چپتر 106: نیمی از پس‌انداز عمرش بر باد رفت، تنها حیاتش تا ابد باقی می‌ماند
0یک روز بعد.
روی زیرانداز،ماهتابان فانگ یوان‌مواجه چهارزانو نشسته بود.
نور سفیدی به بزرگی یک‌اندیشید صورت، در فاصلهٔ یک دست‌لحظهٔ از چهره‌اش، بی‌صدا شناور بود.
فانگ یوان تکه‌تکه سنگ‌های ازلی‌لحظهٔ را از کیسهٔ پولش بیرون آورد‌کرد و به درون گلولهٔ نور انداخت.
نور سفید‌بودند منقبض شد،سوی اما خیره‌کننده‌تر گشت.
وقتی به اندازهٔ یک مشت کوچک شد، نور‌انگشتش سفید چنان می‌درخشید که فانگ یوان برای تماشای‌لرزان آن ناچار بود چشمانش را نیمه‌باز نگه دارد.
فانگ یوان در حالی که با سنگ ازلیِ‌آخره درون دستش بازی می‌کرد، با خود اندیشید: «احتمالاً تکهٔ‌می‌توانست آخره...» او می‌دانست که لحظهٔ سرنوشت‌ساز فرا رسیده است.
او سنگ ازلی‌آخره را به درون‌سرنوشت‌ساز گلولهٔ نور پرتاب کرد.
او می‌توانست به شکلی محو ببیند که سنگ‌کوچکِ ازلی درون گلولهٔ نور شناور است و همچون‌ستاره‌ای‌شکلِ برفی که در آب جوش بیفتد، پیوسته ذوب می‌شود.
مقدار زیادی‌ماهتابان پودر سنگ‌مواجه روی زمین ریخت.
سنگ ازلی ناپدید‌می‌کرد شد و گلولهٔ‌احتمالاً نور منفجر گشت!
با صدای بنگی، سه کرم گو به سه جهت پرتاب‌پرتاب شدند. یکی روی تخت افتاد، در حالی که دو تای‌پیوسته دیگر به دیوارها برخورد کردند و سپس روی زمین افتادند.
پالایش گوی‌بودند ماهتابان با شکست‌آرام مواجه شده بود!
دل فانگ یوان فرو ریخت.شده او به‌سرعت انگشتش را حرکت‌داد داد و کرم‌های گویش را فراخواند.
گوی مهتاب و گوی نور کوچک در حالی که شناور بودند،سرنوشت‌ساز لرزان به سوی فانگ یوان حرکت کردند و آرام روی کف‌برفی دستش فرود آمدند، اما گوی نور کوچکِ دیگر هیچ واکنشی نشان نداد.
روی زمین افتاده بود و‌لحظهٔ بدنِ شیری‌رنگ و ستاره‌ای‌شکلِ پنج‌پرش‌پرتاب رفته‌رفته در هوا محو می‌شد.
پس از گذشت چند نفس‌آرام زمان، به‌کلی ناپدید شد و هیچ‌نشان ردی از خود بر جای نگذاشت.
این بهای یک پالایشِ نافرجام بود؛ بسته به‌انگشتش دستورالعمل‌های مختلفِ گو، کرم گو ممکن بود در نتیجهٔ‌سوی شکست آسیب ببیند، یا در صورت بدشانسی، حتی بمیرد.
حتی با وجود تجربهٔ غنی‌اش، و با در نظر گرفتن‌لحظهٔ اینکه فانگ یوان می‌توانست چند کار را هم‌زمان انجام دهد و‌همچون دستورالعمل درستی در دست داشت، باز هم احتمال شکست وجود داشت.
فانگ یوان ناراحت نشد؛ او چنین اتفاقی را بارها و بارها دیده‌می‌توانست بود. او تمام توانش را به کار گرفته بود و اگر نتیجه‌زیادی باز هم به شکست می‌انجامید، تنها می‌شد آن را به پای بخت نوشت.
