چپتر 190: سومین نبرد با بای نینگ بینگ
0با نزدیک شدن تیغ، فانگ ژنگ‌هوا فریاد زد و کرم گوی خود‌اطراف را به کار گرفت: «جامهٔ ماه!»
نوری مه‌آلود و آبی‌رنگ همچون ماه از‌هوا بدنش فوران کرد، گسترش یافت و تمام‌غلتیدند استادان گوی اطرافش را در بر گرفت.
با وجود این،بهتی همگان همچنان در‌هیجان ناامیدی به سر می‌بردند.
چشمان آبی بای نینگ‌هیجان بینگ با بی‌رحمی و‌پیدات بی‌تفاوتی درخشید: «دست‌وپا زدن بی‌فایده‌ست.»
اما در همین لحظه!
گرومب!
زمینِ زیر پای همه ناگهان برآمد،هیجان به توده‌ای تبدیل شد و سپس منفجر‌یخی گشت و خاک را به هوا فرستاد.
استادان گو با‌کاملاً ناله‌هایی دردمندانه از شدت‌تغییر ضربه به اطراف غلتیدند.
در میان ابری از‌سوی دود، عنکبوتی غول‌پیکر در‌یخیِ برابر دیدگان همه پدیدار شد.
هالهٔ یک گوی‌سپس رتبه پنج، همگان‌خاک را به وحشت انداخت.
بر روی عنکبوتی که گویی از‌هیجان فولاد ساخته شده بود، جوانی سیاه‌پوش‌آنکه با موهای سیاه، راست‌قامت ایستاده بود.
فانگ یوان مشتش را گره کرد‌نبرد و در حالی که چشمانش درخششی‌برخورد خیره‌کننده داشت، گفت: «بالاخره رسیدم به سطح!»
«ها؟» اندکی بعد، بای نینگ‌یورش بینگ را دید که در‌می‌شکافت هوا به سوی او یورش می‌آورد.
تیغِ یخیِ غول‌پیکر‌سپس بادها را می‌شکافت و‌هوا به سمتش فرود می‌آمد.
چهرهٔ آرام بای نینگ بینگ، پس از‌اشتیاقِ بهتی کوتاه، کاملاً به هیجان و اشتیاقِ‌برخورد نبرد تغییر یافت: «فانگ یوان، بالاخره پیدات شد!»
پیش از آنکه تیغ یخی به او برخورد کند،پیش فانگ یوان پوزخندی زد. بادهای یخبندان سرمای خفیفی به جانش‌جانش انداخت و موهای سیاهش را در هوا به رقص درآورد.
او دستش‌بعد را بالا برد؛یورش هزارپای طلاییِ ارّه‌ای!
گرومب!
تیغ یخی با هزارپای طلاییِ ارّه‌ای برخورد کرد و‌تغییر پس از کشمکشی کوتاه، ارّه‌های هزارپای طلایی دیوانه‌وار چرخیدند‌یخبندان و حجم عظیمی از خرده‌یخ‌ها را به اطراف پراکندند.
خششش!
ترک‌هایی به‌سرعت روی سطح تیغ‌یورش یخی پدیدار شد و در‌می‌شکافت چشم‌برهم‌زدنی تمام آن را پوشاند.
فانگ یوان غرید: «بشکن!» او قدرت دو‌هوا گراز را در اختیار داشت و زورش‌غلتیدند کاملاً بر بای نینگ بینگ چیره بود.
با تکه‌تکه شدنِ تیغ یخی‌کاملاً و فروریختن خرده‌یخ‌ها، بای نینگ بینگ‌پیش چاره‌ای جز رها کردن آن نداشت.
عنکبوت گرگ خاکی هزار لی بار دیگر‌تغییر به جنون افتاد، شش پایش را گشود‌پوزخندی و به سمت بای نینگ بینگ حمله‌ور شد.
کرم‌های گو هوش پایینی داشتند، اما ذاتاً حساس بودند و می‌توانستند حس کنند‌می‌آمد کدام هدف تهدید بزرگ‌تری برایشان محسوب می‌شود. هالهٔ بای نینگ بینگ باعث شد‌یخی عنکبوت گرگ خاکی هزار لی او را دشمن بپندارد و رویش قفل کند.
