چپتر 332: حیرت ژو چوان
0پیشکار پیر سراسیمه به سمت‌رسیده ژو چوان دوید و برای‌داشت کسب تکلیف پرسید: «ارباب، چیکار کنیم؟»
ژو چوان که پیش‌تر هراسان از خواب پریده‌پیش بود، با دیدن غوغایی که فانگ یوان در‌یان خانه‌اش به پا کرده بود، از خشم کبود شد.
«این فانگ ژنگ اصلاً هیچ قانونی سرش نمیشه، واقعاً جرئت کرده توی‌کاملاً شهر خاندان شانگ دست به زور ببره! وایسا... این هاله، رتبه چهاره!توانسته خدای من، مگه چند سالشه؟ به همین زودی به رتبه چهار رسیده؟»
ژو چوان مخفیانه اوضاع را زیر‌شین نظر داشت، اما ناگهان چشمانش از‌بیش حدقه بیرون زد و کاملاً مبهوت ماند.
او خود زمانی استاد گوی رتبه چهار و رئیس یک خاندان بود، اما تازه‌حدقه در آستانهٔ پنجاه سالگی توانسته بود به قلمرو رتبه چهار برسد. سن و سال‌توانسته فانگ یوان در صحنهٔ نبرد بر کسی پوشیده نبود؛ او تنها بیست سال داشت!
این دیگر‌چهل چه استعداد خدادادی‌جریمه و شگرفی بود!
ژو چوان ترکیبی از حسرت و حسادت، خشم و درماندگی را در وجودش احساس می‌کرد: «فانگ ژنگ هم به رتبه چهار رسیده، اون الان یه استاد گوی رتبه چهار واقعیه. نشان خار بنفش رو هم داره و رابطه‌ش با شانگ‌حسرت شین تسی و شانگ چائو فنگ هم خیلی خوبه. بیش از حد یک‌دنده‌ست، قبلاً توی بازار برده‌ها هم شر به پا کرد، ولی فقط چهل و نه سنگ ازلی جریمه شد. آیندهٔ درخشانی پیش رو داره و احتمالاً تا رتبه‌شایعات پنج هم بالا می‌ره. طبق شایعات، حتی شانگ یان فِی هم حساب ویژه‌ای روش باز کرده و الان کل خاندان شانگ دارن روی کارهاش چشم می‌بندن. من چطور می‌تونم باهاش دربیفتم؟ ولی خب، اگه نمی‌تونم حریفش بشم، مگه نمی‌تونم قایم بشم؟»
با این فکر، ژو چوان آهی کشید و به پیشکار پیرش‌خوبه گفت: «زود باش وسایلمون رو جمع کن، می‌ریم توی مغازه قایم بشیم.جریمه اونا با تمام قوا افتادن به جونمون، فعلاً باید ازشون دوری کنیم.»
پیشکار پیر به سرعت‌چهار رفت تا وسایل را‌زیر جمع کند: «چشم ارباب.»
دیری نپایید که آن گروه عمارت را زیر‌پیش و رو کردند؛ مکانی که تا پیش از آن‌فِی آرام و باصفا بود، اکنون به میدان جنگ می‌مانست.
شیونگ تو گزارش داد:زیر «سرورم، همه‌جا رو گشتیم،ناگهان اثری از ژو چوان نیست.»
فانگ یوان با خنده‌ای کوتاه گفت: «هوم، حتماً از در پشتی فلنگ رو‌یک‌دنده‌ست بسته. نمی‌تونه خیلی دور شده باشه، احتمالاً رفته توی مغازه قایم شده. ولی‌پیش همهٔ اینا طبق نقشه‌ست، خودم عمداً در پشتی رو باز گذاشتم، هه هه.»
ژو چوان گمان می‌کرد فانگ یوان حریم خاندان شانگ را نگه می‌دارد و از‌حدقه شرآفرینی دست برمی‌دارد. اما فانگ یوان که بود؟ در نگاه او، حتی خاندانِ غول‌پیکر‌توانسته شانگ نیز چیزی جز یک سکوی پرتابِ کمی بزرگ‌تر برای رسیدن به جاه‌طلبی‌هایش نبود.
فانگ یوان رو برگرداند و‌جریمه از وِی ده شین پرسید: «چیزایی‌بالا که بهت گفتم رو آماده کردی؟»
وِی ده شین‌اوضاع بی‌درنگ پاسخ داد:داشت «بله، همه‌چیز آماده‌ست.»
فانگ یوان دستش‌بنفش را تکان داد:شین «بسیار خب. بریم.»
با خروج آن‌ها‌زودی از عمارت، در دم‌اوضاع هیاهویی به پا شد.