«باز خوبه که گوی مهتاب نمرد و گوی نور کوچک از‌نشان بین رفت. می‌تونم یکی دیگه از مغازه بخرم، جایگزین کردنش آسونه.چند اگه گوی مهتاب می‌مرد، به دست آوردنِ یکی دیگه اصلاً راحت نبود.»
او اکنون پول زیادی داشت؛شده حتی اگر یک گوی نور کوچک‌کرم‌های می‌مرد، به‌راحتی می‌توانست یکی دیگر بخرد.
سپس، گوی مهتاب و گوی نور کوچکِ باقی‌مانده را بررسی‌لحظهٔ کرد. سطح هر دو گو، کمی کدرتر از حد معمول بود.همچون این نتیجهٔ آسیب دیدن گو به دلیل شکست در پالایش بود.
«وقتی کرم گو آسیب می‌بینه، شانس موفقیتِ‌فرا پالایش به‌شدت میاد پایین. باید صبر کنم تا‌ببیند بهبود پیدا کنن و بعد دوباره امتحان کنم.»
فانگ یوان می‌دانست که عجله موفقیتی‌فرود در پی ندارد، پس بی‌درنگ آن‌نداد دو گو را در روزنه‌اش جای داد.
او زمان را تخمین زد؛شده دست‌کم سه روز طول می‌کشید‌داد تا بتواند تلاش دیگری انجام دهد.
تزکیه در‌بازی اینجا به‌خود پایان نرسید.
فانگ یوان‌تکهٔ کف دست راستش‌لحظهٔ را باز کرد.
دست چپش رنگ‌پریده بود و روی‌فرود کف آن، نشانی سبزرنگ با طرح علف،افتاده همچون خال‌کوبیِ سبزِ تیره‌ای به چشم می‌خورد.
با حرکتِ افکارِ فانگ یوان، جوهر ازلی درون روزنه‌اش‌حرکت به جریان افتاد و همچون مِهی به رنگ سرخِ‌آرام روشن، به سوی نشانِ روی بازوی چپش روانه شد.
نشان سبز در دم جان گرفت. از کف دست فانگ یوان، نوک‌فرا علف بیرون زد، سپس نُه برگِ گِردِ سبزِ تیره پدیدار شدند و‌بیفتد در نهایت، ساقهٔ شفافِ سبزِ یشمی نمایان گشت. ریشه‌ها اما پنهان ماندند.
روی کف دستش، آن خال‌کوبیِ سبزِ تیرهٔ اولیه از بین رفته‌کرد بود و تنها ردی از خطوط سبزِ تیره بر جای مانده‌می‌شود بود. این خطوط، نشان‌دهندهٔ درهم‌تنیدگیِ علف با کف دست فانگ یوان بود.
این همان گوی علفِ‌سوی رتبه ۲ بود —کوچکِ علف حیات نه برگ.
در این لحظه، کف دست فانگ یوان همچون تکه‌ای زمین بود‌کرم‌های که علف حیات نه برگ روی آن می‌رویید؛ درست شبیه به اثری‌واکنشی هنری و نفیس که از کنده‌کاری روی سنگ یشم خلق شده باشد.
فانگ یوان انگشتان دست‌خود راستش را دراز کرد‌آخره و برگ‌ها را چید.
با چیدن هر برگِ گِرد،لحظهٔ فانگ یوان درد خفیفی احساس می‌کرد؛کرد حسی شبیه به کشیده شدنِ موهایش.
پس از آنکه فانگ یوان هر نُه برگ‌کوچکِ را چید و کنار تخت گذاشت، تنها ساقهٔ برهنهٔ‌پنج‌پرش علف حیات نه برگ روی کف دستش باقی ماند.
