چپتر 135: روحِ یخِ ظلمتِ شمال، ده استعداد مطلق
0شیونگ لین مبهوت ماند: «چی؟!»
چهرهٔ شیونگ جیانگ در هم رفت و گفت: «گوی‌جلو غارت؟ توی کل کوه چینگ مائو فقط یه نفر‌کند این کرم گو رو داره و اونم پسرعموم شیونگ ژانه!!»
شیونگ لی چشمانش را بست، در حالی که نوری درنده در آن‌ها سوسو می‌زد. شاید دیگران از بای نینگ بینگ می‌ترسیدند‌برش و حتی خودش نیز هراس داشت، اما این ترس نشان‌دهندهٔ ضعف و بزدلی‌اش نبود. در قلب او، از مدت‌ها پیش افکار‌عوضی فدا کردن جانش برای خاندان ریشه دوانده بود؛ او عزم آن را داشت تا پای جان با بای نینگ بینگ بجنگد!
او قدمی به جلو برداشت، با بای نینگ بینگ روبه‌رو‌پشیزی شد و در حالی که اجازه داد فانگ یوان از‌نظرم کنارش عبور کند، پرسید: «بای نینگ بینگ، گوی غارت دست توئه؟»
بای نینگ بینگ‌عزم خندهٔ سردی سر داد:قدمی «اگه باشه، که چی؟»
چهرهٔ شیونگ جیانگ چون آب تیره و‌بجنگد تار شد و پرسید: «بگو پسرعموم چطور‌فانگ مرد؟ چرا کرم گوی اون تو دستای توئه؟»
شیونگ لین نیز پرسید: «بای نینگ بینگ، من به عنوان‌قائل ارشد بهت احترام می‌ذارم، اما تو مخفیانه کرم گوی خاندان شیونگِ‌برش ما رو برداشتی و پسش ندادی. این نقض آشکار پیمان اتحاده!»
پس از این‌آسمان سخن، گوی علامتی را‌تابید در دستش بالا گرفت.
با صدای بنگی‌عزم بلند، شراره‌های درخشان‌بجنگد آتش‌بازی در آسمان شکفت.
نور رنگارنگ آتش‌بازی بر چهرهٔ بای نینگ بینگ تابید. او خندید: «من هیچ‌وقت‌داد پشیزی برای این پیمان اتحادِ مزخرف ارزش قائل نبودم. فقط دیدم یکی داره‌چون از گوی غارت استفاده می‌کنه و به نظرم جالب اومد، واسه همین برش داشتم.»
با شنیدن این حرف، شیونگ جیانگ نتوانست خشم خود را مهار کند. او فریاد‌استفاده خشمگینی کشید و به سمت بای نینگ بینگ هجوم برد: «بای نینگ بینگ، تو‌مهار فقط تماشا کردی که پسرعموم تا پای مرگ می‌جنگه و هیچ کمکی نکردی. ای عوضی!»
گروه پنج‌نفره یکپارچه و متحد بود. چه‌تابید به دلایل شخصی و چه گروهی، گروه‌قائل شیونگ لی با بای نینگ بینگ آشتی‌ناپذیر بودند.
اجتناب از نبرد‌عزم دشوار بود؛ صحنه بی‌درنگ‌قدمی به آشوب کشیده شد.
در یک سو بای نینگ بینگ قرار داشت که با حملهٔ‌روبه‌رو گروه شیونگ لی روبه‌رو بود؛ در سوی دیگر، آن‌ها توسط گلهٔ‌خندهٔ گرگ‌ها محاصره شده بودند و همچنان باید با حملاتشان مقابله می‌کردند.
فانگ یوان میدان نبرد را‌هیچ‌وقت ترک کرد و با خونسردی‌قائل از دور به تماشا ایستاد.
گلهٔ گرگ‌ها چون سنگ آسیابی بزرگ با هم حرکت‌هیچ‌وقت می‌کردند و شش استاد گو با جان خود می‌جنگیدند؛استفاده کوچک‌ترین بی‌احتیاطی می‌توانست آن‌ها را طعمهٔ دهان گرگ‌ها کند.
