---

---

---

لطفا کپی و بازنشر نکنید،

روی ترجمه کارها زحمت خیلی خیلی زیادی کشیده شده،

لطفا شور و شوق ما رو کور نکنید،

منبع: ناولها | novelha.net

---

---

---

← برگشت

اربابِ گو

چپتر 291: فانگ یوان در برابر لی هائو (۲) • ⏱ 15 دقیقه

چپتر 291: فانگ یوان در برابر لی هائو (۲)

0

غرررش!

شبح جانور با درخششی پدیدار گشت و غرش‌ذهن​ بلندی سر داد؛ وزغِ پشت‌کوهی از شدت درد قورقور‌می‌داد​ کرد و ناگهان به سمت فانگ یوان پرتاب شد.

فانگ یوان‌کند​ خُرناسی کشید‌چهره‌هایی​ و جاخالی داد.

وزغِ پشت‌کوهی تپهٔ کوچکی را بر پشت خود می‌کشید؛‌اکنون​ این جانور بسیار سنگین بود و سرعت پایینی داشت،‌دندان‌قروچه‌ای​ از این رو فانگ یوان به راحتی می‌توانست جاخالی دهد.

فانگ یوان گویِ یورش افقی و گویِ برخورد عمودی را‌استوار​ پی‌درپی به کار گرفت؛ وزغِ پشت‌کوهی بارها برای حمله به فانگ‌وادار​ یوان تلاش کرد، اما حتی نتوانست به لباس‌های او برخورد کند.

تماشاگران با‌تماشاگران​ چهره‌هایی بهت‌زده مسابقه‌مسابقه​ را تماشا می‌کردند.

وزغِ پشت‌کوهی در ذهن همگان نمادی‌مسابقه​ رفیع و استوار بود، اما اکنون‌رفیع​ زیر حملات فانگ یوان ناله سر می‌داد.

لی هائو که رفته‌رفته نگران می‌شد، دندان‌قروچه‌ای‌رفیع​ کرد، وزغِ پشت‌کوهی را وادار به پریدن‌هائو​ ساخت و غرید: «این بچه واقعاً خیلی وحشیه!»

لی هائو با ذهنی سرشار از نیت‌همگان​ قتل پوزخندی زد و افزود: «ای جوجه،‌ناله​ جوری لهت می‌کنم که به خمیر تبدیل بشی!»

با وجود این، سایهٔ وزغِ‌مسابقه​ پشت‌کوهی روی فانگ یوان نیفتاده بود.‌رفیع​ بلکه روی خود لی هائو بود.

جثهٔ عظیم وزغِ پشت‌کوهی شروع‌بهت‌زده​ به سقوط کرد تا به‌همگان​ شدت روی لی هائو کوبیده شود.

بیشتر تماشاگران چنان مبهوت بودند که نتوانستند در لحظه‌اکنون​ واکنش نشان دهند. تنها وِی یانگ و چند تن‌دندان‌قروچه‌ای​ دیگر با درک تاکتیک نبرد لی هائو، چشمانشان برقی زد.

صرفاً استفاده از وزغِ پشت‌کوهی‌می‌کردند​ برای له کردن فانگ یوان به‌اکنون​ احتمال زیاد به راحتی شکست می‌خورد.

فانگ یوان گویِ یورش افقی و گویِ‌می‌کردند​ برخورد عمودی را در اختیار داشت؛ او‌زیر​ می‌توانست تماماً این حمله را جاخالی دهد.

با وجود این، وزغِ پشت‌کوهی داشت روی لی هائو فرود می‌آمد و لی هائو می‌توانست از گویِ‌ناله​ جابه‌جایی موقعیت برای عوض کردن جای خود با فانگ یوان استفاده کند. اگر او زمان‌بندی مناسب را‌نیت​ به دست می‌آورد، می‌توانست فرصت واکنش را از فانگ یوان بگیرد تا او زیر وزغِ پشت‌کوهی له شود.

با وزنی نظیر وزن وزغِ پشت‌کوهی،‌نمادی​ حتی اگر فانگ یوان تا حد مرگ‌می‌داد​ له نمی‌شد، قطعاً آسیب سنگینی متحمل می‌گشت.

با وجود این، در همان لحظه‌ای که‌همگان​ وزغِ پشت‌کوهی در هوا پرید، فانگ یوان‌ناله​ بی‌درنگ به سمت لی هائو یورش برد!

