چپتر 98: دشواریِ پالایشِ گو
0صدای خشمگین و بهت‌زدهٔ عمو گو یوئه دونگ تو در سراسر تالار‌می‌توانست اصلی طنین‌انداز شد: «چی؟ اون پسره الان یه استاد گوی رتبه ۲پولِ شده و حتی برای مأموریتِ تقسیمِ دارایی به تالار امور داخلی درخواست داده؟»
استاد گویِ میان‌سالِ کنارِ او گفت: «دقیقاً همین‌طوره. با اینکه سنگ‌های ازلی‌ت رو گرفتم،بهانه‌ای کار زیادی برای متوقف کردنش از دستم برنمیاد. فقط تونستم بهش بگم سه روز‌بدم دیگه برای گرفتن مأموریت بیاد. فقط همین‌قدر می‌تونم برات وقت بخرم، این نهایتِ توانمه.»
گو یوئه دونگ تو در دل پوزخند‌یکم زد؛ او می‌توانست معنای پنهانِ نهفته در سخنانِ‌جیبِ استاد گویِ تالار امور داخلی را حس کند.
«فقط همین‌قدر می‌تونم وقت بخرم، این‌برادر نهایت توانمه»، این حرف‌ها صرفاً بهانه‌ای‌یکم برای تلکه کردنِ پولِ بیشتر بود.
گو یوئه دونگ تو گفت: «اما الان اولویت اصلی اینه که هر کاری از دستم‌نهفته برمیاد برای حفظ دارایی‌ها انجام بدم. این حروم‌زاده واقعاً مایهٔ دردسره!» رشدِ فانگ یوان چنان‌کاری پرشتاب بود که به او احساسِ حملهٔ قلبی می‌داد و عرق از پیشانی‌اش سرازیر می‌شد.
مردِ میان‌سال برای رفتن برخاست و‌معنای گفت: «من مخصوصاً اومدم اینجا تا اینو‌صرفاً بهت بگم، پس دیگه رفع زحمت می‌کنم.»
گو یوئه دونگ تو با شتاب برخاست، کیسه‌ای پول بیرون آورد‌تمامِ و آن را در دستِ استاد گویِ میان‌سال چپاند و گفت: «این‌قدر‌خنده‌ای عجله نکن برادر. هنوز کارایی هست که باید توشون یکم کمکم کنی.»
استاد گویِ مرد تمامِ کیسهٔ سنگ‌های ازلی را گرفت و در جیبِ سینه‌اش فرو برد. لحنش به‌سرعت تغییر کرد و با خنده‌ای بلند‌برد گفت: «برادر دونگ تو، خیلی تعارف می‌کنی. ما رابطهٔ خیلی خوبی با هم داریم، بیشتر از ده ساله همدیگه رو می‌شناسیم. نگران نباش، سخت‌ترین‌کمک مأموریت رو برای فانگ یوان تدارک می‌بینم، اما ممکنه اون استادان گویِ دیگه‌ای رو برای کمک استخدام کنه. باید حواست به این موضوع باشه.»
«هه هه هه، خیالت راحت باشه. با اینکه بازنشسته شدم، اما هنوز روابطِ خودمو‌پنهانِ دارم، آدمایی رو فرستادم تا زاغ‌سیاهش رو چوب بزنن. اگه اون پسره آدمِ غریبه‌اولویت استخدام کنه، برخلافِ قوانینِ خاندانه و منم منتظرم تا نقطه‌ضعفش رو گیر بیارم. هه هه...»
«پس خیالم راحت شد، خدانگهدار.»
«بذار بدرقه‌ت کنم.»
«نیاز نیست، لطفاً بمون.»
گو یوئه دونگ تو به استاد‌وقت گویی که در حالِ رفتن بود‌می‌توانست خیره شد و لبخندش رفته‌رفته محو گشت.
«این فانگ یوان، اون فقط استعدادِ درجهٔ C داره، چطور می‌تونه این‌قدر زود به رتبه ۲ برسه؟! لعنتی، جیائو سان و بقیه داشتن چه غلطی می‌کردن! حتی نمی‌تونن جلوی یه تازه‌کار رو بگیرن.»
