چپتر 270: پاداشِ شانگ یان فی
0اربابان جوان با‌نظر چهره‌هایی بهت‌زده به‌فِی یکدیگر نگاه کردند: «دختر؟»
شانگ یا زی‌می‌رسید بی‌درنگ متوجه ماجرا شد‌همان‌طور و به پیشانی‌اش کوبید.
پس ماجرا از این قرار بود!فضا به همین دلیل بود که پدر با‌یان آن دو این‌گونه محترمانه برخورد کرده بود!
پردهٔ ابهام کنار رفت و شانگ یا‌خندید زی در حالی که نفرتی عظیم در‌منو نگاهش نهفته بود، به فانگ یوان خیره شد.
او دیگر‌زیر ترسی در‌داشت دل نداشت.
اکنون که دلیل این رفتار را می‌دانست، پس‌جمعیت از ارزیابی و زمانی که جایگاهش را دوباره تثبیت‌اطلاعات می‌کرد، سرِ فرصت به خدمتِ آن دو اوباش می‌رسید!
در یک‌خدمتِ آن، سکوت بر‌سکوت فضا حاکم شد.
همان‌طور که جمعیت را زیر نظر داشت،خندید شانگ یان فِی لبخندی زد تا به آن‌ها‌نجات فرصت دهد این اطلاعات جدید را هضم کنند.
فانگ یوان برای «همکاری» در این نمایش، چهره‌ای‌آن‌ها شوکه به خود گرفت، گویی کمی جا خورده‌نمایش بود، و با نگاهی مشکوک زمزمه کرد: «نکنه...؟»
شانگ یان فِی به او نگاه کرد و با تکان دادن سر گفت: «درسته. همون بانو‌دهد ژانگ که شما دو نفر تو کاروان همراهی و محافظتش کردین. اون دختر منه. به‌محض اینکه‌مشکوک پاشو تو شهر خاندان شانگ گذاشت، تبارش رو حس کردم و همین الانم باهاش تجدید دیدار کردم.»
بای نینگ‌خدمتِ بینگ بی‌درنگ گفت:سکوت «ژانگ شین تسی!»
شانگ یان فِی از ته دل خندید: «هه هه هه، اون دیگه ژانگ‌عزیز نیست، بلکه شانگه. شما دو نفر جون دختر عزیز منو نجات دادین، شما ولی‌نعمتِ‌کسی خاندان شانگ هستین، واسه همین شایستهٔ این هستین که به افتخارتون جامی بالا ببریم.»
با گفتن این‌نظر حرف، کسی در‌فِی را به‌آرامی باز کرد.
تیان لان، استاد گوی جوان که لباس‌همان‌طور خدمتکاران را به تن داشت، در را‌لبخندی گشود و به کنار شانگ شین تسی بازگشت.
شیائو دیه به حیاطِ پر‌سکوت از جمعیت نگاه کرد و‌زیر با اضطراب گفت: «بانوی من...»
شانگ شین تسی نفسش را به‌آرامی بیرون‌خندید داد و گفت: «بریم داخل.» سپس زیر‌منو نگاهِ خیرهٔ همگان، قدم به درون حیاط گذاشت.
ناگهان قدم‌هایش متوقف شد‌داشت و چهره‌اش غرق در‌آن‌ها تعجب و شادی گشت.
او فانگ‌اوباش و بای‌سکوت را دیده بود.
این واقعاً خودشه! با دیدن شانگ شین تسی، مردمکِ‌جمعیت چشمانِ بای نینگ بینگ تا اندازهٔ یک سوزن تنگ‌اطلاعات شد و در بهت و حیرت مطلق فرو رفت!
در تمام حیاط، هیچ‌کس‌بینگ نمی‌توانست شوکِ نهفته در‌دیگه قلب او را درک کند.
حیرت بای نینگ بینگ‌داشت به‌خاطر شانگ شین تسی نبود،دهد بلکه به‌خاطر فانگ یوان بود.
او شخص باهوشی بود؛ در همان لحظه‌ای‌همان‌طور که شانگ شین تسی را دید، بی‌درنگ فهمید‌آن‌ها که انگیزهٔ حقیقیِ فانگ یوان چه بوده است!
ژانگ شین تسی همان شانگ شین‌فضا تسی بود، و به همین دلیل‌داشت فانگ یوان از او محافظت کرده بود.
چطور هویتش رو‌نینگ می‌دونست؟ یعنی همهٔ اینا‌خندید بخشی از نقشه‌ش بود؟!