فانگ یوان به هدایتِ جوهر ازلی‌اش ادامه داد. جوهر‌حرکت ازلیِ رتبه ۲ سرخ‌رنگ، همچون ابری از مِه از‌آرام کف دستش برمی‌خاست و ساقهٔ سبز یشمی را می‌پوشاند.
ساقه پیوسته جوهر ازلی را‌اندیشید جذب می‌کرد و سرانجام، جوانه‌ای از‌سرنوشت‌ساز اعماق ساقه شروع به رشد کرد.
این جوانه به رنگ سبزِ متمایل‌سرنوشت‌ساز به صورتی، کوچک، ظریف و بسیار شکننده‌شکلی بود؛ به‌طوری که با کوچک‌ترین تماسی می‌شکست.
فانگ یوان به استفاده از جوهر ازلی‌اش ادامه داد‌هیچ و جوانه بزرگ‌تر شد و رنگش تیره‌تر گشت. در‌رفته‌رفته نهایت، به برگی کاملاً بالغ و سبزِ تیره تبدیل شد.
فانگ یوان روزنه‌اش را بررسی‌شده کرد و نتیجه گرفت: «۲۰ درصد‌کرم‌های از جوهر ازلی‌ام رو مصرف کردم.»
او تنها ۴۴ درصد جوهر ازلی در‌تکهٔ دریایش داشت؛ به این معنا که در هر‌پرتاب نوبت، فقط می‌توانست دو برگ حیات تولید کند.
پس از تولید برگی دیگر، فانگ‌سرنوشت‌ساز یوان تکه‌ای سنگ ازلی برداشت و به‌سرعت‌شکلی جوهر ازلیِ درون روزنه‌اش را بازیابی کرد.
وقتی جوهر ازلی به‌سوی ۴۰ درصد رسید، دوباره‌کوچکِ به پرورش برگ حیات پرداخت.
با تکرارِ پی‌درپیِ این روند، پس از گذشت‌انگشتش نیمی از روز، سرانجام کاری کرد که علف‌لرزان حیات نه برگ دوباره نُه برگِ کامل درآورد.
این بار برگ‌ها را نچید، بلکه با اراده‌ای، علف‌می‌دانست حیات نه برگ را به درون کف دست چپش‌شکلی بازگرداند و آن را دوباره به نشانی سبزرنگ تبدیل کرد.
برگ‌هایی را که چیده بود‌لحظهٔ برداشت، درون کیسهٔ کوچکی گذاشت‌پرتاب و با خود همراه کرد.
هر برگ حیات، یک کرم گوی رتبه ۱ محسوب می‌شد که در بازار‌افتاده حدود پنجاه سنگ ازلی ارزش داشت. این بدان معنا بود که فانگ یوان‌ردی تنها با همین نُه برگ، می‌توانست چهارصد و پنجاه سنگ ازلی به دست آورد.
البته تولید آن‌ها برایش هزینه‌هایی در بر‌به‌سرعت داشت، اما با کسرِ این هزینه‌ها، باز‌مهتاب هم حدود چهارصد سنگ ازلی سود می‌کرد.
در میان تمام دارایی‌های خانواده، بی‌شک ارزشمندترینشان همین علف حیات نه برگ بود. در اختیار داشتنِ آن، با داشتنِ‌محو یک معدن طلا برابری می‌کرد! و این علف حیات نه برگ یک مزیت دیگر هم داشت — تغذیهٔ آن‌جهت آسان بود. برای زنده ماندن تنها به آب و نور خورشید نیاز داشت، بنابراین پرورش آن عملاً هیچ هزینه‌ای نداشت.
برای فانگ یوان، چشم‌پوشی از تمام دارایی‌های دیگر‌رسیده خانواده ممکن بود، اما این علف حیات نه‌برگ‌همچون را باید محکم در چنگ خود نگه می‌داشت!
البته فانگ یوان تنها صاحبِ این نوع گوی‌کوچکِ علف حیات نه‌برگ نبود. در دهکده، افراد دیگری‌ستاره‌ای‌شکلِ نیز این گوی علف را در اختیار داشتند.
