چپتر 194: گل آسمانی پرده خون
0گو یوئهٔ نسل اول نیش‌های خونینش را چنان محکم روی‌بشی هم فشرد که صدای تَرَق به گوش رسید، اما حتی‌غرید نمی‌توانست از جایش تکان بخورد، چه رسد به اینکه تقلا کند.
ناگهان، طلسم زرد گلولهٔ نور دیگری را اسیر کرد و‌غرید به زمین انداخت. گلوله به کرهٔ نوریِ سیاه‌وسفیدی شبیه به‌نقشهٔ نماد تای‌چی تبدیل شد که رنگ‌هایش پیوسته جای هم را می‌گرفتند.
درون این کرهٔ نوری، دو کرمِ گوی عجیب می‌چرخیدند و یکدیگر را دنبال می‌کردند.چون با ادامهٔ چرخشِ کرهٔ نوریِ تای‌چی، به نظر می‌رسید آن دو کرم حاملِ ردپایی‌جمجمه از دائوی اعظم هستند، منظره‌ای که بسیاری از استادان گو را در بهت فرو برد.
بای نینگ بینگ و‌گرفت بسیاری دیگر مبهوت مانده‌ارشدِ بودند: «این دیگه چه گوییه؟»
نگاه فانگ یوان با‌پیدا دقت روی آن متمرکز‌دوباره شد: «یه گوی رتبه چهاره...»
سرورْ دُرنای آسمان با چهره‌ای که بهت و حیرت از آن می‌بارید، فریاد زد: «گوی چرخش یین یانگ!!» لحظه‌ای مات و‌هزارساله‌اش مبهوت ماند، سپس سرش را بالا گرفت و با صدای بلند خندید: «برادر ارشدِ عزیزم، واقعاً باید ازت تشکر کنم که‌سیراب همچین گوی نابی پیدا کردی. هاهاها! پس می‌خواستی دوباره آدم بشی، ولی حیف شد، چون من نقشه‌ت رو به باد دادم!»
گو یوئهٔ نسل اول با اضطراب پاهایش را تکان داد و غرید؛ او دیگر تمام وقار و خونسردی‌اش را از‌داد دست داده بود. چه گوی جمجمه خون و چه گوی چرخش یین یانگ، هر دو برای نقشهٔ هزارساله‌اش حیاتی بودند.پرزحمتش اکنون که هر دو مهروموم و بیرون کشیده شده بودند، تمام نقشه‌های پرزحمتش می‌رفت تا دود شود و به هوا برود.
لبخند سرورْ دُرنای آسمان پیروزمندانه‌تر شد؛خندید دیدنِ این حال‌وروزِ گو یوئهٔ نسل‌ازت اول، عطش انتقامش را کاملاً سیراب می‌کرد.
نور زرد دیگری که اسیر شده‌هاهاها بود، به زمین افتاد؛ گویی سرخ‌رنگ بود‌چون که به کرهٔ آبیِ نیمه‌شفافی شباهت داشت.
با دیدن این گو، گو یوئهٔ نسل اول ناگهان از تقلا دست‌وقار کشید و غرق در شعف شد. دهان خونینش را باز کرد و درحالی‌که‌بیرون نیش‌هایش نمایان می‌شد، فریاد زد: «زود باشید، این کرمِ گو رو نابود کنید!»
با شنیدن این فرمان، چند‌پیدا استاد گو بی‌درنگ جلو رفتند‌آدم و حملاتشان را روانه کردند.
این گو توسط گویِ ریشه‌کن‌کردنِ مشکل در نطفه مهروموم شده بود، از این رو گو یوئهٔ نسل اول‌کردی نمی‌توانست تنها با افکارش آن را فعال کند. لایه‌ای از نور زرد که حامل نشانی خاص بود، سطح‌خونسردی‌اش آن را پوشانده بود؛ تنها تیه شوئه لنگ یا برخی کرم‌های گوی ویژه می‌توانستند این مهر را باطل کنند.
با وجود این، گویِ مذکور‌کردی یک گوی یک‌بارمصرف و ویژه بود‌ولی که برای فعال‌شدن باید نابود می‌شد.
چند استاد گو دست به کار شدند؛ نشانِ نور زرد تنها متعلق به یک‌دست کرم گوی مهروموم‌کننده بود و هیچ قدرت دفاعی نداشت. پس از چند حمله، نشانِ نور‌پرزحمتش زرد در هم شکست و کرم گوی مهروموم‌شده را نیز همراه با خود نابود کرد.
