چپتر 49: ترسی از خارج شدن فانگ یوان از چنگشان نداشتند
0چشمانی جدی به‌نقش زمین‌های تمرینِ دوردست‌برایش خیره مانده بود.
بزرگِ آکادمی کنار پنجرهٔ طبقهٔ سوم‌کلاس ایستاده بود و به تمام آنچه‌می‌شه در میدانِ مبارزه رخ می‌داد، می‌نگریست.
ابروانش را‌کاملاً عمیقاً در‌حالت هم کشید.
در همان لحظه‌ای که فانگ یوان میدان را ترک‌پیوسته کرد، حسی غریب در دلِ بزرگِ آکادمی ریشه دواند؛ او‌همگان هرگز انتظار نداشت فانگ یوان دست به چنین کاری بزند.
«گیر انداختنِ این پسر کار ساده‌ای نیست. به قوانین آکادمی کاملاً مسلطه و در حالت عادی دست از پا‌بی‌هیچ خطا نمی‌کنه. با اینکه سر کلاس می‌خوابه، اما تا سوالی ازش پرسیده می‌شه، چنان دقیق جواب می‌ده که هیچ‌آرام بهونه‌ای دست کسی نمی‌ده. پیدا کردنِ یه نقطه ضعف ازش برای سرکوب کردنِ این سلطه‌جوییش، حسابی دشوار خواهد بود.»
ناگزیر، حسِ مبهمی از انزجار‌اینکه نسبت به فانگ یوان در‌ازش وجودِ بزرگِ آکادمی جوانه زد.
او به عنوان یک آموزگار، ذاتاً شاگردانِ باهوش‌اینکه و فرمان‌بردار را دوست می‌داشت و از شاگردانِ‌چنان سرکشی که از قوانین سرپیچی می‌کردند، بیزار بود.
با این حال، سال‌ها ایفای نقش به عنوان بزرگِ آکادمی، تجربه‌ای شگرف برایش به ارمغان آورده بود و‌آرام شاگردانِ گوناگونی را به چشم دیده بود. در میانِ آن‌ها، شاگردانی بی‌نهایت مطیع حضور داشتند که بی‌هیچ پرسشی فرامین‌قرار را اجرا می‌کردند. در مقابل، کسانی هم بودند که شبانه‌روز دردسر می‌آفریدند و پیوسته قوانین را زیر پا می‌گذاشتند.
قلبِ او از مدت‌ها پیش همچون آبی راکد، آرام و نسبت به همگان بی‌طرف شده‌بی‌نهایت بود. در عین حال، عبارتِ «یک آموزگار باید با تمامِ شاگردانش عادلانه رفتار کند» را‌زیر بر گوشهٔ راستِ میزِ خود حک کرده و آن را سرلوحهٔ کار خویش قرار داده بود.
او هرگز چنین‌خطا انزجاری نسبت به یک‌می‌خوابه شاگرد احساس نکرده بود.
با درکِ این حسِ‌حالت انزجار در دلِ خود، بزرگِ‌کلاس آکادمی نیز اندکی شگفت‌زده شد.
در سالیانِ گذشته، او حتی در برابرِ سرکش‌ترین شاگردان نیز با‌می‌گذاشتند سعه‌صدر برخورد می‌کرد و اعمالشان را تاب می‌آورد. اما چرا وقتی پای‌عبارتِ فانگ یوان به میان می‌آمد، این حسِ بی‌طرفی را از دست می‌داد؟
بارها و بارها در‌تجربه‌ای این باره اندیشید و‌آورده سرانجام دلیلِ آن را دریافت.
این پسر که فانگ‌نمی‌کنه یوان نام داشت، تکبری‌اما ذاتی در خونش جریان داشت!
گویی فانگ یوان از اساس هیچ احترامی برای جایگاهِ آموزگارانِ خود‌اما قائل نبود. در برخورد با مربی هنرهای رزمی، او نه‌تنها نافرمانی‌کسی کرده بود، بلکه حتی در ملأ عام به او تاخته بود.