شیونگ جیانگ گوی زامبی سرگردان را به کار گرفت و دو مردمک چشمش به‌یوان سبزیِ تیره‌ای گرایید؛ چشمان شیونگ لی سرخ بود، در حالی که مردمک‌های بای نینگ بینگ‌چطور چون بلور، لاجوردی‌رنگ به نظر می‌رسید. نبرد میان این سه نفر، شدیدترین درگیریِ میدان بود.
تحت تواناییِ گوی زامبی سرگردان، شیونگ جیانگ به یک زامبی تبدیل شد؛ دفاع او در برابر آب و یخ تقویت‌دست گشت و حملات بای نینگ بینگ را تاب می‌آورد. شیونگ لی گوی خرس بزرگ را به کار گرفت؛ با قدرت‌مخفیانه دو خرس، مشت‌های کاسه‌مانندش بی‌رقیب بود و حتی سد آبیِ بای نینگ بینگ نیز زیر ضربات آن‌ها در هم شکست.
برای سه عضو باقی‌ماندهٔ گروه آسان نبود که در این نبرد مداخله کنند، آن‌ها تنها می‌توانستند تمام تلاش‌اومد خود را برای مبارزه با گرگ‌های آذرخش به کار گیرند. آن گرگ آذرخش جسور که توسط فانگ یوان‌کردی به آنجا کشانده شده بود، می‌توانست به‌راحتی از میان برداشته شود، اما اکنون به تهدیدی عظیم بدل گشته بود.
شیونگ جیانگ فریاد زد و به سمت‌تابید بای نینگ بینگ هجوم برد: «بای نینگ‌قائل بینگ، تقاص کاری رو که کردی پس می‌دی!»
بای نینگ بینگ لبخند سردی زد: «همف، فقط با تو؟»روبه‌رو او چابکانه به عقب پرید، فاصله‌ای ایجاد کرد و با پرتاب‌خندهٔ دست چپش، پنج قندیل یخ به اندازهٔ انگشت را روانه ساخت.
قندیل‌های یخ به بدن شیونگ جیانگ برخورد کردند، اما او‌برداشت هیچ دردی حس نکرد. وقتی به زامبی تبدیل می‌شد، حتی‌دست اگر دست و پایش می‌شکست، باز هم دردی احساس نمی‌کرد.
هالهٔ سرد درون قندیل‌ها می‌توانست حرکات افراد عادی را منجمد و کند سازد، اما برای شیونگ جیانگ‌جالب تنها حسی خنک و طراوت‌بخش داشت. کالبد زامبی متعلق به کالبدهای یین بود؛ مقاومت پایینی در برابر‌برد آتش، آذرخش و نور خورشید داشت، اما در برابر این نوع هالهٔ سرد بسیار قدرتمند عمل می‌کرد.
شیونگ لی خشمگینانه فریاد زد: «بای‌رنگارنگ نینگ بینگ، تو این وضعیت هنوز داری‌ارزش بازی می‌کنی؟ قدرت واقعیت رو نشون بده!»
بای نینگ بینگ از همان ابتدا پایهٔ‌قدمی تزکیه‌اش را تا رتبه ۲ سرکوب کرده بود‌کنارش و بیشتر از گوهای رتبه ۲ استفاده می‌کرد.
شیونگ لی احساس کرد که مورد تحقیر قرار‌قدمی گرفته است؛ احساس خفت می‌کرد و این امر‌کنارش باعث شد خشمش بیش از پیش شعله‌ور شود.
بای نینگ بینگ خندهٔ سردی سر داد: «هاهاها، شما جوجه‌ها چطور می‌تونید لیاقت اینو‌استفاده داشته باشید که منو مجبور به استفاده از تمام قدرتم کنید؟» حملات او قدرتمندتر‌مهار می‌شد، اما همچنان قدرتش را سرکوب می‌کرد و گوی رتبه ۳ را به کار نمی‌گرفت.
