چپتر 333: ترک شهر خاندان شانگ
0او گمان می‌کرد فانگ یوان تنها قصد دارد درسی به او‌دعوتش بدهد. اما هرگز انتظار نداشت فانگ یوان نیتِ قتل در سر‌بی‌شک داشته باشد و حتی حاضر شود از نشان خار بنفشِ ارزشمندش بگذرد!
ژو چوان با حس کردنِ «عزمِ» فانگ یوان، تا‌جان مرز گریه پیش رفت و در دل نالید: «فقط به‌سینهٔ خاطر من این‌قدر بی‌رحمانه عمل کردی... واقعاً ارزشش رو داشت؟»
او انسانی عادی بود.
او نیز‌نبود از مرگ‌غرور هراس داشت.
در غیر این صورت، پس از نابودی‌اگه خاندان ژو و رها شدنش در تنهایی‌فکرش و جراحت، تا به حال جان داده بود.
اما زنده مانده بود.
میل به‌نبود بقا، غریزهٔ هر‌بی‌شک موجود زنده‌ای بود.
او دستِ رد به سینهٔ شانگ شین تسی زده بود، چرا‌همچون که او را حقیر می‌شمرد. او مردی مغرور و زمانی رئیس یک‌کرد خاندان بود؛ چطور می‌توانست مطیعِ دختری ضعیف و بی‌قدرت چون او شود؟
اما هرگز‌وجودش فکر نمی‌کرد کار‌خود به اینجا بکشد!
اکنون، سایهٔ مرگ را بر‌شدنش سرش می‌دید! جنونِ فانگ یوان‌داده کاملاً دور از انتظارش بود.
ژو چوان که حسرتِ شدیدی وجودش را فرا گرفته‌تمام بود، با خود اندیشید: «اگه می‌دونستم این‌طور میشه، دعوتش رو‌به‌سرعت قبول می‌کردم. کی فکرش رو می‌کرد کار به اینجا بکشه!»
با وجود غرورش، احمق نبود.
میان بقا و غرور، بی‌شک اولی‌اندیشید را برمی‌گزید. وگرنه در تمام این سال‌ها،می‌کردم همچون سگی کتک‌خورده به زندگی ادامه نمی‌داد.
ژو چوان با حس کردنِ نیتِ قتلِ شدیدِ فانگ یوان، به‌سرعت دلیلِ این ماجرا را درک‌موجود کرد: «درسته، فهمیدم! رد کردنِ شانگ شین تسی، ضربهٔ سنگینی به اعتبارش زد. فانگ ژنگ بزرگ‌ترین‌می‌توانست حامیِ اونه، برای همین باید منو از سر راه برداره! شانگ یی فان منو گمراه کرد...»
با هوشی که داشت، تنها با اندکی‌برمی‌گزید تحلیل فهمید که تمام آن شایعاتِ پیشین،زندگی زیر سرِ شانگ یی فان بوده است.
تا همین چندی پیش، او غرق در غرور و شادمانی بود. این شایعات بهترین بهانه را به دستش داده‌به‌سرعت بود تا شانگ شین تسی را رد کند. در عین حال، از طریق همین شایعات حس می‌کرد که شانگ‌برداره یی فان ارزشِ زیادی برایش قائل است. پیش خود می‌گفت در بدترین حالت، می‌تواند به شانگ یی فان پناه ببرد.
برای او تفاوتی میان شانگ یی فان و شانگ شین‌میشه تسی وجود نداشت. تا زمانی که حاضر به همکاری بود، می‌توانست‌غرور به‌راحتی هر یک از آن‌ها را به مقامِ ارباب جوان برساند.
این مایهٔ‌نابودی اعتمادبه‌نفسِ ژو‌رها چوان بود.
اما اکنون،نبود حسرتِ وجودش از‌بی‌شک حد گذشته بود.
به خاطر همین شایعه بود که فانگ‌برمی‌گزید یوان قصدِ جانش را داشت. دیگر برای پناه‌بردن‌ادامه به شانگ یی فان بسیار دیر شده بود.
فانگ یوان دیوانه‌ای بود که از‌اندیشید هیچ قانونی پیروی نمی‌کرد. ژو چوان‌قبول این بار بدجوری گند زده بود!