در حقیقت، پنج گوی علف حیات نه‌برگ جزو دارایی‌های‌حرکت عمومی خاندان محسوب می‌شد. هر روز استادان گویِ ویژه‌ای‌آرام مأموریت داشتند تا شمارِ زیادی برگ حیات تولید کنند.
این مسئله‌بازی برای فانگ یوان‌اندیشید اتفاق خوبی بود.
اگر او تنها کسی بود که علف حیات نه‌برگ را در اختیار داشت، خاندان‌محو بی‌شک وارد عمل می‌شد و این گوی علف را به زور می‌خرید؛ درست همان‌طور که‌منفجر گو یوئه چینگ شو به نمایندگی از خاندان آمد تا کرم شرابش را خریداری کند.
بزرگان خاندان همواره در پی آن بودند تا گوهای ارزشمندی چون کرم‌نداد شراب، گوی گراز سیاه و سفید و علف حیات نه‌برگ را تحت کنترل‌به‌کلی خود درآورند و آن‌ها را در خدمت منافعِ کل خاندان به کار گیرند.
سه روز بعد.
گلولهٔ نوری که تحت کنترل فانگ یوان‌تکهٔ بود ناگهان منفجر شد و کرم گویِ‌است جدیدی آرام در میان هوا شناور گشت.
این کرم، درخشان و شفاف بود و همچون هلالی‌است خمیده، به تکه‌ای بلورِ آبی‌رنگ می‌مانست. در یک کلام،جوش شبیه گوی مهتابی بود که اندازه‌اش دو برابر شده باشد.
با وجود این، این کرم گوی‌فرود مهتاب نبود، بلکه گویِ ماهتابانِ رتبه‌نداد ۲ بود که مرتبهٔ بالاتری داشت.
این بار، تلفیقِ‌شکست فانگ یوان با‌فرو موفقیت همراه بود.
گویِ ماهتابان از تلفیقِ یک گوی مهتاب و دو گوی نور کوچک به دست می‌آمد.پرتاب یک گوی نور کوچک می‌توانست قدرتِ تیغِ ماه را ۱۰۰٪ افزایش دهد، اما دو گوی نور‌زمین کوچک نیز قدرت آن را تنها همان ۱۰۰٪ بالا می‌بردند؛ این افزایشِ قدرت، حالتِ تصاعدی نداشت.
اما قدرتِ هجومیِ گویِ ماهتابانِ رتبه‌سرنوشت‌ساز ۲ که اکنون پالایش شده بود،می‌توانست به سه برابرِ گوی مهتاب می‌رسید!
در حقیقت، دستورالعمل‌های گوناگونی برای پالایش‌فرود گوی مهتاب وجود داشت و این‌نداد گو از مسیرهای ارتقای متعددی برخوردار بود.
فانگ یوان این مسیر را برگزید تا قدرتِ هجومیِ‌حرکت تیغِ ماه را به نهایتِ خود برساند. بُردِ حمله‌آرام بدون تغییر باقی مانده بود و همچنان دامنه‌ای ده‌متری داشت.
مسیر دیگری نیز وجود داشت؛ با تلفیقِ گوی مهتاب و گوی جای‌زخمِ‌فرا سنگی، گوی جای‌زخمِ ماه پدید می‌آمد. در این حالت قدرتِ هجومی تغییری‌بیفتد نمی‌کرد، اما بُردِ آن دو برابر می‌شد و به بیست متر می‌رسید.
مسیرِ رایجِ دیگر، استفاده از گوی مهتاب در کنارِ گوی گردباد برای تلفیق و خلقِ گوی گردبادِ ماه‌جوش بود. با استفاده از این گو، رنگِ تیغِ ماه از آبی به سبز تغییر می‌یافت و هم‌زمان، مسیرِ‌تخت حرکتِ آن در هنگام حمله انحنادار می‌شد. گو یوئه چینگ شو همین مسیر را در پیش گرفته بود.
