چپتر 291: فانگ یوان در برابر لی هائو (۲)
0غرررش!
شبح جانور با درخششی پدیدار گشت و غرش‌احتمال بلندی سر داد؛ وزغِ پشت‌کوهی از شدت درد قورقور‌موقعیت کرد و ناگهان به سمت فانگ یوان پرتاب شد.
فانگ یوان‌تنها خُرناسی کشید‌یانگ و جاخالی داد.
وزغِ پشت‌کوهی تپهٔ کوچکی را بر پشت خود می‌کشید؛صرفاً این جانور بسیار سنگین بود و سرعت پایینی داشت،فرود از این رو فانگ یوان به راحتی می‌توانست جاخالی دهد.
فانگ یوان گویِ یورش افقی و گویِ برخورد عمودی را‌نبرد پی‌درپی به کار گرفت؛ وزغِ پشت‌کوهی بارها برای حمله به فانگ‌تماماً یوان تلاش کرد، اما حتی نتوانست به لباس‌های او برخورد کند.
تماشاگران با‌نبرد چهره‌هایی بهت‌زده مسابقه‌صرفاً را تماشا می‌کردند.
وزغِ پشت‌کوهی در ذهن همگان نمادی‌دیگر رفیع و استوار بود، اما اکنون‌صرفاً زیر حملات فانگ یوان ناله سر می‌داد.
لی هائو که رفته‌رفته نگران می‌شد، دندان‌قروچه‌ای‌چشمانشان کرد، وزغِ پشت‌کوهی را وادار به پریدن‌شکست ساخت و غرید: «این بچه واقعاً خیلی وحشیه!»
لی هائو با ذهنی سرشار از نیت‌دیگر قتل پوزخندی زد و افزود: «ای جوجه،استفاده جوری لهت می‌کنم که به خمیر تبدیل بشی!»
با وجود این، سایهٔ وزغِ‌صرفاً پشت‌کوهی روی فانگ یوان نیفتاده بود.می‌خورد بلکه روی خود لی هائو بود.
جثهٔ عظیم وزغِ پشت‌کوهی شروع‌چند به سقوط کرد تا به‌چشمانشان شدت روی لی هائو کوبیده شود.
بیشتر تماشاگران چنان مبهوت بودند که نتوانستند در لحظه‌صرفاً واکنش نشان دهند. تنها وِی یانگ و چند تن‌فرود دیگر با درک تاکتیک نبرد لی هائو، چشمانشان برقی زد.
صرفاً استفاده از وزغِ پشت‌کوهی‌یانگ برای له کردن فانگ یوان به‌چشمانشان احتمال زیاد به راحتی شکست می‌خورد.
فانگ یوان گویِ یورش افقی و گویِ‌کردن برخورد عمودی را در اختیار داشت؛ او‌فرود می‌توانست تماماً این حمله را جاخالی دهد.
با وجود این، وزغِ پشت‌کوهی داشت روی لی هائو فرود می‌آمد و لی هائو می‌توانست از گویِ‌شکست جابه‌جایی موقعیت برای عوض کردن جای خود با فانگ یوان استفاده کند. اگر او زمان‌بندی مناسب را‌وزنی به دست می‌آورد، می‌توانست فرصت واکنش را از فانگ یوان بگیرد تا او زیر وزغِ پشت‌کوهی له شود.
با وزنی نظیر وزن وزغِ پشت‌کوهی،نبرد حتی اگر فانگ یوان تا حد مرگ‌زیاد له نمی‌شد، قطعاً آسیب سنگینی متحمل می‌گشت.
با وجود این، در همان لحظه‌ای که‌دیگر وزغِ پشت‌کوهی در هوا پرید، فانگ یوان‌استفاده بی‌درنگ به سمت لی هائو یورش برد!
با به کارگیری گویِ یورش‌صرفاً افقی و گویِ برخورد عمودی، او‌می‌خورد به سرعت به لی هائو رسید.