«آه، حالا موج جانوران جیائو سان و گروهش رو از بین برده، چه احمق‌های بی‌عرضه‌ای. فانگ یوان هم‌برد به رتبه ۲ رسیده، این‌طوری قطعاً می‌تونه مأموریتِ داراییِ خانواده رو بگیره. روش‌های قبلیم برای سد کردنِ راهش‌سخت‌ترین دیگه جواب نمیده. اما الان داره تنهایی کار می‌کنه و تکمیل کردنِ مأموریتِ میراثِ دارایی به تنهایی، واقعاً سخته.»
«نه! بختِ این پسره مسخره‌ست، اول جیائو سان و بقیه رو فرستادم تا سرکوبش‌کنی کنن، و بلافاصله موج جانوران از راه رسید. اگه دوباره به این شانسش تکیه کنه‌بلند و مأموریت رو به سرانجام برسونه، اون‌وقت چی؟ باید خودمو برای بدترین حالت آماده کنم!»
گو یوئه دونگ تو روباهِ مکارِ پیری بود؛ همین که‌توانمه توانسته بود بی‌دردسر از زندگیِ پرمبارزه کناره‌گیری کند و تا‌صرفاً به امروز زنده بماند، خود نشان از موفقیتی بزرگ داشت.
در مقایسه با فانگ یوان‌می‌توانست که به‌تازگی مستقل شده بود،کند روابطِ میان‌فردیِ او بسیار قدرتمندتر بود.
هنگامی که فانگ یوان مأموریتِ دارایی‌توشون را دریافت کرد، برقی سرد در چشمانش‌ازلی درخشید و زمزمه کرد: «جمع‌آوریِ شرابِ عسل؟»
این مأموریت بسیار دردسرساز بود؛ هدف، جمع‌آوریِ پنج لیانگ شرابِ عسلِ زنبورِ‌یکم طلایی بود. زنبورهای طلایی همگی به درشتیِ مشت بودند، خطوطِ سیاه و طلایی‌به‌سرعت داشتند و به نیشی تیز مجهز بودند که حمله‌ای قدرتمند به همراه داشت.
ماجرا به همین‌جا ختم نمی‌شد. در میانِ کندوهای کوچک و معمولی، تنها عسل‌معنای یافت می‌شد. فقط کندوهای بزرگ یا متوسط بودند که شرابِ عسلِ ارزشمند را‌بود در خود جای می‌دادند؛ شرابی که از انباشتِ مقدارِ زیادی عسل به دست می‌آمد.
«این مأموریت حتی برای یه گروهِ پنج‌نفره هم خیلی سخته. چون دیگه تعدادِ آدما مهم نیست، استاد گویی که شرابِ عسل‌اولویت جمع می‌کنه باید یه گویِ دفاعی داشته باشه تا در برابر نیش‌ها دوام بیاره. به نظر می‌رسه روابطِ عمو کار خودش رو‌پیشانی‌اش کرده و داره از نداشتنِ کرمِ گوی دفاعیم سوءاستفاده می‌کنه. اما از بختِ بدش...» فانگ یوان در دل خنده‌ای سرد سر داد.
در این نقطه، مزایای‌هست ذاتیِ میراثِ راهبِ شرابِ‌کمکم گل خود را نشان می‌داد.
انجامِ پنهانیِ کارها آسان‌عجله بود، اما انجامِ آشکارِ‌کارایی آن‌ها دشواری به همراه داشت.
هرچه فرد آشکارتر عمل می‌کرد، برگ‌های برنده‌اش بیشتر فاش می‌شد و به دام انداختنش آسان‌تر‌نهفته می‌گشت. در مقابل، کارِ پنهانی به مخفی نگه‌داشتنِ برگ‌های برنده کمک می‌کرد و باعث می‌شد‌کاری دیگران نتوانند وضعیت را ارزیابی کنند، در نتیجه قادر نبودند مشکل را در نطفه خفه کنند.