در حقیقت، چنین مواردی از حاضرجوابی و گستاخی در برابرِ آموزگاران، در‌قلبِ سالیانِ گذشته نیز به‌وفور دیده می‌شد. با وجود این، آن کودکان همواره ذهنیتی‌تمامِ آشفته و متلاطم داشتند؛ آن‌ها یا سرکش بودند، یا خشمگین و یا لجباز.
برای بزرگِ آکادمی روشن بود که هرچه‌ارمغان این جوانان آشفته‌تر رفتار می‌کردند، بیشتر نشان‌شاگردانی می‌داد که در اعماقِ دلشان ترس نهفته است.
اما فانگ یوان این‌گونه نبود.
او ذره‌ای هراس در‌حالت دل نداشت؛ گویی دستِ آکادمی‌کلاس و ترفندهایش را خوانده بود.
چهره‌اش سرد و بی‌تفاوت بود و حتی پس از‌پیوسته ترکِ میدانِ مبارزه نیز هیچ نشانی از تغییر در‌آرام رخسارش پدیدار نگشت؛ گویی تنها کارِ بی‌اهمیتی انجام داده است.
آری، او مسئلهٔ نافرمانی‌تجربه‌ای از آموزگارانش را همچون‌آورده موضوعی پیش‌پاافتاده و بی‌ارزش می‌پنداشت!
به بیانِ ساده...
او ترسی در وجودش نداشت.
دقیقاً همین مسئله موجب ناخشنودیِ‌بودند بزرگِ آکادمی شده و حسِ انزجار‌می‌گذاشتند را در او بیدار کرده بود.
بزرگِ آکادمی می‌توانست شاگردی به‌مراتب سرکش‌تر از فانگ یوان، یا نوجوانی‌دیده ده‌بار دردسرسازتر از او را تحمل کند. چرا که این شاگردان‌اجرا مفهومِ ترس را می‌فهمیدند و بر اساسِ احساساتِ متلاطمِ خود عمل می‌کردند.
تا زمانی که ترس در وجودشان بود و‌اما از روی تکانه عمل می‌کردند، به‌راحتی می‌شد آن‌ها‌می‌ده را مهار کرد و هرگز از کنترل خارج نمی‌شدند.
اما فانگ یوان این‌گونه نبود.
او خونسرد و بی‌تفاوت‌کسانی بود و با آموزگارانش‌می‌آفریدند با احترام برخورد نمی‌کرد.
او هیچ حرمتی نگه نمی‌داشت!
کسی که هیچ احترامی برای خاندان‌کلاس قائل نیست، حتی اگر پرورش یابد،می‌شه چگونه می‌تواند برای خاندان سودمند واقع شود؟
«به محضِ ظهورِ چنین اشخاصی، باید سرکوب بشن... حتماً باید سرکوب بشن! در غیر این صورت، وجودِ اون باعث‌می‌ده می‌شه بقیهٔ شاگردها هم جسور بشن و حس کنن می‌تونن هر کاری بکنن. در درازمدت، این مسئله روی بقیه‌نسبت هم تأثیر می‌ذاره و باعث می‌شه حرمتِ آموزگاران از بین بره. اون‌وقت آکادمی چطور می‌خواد شاگردها رو مدیریت کنه؟»
بزرگِ آکادمی چشمانش را‌کسانی ریز کرد و تصمیمش‌می‌آفریدند را در ذهن قطعی ساخت.
اما دیری نپایید که چهره‌اش‌شگرف در هم رفت و آثارِ‌چشم استیصال در آن نمایان شد.
چگونه باید‌عادی فانگ یوان‌نمی‌کنه را سرکوب می‌کرد؟
فانگ یوان مرتکبِ هیچ خطایی نشده‌خطا بود و هیچ نقطه ضعفی وجود‌سوالی نداشت که بتوان از آن بهره‌برداری کرد.