لی هائو که اکنون بسیار‌چند آزرده شده بود، با خود‌چشمانشان گفت: «توله‌سگِ لعنتی، نقشه‌مو خوند!»
هنوز فاصله‌ای میان او و فانگ یوان به چشم می‌خورد، اما‌کردن اگر اکنون گویِ جابه‌جایی موقعیت را به کار می‌گرفت، فانگ یوان زمان‌جای کافی برای جاخالی دادن از حملهٔ وزغِ پشت‌کوهی را در اختیار داشت.
اما اگر اکنون آن را به کار نمی‌گرفت و فانگ یوان به او می‌چسبید،استفاده حتی در صورت استفاده از گویِ جابه‌جایی موقعیت برای تغییر مکان، دیگر برای فرار‌اگر دیر شده بود و او نیز همراه با فانگ یوان زیر وزغِ پشت‌کوهی له می‌شد.
لی هائو از روی ناچاری گویِ‌استفاده جابه‌جایی موقعیت را فعال کرد و جای‌تماماً خود را با فانگ یوان تغییر داد.
بنگ!
وزغِ پشت‌کوهی روی زمین فرود آمد،نبرد و همان‌طور که انتظار می‌رفت، فانگ یوان‌زیاد با استفاده از یورش افقی جاخالی داد.
او همواره به زمان استراحتِ گویِ یورش افقی و گویِ برخورد عمودی توجه داشت.استفاده میان آن‌ها به اندازهٔ سه نفس زمان فاصله بود. با در نظر گرفتن زمان‌اگر لازم برای یورشِ پنجاه قدمی، او همیشه یک گویِ حرکتی برای استفاده در اختیار داشت.
این جزئیات کوچک‌چشمانشان اغلب تعیین‌کنندهٔ موفقیت‌استفاده یا شکست بودند.
فانگ یوان در زندگی پیشین خود تجربهٔ‌درک نبردِ غنی‌ای اندوخته بود که باعث می‌شد‌کردن هیچ نقصی در کارش وجود نداشته باشد.
او بار دیگر به سمت وزغِ پشت‌کوهی یورش برد و با تهاجمی‌احتمال تمام‌عیار شروع به مشت و لگد زدن کرد. اشباح جانور نیز یکی‌اگر پس از دیگری پدیدار می‌شدند و حملاتش را به شدت بی‌رحمانه می‌ساختند.
سنگ‌ها به اطراف پرتاب می‌شد، وزغِ‌چند پشت‌کوهی دوباره در وضعیتی خطرناک گرفتار‌برقی شد و شروع به قورقور کرد.
تماشاگرانی که پیش‌چشمانشان از این هیاهو می‌کردند،کردن در سکوت فرو رفتند.
بسیاری با وحشت‌وِی و دهان‌هایی باز این‌درک صحنه را تماشا می‌کردند.
گویِ تلاش تمام‌عیار در دستان فانگ یوان چنان قدرتمند و‌استفاده ظالمانه شده بود که حتی وزغِ پشت‌کوهی نیز تنها می‌توانست به‌موقعیت یک کیسه بوکس تبدیل شود و در موضعی آسیب‌پذیر قرار گیرد!
یک سو همچون آتش‌سوزیِ جنگل، بسیار‌چند پرحرارت بود؛ اما در سوی لی هائو،صرفاً همه‌چیز آرام و بی‌حرکت به نظر می‌رسید.
لی هائو هرگز انتظار نداشت که‌استفاده فانگ یوان با چنین سرسختی و بی‌رحمی‌ای‌تماماً به حمله علیه وزغِ پشت‌کوهی ادامه دهد.
حریفان پیشین او همگی وزغِ پشت‌کوهی را نادیده گرفته و‌چشمانشان تلاش می‌کردند به خود لی هائو حمله کنند. اگر لی‌تماماً هائو شکست می‌خورد، دیگر نیازی به نگرانی دربارهٔ وزغِ پشت‌کوهی نبود.
این همان استراتژی‌ای‌دیگر بود که افراد‌نبرد باهوش به کار می‌گرفتند!