وزوز!
صدای ضعیفی طنین‌انداز شد و نور خونینی‌برادر شکوفا گشت که ناگهان گسترش یافت و در‌همچین کسری از ثانیه به سپری کروی تبدیل شد.
گو یوئهٔ نسل اول درون‌کردی سپر قرار گرفت، درحالی‌که سرورْ‌بشی دُرنای آسمان بیرونِ آن ماند.
شعاعِ سپرِ سرخ‌رنگِ خونین شش مو بود؛ بای نینگ‌داد بینگ و فانگ یوان هر دو درون سپر قرار داشتند،برای اما شیونگ جیائو مان و چند تن دیگر بیرون ماندند.
امیدبخش‌ترین اتفاق این بود که سپر، ابروهای سفید را در‌آدم دم به دو نیم برید؛ با متلاشی شدن ابروهای سفید،داد فانگ یوان و دیگران دوباره کنترل بدنشان را به دست آوردند.
فانگ یوان که مبهوت مانده بود و پیش از این هرگز‌باید چنین گویی را ندیده بود، با خود اندیشید: «هالهٔ این سپر‌آدم در حد رتبه پنجه، پس چرا شبیه گوی گل آسمانی پرده آبه؟»
سرورْ دُرنای آسمان که پشت سپر جا مانده بود، تلوتلوخوران از جا برخاست و با خنده‌ای سرد گفت: «برادر‌داد ارشد، عجب حرکت قشنگی. پس هنوز جون داری که ضدحمله بزنی و گویِ بالابردنِ ابرو و بازدمِ من رو بشکنی.پرزحمتش ولی حیف که این دفاع‌های مسخره جلوی من جواب نمی‌ده، با این کار فقط داری شکستِ حتمی‌ت رو عقب می‌ندازی!»
گو یوئهٔ نسل اول در‌باد عوض با صدای بلند خندید:غرید «برادر اصغر، چطوره خودت امتحانش کنی؟»
سرورْ دُرنای آسمان غرید: «قصد منم همینه!» نیتِ قتل در‌آدم چشمانش درخشید؛ درناهای پرنده و تیرهای پَریِ بی‌شماری به سمت‌داد سپر هجوم بردند و هم‌زمان، پرتوهای سفیدی از چشمانش شلیک شد.
با وجود این، سپر‌گرفت خونین همچنان تزلزل‌ناپذیر بود‌ارشدِ و مانند قبل استوار ماند.
سرورْ دُرنای آسمان حملاتش را متوقف کرد‌می‌خواستی و با چهره‌ای که به‌شدت در هم‌نقشه‌ت رفته بود، پرسید: «این دیگه چه گوییه؟»
گو یوئهٔ نسل اول سرش را به عقب انداخت و خندید: «بذار روشنت کنم، این گوییِ که شخصاً خودم پالایش کردم: گوی گل آسمانی پرده خون. گوی گل آسمانی پرده آب که یه گوی رتبه چهاره،پیروزمندانه‌تر می‌تونه جلوی حملات گوهای رتبه پنج رو بگیره. این گو رتبه پنجه و دفاعش حتی از اونم قدرتمندتره. گوی گل آسمانی پرده آب نمی‌ذاره صاحبش بره بیرون یا بیاد تو؛ اما این گوی گل آسمانی پرده‌حملاتشان خون به من اجازه می‌ده برم بیرون. برادر اصغر، عجله نکن، می‌تونی آروم‌آروم حمله کنی، تمام زورت رو بزن. فقط وایسا تا حالم جا بیاد، اون‌وقت میام بیرون و سرِ سگت رو از تنت جدا می‌کنم، هاهاها!»
سرورْ دُرنای آسمان که به‌شدت آشفته شده بود، غرید: «دزدِ عوضی، تا می‌تونی لاف بزن!»نقشه‌ت پیش از این همه‌چیز در مشتش بود، اما باورش سخت بود که گو یوئهٔ نسل‌برای اول توانسته بود ورق را تا حدودی برگرداند و اوضاع دوباره به بن‌بست کشیده شود.
او دیوانه‌وار و با قساوتِ تمام حمله کرد‌ارشدِ و جانِ تمام استادان گویی را که بیرون‌نابی سپر مانده بودند، از جمله شیونگ جیائو مان، گرفت.
با وجود این، درون گوی گل آسمانی پرده خون همه‌چیز در‌ولی سکوت و آرامش فرو رفته بود. سپر خونین همچون کوهِ تای‌وقار استوار بود و گروه استادان گوی درون آن، نفس راحتی کشیدند.