«اما اگه بخوام شرابِ عسل جمع کنم، گوی پوست یشم کافی نیست.حرف‌ها گوی پوست یشم فقط یه گویِ رتبه ۱ محسوب میشه، ولی اگه بتونه‌حفظ به گوی یشم سفید رتبه ۲ ارتقا پیدا کنه، به‌راحتی از پسش برمیام.»
تجربهٔ غنیِ زندگی‌اش به او‌باید اجازه می‌داد تا بدونِ نیاز به‌تمامِ ریسک کردن، گام‌های بیهودهٔ کمتری بردارد.
ناگفته نماند که فانگ یوان اکنون استاد گویی در‌هست مرحلهٔ آغازینِ رتبه ۲ بود، اما کرم‌های گویِ همراهش، به‌جز‌گرفت زنجرهٔ بهار و پاییز، همگی کرم‌های گویِ رتبه ۱ بودند.
این وضعیت به مردِ بالغی می‌مانست که تواناییِ در دست گرفتنِ نیزه‌ای سنگین‌معنای را داشت، اما تنها خنجری کوچک در دست گرفته بود. خنجر قادر نبود تمامِ‌اما قدرتِ مرد را به نمایش بگذارد و تنها نیزه برای او مناسب‌ترین سلاح بود.
فانگ یوان‌نهایتِ هفت کرمِ گو‌می‌توانست در اختیار داشت.
گوی حیاتی زنجرهٔ بهار و پاییز، گوی‌یکم مهتاب، کرم شراب، گوی گراز سفید، گوی‌گرفت پوست یشم و دو گوی نور کوچک.
در این ترکیب، گوی مهتاب می‌توانست با دو گوی نور کوچک تلفیق شود‌کمکم تا گوی ماهتابان را شکل دهد. گوی گراز سفید و گوی پوست یشم‌تغییر نیز می‌توانستند با هم تلفیق شده و گوی یشم سفید را پدید آورند.
گوی ماهتابان نشان‌دهندهٔ افزایش چشمگیر قدرت‌وقت هجومی بود، در حالی که گوی‌می‌توانست یشم سفید قدرت دفاعی را بالا می‌برد.
اگر فانگ یوان سنگ‌های ازلی کافی داشت، پالایش هر دو را برمی‌گزید. اما‌صرفاً چندی پیش، برای رساندن تزکیه‌اش به رتبه ۲، بیشتر سنگ‌های ازلی‌اش را مصرف کرده‌انجام بود. اکنون، سنگ‌های ازلیِ باقی‌مانده در دستانش، تنها کفاف یک بار پالایش را می‌داد.
«بی‌شک، پالایش گوی یشم سفید انتخاب بهتریه. با گوی یشم سفید می‌تونم شراب عسل رو به دست بیارم. با داشتن این گو‌کرد می‌تونم توی میراث راهب شراب گل هم بیشتر پیشروی کنم. اما اگه این پالایش شکست بخوره، عواقبش فاجعه‌باره. وضع مالیم در آستانهٔ فروپاشیه،حواست پس بدون گوی یشم سفید نمی‌تونم دارایی پدر و مادرم رو پس بگیرم. گیر کردن توی این نقطه، رشدم رو به‌شدت کند می‌کنه.»
فانگ یوان فشار‌این‌قدر پنهانی را روی‌برادر دوش خود احساس کرد.
می‌دانست که بر سر دوراهی قرار دارد؛ اگر این پالایش موفقیت‌آمیز می‌بود، آینده‌ای روشن‌پنهانِ در انتظارش بود و اگر شکست می‌خورد، به ورطهٔ نابودی سقوط می‌کرد. برای بازگشت به‌اینه جایگاه کنونی‌اش، باید تلاش بیشتری به کار می‌بست و زمان بسیار طولانی‌تری را صرف می‌کرد.
......