در آن لحظه، افکار بای‌یان نینگ بینگ به هم پیچید و‌جدید طوفانی در قلبش به پا خاست.
شانگ شین تسی در حالی که چشمانش به‌روشنی می‌درخشید، بدون‌نظر اینکه پلک بزند به فانگ یوان خیره شد و پرسید:کنند «برادر هی تو، خواهر بای یون، شما اینجا چی‌کار می‌کنین؟»
شانگ یان فِی با ملایمت‌سکوت خندید: «تسی اِر، پدر بهت‌زیر گفت که قراره غافلگیرت کنه، نگفتم؟»
شانگ شین تسی تعظیم کرد و ادای احترام‌دیگه به‌جا آورد: «ممنونم پدر، این شادترین روزیه که‌دادین از زمان اومدنم به شهر خاندان شانگ داشتم.»
پس از آشفتگی‌های اولیه، او‌یان دیگر شانگ یان فِی را‌اطلاعات به‌عنوان پدر تنی‌اش پذیرفته بود.
مهم نبود پدرش چقدر‌سکوت مادرش را ناامید کرده بود،زیر او همچنان خانواده‌اش محسوب می‌شد!
حتی اگر شانگ شین تسی کینه و نفرتی نسبت‌جمعیت به شانگ یان فِی در دل داشت، پیوند خونیِ‌اطلاعات میانشان گسستنی نبود، به‌ویژه برای بانوی مهربانی چون او.
شانگ یان فِی برای نخستین بار شنید که‌دیگه دخترش او را پدر خطاب می‌کند؛ لبانش به‌دادین خنده باز شد و لبخندی درخشان بر چهره‌اش نشست.
شانگ شین تسی دوباره برگشت و در حالی که اضطراب در چهره‌اش نمایان بود، برای فانگ یوان توضیح داد:خود «برادر هی تو، من از قصد بهت دروغ نگفتم. بعد از اینکه مادرم فوت کرد، بهم وصیت کرد که‌کاروان بیام به شهر خاندان شانگ. من تازه بعد از دیدن پدرم بود که دلیل تلاش‌های مادرم و حقیقت رو فهمیدم.»
این کلمات همچون‌می‌رسید صاعقه‌ای بر قلب بای‌همان‌طور نینگ بینگ فرود آمد.
چشمان آبی‌اش تا حد یک خط باریک شد و قلبش‌زیر آکنده از تعجب و سردرگمی گشت: حتی خودِ شانگ شین تسی‌کنند هم هویتش رو نمی‌دونست؟ چرا؟ چرا فانگ یوان همه‌چیز رو می‌دونه؟
پیش از این نیز، فانگ یوان در‌خندید قلب او در هاله‌ای از مه فرو‌منو رفته بود و نمی‌توانست به‌روشنی او را بشناسد.
اما اکنون، این مه غلیظ‌تر شده‌فِی بود و فانگ یوان حتی از قبل‌کنند هم مرموزتر و غیرقابل‌پیش‌بینی‌تر به نظر می‌رسید!
فانگ یوان سرش را بالا گرفت و آهی کشید، سپس به‌آرامی سر تکان داد و با صدایی‌اطلاعات بلند گفت: «پس ماجرا اینه، برام سؤال بود که چرا خاندان شانگ این‌قدر باهام خوب رفتار می‌کنه.کرد پس دلیلش این بود... کی فکرشو می‌کرد، کی فکرشو می‌کرد که تو دختر رئیس خاندان شانگ باشی!»
شانگ شین تسی دستانش را در‌فضا هم فشرد و با اضطراب پرسید:داشت «برادر هی تو، می‌تونی منو ببخشی؟»
شانگ یان فِی اخم کمرنگی کرد؛تسی با دیدن رفتار دخترش، فهمید که او‌عزیز احترام زیادی برای این جوان قائل است.
فانگ یوان خندید: «مهم نیست، چرا باید‌لبخندی سرزنشت کنم. کسی که بی‌خبر بوده بی‌گناهه.برای راستش رو بخوای، منم بهت دروغ گفتم.»
شانگ شین‌اوباش تسی خشکش‌سکوت زد: «چی؟»
فانگ یوان بینی‌اش را مالید‌سکوت و گفت: «هی تو و‌زیر بای یون فقط اسمای جعلی‌ان.»