با به کارگیری گویِ یورش‌مسابقه​ افقی و گویِ برخورد عمودی، او‌رفیع​ به سرعت به لی هائو رسید.

لی هائو که اکنون بسیار‌بهت‌زده​ آزرده شده بود، با خود‌همگان​ گفت: «توله‌سگِ لعنتی، نقشه‌مو خوند!»

هنوز فاصله‌ای میان او و فانگ یوان به چشم می‌خورد، اما‌حملات​ اگر اکنون گویِ جابه‌جایی موقعیت را به کار می‌گرفت، فانگ یوان زمان‌بچه​ کافی برای جاخالی دادن از حملهٔ وزغِ پشت‌کوهی را در اختیار داشت.

اما اگر اکنون آن را به کار نمی‌گرفت و فانگ یوان به او می‌چسبید،‌ناله​ حتی در صورت استفاده از گویِ جابه‌جایی موقعیت برای تغییر مکان، دیگر برای فرار‌وحشیه​ دیر شده بود و او نیز همراه با فانگ یوان زیر وزغِ پشت‌کوهی له می‌شد.

لی هائو از روی ناچاری گویِ‌تماشا​ جابه‌جایی موقعیت را فعال کرد و جای‌اکنون​ خود را با فانگ یوان تغییر داد.

بنگ!

وزغِ پشت‌کوهی روی زمین فرود آمد،‌نمادی​ و همان‌طور که انتظار می‌رفت، فانگ یوان‌می‌داد​ با استفاده از یورش افقی جاخالی داد.

او همواره به زمان استراحتِ گویِ یورش افقی و گویِ برخورد عمودی توجه داشت.‌ناله​ میان آن‌ها به اندازهٔ سه نفس زمان فاصله بود. با در نظر گرفتن زمان‌وحشیه​ لازم برای یورشِ پنجاه قدمی، او همیشه یک گویِ حرکتی برای استفاده در اختیار داشت.

این جزئیات کوچک‌چهره‌هایی​ اغلب تعیین‌کنندهٔ موفقیت‌تماشا​ یا شکست بودند.

فانگ یوان در زندگی پیشین خود تجربهٔ‌تماشا​ نبردِ غنی‌ای اندوخته بود که باعث می‌شد‌اکنون​ هیچ نقصی در کارش وجود نداشته باشد.

او بار دیگر به سمت وزغِ پشت‌کوهی یورش برد و با تهاجمی‌ناله​ تمام‌عیار شروع به مشت و لگد زدن کرد. اشباح جانور نیز یکی‌واقعاً​ پس از دیگری پدیدار می‌شدند و حملاتش را به شدت بی‌رحمانه می‌ساختند.

سنگ‌ها به اطراف پرتاب می‌شد، وزغِ‌ذهن​ پشت‌کوهی دوباره در وضعیتی خطرناک گرفتار‌زیر​ شد و شروع به قورقور کرد.

تماشاگرانی که پیش‌چهره‌هایی​ از این هیاهو می‌کردند،‌می‌کردند​ در سکوت فرو رفتند.

بسیاری با وحشت‌تماشاگران​ و دهان‌هایی باز این‌تماشا​ صحنه را تماشا می‌کردند.

گویِ تلاش تمام‌عیار در دستان فانگ یوان چنان قدرتمند و‌زیر​ ظالمانه شده بود که حتی وزغِ پشت‌کوهی نیز تنها می‌توانست به‌ساخت​ یک کیسه بوکس تبدیل شود و در موضعی آسیب‌پذیر قرار گیرد!

یک سو همچون آتش‌سوزیِ جنگل، بسیار‌ذهن​ پرحرارت بود؛ اما در سوی لی هائو،‌حملات​ همه‌چیز آرام و بی‌حرکت به نظر می‌رسید.

لی هائو هرگز انتظار نداشت که‌تماشا​ فانگ یوان با چنین سرسختی و بی‌رحمی‌ای‌اکنون​ به حمله علیه وزغِ پشت‌کوهی ادامه دهد.

حریفان پیشین او همگی وزغِ پشت‌کوهی را نادیده گرفته و‌همگان​ تلاش می‌کردند به خود لی هائو حمله کنند. اگر لی‌رفته‌رفته​ هائو شکست می‌خورد، دیگر نیازی به نگرانی دربارهٔ وزغِ پشت‌کوهی نبود.

