چپتر 178: سیاه، سفید، خاکستری
0در گذشته‌های دور، فانگ یوان در قلب فانگ‌نان ژنگ همچون کوهی رفیع بود؛ چنان بلند که‌بفهمم هرگز توان صعود از آن را در خود نمی‌دید.
فانگ ژنگ می‌پنداشت که سایهٔ‌بفهمم این کوه رفیع، تا پایان‌کمک عمر بر سرش سنگینی خواهد کرد.
اما روزگار‌حقیقت بازیِ غیرمنتظره‌ای برای‌واقعی او رقم زد.
با دیدنِ دلسردی و ناامیدیِ فانگ یوان، فانگ ژنگ‌مثل توانست ضعف او را به چشم ببیند. کوه رفیعی‌بلافاصله که برادرش نمادِ آن بود، در یک آن فرو ریخت.
با این وجود... آیا‌ناخودآگاه تمامِ این‌ها صرفاً نمایش‌نان و نقش‌بازی‌کردنِ برادرِ بزرگ‌تر بود؟
کوهِ فروریختهٔ درونِ قلبش،حقیقت اکنون در هاله‌ای از رمز‌ببینم و راز فرو رفته بود.
«برادر بزرگ،حقیقت تو دقیقاً چه‌واقعی جور آدمی هستی؟»
در آن لحظه فانگ‌واقعی ژنگ دریافت که هیچ‌چیز دربارهٔ‌مثل این برادرِ هم‌خونِ خود نمی‌داند.
قلب فانگ یوان پر از نیرنگ و حیله بود و زیرکیِ‌گفت عمیقی داشت. با آن مهارتِ بازیگری و بی‌تفاوتی‌اش نسبت به گرفتنِ‌شما جانِ انسان‌ها، فانگ ژنگ فاصلهٔ بی‌نهایتی میان خود و او احساس می‌کرد.
در کنارِ این احساسِ فاصله،بفهمم ترسی نیز وجود داشت که‌کمک فانگ ژنگ نمی‌خواست آن را بپذیرد.
این احساسِ لعنتی‌بفهمم بازگشته بود و‌برادرم به درونِ قلبش می‌خزید.
او تمامِ تلاشش را کرد تا این ترس‌شما را از خود دور کند و همین باعث شد‌داد تا ناخودآگاه، ردپای تیه روئو نان را دنبال کند.
فانگ ژنگ با صمیمیت گفت: «بانو تیه، ممنونم که باعث شدید حقیقت‌بانو رو بفهمم و چهرهٔ واقعی برادرم رو ببینم. کمک به شما مثل‌خودمه کمک به خودمه، پس راحت بپرسید، هر چی می‌دونم رو بهتون می‌گم.»
تیه روئو نان سر تکان داد، اما بلافاصله سرش را به نشانهٔ‌مثل نفی تکان داد و گفت: «چیزایی که باید می‌دونستم رو الان دیگه فهمیدم.باید مشکلِ الان اینه که فانگ یوان اون کرم شراب رو از کجا آورده؟»
فانگ ژنگ اخم کرد و گفت: «حق با شماست، این قضیه مشکوکه. با اون وضعیتی که برادر بزرگ در اون زمان داشت، هنوز داراییِ پدر و مادرمون رو به ارث نبرده بود و در عین حال فقط استعداد درجهٔ C داشت و تازه تزکیه رو شروع کرده بود. کرم شراب رو از کجا آورده؟»
تیه روئو نان با فکر کردن به این موضوع، از حرکت ایستاد و گفت: «توی این وضعیت، فقط دو تا دلیل می‌تونه وجود داشته باشه. یکی کمکِ خارجیه و اون یکی، یه میراث. اما کی میاد روی یه استعداد درجهٔ C سرمایه‌گذاری کنه؟ اگه میراثه، کدوم میراثه؟»
میراث... میراث...
این کلمه‌ممنونم مدام در‌حقیقت ذهنش تکرار می‌شد.
او در‌حقیقت افکار عمیقی‌چهرهٔ فرو رفت.
تیه روئو نان با هیجان در دلش اندیشید: «اگه پای یه‌راحت میراث در میون باشه، همه‌چیز با عقل جور درمیاد. اولاً، منشأ کرم‌می‌دونستم شراب مشخص می‌شه. ثانیاً، دلیلِ کشتنِ جیا جین شنگ هم ثابت می‌شه!»
چیزی که تمام این‌ناخودآگاه مدت او را سردرگم‌نان کرده بود، انگیزهٔ قاتل بود.
برای کشتن،ممنونم باید دلیلی‌حقیقت وجود می‌داشت.
