چپتر 233: سوءتفاهمی عمیق
0روز دوم، نوبت بای نینگ بینگ‌روی بود که در بستر بیفتد؛ چنان‌بلند دردی داشت که به‌هیچ‌وجه نمی‌توانست تکان بخورد.
فانگ یوان تا حد زیادی‌پیشین بهبود یافته بود و برای شخم‌دستش زدن زمین‌های شرق دهکده بیرون رفت.
پیرزن وارد اتاق‌دستش شد و با‌کرد نگرانی حالش را پرسید.
بای نینگ بینگ مدام می‌گفت که حالش خوب‌نکن است، از یک روز کار بدنی خسته شده‌رفته و تنها به یک روز استراحت نیاز دارد.
پیرزن لبخند معناداری زد: «معلومه که‌روی خسته می‌شی، کاراتون تو این دو‌بلند روز یه کم پرسروصدا بود، همه‌شو می‌شنیدم.»
بای نینگ بینگ‌درست که متوجه منظورش‌خاندانِ نمی‌شد پرسید: «چی؟»
پیرزن خندید: «دخترجون، دیگه‌گرفت از من پنهون نکن،دستگیرم من از صد فرسخی می‌فهمم!»
مردمکِ چشمانِ بای نینگ بینگ تنگ شد. آیا هویتش لو‌می‌فهمم رفته بود؟ چطور چنین چیزی ممکن بود؟ بی‌درنگ نیت قتلی‌ممکن عمیق در وجودش شعله‌ور گشت، اما دستانش به این کار نمی‌رفت.
او می‌توانست با سنگدلی سوختن خواهر و برادرِ خاندان بای را در آتش تماشا کند، اما‌دسته دلیلش این بود که خاندان بای از پیش دشمن آن‌ها محسوب می‌شد. با وجود غرورش، مانند‌مردا فانگ یوان بی‌رحم نبود؛ او نمی‌توانست روی کسانی که به وی یاری رسانده بودند، دست بلند کند.
پیرزنِ پیش رویش از همین دسته‌خاندانِ بود، درست مانند رئیس پیشین خاندان‌گرفت بای (از خاندانِ خودِ بای نینگ بینگ).
پیرزن که هیچ شکی به بای نینگ بینگ نداشت، دستش را گرفت و نوازش کرد: «دخترجون، تو این چند روز‌می‌ذاری دستگیرم شد. مگه مردا هم همچین کمر و باسنی دارن! بی‌خود نیست کلاه حصیری سرت می‌ذاری و زیاد اهل حرف زدن‌همدلانه نیستی. من با این سن‌وسالم هنوزم یه زنم، ما زنا نسبت به مردا یه استعدادی داریم، اونم اینه که خیلی ریزبینیم.»
بای نینگ بینگ‌نمی‌شد که نمی‌دانست چه‌دیگه بگوید، زمزمه کرد: «آه؟»
پیرزن با اشتیاق و لحنی همدلانه ادامه داد: «درکت‌رسانده می‌کنم، یه زن وقتی بیرونه باید این‌جوری لباس بپوشه تا‌پیشین از خودش محافظت کنه، وگرنه ممکنه هزار جور اتفاق بیفته.»
بای نینگ‌دسته بینگ کلمه‌ای‌رئیس برای گفتن نداشت.
او از اینکه کسی با کلمهٔ «زن» روی‌دستگیرم اعصابش راه برود، بیزار بود. اما در برابر‌نیست این پیرزنِ ساده و پرشور، کاملاً احساس درماندگی می‌کرد.
پیرزن چنان لبخندی زد که چشمانش به خطی باریک تبدیل شد و ناگهان صدایش را پایین آورد:چطور «شما دو تا باید زن و شوهر باشید، مگه نه؟ این روزا خیلی سروصدا می‌کردید، من حتی‌خواهر از دور هم صداتونو می‌شنیدم. نمی‌خوام دخالت کنم اما، تو اون کارا... باید یکم خودتونو کنترل کنید.»
این ماجرا‌غرورش چیزی کم از‌نبود یک کابوس نداشت!