شانگ شین تسی لبخند ملایمی‌شین زد و به‌آرامی گفت: «خیلی‌بلکه وقت پیش اینو حدس زده بودم.»
فانگ یوان عمداً مکثی کرد، سپس دندان‌هایش را روی هم فشرد، دستانش‌هضم را به نشانهٔ احترام در هم گره کرد و گفت: «شرمنده‌ام، اسم‌نگاهی واقعی من گو یوئه فانگ ژنگه، و اینم همراهم بای نینگ بینگه.»
شانگ شین تسی این نام را چند‌همان‌طور بار تکرار کرد: «گو یوئه فانگ ژنگ،لبخندی فانگ ژنگ...» و آن را به خاطر سپرد.
لبخند شانگ یان فِی نیز‌سکوت پهن‌تر شد؛ او از صداقت‌زیر فانگ یوان خوشش آمده بود.
حقیقت این بود که‌بینگ او مدت‌ها پیش در‌دیگه این باره تحقیق کرده بود.
هرچند خاندان گو یوئه نابود شده بود،لبخندی اما خاندان شانگ راه‌های خودش را برای‌برای بیرون کشیدن اطلاعات از خاندان جیا داشت.
در دهکدهٔ گو یوئه شخصی به نام گو یوئه فانگ ژنگ وجود داشت، و این شخص دارای استعداد درجهٔ A و نامزد ریاستِ جوانِ خاندان بود.
در عین حال، بای‌می‌رسید نینگ بینگ نیز نامزد‌همان‌طور ریاستِ جوانِ خاندان بای بود.
این دو‌بای نفر به‌عنوان‌بینگ نوابغ شناخته می‌شدند.
اما در مورد اینکه چرا آن‌ها مجبور شده‌آن‌ها بودند خود را پنهان کنند و مخفیانه وارد‌نمایش کاروان شوند، تحقیق دربارهٔ این موضوع حتی آسان‌تر بود.
بر سرِ میراث کوه بای گو، دو ارباب جوانِ خاندان‌نظر بای به دست آن‌ها کشته شده بودند. در همان زمان،کنند آن‌ها نیمی از میراث را نیز با خود برده بودند.
حکم جلبی که‌اوباش خاندان بای صادر‌فضا کرد، بهترین مدرک بود.
شانگ پو لائو با‌بینگ خنده گفت: «پس واسه همین‌نیست بود که قلبم تند می‌زد.»
شانگ بی شی‌نظر گفت: «این فرزند به‌لبخندی پدرِ بزرگوار تبریک می‌گه.»
شانگ چیو نیو نگاهی به شانگ‌حاکم شین تسی انداخت و گفت: «اگه‌یان به مشکلی برخوردی، به برادرِ بزرگت بگو.»
شانگ چی ون با خنده گفت: «محشره،حاکم یه خواهرِ جدید پیدا کردم. واقعاً ارزشش‌فِی رو داشت که به این ضیافت بیام.»
...
ارباب‌های جوان با بیرون آمدن‌یان از بهت و حیرت، بی‌درنگ‌اطلاعات مهر و محبتشان را ابراز کردند.
شانگ یان فِی که به‌خوبی از افکار درونیشان آگاه بود،نظر نگاهی به فرزندانش انداخت و گفت: «این اتفاق برای همه‌مون‌کنند مایهٔ خوشحالیه، چون همه‌تون یه خواهرِ هم‌خونِ جدید پیدا کردید.»
«پیدا شدنِ سروکلهٔ‌اوباش شانگ شین تسی‌فضا بدون شک یه تهدیده.»
«از حالا به بعد،بینگ یه نفر دیگه هم واسه‌نیست جایگاهِ ارباب جوان رقابت می‌کنه.»
«مگه اون موقع شانگ توئو‌یان های فرزند نامشروع پدر نبود؟ الان‌جدید همون آدم رئیسِ جوانِ خاندانِ شانگه!»
«البته جای نگرانی نیست. خاندان ژانگ زیرمجموعهٔ خاندان ووئه‌زیر و با خاندان شانگ دشمنی داره. شانگ شین تسی‌جدید اینجا هیچ پایگاهی نداره، راحت می‌شه از پسش برومد.»
ارباب‌های جوان لبخند بر لب‌سکوت داشتند، اما در دلِ خود‌زیر مشغولِ سبک‌سنگین کردنِ اوضاع بودند.
در خاندانِ‌بای امپراتوری، پیوندِ خویشاوندی‌شین هیچ جایگاهی نداشت.