ژو چوان در حالی که استخوان‌هایش از شدت نبرد تیر‌داده می‌کشید، روی زمین افتاده بود و پای فانگ یوان که‌شانگ روی صورتش قرار داشت، او را کاملاً بی‌حرکت کرده بود.
می‌خواست دهان باز‌میان کند و برای‌اولی بخشش التماس کند.
اما کلمات‌نبود بر زبانش‌غرور جاری نمی‌شد.
با خود اندیشید: «آدمای زیادی دارن تماشا می‌کنن،می‌دونستم اگه جلوی همه التماس کنم، آبروم میره. اما اگه‌غرورش این کار رو نکنم، جونم رو از دست می‌دم...»
شخصیتِ هر‌نابودی فرد، سرنوشتِ او‌شدنش را رقم می‌زند.
در این لحظهٔ حیاتی،غرور غرورِ ژو چوان همچنان‌وگرنه بر او غلبه داشت.
فانگ یوان در حالی که فشارِ پایش را بیشتر می‌کرد، پوزخندی زد و گفت: «قدیمیا می‌گن آدمِ عاقل‌شدیدِ تسلیمِ شرایط میشه. ژو چوان، از اونجا که نمی‌تونی شرایطت رو درک کنی، پس آدمِ عاقلی نیستی. من‌منو یه نشان خار بنفش رو حروم کردم تا تو رو بکشم، پس به خودت افتخار کن. حالا بمیر.»
ژو چوان که فشارِ خردکننده‌ای را‌اندیشید روی خود حس می‌کرد، سرانجام تمام‌قبول تردیدها را کنار گذاشت تا التماس کند.
اما از آنجا که فانگ یوان نیروی‌جراحت زیادی وارد می‌کرد، گونه‌هایش به هم فشرده‌بقا شده بود؛ می‌خواست حرف بزند، اما نمی‌توانست.
وحشت تمامِ‌نبود وجودِ ژو چوان‌بی‌شک را فرا گرفت!
«صبر کن، من نمی‌خوام‌غرور بمیرم، می‌خوام التماس کنم، می‌خوام‌تمام تسلیم بشم، بذار حرف بزنم...»
او در دل فریاد می‌زد و هم‌زمان، دست و پایش را دیوانه‌وار‌قبول تکان می‌داد. پای فانگ یوان را چسبید، اما بدنِ فانگ یوان همچون‌برمی‌گزید فولاد سخت بود و حتی به اندازهٔ یک انگشت هم تکان نخورد.
درست در لحظه‌ای که ژو چوان‌تنهایی غرق در ناامیدی با خود می‌گفت:مانده «کارم تمومه...»، صدای آشنایی به گوشش رسید.
شانگ شین تسی که با شتاب‌اولی خود را به آنجا رسانده بود،سگی گفت: «برادر هی تو، بهش رحم کن.»
فانگ یوان با لحنی سرد پاسخ داد، اما فشارِ پایش را متوقف‌سگی کرد: «شین تسی، انگار بالاخره فهمیدی. می‌دونم که برای استعدادها ارزش قائلی،درسته اما لازم نیست به خاطرِ اون التماس کنی. همچین آدمی حقشه که بمیره.»
شانگ شین تسی با قاطعیتی‌خود تمام گفت: «نه برادر هی‌میشه تو، باید حرفم رو بزنم.»
او ادامه داد: «تو زمانِ زیادی رو با سرور ژو چوان نگذروندی، من ایشون رو بهتر می‌شناسم. سرور ژو همیشه برای بازسازی خاندان ژو مصمم بوده. بارِ‌مردی سنگینی روی شونه‌هاشه و آرمان‌های بزرگی تو قلبش داره. یه بار با دردِ فراوان بهم گفت که نمی‌تونه افرادِ خاندانِ سابقش رو فراموش کنه. همسرش قبل از مرگ،گرفته ازش خواسته بود که خونه‌شون رو دوباره بسازه. تو این سال‌ها، بارِ سنگینی رو به دوش کشیده و براش سخت تلاش کرده. اون هم دردهای خودش رو داره...»
فانگ یوان در حالی که‌بی‌شک چهره‌اش تغییر می‌کرد و فشارِ پایش‌همچون را کمتر می‌کرد، گفت: «که این‌طور؟»
ژو چوان با تعجب پیش خود فکر کرد: «چرا‌تمام یادم نمیاد همچین حرفی بهش زده باشم؟» وقتی همسرش‌شدیدِ جان داده بود، او حتی در آنجا حضور نداشت.