اما فانگ یوان ظاهراً‌وِی احمقانه‌ترین هدف را برای‌درک حمله انتخاب کرده بود.
او تمام قدرتش را روی‌صرفاً وزغِ پشت‌کوهی متمرکز کرد و هیچ‌می‌خورد اعتنایی به لی هائو نشان نداد.
لی هائو کاملاً نادیده گرفته شد، او احساس‌تاکتیک می‌کرد به تماشاگری تبدیل شده که هیچ ربطی‌زیاد به ماجرا ندارد؛ این وضعیت واقعاً شرم‌آور بود!
اشباح جانور پیوسته در هوا می‌درخشیدند و‌چشمانشان همگرا می‌شدند. فانگ یوان به دور وزغِ‌شکست پشت‌کوهی حرکت می‌کرد و وحشیانه یورش می‌برد.
جثهٔ عظیم و قدرتمند‌وِی وزغِ پشت‌کوهی اکنون بسیار‌درک دست‌وپاچلفتی به نظر می‌رسید.
لی هائو که از دور این صحنه را‌احتمال تماشا می‌کرد، سرمایی در بدنش حس کرد و‌جابه‌جایی گفت: «اوضاع خرابه، وزغ پشت‌کوهی داره خون بالا میاره!»
گویِ جابه‌جایی موقعیت!
با قفل کردن نگاهش‌درک روی فانگ یوان، نورهای‌برقی عجیبی در چشمانش درخشید.
در لحظهٔ بعد، میدان دید فانگ یوان به‌درک کلی تغییر کرد؛ لی هائو در کسری از‌احتمال ثانیه او را به نقطه‌ای دوردست انتقال داد.
در مقابل، لی هائو جای‌صرفاً فانگ یوان را گرفت و‌شکست در کنار وزغِ پشت‌کوهی ایستاد.
او کف دستانش را‌یانگ روی وزغِ پشت‌کوهی گذاشت و‌نبرد شروع به درمان آن کرد.
او در درون‌دیگر از جراحات وزغِ‌نبرد پشت‌کوهی یکه خورد.
او مسابقات بسیار زیادی در‌یانگ آوردگاه نبرد انجام داده بود، اما‌چشمانشان هرگز چنین جراحات سنگینی ندیده بود.
برای نخستین بار پیش‌حسِ شدیدی از شکست در قلب لی‌شکست هائو جوانه زد و با خود اندیشید: «یعنی قراره این مسابقه‌زمان‌بندی رو ببازم؟ اونم به یه کوچک‌ترِ به این جوونی؟ نه، غیرممکنه!»
فانگ یوان‌تنها پوزخندی زد و‌چند دوباره یورش برد.
چگونه می‌توانست به لی هائو‌تاکتیک اجازه دهد وزغِ پشت‌کوهی را به‌کردن این راحتی جلوی چشمانش درمان کند؟
با دیدن یورش فانگ یوان، لی هائو‌دیگر دندان‌قروچه‌ای کرد، اما چاره‌ای نداشت جز اینکه‌استفاده دست از درمان بکشد و عقب‌نشینی کند.
او منتظر ماند تا فانگ یوان‌استفاده به جلوی وزغِ پشت‌کوهی برسد و سپس‌تماماً گویِ جابه‌جایی موقعیت را به کار گرفت.
بدین ترتیب، او دوباره در‌چند کنار وزغِ پشت‌کوهی ایستاد و‌چشمانشان فانگ یوان در دوردست قرار گرفت.
اما فانگ یوان هیچ‌درک نگرانی‌ای به خود راه‌برقی نداد و همچنان یورش برد.
روند درمان لی هائو بارها‌یانگ مختل شد، در حالی که حملات‌چشمانشان فانگ یوان نیز بی‌اثر مانده بود.
با وجود این، فانگ‌برقی یوان همچنان بدون تسلیم شدن‌زیاد به یورش‌های خود ادامه می‌داد.