تختِ امپراتوری کلیدِ دست‌یابی به عظیم‌ترین منافع‌لبخندی بود؛ چیزی که حتی خون و خویشاوندی‌برای نیز توانِ رقابت با آن را نداشت.
خاندان شانگ فرمانروای مرز جنوبی بود. هر کس در آینده به جایگاهِ رئیس خاندان‌لبخندی می‌رسید، به یکی از قدرت‌های تصمیم‌گیرنده در سراسرِ مرز جنوبی بدل می‌گشت. نشستن بر چنین‌کمی جایگاهِ رفیع و قدرتمندی و صعود به قلهٔ قلمروِ فانی، منافعی باورنکردنی به همراه داشت.
مگر می‌شد کسی بدون پشت سر‌فضا گذاشتنِ نبردی خونین و جان‌فرسا، بر‌داشت مسندِ ریاستِ خاندانِ شانگ تکیه بزند؟
شانگ یان فِی خود در گذشته‌تسی این مسیر را پیموده بود، از این‌عزیز رو به‌خوبی از شرایطِ کنونی آگاهی داشت.
به همین دلیل، دلش‌داشت بیش از پیش به‌آن‌ها حالِ شانگ شین تسی می‌سوخت.
اکنون با افشای هویتِ او، هرچند قصدش‌همان‌طور محافظت از دخترک بود، اما ناخواسته او‌لبخندی را به درونِ این گردابِ رقابت پرتاب می‌کرد.
شانگ یان فِی با دست ضربهٔ‌فضا آرامی به صندلیِ پایین‌دستِ خود زد‌داشت و گفت: «بیا تسی اِر، اینجا بشین.»
شانگ شین تسی پاسخ داد: «چشم.» و‌خندید نگاهِ عمیقی به فانگ یوان انداخت. فانگ یوان‌نجات نیز با لبخندی در جوابش سر تکان داد.
شانگ شین تسی قدم‌زنان‌داشت جلو رفت و در‌آن‌ها کنار شانگ یان فِی نشست.
شیائو لان و شیائو‌سکوت دیه، آن دو خدمتکار‌جمعیت نیز سایه‌به‌سایه به دنبالش رفتند.
با دیدنِ این‌اوباش صحنه، حالتِ چهرهٔ‌فضا حاضران دگرگون شد.
از زمانی که چشم به جهان گشوده‌خندید بودند، هرگز ندیده بودند پدرشان تا این‌منو حد به یکی از فرزندانش محبت کند.
حتی پسرِ نامشروعش، شانگ‌داشت توئو های نیز هرگز‌آن‌ها چنین توجهی دریافت نکرده بود!
شانگ یان فِی دستش را تکان داد‌همان‌طور و دوباره نگاهش را به سمت فانگ‌لبخندی و بای چرخاند: «خیلی خب، همگی بشینید.»
او ادامه داد: «گو یوئه فانگ ژنگ، بای نینگ بینگ، شما دو نفر جانِ دخترِ عزیزم‌آن‌ها رو نجات دادید و تا اینجا همراهیش کردید. خانوادهٔ ما عمیقاً مدیونِ شماست. اگه خواسته‌ای دارید، می‌تونید‌مشکوک همین الان بگید. به عنوان رئیس خاندان شانگ، تمام تلاشم رو می‌کنم تا نیازتون رو برآورده کنم.»
ارباب‌های جوان سر چرخاندند و‌شین با نگاهی لبریز از حسرت‌بلکه به فانگ و بای خیره شدند.
این قدردانیِ رئیس خاندان شانگ بود؛فِی وعده‌ای از جانبِ فرمانروای مرز جنوبی‌هضم که کلامش اعتباری به استواریِ کوه داشت!
اما فانگ یوان سر تکان داد و گفت: «سرورم رئیس، تنها‌داشت دلیلِ ما برای محافظت از بانو شانگ شین تسی، لطفِ پیشینِ ایشون‌نمایش بود. دینِ ما ادا شده و دیگه هیچ حساب‌وکتابی با هم نداریم.»
با شنیدنِ این حرف،می‌رسید چهرهٔ همگی از فرطِ‌همان‌طور حیرت در هم رفت.
شانگ فو شی که سریع‌تر از بقیه به‌دیگه خود آمده بود، چشمانش را ریز کرد و‌دادین در دل، هوشمندیِ نهفته در این پاسخ را ستود.