فانگ یوان کرم شراب را نشان داده بود و جیا‌مثل جین شنگ می‌خواست آن را بخرد. اما ارزش کرم شراب‌نشانهٔ آن‌قدر پایین بود که نمی‌توانست انگیزه‌ای برای قتل ایجاد کند.
اما چه می‌شد اگر جیا جین شنگ که حاضر به تسلیم نبود، با‌می‌دونم سماجت می‌خواست کرم شراب را از فانگ یوان بخرد و به همین دلیل‌فهمیدم او را تمام مسیر تعقیب کرده و مکانِ یک میراث را کشف کرده بود...
در آن‌همین صورت فانگ‌ناخودآگاه یوان چه می‌کرد؟
تیه روئو‌ممنونم نان خندید: «هه‌بفهمم هه هه هه.»
فانگ ژنگ با نگاهی سردرگم به او خیره شد.شما تیه روئو نان به عقب نگاه کرد و گفت:داد «می‌خوام سوابق تاریخی خاندان گو یوئه رو بررسی کنم!»
فانگ ژنگ دستش را تکان داد و با تکان‌مثل دادن سرش گفت: «تاریخچه توی زمین‌های ممنوعهٔ خاندان نگهداری‌بلافاصله می‌شه، چطور یه غریبه می‌تونه اون رو بررسی کنه؟»
«پس تو می‌تونی بری داخل؟»
فانگ ژنگ سرش‌شدید را تکان داد:چهرهٔ «فقط بزرگان خاندان می‌تونن.»
تیه روئو نان اخم‌چهرهٔ کرد: «که این‌طور... پس‌کمک الان باید چی‌کار کنیم؟»
از میان سایه‌ها، پیرزنِ لنگی‌برادرم بیرون آمد و گفت: «بانو‌خودمه تیه، شاید من بتونم کمک کنم.»
او کسی‌همین نبود جز گو‌ردپای یوئه یائو جی.
او هنوز رئیس شاخهٔ خانوادهٔ دارو بود، اما از زمانی که از مقامِ بزرگِ‌راحت تالار دارو کناره‌گیری کرده و گو یوئه چی ژونگ جایگزینش شده بود، و همچنین‌دیگه با از دست دادن یک دستش، اقتدار پیشینِ او تقریباً به‌کلی نابود گشته بود.
اما عطشِ قدرت در روح او ریشه دوانده بود. او عمیقاً درک می‌کرد که همکاری‌بهتون با گو یوئه چی ژونگ تنها یک راه‌حل موقت است. تنها راه، بلعیدنِ شاخهٔ مو‌اون بود. فقط در آن صورت تواناییِ پس گرفتنِ مقامِ بزرگِ تالار دارو را به دست می‌آورد.
برای جذبِ شاخهٔ مو، تنها‌برادرم کاری که باید می‌کرد، از‌خودمه بین بردنِ امیدِ آن‌ها بود.
و این امید،باعث طبیعتاً کسی جز‌تیه فانگ یوان نبود.
گو یوئه یائو جی با خنده‌ای شوم گفت: «بازرس الهی تیه، راستش رو بخواید، مدتیه که دارم هر‌می‌گم دوی شما رو زیر نظر می‌گیرم. با من بیاید، شما رو به منطقهٔ ممنوعهٔ خاندان می‌برم. هه هه‌آورده هه، در حالت عادی اونجا به‌شدت محافظت می‌شه. اما از قضا، الان من مسئولِ محافظت از زمین‌های ممنوعه هستم.»
او آشکارا امیدوار بود که به‌طور غیرمستقیم به فانگ یوان‌مثل آسیب برساند، اما حتی اگر او بی‌گناه بود، یائو جی قطعاً‌نفی می‌توانست با استفاده از روش‌های پلیدِ خود به او تهمت بزند.
در تونلی زیرزمینی و درونِ یک‌ببینم اتاق مخفی، تیه روئو نان به‌بپرسید سوابق تاریخیِ خاندان گو یوئه نگاه می‌کرد.
از نسل اول به بعد، پس از تأسیس خاندان گو یوئه تا‌بانو عصر طلایی و سپس دوران افولش، این سوابق حاویِ اطلاعاتِ چند صد‌خودمه سالِ گذشته بود. تمامی رویدادهای کوچک و بزرگ، با جزئیات ثبت شده بود.
تیه روئو نان درحالی‌که چند صفحهٔ اول را ورق می‌زد، حرف تکان‌دهنده‌ای‌مثل زد: «این رئیس خاندانِ نسل اول منشأ مرموزی داره و دهکدهٔ گو‌چیزایی یوئه رو به‌تنهایی تأسیس کرده. اون به‌احتمال خیلی زیاد یه تزکیه‌گر اهریمنی بوده!»