اما بی‌درنگ متوجه شد که این‌اندیشید تنها نمایشی است که شانگ شین‌قبول تسی و فانگ یوان به راه انداخته‌اند.
در حقیقت، فانگ یوان و شانگ‌تنهایی شین تسی همچنان در تلاش بودند‌مانده تا او را به خدمت بگیرند!
آن‌ها خاندان شانگ را به صحنهٔ نمایش تبدیل کرده و‌سال‌ها بازیِ بی‌نظیری به اجرا گذاشته بودند. حرف‌های پیشینِ دخترک، در‌دلیلِ واقع راهِ نجاتی برای خروجِ او از این مخمصه بود.
این کار نه‌تنها مهربانیِ شانگ شین تسی و‌وگرنه ارزش قائل شدنش برای استعدادها را نشان می‌داد، بلکه‌قتلِ راهِ فراری از این تنگنا پیشِ پای او می‌گذاشت.
ژو چوان در حالی که دندان‌هایش را به هم می‌فشرد و آهی از سرِ درماندگی‌بکشه می‌کشید، با خود گفت: «عجب نقشهٔ بی‌نظیری، واقعاً بی‌نظیره... من رئیس خاندان ژو هستم، اما‌کتک‌خورده امروز از این جوون‌ها شکست خوردم. واقعاً که نسلِ جدید داره جای قدیمی‌ها رو می‌گیره.»
او ترکیبی از خشم،رها نفرت، اندوه و درماندگی‌حال را در وجودش حس می‌کرد.
فانگ یوان با صدای بلند گفت: «پس ماجرا از این قراره. کی فکرش رو می‌کرد سرور ژو همچین مردِ آرمان‌گرایی باشه. اما تو خیلی‌درسته احمقی، کمک کردن به شین تسی هیچ تضادی با آرمانِ بازسازیِ خونه‌ت نداره. اینکه به خاطرِ اهدافت ترسی از مرگ نداری، من رو تحت‌تأثیر قرار‌بوده داد. اما می‌دونی... مردن آسونه، ولی تحملِ خفت و زنده موندن برای آرمان‌هات، و رو به جلو رفتن زیرِ این همه فشار، شجاعتِ واقعی می‌خواد.»
با شنیدنِ این حرف، ژو چوان‌اولی فهمید که این همان فرصتی است که‌کتک‌خورده فانگ یوان در اختیارش قرار داده است.
به احتمال‌وجودش زیاد، این‌گرفته آخرین فرصتش بود.
اگر آن را نمی‌پذیرفت،رها کارش تمام بود و هیچ‌جان فرصت دیگری برایش باقی نمی‌ماند.
پیرمرد با این فکر گفت: «آه! نسل‌برمی‌گزید جدید نوابغ تازه‌ای به دنیا میاره. با‌زندگی شنیدن حرفای هر دوتون، درس بزرگی گرفتم!»
فانگ یوان پایش را برداشت.
شانگ شین تسی غرق در‌خود شادی شد و به ژو چوان‌دعوتش کمک کرد تا از جا برخیزد.
ژو چوان دردِ بدنش را تاب آورد، آرام از‌جان جا برخاست و با ادای احترام به شانگ شین تسی‌سینهٔ گفت: «ژو چوان به بانو شین تسی ادای احترام می‌کنه.»
...
شانگ یی فان در اتاق مطالعه با شنیدن این‌تمام خبر از شدت شوک خشکش زد و گفت: «چی گفتی؟به‌سرعت ژو چوان اون دختره رو به عنوان سرورش قبول کرده؟»
او با حیرت فریاد زد: «غیرممکنه! من شخصیت ژو چوان رو می‌شناسم. حتی اون موقع‌بکشه که شانگ یا زی مسئول بود و همهٔ مغازه‌ها رو کنترل می‌کرد، نتونست اونو به‌کتک‌خورده خدمت بگیره. این شانگ شین تسی چه توانایی‌هایی داره که تونسته وفاداریش رو به دست بیاره؟!»