رفتارِ زیرکانهٔ فانگ یوان، حسِ درماندگی را در او بیدار‌زیر می‌کرد. او هرگز با شاگردی این‌چنین روبه‌رو نشده بود؛ کسی‌بی‌طرف که تا این حد با قوانین و مقرراتِ آکادمی آشنایی داشت.
به عنوانِ بزرگِ آکادمی، او همواره نسبت به تمامِ شاگردان‌چشم بی‌طرفانه عمل می‌کرد. نمی‌توانست همچون اراذل و اوباشِ خیابانی رفتار‌پرسشی کند و بی‌دلیل برای جوانی چون فانگ یوان دردسر بتراشد.
او امیدش را به مربی‌اینکه هنرهای رزمی بسته بود، اما‌ازش اکنون عمیقاً ناامید شده بود.
«به نظر می‌رسه برای سرکوب کردنِ این سلطه‌جوییِ فانگ‌کلاس یوان، چاره‌ای نیست جز اینکه صبر کنیم تا بقیهٔ‌جواب شاگردها به رتبه ۱ مرحلهٔ میانی ارتقا پیدا کنن.»
پیشرفتِ یک استاد گو،کسانی بیش از هر چیز‌می‌آفریدند به استعدادِ او بستگی دارد.
بزرگِ آکادمی با تکیه بر تجربهٔ سرشارِ خود، پیش‌تر در ذهن‌دیده حساب‌وکتاب کرده بود: کسانی که بیشترین شانس را برای پیشرفتِ زودهنگام‌اجرا داشتند، گو یوئه فانگ ژنگ، چی چنگ و مو بِی بودند.
استعدادِ آن‌ها به ترتیب در درجهٔ A و دو نفرِ دیگر در درجهٔ B قرار داشت و با حمایتِ بزرگانی که پشتوانه‌شان بودند، هیچ کمبودی در زمینهٔ سنگ‌های ازلی نداشتند. فرقی نمی‌کرد کدام‌یک از این سه نفر باشد، به‌احتمال قوی یکی از آن‌ها نخستین کسی می‌بود که در مسیرِ تزکیه، به رتبه ۱ مرحلهٔ میانی دست می‌یافت.
بزرگِ آکادمی نگاهی به میدان انداخت، آهی کشید‌اینکه و گفت: «گو یوئه فانگ ژنگ، چی چن و‌دقیق مو بِی... این سه تا، بذرای امیدِ این دوره‌مونن.»
با نگاهِ کارکشته‌اش به‌خوبی درمی‌یافت: هرچند به نظر‌می‌آفریدند می‌رسید دانش‌آموزان در میدان بی‌هدف ایستاده‌اند، اما در‌آبی نهان، از پیش به سه گروه تقسیم شده بودند.
در مرکزِ یکی از حلقه‌ها، گو یوئه‌ارمغان چی چن قرار داشت و گروهی از‌شاگردانی هم‌خون‌های هم‌سن‌وسالش گردِ او حلقه زده بودند.
هستهٔ حلقهٔ دوم، گو یوئه فانگ ژنگ بود؛ نسل جوانِ پیروِ رئیس خاندان، نامحسوس از این نابغهٔ دارای استعداد درجهٔ A حمایت می‌کردند.
رهبریِ حلقهٔ سوم را گو یوئه مو بِی بر عهده‌می‌خوابه داشت. او که جراحت داخلی‌اش درمان شده بود، با چهره‌ای‌هیچ رنگ‌پریده در میدان ایستاده بود و هم‌کلاسی‌های پیرامونش، جویای احوالش بودند.
بزرگِ آکادمی با دیدن این سه‌شبانه‌روز دسته، غرق در شادمانی شد، خندید و‌مدت‌ها با خود گفت: «معنیِ رقابت آزادانه همینه.»