اما گو یوئه فانگ ژنگ، گوی مهتاب و گوی پوست یشمی را به کار‌بدنِ گرفت تا جامهٔ ماه را خلق کند. این مسیری کمیاب بود که سقفِ ارتقای‌نگذاشت آن تا رتبه ۵ می‌رسید و در نهایت به گوی شاهِ گنجینهٔ مهتاب تبدیل می‌شد.
با وجود این، در اختیار داشتنِ دستورالعملِ‌به‌سرعت رتبه ۵، لزوماً به معنای تواناییِ قطعی‌مهتاب در خلقِ کرم گویِ رتبه ۵ نبود.
بسیاری از استادان گویِ رتبه‌اندیشید ۵، حتی یک گوی رتبه‌لحظهٔ ۵ نیز در اختیار نداشتند.
عاملِ پدید آمدنِ این وضعیتِ‌لحظهٔ دشوار، کمبودِ مواد نبود، بلکه‌پرتاب نرخِ موفقیت در پالایش بود.
تلفیق گو نرخِ موفقیتِ صددرصدی نداشت. هرچه رتبهٔ کرم گویی که تزکیه‌گر قصدِ پالایشِ آن را داشت بالاتر می‌رفت، نرخِ موفقیت نیز کاهش‌نفس می‌یافت. در زندگیِ پیشین، نرخِ موفقیتِ زنجرهٔ بهار و پاییز برای فانگ یوان کمتر از ۱٪ بود و او بارها و بارها طعمِ‌گرفتن شکست را چشید. گاهی بخت یارش بود و کرم‌های گویِ کمتری تلف می‌شدند؛ اما در دفعاتِ دیگر، تمامِ کرم‌های گو یکجا از بین می‌رفتند.
پالایشِ زنجرهٔ بهار و پاییزِ رتبه ۶، نیازمندِ استفاده از کرم‌های گویِ‌گویش رتبه ۵ بود. با مرگِ این کرم‌ها، تمامِ تلاش‌های بی‌وقفه و اندوخته‌های فانگ‌نداد یوان دود می‌شد و به هوا می‌رفت و به سرابی بیش بدل نمی‌گشت.
فانگ یوان بارها شکست خورد و بارها از نو آغاز کرد؛ دوباره به تلفیق پرداخت و کرم‌های گو و‌محو موادِ ویژه را از نو گردآوری کرد. سرانجام، اقداماتِ او چنان آشوبی به پا کرد که خشمِ همگان را‌جهت برانگیخت. این امر موجبِ پریشانیِ افکارِ عمومی شد و کشتارهای بی‌شمار، دریاهایی از خون و اجسادِ شناور به وجود آورد.
با وجود این، بخت با او یار‌فرا بود، چرا که سرانجام موفق شد و‌محو زنجرهٔ بهار و پاییز را به دست آورد.
اما به‌محضِ آنکه این گویِ رتبه ۶ را به چنگ آورد، تمامِ تزکیه‌گرانِ جناح‌بدنِ حق که از مدت‌ها پیش به گویِ او چشم دوخته بودند، هجوم آوردند و‌نگذاشت پیش از آنکه حتی فرصتی برای آشنایی با گو بیابد، مجبور به خودکشی شد.
در طولِ هزاران میلیون سال، همین نرخِ شکستِ انزجارآور‌حرکت بود که موجب می‌شد تلاش‌های بسیاری از استادان گویِ عالی‌رتبه‌فرود به هدر رود و آن‌ها را به نقطهٔ آغاز بازگرداند.
تنها راهِ چاره،می‌کرد مهارِ نسبیِ این‌احتمالاً نرخِ شکست بود.
و آن‌تکهٔ راه چیزی‌می‌دانست نبود جز...
گوی حیاتی.