شهر خاندان شانگ همواره در صلح و امنیت کامل به‌پنج سر می‌برد. یورش فانگ یوان به خانهٔ یک نفر و به‌باز هم ریختنِ آن، توجه بسیاری را به خود جلب کرده بود.
افزون بر این، فانگ یوان به وِی ده شین دستور‌حدقه داده بود تا اخبار این ماجرا را پخش کند؛ از‌تازه این رو، ماجرا در سطح شهر جنجالی‌تر نیز شده بود.
رهگذران بی‌شماری‌خار به سمت محل‌رابطه‌ش حادثه کشیده شدند.
فانگ یوان فرمان داد: «حرکت کنید.» او جلوی پیروانش‌نظر به راه افتاد و در خیابان‌ها قدم می‌زد، و‌ماند عمداً طوری رفتار می‌کرد که کاملاً به چشم بیاید.
در طول مسیر، بر تعداد رهگذران‌آیندهٔ افزوده می‌شد، تا جایی که خیابان از‌طبق ازدحام جمعیت کیپ تا کیپ پر شد.
پیشکار پیر با وحشت‌زیر خبر داد: «ارباب، ارباب! اون‌چشمانش فانگ ژنگ دوباره پیداش شد.»
ژو چوان ریشش را نوازش کرد و برای‌چائو آرام کردن پیشکارش گفت: «جای نگرانی نیست، این مغازه‌کرد متعلق به خاندان شانگه، جرئت نمی‌کنه پاشو اینجا بذاره.»
هنوز حرفش به پایان‌چهار نرسیده بود که صدای‌زیر مهیبی به گوش رسید.
فانگ یوان در مقابل دیدگان همه، با‌درخشانی یک لگد درِ مغازه را از جا کنده‌حتی و با قدم‌های بلند وارد آنجا شده بود.
گروهی از نگهبانانِ شهر خاندان‌نظر شانگ با چهره‌هایی عبوس جلو‌حدقه آمدند و فریاد زدند: «همون‌جا وایسا!»
فانگ یوان و گروهش چنان سروصدایی به‌تسی پا کرده بودند که نگهبانان شهر از‌قبلاً مدت‌ها پیش در جریان قرار گرفته بودند.
فرماندهٔ نگهبانان در حالی که غرق در عرق شده‌نظر بود، فریاد زد: «اینجا مغازهٔ خاندان شانگه، نمی‌تونید با‌ماند زور وارد بشید. این کار نقض قوانین شهر خاندان شانگه!»
او امروز شیفت بود؛ اگر حرفی‌آیندهٔ نمی‌زد، شهر خاندان شانگ بعداً او‌می‌ره را به خاطر بی‌مسئولیتی‌اش بازخواست می‌کرد.
اما فانگ یوان کاملاً او‌نظر را نادیده گرفت و بی‌توجه به‌بیرون حرف‌هایش به راه خود ادامه داد.
بقیه نیز‌خار به دنبال‌داره او وارد شدند.
بای نینگ بینگ بیرون ماند و در حالی که هالهٔ رتبه‌اما چهار خود را ساطع می‌کرد، با نگاهی سرد به فرماندهٔ نگهبانان‌گوی شهر گفت: «ما الان می‌ریم داخل، که چی؟ می‌تونی جلومون رو بگیری؟»
قلب این فرماندهٔ‌سنگ رتبه دو به شدت‌درخشانی به تپش افتاده بود.
او آب دهانش را قورت داد و با چهره‌ای رنگ‌پریده پاسخ داد: «حتی اگه نتونم جلوتون‌زمانی رو بگیرم، بازم باید تلاشم رو بکنم. اینجا شهر خاندان شانگه، این وظیفهٔ ماست. باید بدونید که‌تنها کارهای سرور فانگ ژنگ قوانین شهر خاندان شانگ رو نقض کرده، فصل سه مادهٔ بیست و پنج...»
بای نینگ بینگ ابروهایش را بالا انداخت‌تسی و کیسه‌ای از سنگ‌های ازلی را به سمت‌بازار فرمانده پرتاب کرد: «می‌دونیم، جریمه داره دیگه، نه؟»
«پانصد سنگ ازلی توشه، بقیه‌ش هم مال خودت. ما بعداً‌داشت بازم باید اینجا رو درب‌وداغون کنیم، این پیش‌پرداختشه.» بای نینگ‌زمانی بینگ پس از گفتن این حرف، او نیز وارد مغازه شد.
فرمانده در حالی که کیسهٔ سنگینِ سنگ‌های ازلی را‌احتمالاً در دست داشت، سر جایش خشکش زده بود؛ هالهٔ‌حساب بای نینگ بینگ او را کاملاً مبهوت کرده بود.
«خیلی گستاخن، بیش‌اوضاع از حد گستاخن!»داشت رهگذران فریاد می‌زدند.