«جدِ اول‌حیف واقعاً یه‌نقشه‌ت قهرمانِ بی‌رقیبه!»
«بالاخره نجات پیدا کردیم. جدِ‌پیدا اول قدرت الهی‌ش رو نشون می‌ده‌بشی و این یارو قطعاً شکست می‌خوره.»
«هوووف، قدرت یه استاد‌گرفت گوی رتبه پنج این‌طوریه؟ چطور‌عزیزم جلو همچین قدرتی هنوز زنده‌م!»
استادان گو‌همچین با خوشحالی‌پیدا فریاد می‌کشیدند.
در نقطهٔ مقابل، بای نینگ بینگ پوزخند زد؛ مرگ او به‌تمام دلیل استعداد ده کالبد مطلق حتمی بود، اما این بن‌بست از‌حیاتی شکوهِ مرگش می‌کاست و این موضوع اصلاً به مذاقش خوش نمی‌آمد.
سرورْ دُرنای آسمان تا مدت‌ها بی‌وقفه و بی‌نتیجه‌می‌خواستی به حملاتش ادامه داد. در یک لحظه، گویی که‌دادم از خواب بیدار شده باشد، ناگهان دست نگه داشت.
هدف گو یوئهٔ نسل اول از آن حرف‌ها، تحریک کردن او برای حمله به گوی گل آسمانی پرده خون و هدر دادن جوهر ازلی‌اش بود.حیف اگر اشتباه نمی‌کرد، این گوی گل آسمانی پرده خون دقیقاً همان تأثیر گوی گل آسمانی پرده آب را داشت. هزینهٔ پالایش آن به‌شدت بالا بود‌شده و در دستهٔ گوهای یک‌بارمصرف قرار می‌گرفت؛ دفاعی بسیار قدرتمند داشت، اما مدت‌زمانِ پایداری‌اش محدود بود و پس از گذشت مدتی معین، خودبه‌خود از بین می‌رفت.
با این فکر، سرورْ دُرنای آسمان چهارزانو نشست،دوباره سپس دو سنگ ازلی بیرون آورد و در‌دادم دستانش فشرد تا بازیابی جوهر ازلی‌اش را آغاز کند.
گو یوئهٔ نسل اول فریاد زد: «بهم کمک کنید،داد فقط با کمک به من شانس زنده موندن دارید.خون سنگ‌های ازلی، به مقدار خیلی زیادی ازشون نیاز دارم!»
استادان گوی اطراف بی‌درنگ‌نابی سنگ‌های ازلی را بیرون آوردند‌دوباره و دور او تلنبار کردند.
گو یوئهٔ نسل اول دهان خونینش را‌هاهاها کاملاً باز کرد و نفس عمیقی کشید‌چون و سنگ‌های ازلی را به درون دهانش کشید.
تَرَق! او سنگ‌های ازلی را‌بلند جوید؛ مقادیر عظیمی از جوهر ازلیِ‌باید طبیعی به درون روزنه‌اش سرازیر شد.
با دیدن این صحنه، سرورْ دُرنای آسمان مضطرب شد و فریاد زد:هستند «بهش ندید، ای ابله‌ها! وقتی دوباره بتونه حرکت کنه، همه‌تون رو می‌کشه‌مانده و از خونتون واسه ارتقای درجه‌ش استفاده می‌کنه. دارید گور خودتون رو می‌کنید!»
«همف، استفاده از یه‌نابی همچین حقهٔ سطح پایینی‌می‌خواستی واسه ایجاد بی‌اعتمادی، خیلی مسخره‌ست!»
«زود باشید، این دزد پیر‌پیدا می‌گه بهش ندیم، پس باید‌آدم سنگ‌های ازلیِ بیشتری بهش بدیم.»
«همه‌چیز به‌سرش جدِ بزرگ‌گرفت بستگی داره!»
استادان گو سخاوتمندانه سنگ‌های ازلی را فراهم کردند و به‌زودی، مقادیر‌اعظم انبوهی از سنگ‌های ازلی وارد دهان گو یوئهٔ نسل اول شد.دیگر فانگ یوان و بای نینگ بینگ با بی‌تفاوتی از گوشه‌ای تماشا می‌کردند.