چهرهٔ بای نینگ بینگ در‌پیشین هم کشیده شد، گویی صاعقه‌ای‌نداشت به او برخورد کرده باشد.
پس از مدتی طولانی، در حالی که چهره‌اش‌دستگیرم بی‌نهایت خشک و بی‌روح بود، به‌سختی این جمله را‌کلاه بر زبان آورد: «خاله، اون‌طوری که فکر می‌کنید نیست.»
پیرزن چشمکی زد و چنان خندید که دندان‌هایش نمایان شد:می‌فهمم «آه... چرا این‌قدر خجالت می‌کشی؟ چیزی نیست که، می‌تونی همه‌چیز رو‌بی‌درنگ به خودم بگی. من این‌همه سال عمر کردم، چیا که ندیدم!»
سپس، خواسته یا‌مانند ناخواسته، نگاهش به‌روی سمت بستر چرخید.
بای نینگ بینگ ردِ نگاه او‌خاندانِ را دنبال کرد و در آن‌گرفت لحظه فقط می‌خواست خودش را بکشد.
اما راستش را‌دستش بخواهید، ملحفه‌ها را خودِ‌چند او پاره کرده بود...
پس از آن، پیرزن حرف‌های دیگری هم‌پنهون زد، اما ذهن بای نینگ بینگ چنان آشفته‌هویتش بود که حتی یک کلمه را هم نمی‌شنید.
بعدازظهر، وقتی فانگ یوان برای غذا خوردن بازگشت، پیرزن جلوی در راهش را بست و با‌دسته مهربانی نصیحتش کرد: «پسرجون، زنت همه‌چیز رو بهم گفت. می‌دونم شما جوونا تو اوجِ حرارتین، اما‌مردا باید مراقب سلامتی‌تون باشین، مخصوصاً باید بیشتر هوای زنت رو داشته باشی. حرفام یادت بمونه، باشه؟»
فانگ یوان دهانش از تعجب باز‌خاندانِ ماند و در حالی که نمی‌توانست به‌نوازش آنچه شنیده واکنشی نشان دهد، گفت: «هاه؟»
پیرزن نوچ‌نوچ کرد و با لحنی آمیخته به‌دستگیرم نارضایتی و درماندگی گفت: «همه‌چیزت خوبه، فقط حیف که‌کلاه خیلی ساده‌ای. با این‌همه صداقت، آخرش سرت کلاه می‌ره!»
اگر اعضای خاندان گو یوئه، بازرس الهی‌پنهون تیه، یا بای هوا و بای شنگ این‌هویتش حرف‌ها را می‌شنیدند، احتمالاً از گورهایشان بیرون می‌پریدند.
فانگ یوان مبهوت در جای خود‌روی خشکش زد، اما ناگهان برقی در‌بلند چشمانش درخشید و بالاخره قضیه را فهمید.
او در حالی که سرش را با‌خودِ حالتی خجالت‌زده می‌خاراند، سر تکان داد: «اوه...کرد اون قضیه، ههه... خاله، حق با شماست، چشم.»
سر میز‌نداشت شام، بای نینگ‌نوازش بینگ را دید.
بای نینگ بینگ با نگاهی یخبندان‌دیگه به او خیره شده بود؛ گویی‌چشمانِ از بدنش سرمای گزنده‌ای ساطع می‌شد.
گوشهٔ چشمانِ‌غرورش فانگ یوان‌بی‌رحم بی‌وقفه می‌پرید.
این ماجرا برای‌درست فانگ یوان نیز‌خاندانِ یک زنگ خطر بود.
فانگ یوان به لطف تجربهٔ غنی و دیدِ وسیعش، به‌راحتی‌مردا می‌توانست در هر نقشی فرو برود. اما بای نینگ بینگ‌می‌ذاری این‌گونه نبود؛ او حتی پس از تغییر چهره نیز نقص‌هایی داشت.
خوشبختانه این نقص کوچک بود. در این‌پنهون دنیا، هرگاه زنی به سفر می‌رفت، برای کاهش‌هویتش خطرات احتمالی بی‌شک لباس مردانه به تن می‌کرد.