رها گذاشتنِ دانش‌آموزان برای رقابت، تنها برای پرورشِ غریزهٔ‌گوناگونی نبرد در آن‌ها نبود، بلکه برای آن بود که‌داشتند شخصیت‌های رهبرگونه، پیش از موعد خود را نشان دهند.
در دوره‌های گذشته، باید تا پایان سال زمان می‌گذشت تا دانش‌آموزان تواناییِ‌می‌شه شکل‌دادن به حلقه‌های خود را پیدا کنند. اما امسال، با حضور فانگ‌ضعف یوان و اخاذی‌هایش، این جدایی و دسته‌بندی بسیار زودتر رقم خورده بود.
در برابرِ فانگ یوان، تنها‌عادی فانگ ژنگ، مو بِی و چی‌اما چن جرئتِ رقابت و ایستادگی داشتند.
با گذشت زمان و تحتِ این‌شبانه‌روز تأثیرِ نامحسوس، دیگر جوانان ناخودآگاه این سه‌مدت‌ها نفر را به چشمِ رهبرانِ خود می‌دیدند.
اگر اتفاقِ غیرمنتظره‌ای رخ نمی‌داد،شگرف همین سه حلقهٔ اجتماعی، ساختارِ مقاماتِ‌دیده ارشدِ آیندهٔ خاندان را شکل می‌دادند.
بزرگِ آکادمی در دل اندیشید: «اما این دسته‌ها هنوز ثباتِ کافی ندارن. هنوز خیلیا بین گروه‌ها جابه‌جا می‌شن. وقتی‌کسی این سه تا پیش‌قدم بشن و زودتر از بقیه به مرحلهٔ میانیِ رتبه ۱ برسن، مقامِ مبصرِ کلاس و‌عنوان معاون‌ها رو بهشون می‌دم. با این تفاوتِ مقام، قدرت و نفوذ به دست میارن و حلقه‌های اجتماعی‌شون محکم‌تر می‌شه.»
البته، در این میان‌حالت کسی بود که در هیچ‌یک‌کلاس از این دسته‌ها جای نمی‌گرفت.
تنها یک نفر،مقابل و او کسی‌شبانه‌روز نبود جز فانگ یوان.
نزدیک‌شدن به قدرتمندان، در سرشتِ آدمی است. در حقیقت، هرچند‌چشم فانگ یوان از دانش‌آموزان اخاذی می‌کرد و در برابرشان می‌ایستاد، اما‌فرامین همچنان شماری از جوانان می‌خواستند خود را به او نزدیک کنند.
با وجود این، فانگ یوان دستِ رد به سینه‌شان زده‌ازش بود. در نگاهِ او، تنها کسانی که کارایی داشتند مهره‌های‌نمی‌ده شطرنج به حساب می‌آمدند و این جوانان، ارزشِ چندانی نداشتند.
این خود دلیلِ دیگری برای بیزاریِ بزرگِ آکادمی از فانگ یوان بود.سوالی او بیش از حد منزوی بود و هیچ تمایلی به هم‌رنگ‌شدن با‌پیدا جمع نداشت. کنترلِ خاندان بر چنین افرادی، هرگز به‌اندازهٔ دیگر جوانان نبود.
نگاهِ بزرگِ آکادمی بارِ‌کسانی دیگر در میدان به‌می‌آفریدند سوی فانگ یوان چرخید.
فانگ یوان در گوشه‌ای از میدان، تنها و با دستانی گره‌خورده در پشت، ایستاده‌شاگردانی بود. پلک‌هایش نیمه‌بسته بود و می‌گذاشت دانش‌آموزان برای رسیدن به جایزه‌شان به جانِ هم‌می‌آفریدند بیفتند. حتی در میانِ آن رقابتِ پرحرارت، کوچک‌ترین تغییری در حالتِ چهره‌اش پدیدار نگشت.
پیرامونش خالی بود؛خطا هیچ جوانی حاضر‌کلاس نبود در کنارش بایستد.