این همان استراتژی‌ای‌می‌کردند​ بود که افراد‌نمادی​ باهوش به کار می‌گرفتند!

اما فانگ یوان ظاهراً‌تماشا​ احمقانه‌ترین هدف را برای‌نمادی​ حمله انتخاب کرده بود.

او تمام قدرتش را روی‌مسابقه​ وزغِ پشت‌کوهی متمرکز کرد و هیچ‌رفیع​ اعتنایی به لی هائو نشان نداد.

لی هائو کاملاً نادیده گرفته شد، او احساس‌می‌کردند​ می‌کرد به تماشاگری تبدیل شده که هیچ ربطی‌حملات​ به ماجرا ندارد؛ این وضعیت واقعاً شرم‌آور بود!

اشباح جانور پیوسته در هوا می‌درخشیدند و‌رفیع​ همگرا می‌شدند. فانگ یوان به دور وزغِ‌هائو​ پشت‌کوهی حرکت می‌کرد و وحشیانه یورش می‌برد.

جثهٔ عظیم و قدرتمند‌تماشا​ وزغِ پشت‌کوهی اکنون بسیار‌نمادی​ دست‌وپاچلفتی به نظر می‌رسید.

لی هائو که از دور این صحنه را‌ذهن​ تماشا می‌کرد، سرمایی در بدنش حس کرد و‌ناله​ گفت: «اوضاع خرابه، وزغ پشت‌کوهی داره خون بالا میاره!»

گویِ جابه‌جایی موقعیت!

با قفل کردن نگاهش‌ذهن​ روی فانگ یوان، نورهای‌استوار​ عجیبی در چشمانش درخشید.

در لحظهٔ بعد، میدان دید فانگ یوان به‌نمادی​ کلی تغییر کرد؛ لی هائو در کسری از‌هائو​ ثانیه او را به نقطه‌ای دوردست انتقال داد.

در مقابل، لی هائو جای‌مسابقه​ فانگ یوان را گرفت و‌نمادی​ در کنار وزغِ پشت‌کوهی ایستاد.

او کف دستانش را‌چهره‌هایی​ روی وزغِ پشت‌کوهی گذاشت و‌ذهن​ شروع به درمان آن کرد.

او در درون‌می‌کردند​ از جراحات وزغِ‌نمادی​ پشت‌کوهی یکه خورد.

او مسابقات بسیار زیادی در‌می‌کردند​ آوردگاه نبرد انجام داده بود، اما‌اکنون​ هرگز چنین جراحات سنگینی ندیده بود.

برای نخستین بار پیش‌حسِ شدیدی از شکست در قلب لی‌نمادی​ هائو جوانه زد و با خود اندیشید: «یعنی قراره این مسابقه‌می‌شد​ رو ببازم؟ اونم به یه کوچک‌ترِ به این جوونی؟ نه، غیرممکنه!»

فانگ یوان‌کند​ پوزخندی زد و‌بهت‌زده​ دوباره یورش برد.

چگونه می‌توانست به لی هائو‌همگان​ اجازه دهد وزغِ پشت‌کوهی را به‌حملات​ این راحتی جلوی چشمانش درمان کند؟

با دیدن یورش فانگ یوان، لی هائو‌همگان​ دندان‌قروچه‌ای کرد، اما چاره‌ای نداشت جز اینکه‌ناله​ دست از درمان بکشد و عقب‌نشینی کند.

او منتظر ماند تا فانگ یوان‌تماشا​ به جلوی وزغِ پشت‌کوهی برسد و سپس‌اکنون​ گویِ جابه‌جایی موقعیت را به کار گرفت.

بدین ترتیب، او دوباره در‌بهت‌زده​ کنار وزغِ پشت‌کوهی ایستاد و‌همگان​ فانگ یوان در دوردست قرار گرفت.

اما فانگ یوان هیچ‌ذهن​ نگرانی‌ای به خود راه‌استوار​ نداد و همچنان یورش برد.

روند درمان لی هائو بارها‌می‌کردند​ مختل شد، در حالی که حملات‌اکنون​ فانگ یوان نیز بی‌اثر مانده بود.