ژانگِ پیر آهی کشید و گفت: «این اتفاق واقعاً افتاده. شانگ شین تسی هنوز جوونه و طبیعتاً چنین توانایی‌ای نداره. اما فانگ ژنگ‌زده و بای نینگ بینگ رو کنارش داره. راستش رو بخواید، من فانگ ژنگ رو دست‌کم گرفتم. کی فکرش رو می‌کرد زیر اون ظاهر‌می‌دید ساده، این‌قدر مکار باشه. اون عمداً کاری کرد که مسئله غیرقابل حل بشه و ژو چوان رو مجبور کرد تا تسلیمِ اون دختر بشه.»
ژانگِ پیر ادامه داد: «اگه ژو چوان تسلیم نمی‌شد، فانگ ژنگ همون‌جا می‌کشتش. الان کل منطقهٔ تجاری دارن دربارهٔ این موضوع حرف‌درک می‌زنن. همه‌جا شایعه شده که ژو چوان برای بازسازی خاندانش، با تحمل تحقیر و شرمساری زندگی می‌کرده. بعد از اینکه فانگ ژنگ روشنش‌شایعاتِ کرد، تصمیم گرفت به شانگ شین تسی که قدر استعدادها رو می‌دونه ملحق بشه. حالا شهرت شانگ شین تسی به اوج خودش رسیده!»
شانگ یی فان با شنیدن این حرف خشمگین شد: «یعنی تمام اون زحماتی که قبلاً‌ادامه برای پخش کردن شایعات کشیدیم، در عوض به نفع اونا تموم شد؟ دروغگو، همه‌شون دروغگوان!بزرگ‌ترین حتماً خودشون این شایعات رو پخش کردن، چطور ممکنه همچین داستانِ احساسی‌ای واقعیت داشته باشه، هومف!»
ژانگِ پیر با آرامش تحلیل کرد: «ارباب جوان یی فان، آروم باشید. رقابت هنوز تموم‌بکشه نشده. هرچند شانگ شین تسی الان چند نفری رو دور خودش جمع کرده، اما اونا‌کتک‌خورده ممکنه واقعاً بهش وفادار نباشن. الان ما هنوز کمکِ بانو رو داریم و شانس پیروزی‌مون بالاست.»
با شنیدن این‌خاندان توصیه، آرامش به‌تنهایی شانگ یی فان بازگشت.
او در حالی که دندان‌هایش را به هم می‌سایید و نوری شوم در چشمانش می‌درخشید، گفت: «حق با توئه. ساختن‌دلیلِ یه نیرو زمان زیادی می‌بره. تمام این آدمایی که استخدام کرده یا تهدید شدن یا مجبور بودن، چطور می‌تونه وفاداری‌شون‌گمراه رو به دست بیاره؟ هه‌هه‌هه، قدم بعدی اینه که بین‌شون تفرقه بندازم و بعد با پول بخرَ‌م‌شون. مطمئنم که جواب میده!»
...
با مدیریت شانگ شین تسی، نگهبانی فانگ و بای،این‌طور دستیاری ژو چوان و همکاری وِی ده شین و برادران‌نبود خاندان شیونگ، تجارت اطلاعات در آوردگاه نبرد سرانجام پایه‌گذاری شد.
همان‌طور که شانگ شین تسی پیش‌بینی کرده‌جراحت بود، با آغاز به کارِ این تجارت،بقا هیاهو و واکنش‌های فراوانی به پا شد.
در همان روز‌میان نخست، آن‌ها سرمایهٔ‌اولی اولیهٔ خود را بازگرداندند.
در روز‌نبود دوم، کسب‌وکار‌غرور همچنان پررونق بود.
در روز‌وجودش سوم، بازارشان‌گرفته همچنان داغ بود.
پس از هفت روز، سیصد‌شدنش هزار سنگ ازلیِ شانگ شین تسی‌زنده به چهارصد و چهل هزار رسید.
نقشه‌های شانگ یی فان هیچ پیشرفتی نکرد. نیروهای‌وگرنه شانگ شین تسی بسیار متحد بودند و هیچ‌کس متزلزل‌قتلِ نمی‌شد. چنین اتحادی باعث شگفتی دیگر اربابان جوان شد.
شانگ یی فان به وحشت افتاده بود، زیرا می‌دانست:تمام اگر شانگ شین تسی با شهرت کنونی‌اش به این‌شدیدِ روند پیشرفت ادامه دهد، قطعاً برندهٔ نهایی خواهد بود.
از این رو، او شروع به‌اندیشید استفاده از نفوذ مادرش کرد تا‌قبول بر مقامات عالی‌رتبهٔ خاندان شانگ تأثیر بگذارد.
