‌ها اجناس دست‌دومی بودند که فانگ یوان‌فراتر خریده بود و به ظاهر استحکام خوبی داشتند.
اجاق خالی بود‌بی‌شک و حقیقتاً هیچ زغال‌سنگی‌فراتر در آن یافت نمی‌شد.
جیائو سان‌خونه‌م با آسودگی نفسش‌جوان را بیرون داد.
او پیش از بقیه از اتاق خارج‌نیست شد و گفت: «انگار استخراج زغال‌سنگ وقت فانگ‌آورد یوان رو گرفته. مهم نیست، فردا دوباره می‌آیم.»
اما در روز‌خانه‌های سوم نیز فانگ‌یوئه یوان همچنان پیدایش نشد.
جیائو سان و‌بی‌شک دیگران بیرون اتاق ایستاده‌فراتر بودند و تردید داشتند.
کونگ جینگ گمانه‌زنی کرد: «کندن زغال‌سنگ که این‌قدر وقت نمی‌بره.می‌توانست فانگ یوان می‌خواد تو خلوت تزکیه کنه، برای همین شاید بیشتر‌استاد کنده. اما خیلی گذشته، ممکنه موقع استخراج بلایی سرش اومده باشه؟»
جیائو سان نامحسوس سر تکان داد و در حالی که به تخت و اجاق اشاره می‌کرد، گفت: «این پسر خیلی خسیسه. یهو اجارهٔ‌بیارید یه ماه رو داده و این‌همه چیز خریده، مخصوصاً با اون کاغذی که روی دیوار چسبونده، احتمالاً می‌خواسته همین‌جا تزکیه کنه. حیف که‌شکوندید شانس نیاورد. این روزا گله‌های گرگ بزرگ‌تر شدن و جانوران وحشی اطراف دهکده هم فعال‌تر. ممکنه گیر چند تا جانور وحشی افتاده باشه.»
آن دو استاد گوی‌اضافه‌ای زن هم‌زمان به چاپلوسی‌باشد پرداختند: «رئیس واقعاً داناست!»
جیائو سان سرش را بالا گرفت، خندید و گفت: «هاهاها، داشتم غصه می‌خوردم چطور‌مالک باهاش کنار بیام. با اینکه اون مأموریت شکار گوزن رو داریم، بیاید برای انجامش‌بودند عجله نکنیم. اگه تو طبیعت وحشی بهش بربخوریم، مجبور می‌شیم نجاتش بدیم، مگه نه؟»
سه عضو دیگر‌شکوندید نیز شروع به خندیدن‌جسارتی کردند: «هه هه هه.»
روز چهارم.
درون روزنه، امواجِ جوهر‌اضافه‌ای ازلیِ سبزِ تیره، بی‌امان‌باشد به دیواره‌های بلورین برخورد می‌کرد.
دیوارهٔ بلورین، سفید و نیمه‌شفاف بود‌جایگاه و از قبل پر از ترک‌هایی‌کسب‌وکاری شده بود که یکدیگر را قطع می‌کردند.
این دستاورد فانگ یوان پس از سه شبانه‌روز‌داری تلاش بی‌وقفه بود. او تنها در مواقعی که دیگر‌آن‌ها تاب نمی‌آورد، به‌سرعت غذایی می‌خورد و قضای حاجت می‌کرد.
در این روزها، فانگ یوان عمداً روند برخورد امواج را کند کرده بود و هم‌زمان جوهر‌لگد ازلی بیشتری از سنگ‌های ازلی‌اش بیرون می‌کشید. از این رو، پس از گذشت این مدت طولانی،هوم دریای ازلی مس سبز تنها از مرز ۴۴ درصد به حدود ۲۰ درصد کاهش یافته بود.
با گذشت زمان، هنگامی که تنها حدود ۱۳باشد درصد جوهر ازلی باقی مانده بود، دیواره دیگر‌فراتر تاب نیاورد و به حد نهایی خود رسید.
تَرَق تَرَق...
دیوارهٔ بلورین که در ابتدا مستحکم بود، تکه‌تکه شد و قطعاتش به‌اضافه‌ای درون دریای ازلی فرو ریخت و موج‌ها و چین‌هایی پدید آورد. پس‌فراتر از آن، به نقاطی سفیدرنگ بدل گشت و در هوا محو شد.
آنچه جایگزین دیوارهٔ بلورین‌عجیبه شد، غشای نوری کاملاً‌چرا جدید و سفیدرنگ بود.
این غشای نورِ رتبه ۲ بود. اگرچه تفاوت چندانی‌آن‌ها نداشت و همچنان نور سفید از خود ساطع می‌کرد،فانی‌ها اما بسیار درخشان‌تر از غشای نورِ رتبه ۱ بود.