در کنار او، تیه شوئه لنگ گفت: «این چیز مهمی نیست. خیلی از تزکیه‌گرهای اهریمنی، بعد از اینکه از آوارگی‌نشانهٔ خسته می‌شن، تصمیم می‌گیرن دودمانِ خودشون رو گسترش بدن و یه خاندان تأسیس کنن. چند صد سال بعد، ریشه‌های اهریمنیِ‌زمان اونا پاک می‌شه و نوادگانشون تبدیل به تزکیه‌گرهای حق می‌شن. این‌جور وضعیت‌ها در واقع خیلی رایجه و اصلاً عجیب نیست.»
تیه روئو نان با چهره‌ای خشمگین گفت: «پس تمامِ کارای اشتباهِ قبلیش، همین‌طوری بخشیده می‌شه؟می‌گم این تزکیه‌گرهای اهریمنی اون‌همه جنایت می‌کنن، اما وقتی وقتش می‌رسه و احساس خستگی می‌کنن، یه‌کرم جا ساکن می‌شن و از دوران پیری‌شون لذت می‌برن. این برای اونا زیادی خوب نیست؟»
تیه شوئه لنگ آه عمیقی کشید و گفت: «روئو نان. وقتی من هم جوون بودم، مثل تو فکر می‌کردم و باور داشتم که‌مثل این دنیا سیاه و سفیده. اما وقتی بیشترِ دنیا رو ببینی، متوجه می‌شی که این دنیا در واقع خاکستریه. خیلی وقتا سیاه می‌تونه به‌آورده سفید تبدیل بشه و سفید می‌تونه سیاه بشه. بعضی از سفیدها هم می‌تونن از سیاه‌ها فریبکارتر باشن و حتی گناهانِ بزرگ‌تری به دوش بکشن.»
«و تزکیه‌گرهای اهریمنی هم دردهای خودشون رو دارن. استادان گوی حق منابع تزکیه رو کنترل می‌کنن، در حالی که استادان گوی اهریمنی کاملاً‌نفی تنهان و فقط می‌تونن به روش‌های افراطی‌شون تکیه کنن. برای کسایی مثل رئیس خاندانِ نسل اول که می‌تونن مسیرشون رو تغییر بدن، این‌مادرمون بهترین راه‌حله. حداقل دیگه به بقیه آسیبی نمی‌رسونه. با تبدیل شدن از سیاه به سفید، می‌تونه قدرتش رو در خدمتِ جناح حق قرار بده.»
صدای تیه شوئه لنگ پخته و خردمندانه، اما در عین حال غم‌انگیز بود: «این همدردی نیست. هر جا که آدم‌ها باشن، پای منافع هم‌می‌دونستم در میونه. جاهایی که منافع در میون باشه، جرم و جنایت هم هست. تا وقتی آدم‌ها وجود دارن، جنایت هیچ‌وقت تموم نمی‌شه. فرزندم، بالاخره‌حال متوجه می‌شی که قدرت یه آدم خیلی ناچیزه... بگذریم. واسه تو هنوز خیلی زوده که از این چیزا بشنوی، بهتره روی حل پرونده تمرکز کنی.»
تیه روئو نان که با‌برادرم دیدگاه بدبینانهٔ تیه شوئه لنگ موافق‌راحت نبود، لب‌ورچید و گفت: «چشم پدر.»
انسان‌ها در جوانی گمان می‌کنند که می‌توانند دنیا را تغییر دهند. اما‌بانو پس از آنکه بزرگ می‌شوند، سرانجام درمی‌یابند همین که آدمی بتواند هویت خویش‌راحت را حفظ کند و دنیا او را تغییر ندهد، خود موفقیت بزرگی است.
همان‌طور که دختر به‌حقیقت ورق زدن ادامه می‌داد،برادرم دستش ناگهان از حرکت ایستاد.
چشمانش درخشید: «رئیس خاندانِ‌چهرهٔ نسل چهارم... راهبِ شرابِ‌کمک گل؟ کرم... کرم شراب؟»
...
جریان‌های الکتریسیته در جریان بود‌ردپای و لبهٔ دندان‌های تیز که همچون‌گفت تیغ می‌برید، با نوری سرد می‌درخشید.
گرگ آذرخش دیوانه‌ای به سمت‌بفهمم بای نینگ بینگ هجوم برد و‌شما پنجه‌اش سایه‌ای در هوا رسم کرد.