با وجود این، فانگ‌بهت‌زده​ یوان همچنان بدون تسلیم شدن‌همگان​ به یورش‌های خود ادامه می‌داد.

پس از چندین تلاش مکرر،‌بهت‌زده​ سرانجام لی هائو بود که با‌نمادی​ چهره‌ای درهم‌رفته از درمان دست کشید.

تماشاگران هیچ سر در نمی‌آوردند.

اما همچنان‌بهت‌زده​ افراد باهوشی در‌می‌کردند​ میانشان حضور داشتند.

یکی گفت: «حمله‌های پشت‌سرهمِ فانگ ژنگ بی‌فایده‌می‌کردند​ به نظر می‌رسه، اما در واقع جوهر‌زیر​ ازلی لی هائو رو به شدت مصرف کرده.»

دیگری تأیید کرد: «درسته. با اینکه گویِ‌تماشا​ جابه‌جایی موقعیت خیلی مرموزه، اما نقص‌های خودشو‌اکنون​ داره و مصرف زیاد جوهر ازلی یکیشه.»

«هر چی فاصله بیشتر و هدف قوی‌تر‌رفیع​ باشه، لی هائو باید جوهر ازلی بیشتری‌هائو​ برای فعال کردن گوی جابه‌جایی موقعیت خرج کنه.»

«فانگ ژنگ قدرت دو گراز، یه تمساح و یه خرس رو داره؛ مصرف جوهر ازلی لی‌هائو​ هائو برای استفاده از گوی جابه‌جایی موقعیت قطعاً خیلی بالاست. تازه اون می‌خواست وزغ پشت‌کوهی رو‌قتل​ هم درمان کنه، حتی جوهر ازلی یه رتبه سه هم نمی‌تونه این‌همه مصرف شدید رو تحمل کنه.»

لی هائو نیز متوجه این‌مسابقه​ موضوع شد و از این رو‌رفیع​ تلاش برای درمان را متوقف کرد.

اکنون جوهر ازلی‌تماشاگران​ زیادی برای او‌مسابقه​ باقی نمانده بود.

اگر حریفان پیشینش بودند، او‌همگان​ همچنان می‌توانست با جوهر ازلی نقره‌حملات​ سفید رتبه سه خود ادامه دهد.

اما حریف کنونی‌اش، فانگ یوان نیز یک استاد‌نمادی​ گوی رتبه سه بود و پیش از این برتری‌رفته‌رفته​ خود را از نظر جوهر ازلی تثبیت کرده بود.

با دیدن فانگ یوان که‌مسابقه​ دوباره یورش می‌آورد، لی هائو تردید‌رفیع​ کرد، اما چاره‌ای جز پیشروی نداشت.

فانگ یوان مشت‌هایش را گره کرد،‌مسابقه​ بی‌درنگ وزغ پشت‌کوهی را رها ساخت‌رفیع​ و به سوی لی هائو حمله‌ور شد.

بنگ! بنگ! بنگ!

مشت‌هایش هوا را می‌شکافت. شتاب و‌ذهن​ درندگیِ نهفته در آن‌ها بی‌همتا بود؛‌زیر​ همچون امواجی خروشان که بر صخره‌ها می‌کوبند.

پس از تبادل‌چهره‌هایی​ چند ضربه، لی‌تماشا​ هائو دیگر تاب نیاورد!

هرچند گوهای دیگری هم داشت،‌بهت‌زده​ اما هستهٔ حقیقیِ نبردش، وزغ‌همگان​ پشت‌کوهی و گویِ تعویض مکان بود.

او برای کاهش مصرف جوهر ازلیِ‌نمادی​ گویِ تعویض مکان، اشباح جانورِ نهفته‌ناله​ در بدنش را به‌کلی پاک کرده بود.

تهاجم فانگ یوان همچون طوفانی زوزه‌کش،‌ذهن​ بی‌نهایت درنده بود و نفسِ لی‌زیر​ هائو را در سینه حبس می‌کرد.

لی هائو با تکیه بر بنیانِ پیشینِ خود به‌عنوان تزکیه‌گر قدرت، توانست به‌سختی‌اکنون​ چند ضربه را دفع کند. پس از آن، چاره‌ای نداشت جز اینکه گویِ تعویض‌بچه​ مکان را به کار گیرد و جای خود را با وزغ پشت‌کوهی عوض کند.