«استادان گو، دریای ازلی رو پایه‌واساس کارشون قرار می‌دن و کرم‌های گو رو به عنوان ابزار به‌فرو کار می‌گیرن. گو برای استاد گو از نون شب هم واجب‌تره؛ بدون گو، دیگه استاد گو به حساب‌نباش نمیان. استادان گو علاوه بر تزکیهٔ خودشون، باید پالایش، پرورش و استفاده از گوها رو هم یاد بگیرن.»
در اتاق، گو یوئه بو،نکن رئیس خاندان، با دقت این مسائل‌توشون را برای فانگ ژنگ توضیح می‌داد.
«پالایش، پرورش و استفاده. هر کدوم از این سه جنبه، دنیایی از دانشه. حتی اگه تمام عمرت رو هم صرفشون‌صرفاً کنی، نمی‌تونی کاملاً بهشون مسلط بشی. در مورد پالایش گو، تو همین الانش هم می‌دونی چطور یه گو رو پالایش‌رشدِ کنی و به تسخیر خودت دربیاری. اما این فقط یه پالایش سادست. بخش مهم‌تری هم وجود داره به اسم ترکیب.»
«با ترکیب کردن، می‌تونی چند کرم گو رو به یک گوی واحد با رتبهٔ بالاتر تبدیل‌کردنِ کنی. این یعنی تکاملِ حیات. فانگ ژنگ، تو الان یه استاد گوی رتبه ۲ هستی، اما‌دردسره کرم‌های گوت همه رتبه ۱ هستن. دیگه وقتشه که یه کرم گوی رتبه ۲ پالایش کنی.»
فانگ ژنگ پرسید:کارایی «رئیس، چطور باید این‌یکم ترکیب رو انجام بدم؟»
گو یوئه بو پاسخ داد: «برای ترکیب، باید دستورالعملش رو بدونی. هر کرم گویی رو نمی‌شه با کرم دیگه ترکیب‌جیبِ کرد. نیاکان ما پس از سال‌ها آزمون و خطا و شکست‌های بی‌شمار، به چند دستورالعمل دست پیدا کردن. خاندان گو یوئهٔ‌سخت‌ترین ما عمیق‌ترین تحقیقات رو روی گوی مهتاب انجام داده و ما در حال حاضر دو دستورالعمل رتبه ۵ در اختیار داریم.»
«دستورالعمل رتبه ۵ دیگه چیه؟»
«طبق این دستورالعمل، با انجام ترکیب‌های متعدد، در نهایت میشه یه کرم گوی رتبه ۵ پالایش کرد. فانگ ژنگ،بود تو الان یه گوی پوست یشم و یه گوی مهتاب داری؛ این یعنی شرایطِ یکی از دستورالعمل‌های رتبه ۵احساسِ رو برآورده می‌کنی. اگه این دستورالعمل رو دنبال کنی، در نهایت اون گوی رتبه ۵ نصیبت میشه... گوی شاه‌گنجینهٔ مهتاب!»
چهرهٔ فانگ ژنگ‌کارایی غرق در اشتیاق‌توشون شد: «گوی شاه‌گنجینهٔ مهتاب؟»
«هه هه هه، صحبت در مورد گوی رتبه ۵ برای تو هنوز خیلی زوده. بیا،مرد گوی پوست یشم و گوی مهتابت رو بیرون بیار تا بهت یاد بدم چطور این‌خیلی دو تا رو با هم ترکیب کنی و گوی رتبه ۲، یعنی جامهٔ ماه رو بسازی!»
با گفتن این حرف، چهرهٔ گو یوئه بو جدی شد: «مهم‌ترین نکته در ترکیب گوها، تفکر موازی و در‌حرف‌ها هم آمیختنِ آگاهیته. گوی مهتاب و گوی پوست یشمی که الان توی دستاته، دیگه هیچ آگاهی وحشی‌ای ندارن و‌مایهٔ آگاهی خودت جایگزینشون شده. کاری که الان باید بکنی اینه که این دو تا فکر رو با هم ترکیب کنی.»