«تا حالا ندیدم کسی‌داره توی شهر خاندان شانگ‌چائو این‌قدر خودسرانه رفتار کنه.»
«فانگ ژنگ و بای نینگ بینگ استادای گوی‌زیر رتبه ۴ هستن، تواناییش رو دارن. حتی نشان‌کاملاً خار بنفش هم حامیشونه، کی می‌تونه مثل اونا باشه؟»
«من اگه قدرتش رو هم داشتم،آیندهٔ جرئتش رو نداشتم. اونا دیگه خیلی‌می‌ره جسورن! اونم تو روز روشن، واقعاً که...»
در حالی که عده‌ای‌زیر سرگرم بحث بودند، بیشتر‌ناگهان تماشاگران صرفاً مبهوت مانده بودند.
عده‌ای می‌خواستند برای تماشای ماجرا وارد مغازه‌تسی شوند، اما افراد فانگ یوان راهشان را‌قبلاً بستند یا نگهبانان شهر آن‌ها را بیرون راندند.
یکی از نگهبانان‌زودی شهر آرام پرسید:مخفیانه «رئیس، بریم تو؟»
رئیس فریاد زد: «بریم تو که چی بشه؟پیش که با سنگای ازلی بزنن تو سرمون؟! وایسید، وایسید‌فِی تا خود بزرگ بیاد و قضیه رو جمع کنه!»
اما در آن‌اوضاع سو، فانگ یوان‌داشت وارد مغازه شده بود.
در حالی که ژو چوان سعی داشت با استفاده از نام خاندان شانگ، هیبت‌قبلاً فانگ یوان را در هم بشکند، با چهره‌ای عبوس گفت: «فانگ ژنگ، چه قصدی‌پنج داری؟ با زور وارد مغازهٔ خاندان شانگ شدی، دیگه نمی‌خوای توی شهر خاندان شانگ بمونی؟»
فانگ یوان پوزخند زد و با نگاهی تحقیرآمیز به ژو چوان خیره شد: «پیرمرد، مگه تو‌کاملاً خونه‌ت چرت نمی‌زدی؟ چرا اینجا قایم شدی؟ جفتمون آدمای باهوشی هستیم، پس حاشیه نمی‌رم؛ من به خاطر‌نبرد تو اومدم اینجا. الان دو تا راه داری: یا تسلیمم میشی، یا می‌میری. زود باش انتخاب کن.»
ژو چوان به زور لبخندی زد؛ غرور ذاتی‌اش بر او غلبه کرد و‌طبق حاضر به سر خم کردن نشد: «هه هه هه. پسرجون، بهت نصیحت می‌کنم دست‌چطور از این گستاخیت برداری. می‌خوای به من آسیب بزنی؟ کوری نمی‌بینی الان کجاییم؟ هوم؟»
فانگ یوان‌مخفیانه با صدای‌زیر بلند خندید.
ژو چوان با‌بنفش چهره‌ای به‌شدت درهم‌کشیده‌شین پرسید: «به چی می‌خندی؟»
«این همه سال عمر کردی، ولی چشم‌بصیرتت داره کورتر میشه. نمی‌فهمی‌اما من با شانگ شین تسی فرق دارم؟ بی‌خیال، بهت رحم می‌کنم‌گوی و یه فرصت بهت می‌دم؛ فرصتی که من رو کاملاً بشناسی.»
فانگ یوان این‌سنگ را گفت و ناگهان‌درخشانی با فریادی حمله کرد.
ژو چوان انتظار نداشت فانگ یوان تا این حد‌چشمانش افسارگسیخته باشد؛ با دریافت ضربه، بی‌درنگ نقش بر زمین‌گوی شد و چیزی نمانده بود که از هوش برود.
اما همچنان تجربهٔ سرشارش را به‌شین همراه داشت؛ به‌سرعت از جا برخاست‌بیش و با فانگ یوان درگیر شد.
گرومب گرومب گرومب...
صدای نبرد‌چهل به بیرون‌ازلی راه یافت.
جمعیتی که بیرون‌اوضاع مغازه ایستاده بودند،داشت به همهمه افتادند.
«درگیر شدن، درگیر شدن!»
«واقعاً حمله کرد!زودی این فانگ ژنگ دل‌اوضاع شیر داره، رسماً دیوانه‌ست.»
«ژو چوان‌چهل چقدر بدشانسه که‌جریمه گیر این افتاده.»
همه آهی کشیدند؛اوضاع هیچ‌کس شانسی برای پیروزی‌اما ژو چوان قائل نبود.
حق با آن‌ها بود.