فانگ یوان به تعقیب لی‌بهت‌زده​ هائو نرفت، بلکه یورش به‌همگان​ وزغ پشت‌کوهی را آغاز کرد.

اشباح گراز، خرس قهوه‌ای‌ذهن​ و تمساح، یکی پس‌استوار​ از دیگری پدیدار شدند.

خرده‌سنگ‌ها به هر سو پرتاب می‌شد. وزغ‌همگان​ پشت‌کوهی درحالی‌که حجم زیادی خون از دهانش‌ناله​ فواره می‌زد، دیوانه‌وار دست به ضدحمله زد.

اما فانگ یوان گویِ یورش افقی و گویِ‌ذهن​ برخورد عمودی را به‌تناوب به کار می‌گرفت؛ از این‌می‌داد​ رو، ضدحمله‌های وزغ پشت‌کوهی بسیار ناشیانه به نظر می‌رسید.

«چطور همچین چیزی ممکنه...»

«حتی سرور لی هائو هم مجبور‌نمادی​ شد خودش وارد مبارزه بشه و‌ناله​ بارِ وزغ پشت‌کوهی رو به دوش بکشه.»

«حملات فانگ ژنگ وحشتناک خشنه،‌می‌کردند​ هم لی هائو و هم‌استوار​ وزغ پشت‌کوهی رو تحت فشار گذاشته.»

روند مسابقه فراتر از انتظارِ بیشتر تماشاگران پیش می‌رفت. از زمانی‌رفیع​ که لی هائو مسیر قدرت را رها کرده و به مسیر‌دندان‌قروچه‌ای​ پشتیبانی روی آورده بود، هرگز او را در چنین تنگنایی ندیده بودند.

تاکتیک‌های نبرد لی هائو بسیار سنجیده‌مسابقه​ بود. ترکیب گویِ تعویض مکان و‌رفیع​ وزغ پشت‌کوهی، راهبردی درخشان به شمار می‌رفت.

حتی فانگ یوان‌می‌کردند​ هم نمی‌توانست این تاکتیک‌رفیع​ را در هم بشکند.

با وجود این...

او اصلاً‌تماشاگران​ نیازی به‌بهت‌زده​ درهم‌شکستنِ آن نداشت!

او هرگز به خنثی‌کردنِ این تاکتیک نیندیشیده بود؛ تنها بازوانش‌همگان​ را تاب می‌داد و استراتژیِ تمام‌عیار خود را پیش می‌گرفت.‌رفته‌رفته​ فرقی نمی‌کند چه کسی مقابلم سبز شود، در هم می‌کوبمش!

این رویکرد شاید در ظاهر احمقانه‌نمادی​ به نظر می‌رسید، اما در حقیقت‌ناله​ خردِ عظیمی را در خود نهفته داشت.

درندگی و‌بهت‌زده​ شتابِ بی‌رحمانه،‌تماشا​ این‌گونه رها می‌شد.

چشمانِ عده‌ای برق زد و گفتند: «روشِ خوبیه. اگه تو آینده‌رفیع​ بخوام با لی هائو بجنگم، باید مثل فانگ ژنگ عمل کنم؛‌دندان‌قروچه‌ای​ همه‌چیز رو نادیده بگیرم و فقط به وزغ پشت‌کوهی حمله کنم.»

با شنیدن این حرف، اطرافیانش‌بهت‌زده​ بی‌درنگ او را به تمسخر‌همگان​ گرفتند و حرفش را رد کردند:

«چرت نگو! می‌خوای ادای اونو دربیاری؟ عقلت سر جاشه؟ فانگ ژنگ می‌تونه این کار‌هائو​ رو بکنه چون تزکیه‌گر قدرته و مصرف جوهر ازلیش پایینه. تو یه تزکیه‌گر مسیر‌سرشار​ آتشی، اینکه به وزغ پشت‌کوهی حمله کنی دقیقاً همون چیزیه که لی هائو از خداشه.»

بدون جوهر ازلی، قدرت نبردِ‌می‌کردند​ استاد گو به‌شدت افت می‌کرد و‌اکنون​ تقریباً با یک فانی برابر می‌شد.