پس از چندین تلاش مکرر،چند سرانجام لی هائو بود که با‌برقی چهره‌ای درهم‌رفته از درمان دست کشید.
تماشاگران هیچ سر در نمی‌آوردند.
اما همچنان‌دهند افراد باهوشی در‌یانگ میانشان حضور داشتند.
یکی گفت: «حمله‌های پشت‌سرهمِ فانگ ژنگ بی‌فایده‌کردن به نظر می‌رسه، اما در واقع جوهر‌فرود ازلی لی هائو رو به شدت مصرف کرده.»
دیگری تأیید کرد: «درسته. با اینکه گویِ‌درک جابه‌جایی موقعیت خیلی مرموزه، اما نقص‌های خودشو‌کردن داره و مصرف زیاد جوهر ازلی یکیشه.»
«هر چی فاصله بیشتر و هدف قوی‌تر‌چشمانشان باشه، لی هائو باید جوهر ازلی بیشتری‌شکست برای فعال کردن گوی جابه‌جایی موقعیت خرج کنه.»
«فانگ ژنگ قدرت دو گراز، یه تمساح و یه خرس رو داره؛ مصرف جوهر ازلی لی‌احتمال هائو برای استفاده از گوی جابه‌جایی موقعیت قطعاً خیلی بالاست. تازه اون می‌خواست وزغ پشت‌کوهی رو‌می‌آورد هم درمان کنه، حتی جوهر ازلی یه رتبه سه هم نمی‌تونه این‌همه مصرف شدید رو تحمل کنه.»
لی هائو نیز متوجه این‌صرفاً موضوع شد و از این رو‌می‌خورد تلاش برای درمان را متوقف کرد.
اکنون جوهر ازلی‌وِی زیادی برای او‌دیگر باقی نمانده بود.
اگر حریفان پیشینش بودند، او‌تاکتیک همچنان می‌توانست با جوهر ازلی نقره‌کردن سفید رتبه سه خود ادامه دهد.
اما حریف کنونی‌اش، فانگ یوان نیز یک استاد‌درک گوی رتبه سه بود و پیش از این برتری‌زیاد خود را از نظر جوهر ازلی تثبیت کرده بود.
با دیدن فانگ یوان که‌صرفاً دوباره یورش می‌آورد، لی هائو تردید‌می‌خورد کرد، اما چاره‌ای جز پیشروی نداشت.
فانگ یوان مشت‌هایش را گره کرد،دیگر بی‌درنگ وزغ پشت‌کوهی را رها ساخت‌صرفاً و به سوی لی هائو حمله‌ور شد.
بنگ! بنگ! بنگ!
مشت‌هایش هوا را می‌شکافت. شتاب و‌چند درندگیِ نهفته در آن‌ها بی‌همتا بود؛برقی همچون امواجی خروشان که بر صخره‌ها می‌کوبند.
پس از تبادل‌چشمانشان چند ضربه، لی‌استفاده هائو دیگر تاب نیاورد!
هرچند گوهای دیگری هم داشت،چند اما هستهٔ حقیقیِ نبردش، وزغ‌چشمانشان پشت‌کوهی و گویِ تعویض مکان بود.
او برای کاهش مصرف جوهر ازلیِ‌نبرد گویِ تعویض مکان، اشباح جانورِ نهفته‌احتمال در بدنش را به‌کلی پاک کرده بود.
تهاجم فانگ یوان همچون طوفانی زوزه‌کش،چند بی‌نهایت درنده بود و نفسِ لی‌برقی هائو را در سینه حبس می‌کرد.
لی هائو با تکیه بر بنیانِ پیشینِ خود به‌عنوان تزکیه‌گر قدرت، توانست به‌سختی‌تماماً چند ضربه را دفع کند. پس از آن، چاره‌ای نداشت جز اینکه گویِ تعویض‌وزنی مکان را به کار گیرد و جای خود را با وزغ پشت‌کوهی عوض کند.
فانگ یوان به تعقیب لی‌چند هائو نرفت، بلکه یورش به‌چشمانشان وزغ پشت‌کوهی را آغاز کرد.