فانگ یوان که با دستانی به‌رنگارنگ سینه زده از دور تماشا می‌کرد،مزخرف دلیل این امر را به‌روشنی می‌دانست.
«این‌طور نیست که نخواد قدرت واقعیش رو نشون‌جلو بده، بلکه نمی‌تونه ازش استفاده کنه. بای نینگ بینگ...کند هه، اون کالبد روح یخ ظلمت شمال رو داره...»
در کهن‌ترین افسانه‌های این‌عزم جهان، تمام انسان‌ها از‌قدمی نوادگان رن زو هستند.
اما همان‌طور که می‌گویند، اژدها نُه پسر‌اتحادِ منحصربه‌فرد دارد. هیچ دو انسانی کاملاً شبیه به‌می‌کنه هم نیستند و حتی دوقلوها نیز تفاوت‌هایی دارند.
در این جهان،آسمان تفاوتی که بیشترین اهمیت‌تابید را دارد، استعداد است.
کسانی که استعداد تزکیه داشتند می‌توانستند به استادان گو تبدیل شوند و از حد‌یوان افراد عادی فراتر روند. کسانی که هیچ استعدادی برای تزکیه نداشتند تنها فانی بودند، پایین‌ترین‌چطور طبقهٔ جامعه که دیگران می‌توانستند آن‌ها را زیر پا له کنند و به بازی بگیرند.
استعدادهای تزکیه به چهار درجه تقسیم می‌شدند؛ درجهٔ A، درجهٔ B، درجهٔ C و درجهٔ D. همه این را می‌دانستند.
اما در حقیقت، استعدادهای برجسته‌تری نیز فراتر از درجهٔ A وجود داشت.
این یک راز بود. خاندان‌ها هرگز این موضوع را‌هیچ‌وقت بی‌پروا فاش نمی‌کردند و شخص تنها پس از رسیدن به‌می‌کنه جایگاهی خاص در جامعه می‌توانست از این راز آگاه شود.
شیونگ لی و بقیه طبیعتاً از این موضوع بی‌خبر بودند، حتی بزرگان و رؤسای خاندان‌ها نیز‌عبور ممکن بود آن را ندانند. اما فانگ یوان که در زندگی گذشته‌اش به رتبه ۶ رسیده، کالبد‌دستای فانی‌اش را رها کرده و به یک جاودانه تبدیل شده بود، طبیعتاً از این امر آگاهی داشت.
ده نوع استعداد فراتر از درجهٔ A وجود داشت که در مجموع به آن‌ها ده کالبد مطلق می‌گفتند.
فانگ یوان در افکارش مرور کرد: «پیش از آنکه رن زو بمیرد، ده فرزند به دنیا آورد. پسر ارشدش خورشید بزرگ سرسبز، دختر‌شنیدن دومش ماه باستانی برهوت... در میان این ده نفر، یکی به نام روح یخ ظلمت شمال وجود داشت. افسانه‌های رن زو چه واقعی باشند‌دلایل و چه دروغین، به رازهای بسیاری در تزکیهٔ استاد گو اشاره دارن. ده فرزند رن زو هر یک نمایانگر ده نوع استعداد نهایی بودن.»
«هر یک از ده کالبد مطلق برتر از استعداد درجهٔ A هست. عالی‌ترین استعداد درجهٔ A تنها می‌تونه نود و نه درصد جوهر ازلی رو تو روزنه‌ش ذخیره کنه. اما هر کدوم از ده کالبد مطلق، صد درصدِ کامل جوهر ازلی رو تو روزنه‌شون نگه می‌دارن!»
«با این حال، همه‌چیز در تعادل وجود داره؛ ده کالبد مطلق که صد درصد جوهر ازلی رو در خودشون دارن بیش از حد بی‌نقصن و آسمان‌ها به‌راحتی اجازهٔ وجودشون رو نمی‌دن. برای‌اون مثال، تو داستان رن زو، ده فرزندش عمر طولانی نداشتن. در واقعیت هم برای استادان گویی که ده کالبد مطلق رو دارن سخته که رشد کنن و به بلوغ برسن، تقریباً همه‌شون‌خندید دچار مرگ نابهنگام می‌شن. البته، اگه واقعاً بتونن رشد کنن و به رتبه ۶ برسن، می‌تونن حریفای هم‌مرحله‌شون رو در هم بشکنن و حتی معجزاتی مثل جنگیدن با رتبه‌های بالاتر رو رقم بزنن!»