یک بدن عادی توان تحمل سرازیر شدنِ چنین مقدار عظیمی از جوهر‌ولی ازلی را نداشت، اما کالبد زامبیِ خونینِ گو یوئهٔ نسل اول قدرتمند و‌دست مستحکم بود. جوهر ازلی در دریای ازلی‌اش به‌سرعت شروع به بالا آمدن کرد.
گویِ زنجیر آهنین سرکوب اهریمن رفته‌رفته ضعیف‌تر‌هاهاها می‌شد و پس از مدتی، به گودالی از‌نقشه‌ت خون بدل گشت؛ کرمِ گو کاملاً مرده بود.
با از بین رفتنِ بندها، گو یوئهٔ نسل اول غرش بلندی سر داد‌تشکر و گوی حیاتی‌اش را فعال کرد. مقادیر عظیمی از خون جذب بدنش شد و‌نقشه‌ت در عرض چند لحظه، بازوان قدرتمندش با پنجه‌هایی به تیزی چاقو دوباره رشد کردند.
او از ته‌ادامهٔ دل خندید و‌می‌رسید سپس از جا برخاست.
درست در همین لحظه، گویِ خفه کردن مشکل‌می‌خواستی در نطفه روی پیشانی‌اش نیز به گودالی از‌باد خون تبدیل شد و کاملاً از بین رفت.
گو یوئهٔ نسل اول سرش‌پیدا را به عقب انداخت و‌آدم خندید: «انگار آسمان‌ها نمی‌خوان من بمیرم!»
«از جدِ اول تقاضا‌گرفت داریم سر این دزد‌ارشدِ پیر رو قطع کنه!»
«وقتی جدِ بزرگ‌ادامهٔ دست به کار‌می‌رسید بشه، قطعاً پیروز می‌شه.»
گروه استادان‌کنم گو غرق‌نابی در شادی بودند.
خندهٔ گو یوئهٔ نسل اول رفته‌رفته متوقف شد و درحالی‌که آتشی‌بشی در چشمانش زبانه می‌کشید، با خونسردی گفت: «البته که دشمنم رو‌تمام می‌کشم. اما قبل از کشتنش، هنوز کاری هست که باید انجام بدم.»
«اوضاع خرابه.» با شنیدن لحن این صدا،برادر قلب فانگ یوان ناگهان فرو ریخت و او‌همچین نامحسوس به سمت حاشیهٔ بیرونی گروه حرکت کرد.
افراد کنار او از این حرکت گیج شدند، اما همچنان سرشار‌اعظم از روحیهٔ جنگندگیِ بالایی بودند: «ما نمی‌دونیم جدِ اول چه کاری‌دیگر باید انجام بده، اما با تمام توان به نیا خدمت می‌کنیم!»
گو یوئهٔ نسل اول سرش را به عقب‌می‌خواستی انداخت و با صدای بلندی قهقهه زد: «هاها،باد کاری که باید بکنم اینه که جونتون رو بگیرم!»
جمعیت از‌کنم شدت شوک رنگ‌باخته‌پیدا فریاد زدند: «چی؟!»
با وجود این، گو‌گرفت یوئهٔ نسل اول برای‌ارشدِ حمله لحظه‌ای درنگ نکرد.
خششش! پنجه‌اش بی‌درنگ سینهٔ یک استاد گوی رتبه‌حاملِ ۳ را که نزدیکش بود شکافت. وقتی دستش‌بهت را عقب کشید، قلبی تپنده روی آن قرار داشت.
این استاد گو عضوی از خاندان گو یوئه بود و در‌بشی این لحظه، چهره‌اش غرق در ناباوری بود. او فریاد بلندی کشید و‌وقار درحالی‌که خون چون فواره از بدنش می‌پاشید، به پشت روی زمین افتاد.
گو یوئهٔ نسل اول با تحسین گفت: «خونِ خوبیه، نباید‌آدم هدر بره.» با تغییری در افکارش، گوی جمجمه خون به‌داد پرواز درآمد و یک دور گرد جسد این استاد گو چرخید.
جسد استاد گو به خود لرزید و گوی‌ارشدِ جمجمه خون تمام خونِ درون بدنش را بیرون کشید‌پیدا و به داخل دو حدقهٔ خالیِ چشمانش روانه کرد.
پس از آنکه گوی جمجمه خون‌می‌رسید تا خرخره نوشید، نوارهای خونی روی‌هستند جمجمهٔ بلورینش درخشان‌تر از پیش شد.
همان‌طور که گروه با‌نابی تمام توان عقب‌نشینی می‌کرد، شخصی‌دوباره فریاد زد: «جدِ اول، شما؟!»