فانگ ژنگ‌نهایتِ با گیجی پلک‌می‌توانست زد: «ترکیبشون کنم؟»
گو یوئه بو لبخندی زد:باید «نگران نباش، با تمرینِ بیشتر،مرد قلقش دستت میاد. بیا شروع کنیم.»
فانگ ژنگ‌چپاند سر تکان‌عجله داد: «بله.»
با راهنمایی‌های گو یوئه بو، جوهر ازلیِ فولاد سرخِ او که به‌می‌توانست رنگ سرخ روشن بود، همچون دود به هوا برخاست و گوی پوست‌پولِ یشم و گوی مهتاب را در میانِ زمین و آسمان در بر گرفت.
فانگ ژنگ چشمانش را بست و‌معنای با احساس کردنِ آگاهیِ دو کرم‌حرف‌ها گو، شروع به هدایتِ آن‌ها کرد.
گو یوئه بو که در کناری ایستاده و‌کمکم نظاره‌گر بود، دید که گوی پوست یشم و‌سینه‌اش گوی مهتاب همچون دو سیاره به دور یکدیگر می‌چرخند.
با در هم آمیختنِ‌عجله آگاهی‌ها، فاصلهٔ میان دو‌کارایی کرم گو رفته‌رفته کمتر شد.
پس از سه ساعت تلاشِ بی‌وقفه، فانگ ژنگ‌این سرانجام توانست آگاهیِ آن‌ها را به طور کامل‌سخنانِ تحت کنترل درآورد و با موفقیت در هم بیامیزد.
در یک آن، گوی پوست یشم‌معنای و گوی مهتاب هر دو نوری‌حرف‌ها سپید و درخشان از خود ساطع کردند.
این دو نور به یکدیگر‌باید پیوستند و گلوله‌ای از نور به‌تمامِ درشتیِ یک صورتِ انسان پدید آوردند.
گو یوئه بو راهنمایی کرد: «همین‌برادر حالت رو حفظ کن و سنگ‌های‌یکم ازلی رو به داخل نور بنداز.»
فانگ ژنگ سنگ ازلیِ کوچکی‌برات بیرون آورد و آن را‌توانمه به درون نور پرتاب کرد.
در کمال شگفتی، پس از پرتاب سنگ ازلی، سنگ به جریانی از جوهر‌صرفاً طبیعیِ ناب بدل گشت و تماماً با گلولهٔ نور در هم آمیخت. تنها چیزی‌انجام که از آن باقی ماند، غباری از سنگ بود که روی بستر فرو ریخت.
گو یوئه بو گفت: «به‌باید انداختن سنگ‌ها ادامه بده تا‌مرد گوی رتبه ۲ کامل بشه.»
فانگ ژنگ می‌خواست دومین سنگ را نیز پرتاب کند، اما در‌توشون همان لحظه، نور ناپدید شد و دو گو در دو جهت مخالف‌برد به پرواز درآمدند؛ گویی با شدتی بی‌رحمانه یکدیگر را پس زده بودند.
پالایش شکست خورده بود.
فانگ ژنگ بی‌درنگ به اشتباهش‌می‌توانست پی برد: «لعنتی! یادم رفت‌کند پیوندِ بین آگاهی‌ها رو حفظ کنم.»
گو یوئه بو به او دلداری داد: «نگران نباش، شکست خوردن توی دفعات اول‌گرفت کاملاً طبیعیه.» اما در ادامه هشدار داد: «ولی حواست رو جمع کن، نباید بیش از‌خوبی حد شکست بخوری، وگرنه هم گوی مهتاب و هم گوی پوست یشم از بین می‌رن.»
فانگ ژنگ گوی پوست یشم و گوی مهتاب را به‌باید سوی خود فراخواند. او متوجهِ ترک‌هایی بر سطح گوی مهتاب شد‌سینه‌اش و گوی پوست یشم نیز ضعیف و بی‌جان به نظر می‌رسید.
دلش هری فرو ریخت؛ اکنون‌برات به‌خوبی دشواریِ پالایش گو را‌توانمه با تمام وجود حس می‌کرد.