بای نینگ بینگ دستانش را تکان داد و قندیل‌های یخی پشت‌سرهم به پرواز درآمدند.غلتیدند قندیل‌ها به بدن عنکبوت گرگ خاکی هزار لی برخورد کردند و در هم شکستند، در‌گویی حالی که عنکبوت دیوانه‌وار غرید و همراه با فانگ یوان که سوارش بود، خیز برداشت.
ویژژژ!
سه پای مارپیچ و سیاه‌اشتیاقِ همچون تیر به سوی بدن‌آنکه شکنندهٔ بای نینگ بینگ شلیک شد.
با احساس خطر، نوری‌سوی برفی از روزنهٔ بای‌یخیِ نینگ بینگ به بیرون جهید.
نور گسترش یافت و گویِ‌گشت مارِ جاودانِ سپیدشکل را نمایان‌دردمندانه کرد که در هوا شناور بود.
بای نینگ بینگ از ته دل خندید، پرید و روی پشت‌پیش مار جاودان سپیدشکل فرود آمد و در حالی که به فانگ یوان‌رقص خیره شده بود، گفت: «جالبه! خیلی جالبه! فانگ یوان، بالاخره ناامیدم نکردی!»
فانگ ژنگ از روی زمین بلند شد. صورتش با تیغ یخی بریده‌برخورد شده بود و در حالی که غرق در خون بود، با نگاهی‌بالا پیچیده به فانگ یوان خیره شد و زمزمه کرد: «بـ... برادر... بزرگ...»
نگاه رئیس خاندان بای در هم‌می‌آورد گره خورد و با اضطراب گفت:فرود «حریف هم گوی رتبه پنج داره؟»
توجه گو یوئه بو جلب شد: «فانگ‌هوا یوان، بالاخره پیدات شد! گوی رتبه پنج...غلتیدند اون عنکبوت گرگ خاکی هزار لی نیست؟»
در میدان نبرد، دو‌کوتاه جوان با سنین متفاوت‌نبرد در برابر یکدیگر ایستاده بودند.
یکی ردای سفید بر تن داشت، با موهای نقره‌ای و‌آنکه چشمان آبی، سوار بر مار جاودان سپیدشکل و تیغی یخی در‌رقص دست، همچون جاودانه‌ای یخی که به قلمرو فانی نزول کرده باشد.
دیگری ردایی سیاه، موهایی سیاه و چشمانی سیاه داشت، ایستاده بر پشت‌فرود عنکبوت گرگ خاکی هزار لی، با هزارپای طلاییِ ارّه‌ای در دست که‌پیش با وزوز می‌چرخید، همچون خدایی اهریمنی که به این جهان احضار شده باشد.
تقابل این دو،سپس نگاه‌های بسیاری را‌خاک به خود خیره کرد.
بای نینگ بینگ با چهره‌ای هیجان‌زده، تیغ یخی را بالا‌پیدات برد و با صدای بلند فریاد زد: «این هیجان‌انگیزترین نبردِ‌خفیفی زندگیم میشه. بیا فانگ یوان، بیا تا پای مرگ بجنگیم!»
فانگ یوان پوزخندی زد و در حالی‌تغییر که به بای نینگ بینگ خیره شده‌پوزخندی بود، با گوشهٔ چشم اطراف را پایید.
اینجا محل‌بعد رقابت سه‌سوی خاندان بود.
باورش سخت بود که عنکبوت‌گشت گرگ خاکی هزار لی او‌دردمندانه را به اینجا آورده باشد...
او نمی‌خواست با بای نینگ بینگ درگیر شود و وقتش را در اینجا تلف کند.کند چه تیه شوئه لنگ پیروز می‌شد و چه گو یوئهٔ نسل اول، قطعاً به شکار‌ارّه‌ای او می‌آمدند. اما اگر این بای نینگ بینگ را از پای درنمی‌آورد، چگونه می‌توانست بگریزد؟
پس چاره‌ای جز نبرد نبود!