فانگ و بای جانِ دخترِ شانگ یان فِی را نجات داده بودند و او موظف بود پاداشی‌چهره‌ای درخور به آن‌ها پیشکش کند. در غیر این صورت، بیگانگان چه نگاهی به خاندان شانگ می‌داشتند؟ اگر در‌ژانگ آینده یکی از ارباب‌های جوانِ خاندان شانگ در خطر می‌افتاد، دیگر چه کسی حاضر می‌شد به یاری‌اش بشتابد؟
شانگ شین تسی با دیدنِ رد شدنِ پاداش از سوی فانگ یوان، بی‌درنگ‌فِی مضطرب شد و رو به شانگ یان فِی گفت: «پدر، در طولِ سفر‌خود با کاروان، برادر هی تو هم بخشِ زیادی از دارایی‌هاش رو از دست داد.»
شانگ یان فِی مردِ زیرکی بود؛ پیش از آنکه‌جمعیت حرفِ شانگ شین تسی به پایان برسد، به نیتش پی‌جدید برد. او می‌خواست برای فانگ و بای ثروتی دست‌وپا کند.
شانگ یان فِی سر تکان داد و گفت:دیگه «از اونجا که هر دوتون استاد گو هستید، به‌ولی‌نعمتِ نشونهٔ قدردانی، یک میلیون سنگ ازلی بهتون پیشکش می‌کنم.»
با شنیدنِ این رقم،داشت طمع در نگاهِ بسیاری‌آن‌ها از ارباب‌های جوان موج زد.
هرچند کنترلِ بخشِ عظیمی از دارایی‌های خاندان شانگ در دستانِ‌نظر آن‌ها بود، اما همه‌چیز زیرِ ذره‌بینِ نظارت قرار داشت و‌کنند با وجودِ ارزیابی‌های سالانه، به‌سختی می‌توانستند چیزی به جیب بزنند.
شانگ یا زی استعدادِ خوبی داشت،فضا اما طمعِ بی‌حدومرزش باعث شده بود‌داشت تا نتایجِ تجاری‌اش به خطر بیفتد.
فانگ یوان بار دیگر سر تکان داد و گفت: «راستش رو‌شانگه بخواید، من برای چنگ انداختن به یه میراث، خطرِ بزرگی رو به‌بالا جون خریدم. بعد از فروش دستورالعمل، دیگه نیازی به سنگ‌های ازلی ندارم.»
شانگ یان فِی نگاهِ معناداری‌یان به شانگ یا زی انداخت‌اطلاعات و گفت: «اوه، که این‌طور.»
شانگ یا زی چنان به وحشت افتاد‌همان‌طور که قلبش در سینه فرو ریخت؛ دهانش‌لبخندی خشک شد و عرقِ سرد بر پیشانی‌اش نشست.
مگر می‌شد شانگ یان فِی از ماجرای شانگ‌همان‌طور یا زی بی‌خبر باشد؟ حتی با وجودِ حساب‌سازی‌های‌آن‌ها او، حدس زدنِ حقیقتِ ماجرا کارِ دشواری نبود.
اما شانگ یا زی در نهایت پسرِ خودش بود. حتی‌بلکه اگر قوانینِ خاندان شانگ را زیر پا می‌گذاشت، تا زمانی که‌افتخارتون دستش رو نمی‌شد، این کار نیز نوعی مهارت به حساب می‌آمد.
او با نشستن بر چنین جایگاهی، مدت‌ها پیش این حقیقت را آموخته بود: پیروی از قوانین هنر نیست؛ هنرِ‌خود واقعی در این است که برای کسبِ منافع، قوانین را بشکنی اما از مجازات قسر در بروی. کسانی که از‌همراهی توانمندیِ حقیقی برخوردارند، نظمِ کهنه را در هم می‌شکنند و ضمنِ پایه‌گذاریِ قوانینِ جدید، از منافعِ مسیر نیز بهره‌مند می‌شوند.
شانگ یان فِی پیش از آنکه پاداشِ دیگری‌جمعیت برای بررسی به آن‌ها پیشنهاد دهد، از این فرصت‌اطلاعات برای هشدار دادن به شانگ یا زی استفاده کرد.
هنوز حرفِ شانگ یان فِی‌سکوت به نیمه نرسیده بود که چشمانِ‌نظر شانگ شین تسی از هیجان درخشید.
این دقیقاً همان چیزی بود‌شین که فانگ و بای بیش از‌شانگه هر چیز به آن نیاز داشتند!