«بای نینگ بینگ که کالبدِ روحِ یخِ ظلمتِ شمال را در اختیار دارد نیز در همین وضعیت است. با داشتن صد درصد جوهر ازلی، روزنه‌اش تحت فشار‌تیره شدیدی قرار دارد و هر لحظه خطر فروپاشی آن را تهدید می‌کند. برای کاهش این خطر، بای نینگ بینگ باید تزکیه کند و با استفاده از جوهر‌صدای ازلی، دیواره‌های روزنه‌اش را پرورش دهد تا با افزایش استحکامشان، توانایی تحمل صد درصد جوهر ازلی را داشته باشند. به همین دلیل، سرعت تزکیه‌اش خیره‌کننده و بهت‌آور است.»
«اما تزکیهٔ بالاتر به معنای کیفیتِ بیشترِ جوهر ازلی است که متعاقباً فشار بر روزنه را می‌افزاید و در نتیجه، خطر را بیشتر‌شنیدن می‌کند. بای نینگ بینگ همچون قربانیِ قایقی سرگردان در دل دریاست؛ آب گوارایی در اختیار ندارد و برای رفع تشنگی تنها می‌تواند از‌متحد آب دریا بنوشد، اما آب دریا شور است و به جای رفع عطش، رطوبتِ حیاتیِ بدنش را می‌مکد و او را تشنه‌تر می‌سازد.»
«هرچه تزکیه‌اش بالاتر برود، به نابودی نزدیک‌تر می‌شود. با این حال، نمی‌تواند دست از تزکیه بکشد، چرا که به عنوانِ امیدِ اصلیِ خاندان و دهکدهٔ بای، همواره با‌حرف خطر ترور از سوی دهکده‌های شیونگ و گو یوئه روبه‌روست. این شرایط او را وادار می‌کند تا پیوسته بر قدرت خود بیفزاید. او به عنوان دارندهٔ کالبدِ روحِ‌اجتناب یخِ ظلمتِ شمال، وضعیت خود را به‌روشنی درک می‌کند. با آگاهی از اینکه زمان زیادی برایش باقی نمانده و مرگش حتمی است، چنین خلق‌وخویی در او شکل گرفته است.»
با اندیشیدن به‌عزم این موضوع، فانگ‌بجنگد یوان آهی کشید.
این مسلماً طنزی تلخ بود.
استعدادِ بیش از حد درخشان، نه‌پشیزی تنها باعث صعودِ برق‌آسای استاد گو نمی‌شد،یکی بلکه عامل اصلیِ مرگش به شمار می‌رفت.
افراط به همان اندازهٔ تفریط مخرب است؛ انسان برای‌هیچ‌وقت زنده ماندن به آب و غذا نیاز دارد، اما خوردن‌می‌کنه و نوشیدنِ بیش از حد نیز می‌تواند جانش را بگیرد.
از زاویه‌ای دیگر، در هیچ جهانی‌بجنگد کمالِ مطلق وجود ندارد. نه عشقی‌داد بی‌نقص است و نه کاری بی‌عیب.
کمالِ بیش از‌بود حد، تنها به‌جان نابودی ختم می‌شود.
در زندگی قبلی فانگ یوان، سه سال پس از موج گرگ‌ها،نبودم تزکیهٔ بای نینگ بینگ ناگزیر به قلمروِ رتبه چهار رسید. روزنه‌اش‌داشتم نتوانست فشارِ جوهر ازلی را تحمل کند و در نهایت، منفجر شد.
آسمان و زمین ده کالبد مطلق را برنمی‌تافتند و خودویرانگریِ چنین وجودِ سرکش و‌قائل نافرمانی، همچون بی‌نقص‌ترین آواز بود؛ قدرتی خیره‌کننده داشت که مستقیماً تمامِ ساکنانِ سه دهکده را‌نتوانست نابود کرد و کل کوه چینگ مائو را به قلمروِ یخیِ مرگِ مطلق بدل ساخت.