با وجود اینکه چنین سوءتفاهمی بسیار معذب‌کننده‌کسانی بود، فانگ یوان باید اعتراف می‌کرد که این‌همین ماجرا می‌توانست هویت واقعی‌شان را بهتر پنهان سازد.
خلق‌وخوی بای‌دسته نینگ بینگ‌رئیس بدتر هم شد.
آن شب، او دوباره از‌نوازش فانگ یوان پرسید که کِی می‌تواند‌همچین گوی یانگ را به وی بازگرداند.
فانگ یوان تنها یک پاسخ‌دخترجون داد؛ به‌محض اینکه به رتبه ۳مردمکِ برسد، آن را پس خواهد داد.
بای نینگ بینگ پوزخندی زد. او فانگ یوان را خوب می‌شناخت؛دست ترجیح می‌داد بمیرد تا اینکه به حرف‌های او اعتماد کند! اما‌هیچ در حال حاضر نمی‌توانست گوی یانگ را با زور پس بگیرد.
«وقتی به شهر خاندان شانگ برسم، باید حداقل یه گوی عهد زهرآگین یا‌نوازش گوی سه دست گیر بیارم، حتی گوی تسخیر هم کارمو راه می‌ندازه...» با‌حصیری این افکار، بای نینگ بینگ برای رسیدن به شهر خاندان شانگ بی‌قرارتر شد.
علاوه بر تزکیهٔ دوگانه، فصل‌نوازش جدیدی نیز به روند تزکیهٔ‌مردا فانگ یوان افزوده شده بود.
آن هم استفاده از‌خندید گوی قدرت تمساح برای‌نکن افزایش قدرت بدنی‌اش بود.
ناگفته نماند، تواناییِ تغذیهٔ گوی‌نبود قدرت تمساح تا به امروز، کاملاً‌دست دور از انتظار فانگ یوان بود.
برای این موضوع باید از خاندان بای تشکر می‌کرد. تنها به‌دستش لطفِ به دست آوردنِ مقدار زیادی گوشت تمساح از آن‌ها بود که‌بی‌خود فانگ یوان توانست این گو را تا به الان زنده نگه دارد.
وگرنه خیلی وقت‌دستش پیش از گرسنگی‌کرد تلف شده بود.
گوی قدرت تمساح مانند گوی گراز سیاه‌پنهون و سفید بود، آن‌ها به طور دائمی‌آیا قدرت بدن استاد گو را افزایش می‌دادند.
اما پیش از رتبه ۶، استاد گو همچنان بدنی‌رسانده فانی دارد. مانند کاسه‌ای که نمی‌تواند دریاچه‌ای را در خود‌پیشین جای دهد، بدن استاد گو نیز در نهایت محدودیت‌هایی دارد.
به همین دلیل بود که فانگ یوان پیش از این نمی‌توانست از‌گرفت گوی قدرت تمساح استفاده کند. اما اکنون، او گوی استخوان آهنین و‌نیست گوی استخوان یشمی را از کوه بای گو به دست آورده بود.
این دو گو از نوع مصرفی بودند. هر کدام‌مگه مزایای خود را داشتند و ارزششان تقریباً یکسان بود و‌سرت می‌توانستند کالبد استاد گو را به طور دائمی بهبود بخشند.
انتخاب هر یک از‌خندید این گوها، مسیر پیشرفت‌نکن استاد گو را تعیین می‌کرد.
هنگام استفاده از گو، موارد زیادی برای در نظر گرفتن وجود داشت.بلند برخی از گوها را نمی‌شد با هم استفاده کرد، در حالی که برخی‌دستش دیگر مکمل یکدیگر بودند و با استفادهٔ همزمان، تأثیر بیشتری به همراه داشتند.
بای نینگ بینگ پیش از این از گوی عضلات یخی استفاده کرده بود،نوازش بنابراین بدنش از عضلات یخی ساخته شده بود. عضلات یخی مانع از تعریق می‌شد،سرت در نتیجه او نمی‌توانست در آینده از گویی مانند «گوی عرق خون» استفاده کند.
و اگر از گوی استخوان یشمی استفاده می‌کرد،دستگیرم استخوان‌های فانیِ اصلی‌اش به استخوان‌های یشمی تبدیل می‌شد.نیست عضلات یخی و استخوان‌های یشمی، ترکیب فوق‌العاده‌ای بود.