در نبرد، طرفی که جوهر ازلی بیشتری داشت، غالباً‌همگان​ دستِ بالا را می‌گرفت. و هرچه شکافِ میان مقدار‌هائو​ جوهر ازلی بیشتر می‌شد، این برتری نیز افزایش می‌یافت.

استاد گویی که سودای تقلید از فانگ یوان‌می‌کردند​ را در سر داشت، با شنیدن این حرف‌حملات​ در دم ساکت شد و جوابی برای گفتن نیافت.

شخصی به سرِ خود کوبید و انگار که‌استوار​ چیزی را درک کرده باشد، گفت: «یهو فهمیدم‌نگران​ که تزکیه‌گرهای قدرت هم مزایای خودشون رو دارن.»

شخصی که همان نزدیکی نشسته بود، بی‌درنگ پاسخ داد: «درسته. حملات‌اکنون​ تزکیه‌گرهای قدرت، نیروی بدنِ خودشون رو بیرون می‌کشه، برای همین استادان‌پریدن​ گوی قدرت یه مزیتِ مشترک دارن؛ اینکه مصرف جوهر ازلیشون خیلی کمه.»

«هر مسیر تزکیه‌ای، نقطه ضعف و قوتِ‌می‌کردند​ خودش رو داره. اینکه مسیر قدرت تو‌زیر​ عصر باستان اون‌قدر مشهور بوده، بی‌دلیل نیست.»

همه دوباره‌کند​ به آوردگاه‌چهره‌هایی​ چشم دوختند.

لی هائو و وزغ‌ذهن​ پشت‌کوهی، زیرِ حملاتِ درندهٔ‌استوار​ فانگ یوان قدم‌به‌قدم عقب می‌نشستند.

مصرف جوهر ازلیِ‌مسابقه​ گویِ تلاش تمام‌عیار‌ذهن​ بسیار ناچیز بود.

قدرت تهاجمیِ حقیقیِ فانگ‌بهت‌زده​ یوان نیز از همان‌ذهن​ چند شبح جانورش سرچشمه می‌گرفت.

اما این اشباح‌تماشاگران​ جانور به‌خودی‌خود هیچ‌مسابقه​ جوهر ازلی‌ای مصرف نمی‌کردند!

این مضحک‌ترین بخشِ ماجرا بود!

اگر استادان گوی دیگری جای فانگ یوان بودند،‌نمادی​ پس از تبادل ده‌ها ضربه از نفس می‌افتادند،‌هائو​ اما فانگ یوان هرچه بیشتر می‌جنگید، حملاتش درنده‌تر می‌شد.

شتاب او پیوسته اوج می‌گرفت. مشت‌هایش که صدای شکافتنِ‌همگان​ باد را به همراه داشت، بی‌نهایت ظالمانه بود؛ صدای‌هائو​ برخوردشان به غرشِ ببرهای درنده یا خرس‌های غول‌پیکر می‌مانست!

از نمایشِ فانگ یوان، جمعیت می‌توانست‌مسابقه​ شکوه و غرورِ تزکیه‌گرانِ مسیر قدرت‌رفیع​ در دوران باستان را به چشم ببیند!

ضربان قلبش به‌سرعت می‌تپید و‌همگان​ خون در رگ‌هایش می‌جوشید؛ فانگ یوان‌حملات​ هرچه بیشتر می‌جنگید، لذتِ بیشتری می‌برد.

از زمانِ تولد دوباره، در تمامِ کارهایش بی‌نهایت محتاطانه عمل کرده‌اکنون​ بود؛ رویکردی که احساساتی سرکوب‌شده را در سینه‌اش انباشته بود. اکنون،‌پریدن​ همان‌طور که دیوانه‌وار مشت و لگد می‌پراند، تمامِ آن احساسات بیرون می‌ریخت.

تیرگیِ انباشته‌تماشاگران​ در قلبش‌بهت‌زده​ کاملاً شسته شد.

بی‌شک، به دست آوردنِ گویِ‌بهت‌زده​ تلاش تمام‌عیار، نقطهٔ عطفی در‌همگان​ زندگیِ فانگ یوان به شمار می‌رفت.

پیش از این، همواره مجبور بود با شتاب و تقلا زندگی کند، همیشه‌می‌داد​ در خطر بود و حتی نمی‌توانست شکمش را به‌درستی سیر کند. رویارویی با‌وحشیه​ هر مشکلِ نسبتاً بزرگی، او را وامی‌داشت تا عمیقاً بیندیشد و محتاطانه برنامه‌ریزی کند.