بای نینگ بینگ از جای خود تکان نخورد.کمک همان‌طور که پنجهٔ گرگ آذرخش دیوانه در چشمانش‌می‌گم بزرگ‌تر می‌شد، هیچ تمایلی برای جاخالی دادن نشان نمی‌داد.
ناگهان، رنگین‌کمانی سپید‌چهرهٔ از روزنه‌اش به‌ببینم بیرون شلیک شد.
رنگین‌کمانِ نورانی منفجر شد و نوری سپید همچون باران فرو‌صمیمیت ریخت. در میان این بارانِ نور، ماری سپید و برازنده‌ببینم پدیدار گشت که سبیل‌های بلندش حال‌وهوایی افسانه‌ای به فضا می‌بخشید.
در برابر این گویِ مارِ رتبه ۵، گرگ‌برادرم آذرخش دیوانه که تا لحظه‌ای پیش مغرور بود،می‌دونم بی‌درنگ خود را باخت و قصد عقب‌نشینی کرد.
اما مارِ جاودانِ فرمِ سپید‌واقعی دهانش را باز کرد و‌مثل توده‌ای از دود به بیرون دمید.
دود سپید کُند به‌واقعی نظر می‌رسید، اما به‌سرعت گرگ‌مثل آذرخش را در بر گرفت.
دود، دیدِ گرگ آذرخش دیوانه را کور کرد و جانور به‌سرعت عقب‌بانو کشید. اما هر طور که حرکت می‌کرد، دود سپید همچون سایه در‌خودمه پی‌اش می‌رفت، همواره پیرامونش را می‌پوشاند و هیچ مجالی برای فرار باقی نمی‌گذاشت.
تواناییِ مارِ جاودانِ فرمِ سپید، همین تودهٔ دود بود. پس‌کمک از احاطه شدن با آن، از آنجا که دیدِ فرد در‌بلافاصله دودی سپید غرق می‌شد، دیگر قادر به تشخیص مسیر خود نبود.
جانوران وحشی نظیر گرگ‌های آذرخش، به بیناییِ قدرتمند خود متکی بودند و شنوایی ضعیفی داشتند. گرگ آذرخش‌تکان دیوانه نیز از این قاعده مستثنی نبود؛ از این رو، کور شدنِ کارآمدترین اندام حسی‌اش باعث شد تا‌اخم وحشت‌زده زوزه بکشد. جانور در حین تقلا و آشفتگیِ روزافزونش، درختان و صخره‌های بسیاری را در هم شکست.
آووووو!
ناگهان دهانش را‌باعث باز کرد و‌تیه صاعقه‌ای آبی‌رنگ شلیک کرد.
صاعقه به سمت بای نینگ‌بفهمم بینگ روانه شد، اما او‌کمک هیچ قصدی برای جاخالی دادن نداشت.
تَرَق!
صاعقه به سینهٔ بای‌واقعی نینگ بینگ اصابت کرد‌شما و آن را شکافت.
بای نینگ بینگ سرش را پایین انداخت و حفرهٔ عظیمی‌صمیمیت را که صاعقه ایجاد کرده بود دید؛ حفره‌ای که آن‌قدر بزرگ‌کمک بود که می‌توانست فضای پشت سرش را از درون آن ببیند.
اما طولی نکشید که آن حفرهٔ عظیم شروع به یخ‌زدن‌کمک کرد. لایه‌هایی از یخِ سپید جراحت را پوشاندند و سپس‌داد یخ به‌آرامی ذوب شد و جای خود را به گوشت داد.
بای نینگ بینگ همان‌طور که به‌آرامی بازوی راستش را بالا می‌آورد، با خود‌بپرسید اندیشید: «این قدرت حقیقیِ کالبدِ روحِ یخِ ظلمتِ شماله. من یخم و یخ‌دیگه منم. جراحات مرگبار برای استادان گوی عادی، برای من تو چند ثانیه ترمیم می‌شه.»
بازوی راستش پیش‌تر شکسته بود، اما‌ببینم با تکیه بر کالبدِ روحِ یخِ‌بپرسید ظلمتِ شمال، اکنون کاملاً بهبود یافته بود.
«گویِ مارِ جاودانِ فرمِ سپید هم کالبدِ روحِ یخِ ظلمتِ شمال رو حس کرد،شدید برای همین وارد روزنه‌ام شد. کالبدِ روحِ یخِ ظلمتِ شمال می‌تونه کرم‌های گوی نوع‌بهتون آب رو جذب کنه تا به من ملحق بشن! چه قدرت عظیمی، اما چقدر شکننده!»