هر شخص نیازهای خاص خود را دارد، عضلات‌نکن یخی و استخوان‌های یشمی ممکن است برای بای نینگ‌چطور بینگ مناسب باشد، اما به درد فانگ یوان نمی‌خورد.
با در نظر گرفتن گوی افسانه‌ای در‌کسانی شهر خاندان شانگ، فانگ یوان قصد داشت مؤثرترین‌همین «تاندون فولادی و استخوان‌های آهنین» را شکل دهد.
به دست آوردن گوی استخوان‌پیشین آهنین در کوه بای گو، موقعیتی‌دستش بی‌نقص برای او به شمار می‌رفت.
پس از استفاده از گوی استخوان آهنین، اکنون استخوان‌های فانگ یوان‌همچین مانند آهن سخت شده بود. با بهبود بنیان بدنش، او اکنون می‌توانست‌حرف علاوه بر قدرت دو گراز، قدرت یک تمساح را نیز اضافه کند.
قدرتش همچنان‌منظورش در حال‌خندید افزایش بود.
هفت روز‌غرورش در یک‌بی‌رحم چشم‌به‌هم‌زدن گذشت.
طبق توافق اولیه‌شان، فانگ یوان‌پیشین یک گاری برگ افرای بنفش‌نداشت از رئیس پیر دهکده گرفت.
این کالاها بسیار ارزان بودند، کل گاری حتی به قیمت دو سنگ ازلی‌باسنی هم به فروش نمی‌رفت. اما این هدف فانگ یوان نبود، او تنها می‌خواست‌هنوزم هویتش را پنهان کند و با دنبال کردن کاروان، به آن‌ها نزدیک شود.
کاروان سه روز دیرتر‌خندید از انتظار رئیس پیر‌نکن دهکده از راه رسید.
آن‌ها تازه‌غرورش در روز‌بی‌رحم نهم پدیدار شدند.
شهرک که در اصل‌رئیس آرام بود، دوباره پر‌هیچ از شور و نشاط شد.
اندازهٔ کاروان عظیم بود.
سوسک‌های چاقِ سیاه‌پوست به بزرگی یک‌دیگه کالسکهٔ عظیم کالاها و افراد را‌چشمانِ حمل می‌کردند و به آرامی می‌خزیدند.
در کنار آن‌ها، شترمرغ‌های رنگارنگ گاری‌ها را می‌کشیدند. عنکبوت‌های غول‌پیکر کوهستانی‌دست جعبه‌ها و محموله‌ها را روی بدنشان نگه داشته بودند، مارهای بالدار‌هیچ روی زمین می‌خزیدند و وزغ‌ها بقچه‌های بزرگی را به دوش می‌کشیدند.
این گوهای بارکش، بدنهٔ اصلی کاروان را تشکیل می‌دادند. علاوه‌نداشت بر آن، تعداد زیادی از فانی‌ها نیز حضور داشتند که‌کمر گاوها و اسب‌ها را می‌کشیدند یا کیسه‌های بامبو را حمل می‌کردند.
«کاروان امسال بالاخره رسید!»
«هر بار که‌نمی‌شد این مارها رو‌دیگه می‌بینم، یکم می‌ترسم.»
«سروران استاد گو واقعاً‌بی‌رحم محشرن، می‌تونن این مارهای‌یاری بی‌رحم رو این‌قدر رام کنن.»
«امیدوارم گوشت نمک‌سودم این دفعه فروش‌خاندانِ بره، انتظار قیمت بالایی ندارم، به‌گرفت چند تا تیکه سنگ ازلی هم راضیم.»
«آره، بخت‌نداشت ما به خوبی‌نوازش اون غریبه‌ها نیست...»
«رئیس دهکده خیلی فرق می‌ذاره، اون‌دیگه یه گاری کامل برگ افرای بنفشه،چشمانِ کی فکرشو می‌کرد همین‌طوری بدتشون بره!»