اشباح گراز، خرس قهوه‌ای‌درک و تمساح، یکی پس‌برقی از دیگری پدیدار شدند.
خرده‌سنگ‌ها به هر سو پرتاب می‌شد. وزغ‌دیگر پشت‌کوهی درحالی‌که حجم زیادی خون از دهانش‌استفاده فواره می‌زد، دیوانه‌وار دست به ضدحمله زد.
اما فانگ یوان گویِ یورش افقی و گویِ‌احتمال برخورد عمودی را به‌تناوب به کار می‌گرفت؛ از این‌موقعیت رو، ضدحمله‌های وزغ پشت‌کوهی بسیار ناشیانه به نظر می‌رسید.
«چطور همچین چیزی ممکنه...»
«حتی سرور لی هائو هم مجبور‌نبرد شد خودش وارد مبارزه بشه و‌احتمال بارِ وزغ پشت‌کوهی رو به دوش بکشه.»
«حملات فانگ ژنگ وحشتناک خشنه،یانگ هم لی هائو و هم‌نبرد وزغ پشت‌کوهی رو تحت فشار گذاشته.»
روند مسابقه فراتر از انتظارِ بیشتر تماشاگران پیش می‌رفت. از زمانی‌می‌خورد که لی هائو مسیر قدرت را رها کرده و به مسیر‌مناسب پشتیبانی روی آورده بود، هرگز او را در چنین تنگنایی ندیده بودند.
تاکتیک‌های نبرد لی هائو بسیار سنجیده‌دیگر بود. ترکیب گویِ تعویض مکان و‌صرفاً وزغ پشت‌کوهی، راهبردی درخشان به شمار می‌رفت.
حتی فانگ یوان‌دیگر هم نمی‌توانست این تاکتیک‌چشمانشان را در هم بشکند.
با وجود این...
او اصلاً‌نبرد نیازی به‌برقی درهم‌شکستنِ آن نداشت!
او هرگز به خنثی‌کردنِ این تاکتیک نیندیشیده بود؛ تنها بازوانش‌چشمانشان را تاب می‌داد و استراتژیِ تمام‌عیار خود را پیش می‌گرفت.تماماً فرقی نمی‌کند چه کسی مقابلم سبز شود، در هم می‌کوبمش!
این رویکرد شاید در ظاهر احمقانه‌نبرد به نظر می‌رسید، اما در حقیقت‌احتمال خردِ عظیمی را در خود نهفته داشت.
درندگی و‌دهند شتابِ بی‌رحمانه،وِی این‌گونه رها می‌شد.
چشمانِ عده‌ای برق زد و گفتند: «روشِ خوبیه. اگه تو آینده‌می‌خورد بخوام با لی هائو بجنگم، باید مثل فانگ ژنگ عمل کنم؛مناسب همه‌چیز رو نادیده بگیرم و فقط به وزغ پشت‌کوهی حمله کنم.»
با شنیدن این حرف، اطرافیانش‌چند بی‌درنگ او را به تمسخر‌چشمانشان گرفتند و حرفش را رد کردند:
«چرت نگو! می‌خوای ادای اونو دربیاری؟ عقلت سر جاشه؟ فانگ ژنگ می‌تونه این کار‌شکست رو بکنه چون تزکیه‌گر قدرته و مصرف جوهر ازلیش پایینه. تو یه تزکیه‌گر مسیر‌می‌آورد آتشی، اینکه به وزغ پشت‌کوهی حمله کنی دقیقاً همون چیزیه که لی هائو از خداشه.»
بدون جوهر ازلی، قدرت نبردِ‌یانگ استاد گو به‌شدت افت می‌کرد و‌چشمانشان تقریباً با یک فانی برابر می‌شد.
در نبرد، طرفی که جوهر ازلی بیشتری داشت، غالباً‌زیاد دستِ بالا را می‌گرفت. و هرچه شکافِ میان مقدار‌عوض جوهر ازلی بیشتر می‌شد، این برتری نیز افزایش می‌یافت.