نبردِ درون مغازه به‌سرعت پایان یافت. ژو چوان به‌هیچ‌وجه حریف فانگ یوان نمی‌شد.چشمانش او همچنان از جراحاتی پنهان رنج می‌برد و با وجود اینکه در مرحلهٔ اوجِ‌سالگی رتبه ۳ قرار داشت، در برابر فانگ یوانِ زورگو هیچ شانسی برای پیروزی نداشت.
مغازه در جریان این درگیری ویران شد و تقریباً نیمی از آن فرو‌طبق ریخت. پس از فرونشستن غبار، همه دیدند که ژو چوان نقش بر زمین‌می‌بندن شده است؛ با استخوان‌هایی شکسته و بدنی غرق در خون، بی‌حرکت افتاده بود.
فانگ یوان ایستاده بود و در حالی که‌ناگهان پایش را روی سر ژو چوان گذاشته بود،زمانی هاله‌ای از اقتدارِ مطلق از خود ساطع می‌کرد.
سه تن از بزرگان خاندان شانگ سر‌تسی رسیدند و با هم فریاد زدند: «سرور‌قبلاً فانگ ژنگ، این چه کاری است که کردید؟»
فانگ یوان چشمانش را چرخاند و با‌اوضاع صدای بلند پاسخ داد: «مگه کورید؟ خودتون‌حدقه نمی‌بینید؟ دارم به این یارو درس عبرت می‌دم!»
جمعیت به خنده افتادند.
بزرگان خاندان با لحنی جدی گفتند: «سرور فانگ‌ناگهان ژنگ، ما اینجا نیامده‌ایم که شوخی کنیم. این‌زمانی مسئله بسیار سنگین است، آیا از عواقبش خبر دارید؟»
ژو چوان که زیر پای فانگ یوان‌تسی لگدمال شده بود، پوزخندی زد؛ در حالی‌قبلاً که خون از دهانِ بازش بیرون می‌ریخت.
«فانگ ژنگ خیلی تند رفت!»
«قضیه رو خیلی بیخ‌دار‌ازلی کرد، این بار چطوری‌پیش می‌خواد قِسِر در بره؟»
«فانگ ژنگ هر چقدر‌زیر هم که نابغه باشه، بازم‌چشمانش از افراد خاندان شانگ نیست...»
زیر نگاه خیرهٔ جمعیت، فانگ یوان‌شین خندید: «معلومه که عواقبش رو می‌دونم.بیش تازه، عواقبِ آدم کشتن رو هم می‌دونم!»
با گفتن این‌زودی حرف، نشان خار‌مخفیانه بنفش را بیرون آورد.
فانگ یوان پرسید: «بزرگان، اگه من توی شهر خاندان‌احتمالاً شانگ کسی رو بکشم، آرامش خاندان به هم می‌ریزه. و‌ویژه‌ای طبق قوانین، نشان خار بنفش رو از دست می‌دم. درسته؟»
یکی از‌مخفیانه بزرگان بی‌درنگ‌زیر پاسخ داد: «بله.»
با شنیدن این پاسخ روشن، گوشهٔ‌شین لب‌های فانگ یوان بالا رفت و‌بیش لبخندی بی‌رحمانه بر چهره‌اش نقش بست.
او نیرویی به دستش وارد کرد‌مخفیانه و نشان خار بنفش را در‌ناگهان هم شکست و به پودر تبدیل کرد.
این حرکت باعث شد جمعیت‌جریمه از سرِ شوک فریاد بکشند‌پنج و مردمک چشمان بزرگان منقبض شود.
«فانگ ژنگ‌مخفیانه نشان خار بنفش‌نظر رو نابود کرد!»
«اون نشان خار بنفش‌داره بود! نابودش کرد، چه‌چائو حیف و میلِ بزرگی!»
«فانگ ژنگ حتی از خیر‌رسیده نشان خار بنفش هم گذشت، معلومه‌اما که جون ژو چوان رو می‌خواد...»
«ژو چوان خیلی مغروره، این‌همه دعوت شانگ‌درخشانی شین تسی رو رد کرد. سر همین‌شایعات فانگ ژنگ رو کفری کرده، عجب بدبختی‌ای!»
...
با دیدن خرده‌های نشان خار بنفش که‌تسی روی زمین می‌ریخت و حتی به صورت خودش‌بازار برخورد می‌کرد، لبخند روی لبان ژو چوان ماسید.
این نشان خار بنفش بود!!
«فانگ ژنگ حتی نشان خار بنفش خودش‌درخشانی رو هم نابود کرد، اون جون من‌شایعات رو می‌خواد. یعنی اون... اون... روانی شده؟!»
ژو چوان از این حد‌نظر از جنون، بی‌باکی و دیوانگیِ فانگ‌بیرون یوان، یکسره غرق در وحشت شد.