روستاییان غرفه‌های موقت زیادی در ورودی دهکده برپا کردند و‌بودند فانگ یوان و بای نینگ بینگ در حالی که گاری‌خاندانِ برگ‌های افرای بنفش را می‌کشیدند، در میان آن‌ها جا گرفتند.
در میان این افراد، برخی کاملاً محلی‌خودِ بودند و برخی دیگر از دهکده‌های دیگر‌کرد آمده بودند و کالاهایی به همراه داشتند.
هر جا که انسان‌ها‌گرفت باشند، رقابت بر سر‌دستگیرم منافع نیز وجود دارد.
با اینکه فانگ یوان و بای نینگ بینگ هفت روز‌می‌فهمم در دهکده مانده و زمین‌ها را شخم زده بودند، اما گاری‌بی‌درنگ برگ‌های افرای بنفششان نگاه‌های حسودانهٔ بسیاری را به خود جلب کرد.
البته فانگ‌غرورش یوان هیچ توجهی‌نبود به آن‌ها نکرد.
او پنهانی در‌درست حال بررسی اعضای‌خاندانِ کاروان تازه‌رسیده بود.
این کاروان ترکیبی بود و نیروهای خاندان‌های مختلفی در آن گرد هم آمده بودند.دارن مانند کاروان خاندان جیا نبود که خاندان جیا نیروی اصلی آن باشد. در این‌زنا کاروان، علاوه بر رهبر منتخب، تعدادی معاون نیز حضور داشتند، درست مانند ارتشی متحد.
این خبر‌منظورش خوبی برای‌خندید فانگ یوان بود.
هرچه ساختار کاروان‌مانند پیچیده‌تر بود، نفوذ به‌کسانی آن برایش آسان‌تر می‌شد.
شخصی به سرعت جلو آمد‌پیشین و قیمت پرسید: «هوی، این گاری‌دستش برگ افرای بنفش رو چند می‌فروشی؟»
فانگ یوان پاسخ‌دستش داد: «دو و‌کرد نیم سنگ ازلی.»
آن شخص با چشمانی‌خندید گشادشده خیره ماند: «دو‌نکن و نیم؟ برو سر گردنه!»
بای نینگ بینگ در‌بی‌رحم کناری گفت: «یا بخر‌یاری یا شرتو کم کن!»
آن شخص آستین‌هایش را‌رئیس تکان داد و با‌هیچ گفتن «همف!» دور شد.
اگر آن‌ها واقعاً این گاری را می‌فروختند، با چه‌مگه بهانه‌ای می‌توانستند به کاروان ملحق شوند؟ بنابراین، آن‌ها عمداً سه‌سرت خریدار احتمالی را رد کردند و آن‌ها را فراری دادند.
تا غروب، هنوز نتوانسته بودند گاری برگ‌های افرای بنفش‌فرسخی را بفروشند. در عوض، دیگران موفق شدند بیشترِ گیاهان دارویی،چیزی گوشت نمک‌سود، شیر و سایر کالاهایشان را به فروش برسانند.
به هر حال، کاروان عظیم‌نبود بود و آن‌ها نیاز داشتند‌بودند این کالاها را تأمین کنند.
بسیاری از مردم فانگ یوان و بای نینگ بینگ را دستمایهٔ خنده‌گرفت قرار دادند و برخی حتی شروع به تمسخر آن‌ها کردند. برخی افراد‌نیست مهربان نیز به آن‌ها یادآوری کردند که قیمت را کمی پایین بیاورند.
اما فانگ یوان‌دستش و بای نینگ بینگ‌چند به هیچ‌کدام توجهی نکردند.
پیش از فرارسیدن شب، فانگ یوان خود‌پنهون را به افسردگی زد و گاری برگ‌های افرای‌هویتش بنفش را به خانهٔ رئیس پیر دهکده بازگرداند.
رئیس پیر دهکده با دیدن آن‌ها آهی کشید: «شما دو تا... بهتون گفتم‌پیرزنِ که دو سنگ ازلی هم قیمت بالاییه. می‌تونیم حتی به یک و نیم هم‌نوازش بفروشیمش. چرا به حرفم گوش ندادید؟ الکی اصرار کردید که دو و نیم بفروشید!»