گو یوئهٔ نسل اول غرید: «خفه!» پیکرش درخشید و در مقابل این شخص‌حیف ظاهر شد و با ضربه‌ای برنده، بدن او را به دو نیم کرد.داده خون به بیرون فواره زد و گوی جمجمه خون آن را جذب کرد.
«جدِ اول، ای هیولای نمک‌نشناس، اگه‌خندید سنگ‌های ازلیِ ما نبود، چطور ممکنه‌ازت توانی برای مبارزه برات مونده باشه؟!»
«این جدِ اول آدم‌چرخشِ درستی نیست، بیاید همه با‌ردپایی هم حمله کنیم و بکشیمش!»
«درسته، قدرت‌کنم توی اتحاد‌نابی ماست... آآآه!»
قتل‌عامی خونین به راه افتاد. گو یوئهٔ نسل اول در مرحلهٔ اوجِ رتبه ۵چون بود و جوهر ازلی‌اش را به‌طور کامل بازیابی کرده بود. این استادان گو تنها در‌خون رتبه ۱، رتبه ۲ یا نهایتاً رتبه ۳ بودند، پس چطور می‌توانستند حریف او شوند؟
و این گوی گل آسمانی پرده خون، فضای داخل را از بیرون جدا کرده و محیطی مهروموم‌شده پدید آورده‌هاهاها بود. تنها ارباب آن، یعنی گو یوئهٔ نسل اول می‌توانست خارج شود. اما به‌محض خروج، دیگر قادر به ورود‌داده مجدد نبود؛ او یا باید گوی گل آسمانی پرده خون را نابود می‌کرد یا منتظر می‌ماند تا خودبه‌خود محو شود.
گروه استادان گو قادر به فرار نبودند،کرم آن‌ها تلاش کردند بجنگند اما به‌سختی شکست خوردند‌استادان و گو یوئهٔ نسل اول جانشان را گرفت.
او به‌جز استادان گوی خاندان بای و خاندان شیونگ، تمام افراد خاندان گو یوئه را از دم تیغ‌اضطراب گذراند و از گوی جمجمه خون برای جذب خونشان استفاده کرد. پس از کشتن چند صد نفر، گوی جمجمه‌کشیده خون رتبه ۴ به رنگ سرخ درخشانی درآمده بود، چرا که به حد نصاب ظرفیت جذب خود رسیده بود.
گو یوئهٔ نسل اول با صدای بلندی خندید‌می‌خواستی و گوی جمجمه خون را فراخواند؛ گوی جمجمه‌باد خون به‌سویش آمد و بر فراز سرش شناور ماند.
او آهِ آسودگیِ بلندی کشید و گفت: «امروز، در این لحظه، قرن‌ها‌ازت برنامه‌ریزیِ طاقت‌فرسای من بالاخره به ثمر نشست!» در این لحظه، گوی جمجمه‌ولی خون دهانِ محکم‌بسته‌اش را گشود و فواره‌ای از خون به بیرون پرتاب کرد.
این فوارهٔ خون بوی زهمِ خون‌می‌رسید را نداشت، بلکه در عوض رایحه‌ای‌هستند شیرین و آرام‌بخش از خود ساطع می‌کرد.
فوارهٔ خون از بالای سر گو‌کردی یوئهٔ نسل اول به پایین سرازیر‌ولی شد و او را کاملاً خیس کرد.
با وجود این، آنچه عجیب و رازآلود می‌نمود این بود که حتی یک قطره‌چون از این فوارهٔ خون روی زمین نریخت. تمام خون به بدن گو یوئهٔ نسل‌جمجمه اول چسبید، سپس به‌آرامی به درون نفوذ کرد و در نهایت به روزنه رسید.
گو یوئهٔ نسل اول در جای خود ایستاده بود؛ او در سکوت سرش‌تشکر را پایین انداخته بود و از این لحظه لذت می‌برد. ناگهان، با خنده‌ای جنون‌آمیز‌نقشه‌ت به حرف آمد: «کاکاکاکا، درجه‌م ارتقا پیدا کرده، درجهٔ استعدادم واقعاً ارتقا پیدا کرده!»
باقی استادان‌می‌کردند گو به‌چرخشِ خود لرزیدند.
بیرون از سپر خونی، سرورْ دُرنای آسمان به گو‌دوباره یوئهٔ نسل اول اشاره کرد و با خشمی سوزان‌اضطراب فریاد زد: «گوی جمجمه خونِ من رو پس بده!»