خوشبختانه در آن زمان، از آنجا که فانگ ژنگ مدام شرایط را برای فانگ یوان‌کنارش که تزکیه‌ای معمولی داشت سخت می‌کرد، فانگ یوان مجبور شد با پیوستن به یک کاروان‌مرد از آنجا برود و بدین ترتیب، با خوش‌شانسی از این فاجعه جان سالم به در برد.
بای نینگ بینگ برای به تعویق انداختن مرگش، داوطلبانه از کرم‌های گو استفاده کرد تا‌یوان جوهر ازلی نقرهٔ سفیدِ رتبه سه خود را رقیق کرده و به جوهر ازلی فولاد سرخِ‌مرد رتبه دو تبدیل کند. او همچنین به‌ندرت از کرم‌های گوی رتبه سه در نبردها بهره می‌برد.
دلیل این امر ساده بود؛ کرم‌های گوی رتبه سه هر بار مقادیر عظیمی از جوهر‌می‌کنه ازلی فولاد سرخ را می‌بلعیدند و در صورت استمرار، قدرت او به‌سرعت تحلیل می‌رفت. در‌خشمگینی عوض، استفادهٔ مداوم از کرم‌های گوی رتبه دو در نبردها کمک بسیار بیشتری به او می‌کرد.
این دلیلِ حقیقیِ‌آسمان بای نینگ بینگ‌رنگارنگ برای سرکوبِ تزکیه‌اش بود.
در غیر این صورت، داشتن قدرت اما بستن دست‌برداشت و پای خود و گرفتار شدن در وضعیتی خطرناک،پرسید کاری بود که تنها از یک احمقِ بی‌مغز برمی‌آمد.
بای نینگ بینگ باهوش و زیرک بود‌بجنگد و آموزش‌های فوق‌العاده‌ای دیده بود، پس چگونه‌فانگ ممکن بود دست به چنین حماقتی بزند؟
با این وجود، داشتنِ چنین خلق‌وخویی در این سنِ کم، واقعاً‌نبودم غیرعادی به نظر می‌رسید. اما برای کسی که در یک‌قدمی مرگ‌داشتم قرار داشت، چه دلیلی برای تردید و محافظه‌کاری در رفتارش وجود داشت؟
چنین بی‌اعتنایی و بی‌باکیِ مطلقی، مانع از هضم‌خندید شدنِ او در ساختارِ خاندان شد و قلبی‌دیدم از جنسِ جناح اهریمنی را در درونش پرورش داد.
در غیر این صورت، با توجه به محیط زندگی‌اش — انتظارات بی‌شمار، آموزش‌های‌فانگ عالی، حفظ افتخار، مبارزه با دشمنان و آینده‌ای درخشان — او تا پیش‌تیره از این درونِ ساختارِ خاندان ادغام می‌شد و خلق‌وخوی یک رهبر را پیدا می‌کرد.
بای نینگ بینگ در حقیقت کودکِ ترحم‌انگیزی بود و فانگ یوان پیش از این هیچ تمایلی برای درگیری‌کند با او نداشت. اما از آنجا که قصد جانِ فانگ یوان را کرده بود، فانگ یوان نیز بدش‌ارشد نمی‌آمد پیش از آنکه این منشأ دردسر را از سر راه بردارد، ابتدا کمی از او بهره‌برداری کند.
نبرد همچنان ادامه داشت.
در این‌آتش‌بازی مدت، اوضاع دستخوش‌نور تغییر شده بود.
بای نینگ بینگ، گرگ آذرخش جسور را از پای درآورده بود و گلهٔ گرگ‌ها با پذیرش شکست پا به فرار گذاشته بودند. استاد گوی درمانگرِ‌چون گروه شیونگ لی با ضربهٔ تیغِ بای نینگ بینگ از پا درآمده بود، اما بای نینگ بینگ نیز بهای سنگینی برای این کار پرداخت؛ شیونگ لی‌بالا مشتِ بی‌رحمانه‌ای به بازوی راستش کوبیده بود که به نظر می‌رسید باعث شکستگی‌اش شده است، چرا که در تمام طول نبرد بی‌حس و شل آویزان بود.