استاد گویی که سودای تقلید از فانگ یوان‌تاکتیک را در سر داشت، با شنیدن این حرف‌زیاد در دم ساکت شد و جوابی برای گفتن نیافت.
شخصی به سرِ خود کوبید و انگار که‌برقی چیزی را درک کرده باشد، گفت: «یهو فهمیدم‌اختیار که تزکیه‌گرهای قدرت هم مزایای خودشون رو دارن.»
شخصی که همان نزدیکی نشسته بود، بی‌درنگ پاسخ داد: «درسته. حملات‌چشمانشان تزکیه‌گرهای قدرت، نیروی بدنِ خودشون رو بیرون می‌کشه، برای همین استادان‌فرود گوی قدرت یه مزیتِ مشترک دارن؛ اینکه مصرف جوهر ازلیشون خیلی کمه.»
«هر مسیر تزکیه‌ای، نقطه ضعف و قوتِ‌کردن خودش رو داره. اینکه مسیر قدرت تو‌فرود عصر باستان اون‌قدر مشهور بوده، بی‌دلیل نیست.»
همه دوباره‌تنها به آوردگاه‌یانگ چشم دوختند.
لی هائو و وزغ‌درک پشت‌کوهی، زیرِ حملاتِ درندهٔ‌برقی فانگ یوان قدم‌به‌قدم عقب می‌نشستند.
مصرف جوهر ازلیِ‌تنها گویِ تلاش تمام‌عیار‌چند بسیار ناچیز بود.
قدرت تهاجمیِ حقیقیِ فانگ‌برقی یوان نیز از همان‌احتمال چند شبح جانورش سرچشمه می‌گرفت.
اما این اشباح‌وِی جانور به‌خودی‌خود هیچ‌دیگر جوهر ازلی‌ای مصرف نمی‌کردند!
این مضحک‌ترین بخشِ ماجرا بود!
اگر استادان گوی دیگری جای فانگ یوان بودند،درک پس از تبادل ده‌ها ضربه از نفس می‌افتادند،احتمال اما فانگ یوان هرچه بیشتر می‌جنگید، حملاتش درنده‌تر می‌شد.
شتاب او پیوسته اوج می‌گرفت. مشت‌هایش که صدای شکافتنِ‌زیاد باد را به همراه داشت، بی‌نهایت ظالمانه بود؛ صدای‌عوض برخوردشان به غرشِ ببرهای درنده یا خرس‌های غول‌پیکر می‌مانست!
از نمایشِ فانگ یوان، جمعیت می‌توانست‌دیگر شکوه و غرورِ تزکیه‌گرانِ مسیر قدرت‌صرفاً در دوران باستان را به چشم ببیند!
ضربان قلبش به‌سرعت می‌تپید و‌تاکتیک خون در رگ‌هایش می‌جوشید؛ فانگ یوان‌کردن هرچه بیشتر می‌جنگید، لذتِ بیشتری می‌برد.
از زمانِ تولد دوباره، در تمامِ کارهایش بی‌نهایت محتاطانه عمل کرده‌چشمانشان بود؛ رویکردی که احساساتی سرکوب‌شده را در سینه‌اش انباشته بود. اکنون،فرود همان‌طور که دیوانه‌وار مشت و لگد می‌پراند، تمامِ آن احساسات بیرون می‌ریخت.
تیرگیِ انباشته‌نبرد در قلبش‌برقی کاملاً شسته شد.
بی‌شک، به دست آوردنِ گویِ‌چند تلاش تمام‌عیار، نقطهٔ عطفی در‌چشمانشان زندگیِ فانگ یوان به شمار می‌رفت.
پیش از این، همواره مجبور بود با شتاب و تقلا زندگی کند، همیشه‌زیاد در خطر بود و حتی نمی‌توانست شکمش را به‌درستی سیر کند. رویارویی با‌مناسب هر مشکلِ نسبتاً بزرگی، او را وامی‌داشت تا عمیقاً بیندیشد و محتاطانه برنامه‌ریزی کند.