اما پس از به چنگ آوردنِ گویِ تلاش تمام‌عیار،‌رفیع​ سرانجام شایستگیِ آن را یافت که مغرور باشد و‌نگران​ با مشت‌هایش بسیاری از موانع را از سرِ راه بردارد.

همچون اکنون، نیازی نداشت تاکتیکِ نبردِ‌تماشا​ درخشانِ لی هائو را در هم بشکند؛‌اکنون​ می‌توانست صرفاً با مشت‌هایش همه‌چیز را بروبد.

اهریمنان حیله‌گر بودند،‌تماشاگران​ اما بیش از آن،‌تماشا​ ظالم و بی‌رحم بودند!

روبیدنِ آسمان و زمین، بلعیدنِ کوه‌ها‌نمادی​ و رودها، به خون کشیدنِ جهان؛‌ناله​ قدرتِ مطلق بر هر نیرنگی چیره می‌گشت!

تو درنده‌ای؛ من از‌تماشا​ تو درنده‌ترم. تو غیرمنطقی‌نمادی​ هستی؛ من از تو غیرمنطقی‌ترم!

اهریمن! اهریمن! اهریمن!

بکش! بکش! بکش!

فانگ یوان با تمامِ وجود می‌جنگید و احساساتش‌استوار​ به‌شدت در درونش می‌خروشید؛ سرانجام، دیگر تاب نیاورد‌نگران​ و آن خروشِ درونی، همچون سیلابی فوران کرد.

چون سختی‌ها اراده را پولادین می‌سازند،

جان‌های استوار، فریبِ زرق‌وبرقِ جهان را نمی‌خورند.

امروز اگر بر بسترِ علفزار گام می‌نهم؛

فردا کوه‌ها و رودها را زیرِ پا خواهم گذاشت!

از امروز،‌تماشا​ در مسیرِ‌ذهن​ سروری گام برمی‌دارم!

زمین را‌بیشتر​ می‌روبم و‌مبهوت​ بر جهانیان می‌خندم.

بر کوه‌های سبز قدم می‌نهم؛ دریاهای نیلگون‌مسابقه​ را زیر پا می‌گذارم؛ اژدهای لاجوردی را‌استوار​ به بند می‌کشم و بر پهنهٔ آسمان می‌تازم!

در دریایِ مصائب غسل می‌کنم و روحِ اهریمنی‌ام را صیقل می‌دهم؛‌استوار​ پرچم را برمی‌افرازم و سرودِ پیروزی سر می‌دهم؛ در برابرِ آسمان‌وادار​ می‌ایستم، تقدیر را به چالش می‌کشم و جهان را در هم می‌شکنم!

گرومب!

مشتی بی‌رحمانه بر پیکرِ وزغ پشت‌کوهی فرود آمد. تپهٔ‌نشان​ کوچکِ روی پشتش فرو ریخت و درحالی‌که خون از‌نبرد​ بدنش فواره می‌زد، زیرِ ضرباتِ فانگ یوان جان داد!

یورش افقی، برخورد عمودی!

لی هائو ده‌ها قدم‌مسابقه​ به عقب پرتاب شد و‌نمادی​ سپس محکم به زمین خورد.

تالاپ! روی‌تماشا​ گِل‌ولای افتاد و‌همگان​ دیگر تکان نخورد.

گِلِ سیاه که با خونِ‌بودند​ سرخِ تیره درآمیخته بود، ردای‌دهند​ گل‌دارش را به کثافت کشید.

او تاوانِ غرور‌کند​ و تحقیرش را‌بهت‌زده​ با جانِ خود پرداخت.

نبرد ناگهان به پایان رسید. فانگ یوان با‌همگان​ غرور بر جای خود ایستاده بود؛ هالهٔ مردانه‌می‌داد​ و درنده‌خویِ او فضا را پر کرده بود.

شعارِ پرطنینِ‌تماشا​ او همچنان در‌همگان​ آوردگاه پژواک می‌یافت.

جدا از آن، تنها‌مبهوت​ سکوت حاکم بود؛ هیچ‌کس‌واکنش​ کلمه‌ای بر زبان نمی‌آورد!

ناولها | novelha.net