نتیجهٔ تلفیق هر چه که بود، چه شکست‌انگشتش و چه پیروزی، گوی حیاتی هرگز از بین‌لرزان نمی‌رفت و در بدترین حالت، تنها مجروح می‌شد.
اما دلیلِ آن چه بود؟
گمانه‌زنیِ بسیاری از افراد این بود که چون گوی حیاتی،پرتاب نخستین کرم گویِ یک استاد گو به شمار می‌رود، با جانِ‌ذوب او پیوند می‌خورد و ارتباط و اتصالی رازآلود میانشان شکل می‌گیرد.
تا زمانی که استاد گو زنده بود، در‌کوچکِ صورتِ شکستِ تلفیق، گوی حیاتی در بدترین حالت‌ستاره‌ای‌شکلِ تا یک‌قدمیِ مرگ پیش می‌رفت اما نابود نمی‌شد.
البته سایرِ کرم‌های گویی که در‌فرو فرایندِ تلفیق به کار می‌رفتند، همچنان‌گویش در معرضِ خطرِ نابودی قرار داشتند.
با وجود این، دست‌کم‌خود بخشی از ثمرهٔ تلاش‌ها و‌می‌دانست اندوخته‌های استاد گو حفظ می‌شد.
گوی حیاتی، بزرگ‌ترین ثروت و پشتوانهٔ یک استاد گو به شمار می‌آمد. نوعِ گوی حیاتی هر چه‌برفی که بود، می‌توانست تا حدِ زیادی بر مسیرِ پیشرفتِ استاد گو تأثیر بگذارد. از سوی دیگر، استادان گو‌یکی نیز با ولعِ تمام به دنبالِ یافتنِ دستورالعمل‌های جدید بودند تا سطحِ گوی حیاتیِ خود را ارتقا دهند.
استفاده از برخی دستورالعمل‌های بی‌ارزشِ‌آرام رتبه ۲ و رتبه ۳، تنها‌نشان موجبِ تباهیِ آیندهٔ استادان گو می‌شد.
وقتی فانگ یوان دریافت که زنجرهٔ بهار‌به‌سرعت و پاییز به گوی حیاتیِ او بدل‌مهتاب گشته است، دلیلِ آن شادمانیِ بی‌حدوحصرش چه بود؟
دلیلش دقیقاً همین مسئله بود.
زنجرهٔ بهار و پاییز کرم گویی به‌شدت کمیاب بود که به شخص اجازهٔ تولدِ دوباره می‌داد؛ قابلیتی که در تضادِ‌پیوسته کامل با قوانینِ آسمان قرار داشت. اکنون، این گو در هیچ فرایندِ پالایشی از بین نمی‌رفت. اگر مانندِ زندگیِ پیشینِ فانگ‌برخورد یوان بود که زنجرهٔ بهار و پاییز گوی حیاتی‌اش محسوب نمی‌شد، با ادامهٔ فرایندِ پالایش، همواره خطرِ نابودیِ آن وجود داشت.
زنجرهٔ بهار و پاییز گویی در رتبه ۶ بود؛ جایگاهی که بسیاری از استادان گو در‌ستاره‌ای‌شکلِ تمامِ عمرشان حتی خوابِ رسیدن به آن را هم نمی‌دیدند. شمارِ عظیمی از استادان گو حتی‌نافرجام یک دستورالعملِ رتبه ۶ نیز در اختیار نداشتند و همچنان با استیصال در جست‌وجوی آن بودند!
اگرچه فانگ یوانِ کنونی قادر نبود از تمامِ پتانسیلِ زنجرهٔ بهار و پاییز‌فراخواند بهره ببرد، اما این کرم همچنان بزرگ‌ترین گنجینهٔ او محسوب می‌شد. میراثِ راهبِ‌افتاده شرابِ گل در مقایسه با آن، تفاوتی به وسعتِ آسمان تا زمین داشت.