هم‌زمان، رگه‌هایی از جوهر ازلیِ سرخ‌جایگاه در دریا پدیدار گشت و با‌کسب‌وکاری دریای ازلیِ سبزِ تیره درون روزنه درآمیخت.
این همان جوهر ازلیِ‌مرد فولادِ سرخ، متعلق به‌داری مرحلهٔ آغازینِ رتبه ۲ بود!
فانگ یوان ناگهان چشمانش را گشود و در‌چرا حالی که اتاق بی‌درنگ روشن می‌شد، با خود‌لگد گفت: «بالاخره تونستم، مرز رتبه ۲ رو شکستم!»
اما ثانیه‌ای نگذشته بود‌اضافه‌ای که موج شدیدی از‌باشد تهوع به او هجوم آورد.
فانگ یوان خنده‌ای تلخ کرد و همان‌طور که آرام دراز می‌کشید، زمزمه کرد: «چهار روز و سه شب بی‌وقفه‌دهکده تزکیه کردم، فشار خیلی زیادی بود و بدنم داره از هم می‌پاشه. تزکیه‌م اصلاً مختل نشد، انگار نقشه‌م توی‌گروه خونهٔ اجاره‌ای جواب داده. ارزش این خرج رو داشت، حالا باید امشب رو خوب استراحت کنم و فردا برگردم دهکده.»
با این فکر،شکوندید خواب‌آلودگی شدیدی بر‌عجب او چیره گشت.
فانگ یوان به زور چشمانش را‌اینجا باز نگه داشت و با تکیه بر‌پایش ارادهٔ سرسختش، پتو را روی خود کشید.
پس از بستن چشمانش،اضافه‌ای در عرض چند ثانیه‌باشد به خوابی عمیق فرو رفت.
تزکیهٔ پیشین، بیشترِ‌بی‌شک انرژی ذهنی‌اش را‌جایگاه تحلیل برده بود.
او تا‌خونه‌م عصرِ روزِ‌مرد دوم خوابید.
فانگ یوان چشمانش را گشود. حس می‌کرد‌نیست نیمی از انرژی ذهنی‌اش بازیابی شده است،بالا اما همچنان در بدنش احساس ضعف می‌کرد.
او در را گشود و‌دهکدهٔ برای نخستین بار در پنج‌اجاره روز گذشته، از اتاق بیرون رفت.
این کار، توجه‌بی‌شک شخصی را به‌جایگاه خود جلب کرد.
این شخص چشمانی کشیده و باریک‌عجب و بدنی لاغر داشت — او‌اضافه‌ای برادر جیانگ یا، یعنی جیانگ هه بود.
با دیدن فانگ یوان، نفس راحتی کشید و گفت: «بالاخره اومدی‌روی بیرون! هوم، اگه چند روز دیگه هم بیرون نمی‌اومدی، درِ اتاق‌صاحبخونه رو می‌شکستم. هر چی باشه اگه اینجا بمیری، پای من گیره.»
فانگ یوان‌می‌توانست خندید اما‌اضافه‌ای چیزی نگفت.
نور خورشیدِ زمستانی از پنجره به درون‌فراتر تابید و بر چهره‌اش نشست؛ نوری که‌مالک ردِ ضعف و رنگ‌پریدگیِ رخسارش را نمایان‌تر می‌ساخت.
پنج روز پیش، او عمداً از صاحبخانه پرس‌وجو کرده و سرنخ‌هایی از‌اضافه‌ای ماجرای زغال‌سنگ را به جیائو سان داده بود. پس از آن، دهکدهٔ‌فراتر گو یوئه را ترک کرد و به آبادیِ کوچکی در کوهپایه رفت.
به خاطر ماجرای پیشینِ پیرمرد وانگ، جیانگ هه تا حدودی متحد او‌چسبونده به شمار می‌رفت. با استفاده از این رابطه، فانگ یوان چند روز‌صاحبخانه در آن آبادی ماند و بدون هیچ مزاحمتی به رتبه ۲ ارتقا یافت.
البته، غارِ مخفیِ شکافِ صخره بسیار پنهان‌تر از خانهٔ جیانگ هه بود، اما کاملاً‌قدرت هم امن نبود. فانگ یوان باید این احتمال را در نظر می‌گرفت که جیائو‌دهکده سان و دیگران بی‌وقفه به دنبالش بگردند و شاید غار مخفی را پیدا کنند.
هرچند این احتمال ضعیف بود، اما‌جایگاه اگر میراثِ راهبِ شرابِ گل لو‌کسب‌وکاری می‌رفت، جان فانگ یوان به خطر می‌افتاد.
فانگ یوان شخص‌شکوندید بسیار محتاطی بود و‌جسارتی طبیعتاً چنین خطری نمی‌کرد.
در عین حال، ماندن در خانهٔ جیانگ هه‌چرا امن‌تر بود. حتی با وجود راز مشترکشان، جیانگ‌لگد هه برای بستن دهان او دست به قتل نمی‌زد.