بای نینگ‌ممنونم بینگ رو به‌بفهمم آسمان آهی کشید.
این روزها، او تزکیه‌اش را سرکوب نمی‌کرد. کالبدِ روحِ‌شما یخِ ظلمتِ شمال در حال قوی‌تر شدن بود، اما او‌بلافاصله احساس می‌کرد که مرگ حتی سریع‌تر به او نزدیک می‌شود.
در این هنگام، رئیس خاندان‌برادرم بای جلو آمد و با‌خودمه نگرانی پرسید: «جاودانهٔ بزرگ کاری نکرده؟»
بای نینگ بینگ سرش را تکان داد: «این گوی مار منو به رسمیت نمی‌شناسه، فقط جذب کالبدِ‌چهرهٔ روحِ یخِ ظلمتِ شمالِ من شده و از چشمهٔ جانِ خاندان به روزنهٔ من نقل مکان کرده.نفی فقط وقتی تو خطر مرگبار باشم و تو وضعیت مرگ قرار بگیرم، بیرون میاد و ازم محافظت می‌کنه.»
اما از آنجا که مارِ جاودانِ فرمِ‌واقعی سپید توسط بای نینگ بینگ پالایش نشده بود،بپرسید این محافظت نیز محدودیت‌های خاص خود را داشت.
درست مانند لحظاتی پیش، صاعقهٔ گرگ آذرخش دیوانه بیش از حد‌خودمه سریع بود و مارِ جاودانِ فرمِ سپید نتوانست به‌موقع واکنش نشان‌چیزایی دهد؛ در نتیجه، بای نینگ بینگ مستقیماً هدف حمله قرار گرفت.
هر چه باشد،چهرهٔ مارِ جاودانِ فرمِ سپید‌کمک یک گوی دفاعی نبود.
در زندگی پیشینِ فانگ یوان، وضعیتِ جیانگ فان و وزغ بلعنده رود‌بانو نیز به همین منوال بود. با وجود اینکه جیانگ فان از یاریِ‌خودمه آن بهره می‌برد، اما در نهایت توسط یک استاد گو ترور شد.
رئیس خاندان بای آهی کشید. او نسبت به این موضوع‌کمک احساس حسرت و ترحم شدیدی می‌کرد، با این حال کاری از‌بلافاصله دستش برنمی‌آمد. او پیش‌تر آنچه در توان داشت انجام داده بود.
«راستی، نتایج مذاکراتِ سه خاندان مشخص شد. خاندان شیونگ بیشتر از نیمی از قدرتشون رو حفظ کردن، نمی‌تونیم‌داد دست‌کم بگیریمشون. در نهایت سه خاندان به این نتیجه رسیدن که یه مسابقهٔ سه‌جانبه برگزار بشه. غرامت هم‌شماست بر اساس نتایج همین مسابقات تعیین می‌شه. فقط استادان گوی سی ساله و پایین‌تر می‌تونن تو مسابقه شرکت کنن.»
بای نینگ بینگ سر تکان داد: «می‌فهمم. همین الانشم می‌تونم‌خودمه حس کنم که زندگیم داره به پایان می‌رسه. اینکه تو پایان‌چیزایی کار یه مسابقه در پیشه، واقعاً خوشحالم می‌کنه. ممنون، بزرگِ خاندان.»
حالت چهرهٔ رئیس خاندان بای شرمسار شد: «نه، نه، این هم به خاطر‌ممنونم خاندانه.» این پیشنهاد از همان ابتدا ایدهٔ او بود و بزرگ‌ترین دلیلش هم این‌می‌دونم بود که آخرین قطره‌های ارزش باقی‌مانده در وجود بای نینگ بینگ را بیرون بکشد.
اما قدردانی بای‌شدید نینگ بینگ، از‌چهرهٔ صمیم قلبش بود.
مارِ جاودانِ فرمِ سپید بی‌تفاوت بود، به این معنی که‌مثل او مقدر نبود میراث جدِ نسل اول را دریافت کند.نشانهٔ اما مرگ و زندگی اجتناب‌ناپذیرند، او چه ترسی می‌توانست داشته باشد؟
بای نینگ بینگ از قبل مسیر خود را‌شما یافته بود و دیگر نمی‌ترسید. تنها یک نبرد‌تکان ناتمام وجود داشت که نمی‌توانست از آن دست بکشد.
«فانگ یوان، تو مسابقاتِ سه‌ردپای خاندان شرکت می‌کنی؟ ناامیدم نکن،صمیمیت چون الان، من واقعاً، واقعاً قویم...»