با وجود این، هیچ‌یک از این‌جان اتفاقات نتوانست مانع از برتری و‌اجازه تسلط او بر میدان نبرد شود.
شیونگ لی از نخبگانِ برتر در میان استادان گوی رتبه دو به شمار می‌رفت و قدرتش با چینگ شو و چی شان برابری‌شنیدن می‌کرد. شیونگ جیانگ خبرهٔ دفاعیِ نوظهوری بود. شیونگ لین تازه‌واردی نابغه بود که اکنون از قدرت نبردِ رتبه دو بهره می‌برد. استاد گوی‌متحد دیگری نیز در گروه حضور داشت، اما حتی با ترکیبِ قدرتشان، این چهار نفر همچنان زیرِ فشارِ حملاتِ بای نینگ بینگ گرفتار بودند.
نباید فراموش کرد که بای نینگ بینگ پیش از این نیز درگیر نبردی شده بود که بخش زیادی از جوهر ازلی فولاد سرخ او را بلعیده بود. او همچنین گرگ آذرخش جسور‌مهار و استاد گوی درمانگر را به قتل رسانده بود که به قیمتِ از دست دادنِ توانِ حرکتیِ بازوی راستش تمام شد؛ او مجبور شد استفاده از تیغ یخی با دستِ راستِ مسلطش‌حملهٔ را کنار بگذارد و شمشیر را به دست چپش بدهد. با این کار، مجبور بود موقتاً استفاده از قندیل‌های یخی‌اش را متوقف کند؛ مسئله‌ای که قدرتِ تهاجمی‌اش را تقریباً به نصف کاهش می‌داد.
با وجود تمام این شرایط، او‌بجنگد همچنان دستِ بالا را در نبرد‌داد داشت و تسلطش لحظه‌به‌لحظه تثبیت می‌شد.
فانگ یوان با بررسی اوضاع، در دل آهی کشید: «هرچی نباشه این کالبد روح یخ ظلمت شماله. با‌کند اینکه با کرم گو جوهر ازلیش رو رقیق کرده و مزیت اصلی کالبدش رو مهروموم کرده، اما سرعت‌ارشد بازیابی جوهر ازلیش هنوز سر جاشه. هرچی نبرد بیشتر طول بکشه، کفهٔ ترازو بیشتر به نفعش سنگینی می‌کنه.»
فانگ یوان با خونسردی این‌هیچ‌وقت واقعیت را پذیرفت: «قدرت نبردِ‌قائل الانم برای شکست دادنش کافی نیست.»
فانگ یوان تنها استعداد درجه C با ۴۴٪ جوهر ازلی داشت. حتی قدرتِ ترکیبیِ شیونگ لی، شیونگ لین و شیونگ جیانگ که همگی استعداد درجه B داشتند نیز زیر فشار حملات بای نینگ بینگ در هم می‌شکست. پرواضح بود که اگر فانگ یوان به‌تنهایی با بای نینگ بینگ روبه‌رو می‌شد، وضعیتی به‌مراتب دشوارتر از شیونگ لی و گروهش پیدا می‌کرد.
فانگ یوان پوزخندِ سردی زد: «اما اینکه‌قدمی نمی‌تونم تو یه نبردِ مستقیم شکستت بدم،یوان به این معنی نیست که نمی‌تونم بکشمت.»
این خردِ‌دوانده انباشته‌شده از پانصد‌پای سال تجربه بود.
با وجود اینکه هر دو شباهت‌هایی در ذات خود داشتند، اما‌نبودم بای نینگ بینگ در مقایسه با این اهریمنِ چندصدساله، تنها اهریمنِ‌داشتم کوچکی بود که سرنوشتِ بی‌رحمش او را به این مسیر کشانده بود.