اما پس از به چنگ آوردنِ گویِ تلاش تمام‌عیار،تاکتیک سرانجام شایستگیِ آن را یافت که مغرور باشد و‌شکست با مشت‌هایش بسیاری از موانع را از سرِ راه بردارد.
همچون اکنون، نیازی نداشت تاکتیکِ نبردِ‌استفاده درخشانِ لی هائو را در هم بشکند؛تماماً می‌توانست صرفاً با مشت‌هایش همه‌چیز را بروبد.
اهریمنان حیله‌گر بودند،وِی اما بیش از آن،درک ظالم و بی‌رحم بودند!
روبیدنِ آسمان و زمین، بلعیدنِ کوه‌ها‌نبرد و رودها، به خون کشیدنِ جهان؛احتمال قدرتِ مطلق بر هر نیرنگی چیره می‌گشت!
تو درنده‌ای؛ من از‌وِی تو درنده‌ترم. تو غیرمنطقی‌درک هستی؛ من از تو غیرمنطقی‌ترم!
اهریمن! اهریمن! اهریمن!
بکش! بکش! بکش!
فانگ یوان با تمامِ وجود می‌جنگید و احساساتش‌برقی به‌شدت در درونش می‌خروشید؛ سرانجام، دیگر تاب نیاورد‌اختیار و آن خروشِ درونی، همچون سیلابی فوران کرد.
چون سختی‌ها اراده را پولادین می‌سازند،
جان‌های استوار، فریبِ زرق‌وبرقِ جهان را نمی‌خورند.
امروز اگر بر بسترِ علفزار گام می‌نهم؛
فردا کوه‌ها و رودها را زیرِ پا خواهم گذاشت!
از امروز،جثهٔ در مسیرِ‌شروع سروری گام برمی‌دارم!
زمین را‌لحظه می‌روبم و‌نشان بر جهانیان می‌خندم.
بر کوه‌های سبز قدم می‌نهم؛ دریاهای نیلگون‌شود را زیر پا می‌گذارم؛ اژدهای لاجوردی را‌واکنش به بند می‌کشم و بر پهنهٔ آسمان می‌تازم!
در دریایِ مصائب غسل می‌کنم و روحِ اهریمنی‌ام را صیقل می‌دهم؛وِی پرچم را برمی‌افرازم و سرودِ پیروزی سر می‌دهم؛ در برابرِ آسمان‌کردن می‌ایستم، تقدیر را به چالش می‌کشم و جهان را در هم می‌شکنم!
گرومب!
مشتی بی‌رحمانه بر پیکرِ وزغ پشت‌کوهی فرود آمد. تپهٔ‌چند کوچکِ روی پشتش فرو ریخت و درحالی‌که خون از‌کردن بدنش فواره می‌زد، زیرِ ضرباتِ فانگ یوان جان داد!
یورش افقی، برخورد عمودی!
لی هائو ده‌ها قدم‌بودند به عقب پرتاب شد و‌دهند سپس محکم به زمین خورد.
تالاپ! روی‌جثهٔ گِل‌ولای افتاد و‌سقوط دیگر تکان نخورد.
گِلِ سیاه که با خونِ‌دهند سرخِ تیره درآمیخته بود، ردای‌دیگر گل‌دارش را به کثافت کشید.
او تاوانِ غرور‌عظیم و تحقیرش را‌کوبیده با جانِ خود پرداخت.
نبرد ناگهان به پایان رسید. فانگ یوان با‌نشان غرور بر جای خود ایستاده بود؛ هالهٔ مردانه‌تاکتیک و درنده‌خویِ او فضا را پر کرده بود.
شعارِ پرطنینِ‌جثهٔ او همچنان در‌سقوط آوردگاه پژواک می‌یافت.
جدا از آن، تنها‌نشان سکوت حاکم بود؛ هیچ‌کس‌یانگ کلمه‌ای بر زبان نمی‌آورد!