تجارت اطلاعاتِ شانگ شین تسی مربوط به آوردگاه نبرد بود و این موضوعی حساس به شمار می‌رفت.زنده‌ای مقامات عالی‌رتبهٔ خاندان شانگ جلسه‌ای تشکیل دادند و در آستانهٔ متوقف کردنِ کسب‌وکار شانگ شین تسی بودند‌دختری که شانگ یان فِی برخاست، تمام مخالفت‌ها را کنار زد و با تمام وجود از دخترش حمایت کرد.
موضع‌گیریِ شانگ یان فی،غرور ضربهٔ نهایی بر پیکرهٔ‌وگرنه شانگ یی فان بود.
چند ماه بعد، شانگ یی‌بی‌شک فان و نیروهای مادرش شکست‌سال‌ها سختی از شانگ شین تسی خوردند.
شانگ شین تسی به عنوان‌خود جانشینِ شانگ یا زی، به یکی‌دعوتش از ده ارباب جوان تبدیل شد.
اما دردِ‌نابودی جدایی، بر شادیِ‌شدنش موفقیتش سایه انداخت.
شانگ شین تسی در حالی که‌اولی برای بدرقه به بیرون شهر آمده بود،کتک‌خورده پرسید: «برادر هی تو، این‌قدر عجله دارید؟»
فانگ یوان پاسخ داد: «تو حالا دیگه یه ارباب جوان شدی. با‌سگی استعدادی که داری، قطعاً اینجا به خوبی پیشرفت می‌کنی. شین تسی، هیچ‌درسته ضیافتی بی‌‌پایان نیست، ما در آینده دوباره همدیگه رو می‌بینیم، غمگین نباش.»
فانگ یوان دلداری داد، اما سپس موضوع را عوض کرد: «قبل از رفتنم، باید چیزی رو بهت یادآوری کنم. همیشه‌میان دیدِ وسیعی داشته باش و به جلو نگاه کن. بالاتر از جایگاهِ ده ارباب جوان، رئیسِ جوانِ خاندان، شانگ توئو های‌درسته قرار داره. بالاتر از اون، پنج بزرگِ خاندان شانگ، پدرت شانگ یان فی و حتی بزرگِ اعظمِ خاندان شانگ حضور دارن...»
در حالی که برقی در چشمان شانگ شین تسی می‌درخشید، پاسخ داد: «خیالتون راحت باشه برادر. اون زمان که شانگ توئو های رئیسِ جوانِ خاندان شد، شرایط بی‌نقصی‌مغرور داشت. بقیهٔ اربابان جوان هم وقتی به قدرت رسیدن، روابط مساعدی داشتن. اما من هیچ‌کدوم از اینا رو ندارم. من فقط می‌تونم روی سرمایهٔ انسانی سرمایه‌گذاری کنم. تنها با‌اندیشید تکیه بر استعدادهاست که می‌تونم باهاشون رقابت کنم. برادر، اگه به چیزی نیاز داشتید، به من خبر بدید. هر کاری از دستم بربیاد برای کمک به شما انجام می‌دم!»
سخنان او باعث شد‌غرور فانگ و بای با دیدی‌تمام متفاوت به او نگاه کنند.
همان‌طور که از رئیس آیندهٔ‌بی‌شک خاندان شانگ انتظار می‌رفت؛ نابغهٔ زنی‌همچون که دنیا را به لرزه درآورد!
فانگ یوان نگاه عمیقی به شانگ شین‌اگه تسی انداخت و پیش از آنکه برای‌فکرش رفتن برگردد، گفت: «بسیار خب، تا دیدار بعدی.»
بای نینگ‌نابودی بینگ بی‌درنگ به‌شدنش دنبال او رفت.
آن دو، یکی سیاه‌پوش و‌بی‌شک دیگری سفیدپوش، رفته‌رفته در پستی‌سال‌ها و بلندی‌های کوهستان ناپدید شدند.
شانگ شین تسی و دو خدمتکارش‌اولی همان‌جا ایستادند و بدون هیچ حرکتی،سگی به دور شدن آن دو خیره ماندند.
در حالی که چشمان شانگ شین تسی پر از اشک‌میشه شده بود، در دل برای او دعا کرد: «برادر هی‌میان تو، کوه سان چا خیلی خطرناکه، لطفاً مراقب خودتون باشید!»