و کاملاً پیدا بود‌حالت که خودش نیز تمایلی‌اینکه به نزدیک‌شدنِ آن‌ها نداشت.
فانگ یوان آنجا‌مقابل تنها ایستاده بود، غرق‌دردسر در هاله‌ای از انزوا.
او کاملاً‌ایفای بیرون از این‌شگرف دسته‌بندی‌ها سیر می‌کرد.
برقی در چشمانِ بزرگِ آکادمی درخشید و در افکاری ژرف فرو رفت: «اما جای نگرانی نیست. این فانگ یوان هنوز جوونه و می‌شه کم‌کم تغییرش داد. قدمِ بعدی، تعیینِ مبصرِ کلاس و معاون‌هاست. یک سال بعد، اونا رو به گروه‌هایی‌ذاتاً تقسیم می‌کنیم و برای هر گروه سرگروه و دستیار می‌ذاریم. هر سالِ تحصیلی هم پر از افتخارات و جوایزِ مختلفه؛ مثل جایزهٔ گلِ سرخِ کوچک، جایزهٔ دستمال‌گردنِ آبی و جایزهٔ پنج دانش‌آموزِ برتر. اون می‌خواد تزکیه کنه، پس به منابع‌زیر نیاز داره؛ در نتیجه مجبوره برای این مقام‌ها و جوایز رقابت کنه. با گذشتِ زمان و تعامل با بقیهٔ دانش‌آموزا، ناگزیره که پیوندهای خونی، دوستی و عشق براش تبدیل به غل‌وزنجیر بشن. نیازی نیست نگرانِ خارج‌شدنش از کنترلِ خاندان باشم.»
در طولِ این سال‌ها،حالت بزرگِ آکادمی رفته‌رفته به‌اینکه حقیقتی پی برده بود.
هنگامی که عضوِ جدیدی‌کسانی در خاندان زاده می‌شد، خاندان‌پیوسته او را شست‌وشوی مغزی می‌داد.
نخست، والاترین نظامِ ارزشیِ خاندان به آن‌ها آموخته‌آورده می‌شد. سپس تحتِ آموزش‌های اخلاقی قرار می‌گرفتند و از‌حضور زیبایی و اهمیتِ پیوندهای خونی، دوستی و عشق می‌آموختند.
پس از آن، مفهومِ افتخار به آنان تدریس می‌شد و در روندِ رشد و‌دقیق بالندگی، منابعِ فراوانی همچون جوایزِ گوناگون برای جذبِ آنان به کار می‌رفت. با استفاده از‌دشوار مقام‌هایی که خاندان تعیین می‌کرد، وفادارترین هم‌خون‌ها را برمی‌گزیدند و به دسته‌های خود جذب می‌کردند.
نباید مقام‌های کوچکی چون مبصر یا معاونِ کلاس را‌کلاس دست‌کم گرفت؛ چرا که به‌محضِ رسیدن به این جایگاه‌ها،جواب آنان به بخشی از بدنهٔ مدیریتیِ خاندان بدل می‌شدند.
در چنین ساختاری با تأثیرگذاریِ مداوم، از یک سو مزایای داشتنِ نفوذ و شیرینیِ قدرت به‌آبی فرد چشانده می‌شد و از سوی دیگر، جداشدن از این ساختار به معضلی بزرگ بدل می‌گشت.میزِ با هویجی در یک دست و چماقی در دستِ دیگر، چه کسی می‌توانست از این چارچوب بگریزد؟
حتی سرکش‌ترین یا منزوی‌ترین افراد نیز رفته‌رفته به بخشی از خاندان تبدیل می‌شدند.آن‌ها فردی که هیچ بویی از وفاداری نبرده بود، به شخصی وفادار پرورش می‌یافت.شبانه‌روز حتی بدونِ پیوندهای خونی، دوستی یا عشق، این احساسات در درونشان پرورانده می‌شد.
این، قدرتِ این ساختار است.
این، قدرتِ قوانین است.
این، راهِ بقای خاندان است!