خطرات و دردسرهای کشتن یک استاد گو بسیار زیاد بود. بدون منافع‌بی‌شک کافی، جیانگ هه هیچ انگیزه‌ای برای این کار نداشت. در واقع، برای‌هیچ حفظ این راز، جیانگ هه حتی باید نگران امنیت فانگ یوان هم می‌بود.
هر چه باشد، اگر تالار مجازاتِ خاندان‌فراتر دربارهٔ مرگ فانگ یوان تحقیق می‌کرد، ممکن‌مالک بود راز پیرمرد وانگ نیز برملا شود.
با دیدن سلامت‌شکوندید فانگ یوان، جیانگ‌عجب هه واقعاً آسوده‌خاطر شد.
اما خیلی زود، هالهٔ فانگ یوان را حس کرد‌اون و با تغییر حالت چهره‌اش گفت: «باورم نمیشه واقعاً‌درآورد موفق شدی، اونم تو یه حرکت به رتبه ۲ رسیدی!»
او در دل شگفت‌زده بود. پنج روز پیش، وقتی فانگ‌اجاره یوان به سراغش آمد و نیتش را بیان کرد، جیانگ‌ادارهٔ هه در واقع در دل او را تحقیر کرده بود.
جذب جوهر ازلی از سنگ‌های ازلی و شکستن مرز برای رسیدن به رتبه ۲؛ این‌هیچ روشِ انجام هم‌زمانِ چند کار، انرژی ذهنی را به شدت تحلیل می‌برد. به طور معمول،خشم استادان گو برای این کار به اراده‌ای بسیار قوی، صبر و سال‌ها تجربهٔ تزکیه نیاز داشتند.
تنها با داشتن تجربه بود که یک استاد گو می‌توانست استخراج جوهر ازلی از سنگ‌ها را به امری غریزی بدل‌بی‌شک کند. هم‌زمان، باید دریای ازلی را با مهارت کنترل می‌کرد تا شدت برخوردها در حد مشخصی مهار شود؛ این کار‌زندگی باید با دقتی بی‌نقص محاسبه می‌شد تا دقیقاً با سرعت بازیابیِ جوهر ازلی برابر باشد و روند کار تداوم یابد.
به عقیدهٔ جیانگ هه، فانگ یوان هیچ شانسی برای‌اون موفقیت نداشت. اما در کمال ناباوری، او این کار‌درآورد را تنها در یک تلاش به سرانجام رسانده بود.
فانگ یوان بی‌تفاوت خندید و گفت:یوئه «شانس آوردم. قصد دارم امروز برگردم دهکده،استاد اما قبلش، بد نیست یه چیزی بخورم.»
جیانگ هه به سینه‌اش کوبید و با رفتاری‌فانی صمیمانه‌تر از قبل گفت: «هه هه هه، برادر فانگ‌نبودند یوان، حالا که اینجایی، معلومه که غذات با منه.»
هرچند او به آیندهٔ فانگ یوان خوش‌بین نبود، اما اکنون که‌خانه‌های او به رتبه ۲ ارتقا یافته بود، نشان می‌داد که از مانع‌جایگاه دشواری عبور کرده و حالا شایستگیِ هم‌تراز شدن با او را دارد.
پس از صرف غذایی لذیذ،اگه جیانگ هه شخصاً فانگ یوان را‌روی تا ورودیِ آبادیِ کوچک بدرقه کرد.
جیانگ هه گفت: «برادر فانگ یوان، این دفعه مراقب باش. اخیراً اوضاع دور و برِ لانهٔ‌فراتر گرگ‌ها یه کم خطرناک‌تر شده و جانوران وحشی فعال‌تر شدن. اِه، داره برف میاد.» او مکثی‌زندگی کرد و ادامه داد: «به نظر من الان نرو. چطوره یه شب دیگه هم اینجا بمونی؟»
پس از آنکه فانگ یوان‌قدرت به رتبه ۲ رسید، رفتار‌جرئت جیانگ هه بسیار صمیمانه شده بود.
اما فانگ یوان بر رفتن‌جوان اصرار داشت و از این‌می‌توانست رو، با جیانگ هه خداحافظی کرد.
دانه‌های برف آرام می‌بارید، درست همچون‌اینجا خزهای سپید و نابی که به‌چسبونده نرمی در هوا شناور بودند و فرومی‌ریختند.
نورِ آفتابِ غروب،خانه‌های برف را به رنگ‌داشته زردِ طلایی درآورده بود.
برف، دانه به‌بی‌شک دانه بر سر و‌فراتر شانه‌های فانگ یوان می‌نشست.
در دوردست، دهکدهٔ گو یوئه‌جوان بر کمرکش کوه استوار ایستاده‌می‌توانست بود و در سکوت نظاره می‌کرد.