گرومب!
مار جاودان سپیدشکل و عنکبوت گرگ خاکی هزار لی‌ناله‌هایی با هم برخورد کردند. مار سپید به دور هدف‌عنکبوتی پیچید و عنکبوت سیاه ضربه زد؛ نبردی از فاصلهٔ نزدیک.
بر پشت این دو گو، دو پیکر در تقلا بودند؛ تیغ‌پیش یخی جرقه‌های گوناگونی در آسمان ترسیم می‌کرد، در حالی که هزارپای‌سیاهش طلاییِ ارّه‌ای با وزوزِ خود، به ارادهٔ صاحبش باز و بسته می‌شد.
صخره‌های کوهستان در‌کاملاً هم می‌شکستند و انفجارهای‌تغییر رعدآسا پی‌درپی رخ می‌داد.
قندیل‌های یخی مستقیماً به فانگ یوان اصابت کردند، اما زره سفیدِ گوی سایبان آسمان مانع آن‌ها شد. تیغِ ماهِ‌هیجان خونین به بای نینگ بینگ برخورد کرد و جراحت بزرگی به جا گذاشت که فوراً با لایه‌ای از یخبندان‌دستش پوشیده و مهروموم شد. یخبندان به خون و گوشت تبدیل گشت و بای نینگ بینگ را کاملاً درمان کرد.
رئیس خاندان شیونگ با دیدن این صحنه،هوا با چشمانی از حدقه‌درآمده خیره ماند و‌غلتیدند گفت: «این واقعاً کالبدِ روحِ یخِ ظلمتِ شماله!»
ده کالبدِ مطلق استعدادهایی افسانه‌ای بودند؛هیجان او هرگز فکر نمی‌کرد بتواند یکی‌آنکه از آن‌ها را با چشمان خود ببیند.
رئیس خاندان بای با بدجنسی خندید:نبرد «هه هه هه، فانگ یوان جرئت کرده‌کند با بای نینگ بینگ بجنگه، قطعاً بازنده‌ست!»
تیه روئو نان که‌سوی کنار او بود، اخم کرد‌بادها و گفت: «شاید این‌طور نباشه...»
گو یوئه بو مشتش را گره کرد و با چهره‌ای به‌شدت آشفته گفت: «ده کالبدِ مطلق، باید همین باشه. توی همچین نبردی، اگه درجهٔ C بود، جوهر ازلی‌ش خیلی وقت پیش تموم می‌شد! فانگ یوان، تو واقعاً کالبدِ ماهِ باستانیِ برهوتِ یین هستی!»
دهان فانگ ژنگ نیمه‌باز مانده بود و با چهره‌ای غرق در‌پیش سرخوردگی زمزمه کرد: «این قدرت واقعی برادر بزرگه؟ پس اون واقعاً‌سیاهش یکی از ده کالبد مطلقه، تمام این مدت خودشو مخفی کرده بود!»
حقیقت پیش چشمانش‌کاملاً بود؛ پس غرور پیشینش‌تغییر اکنون چه ارزشی داشت؟
هر بار که فانگ یوان و‌می‌آورد بای نینگ بینگ به‌شدت با هم‌فرود درگیر می‌شدند، قلبش به لرزه می‌افتاد.
احساس می‌کرد حقیرتر می‌شود و‌گشت سایهٔ برادر بزرگ‌ترش، فانگ یوان،دردمندانه بار دیگر بر سرش سنگینی می‌کرد.
«این دیگه چه جور نبردیه!کاملاً باورم نمیشه این مبارزهٔ دو‌پیدات تا استاد گوی رتبه سه باشه!»
«دارم اشتباه می‌بینم؟ فانگ یوان‌اشتیاقِ این‌قدر وحشیه؟ تک‌به‌تک با بای نینگ‌یخی بینگ می‌جنگه و باهاش برابری می‌کنه!»
برخی از استادان گوی جوان‌یورش که جان به در برده‌می‌شکافت بودند، با ناباوری خیره ماندند.
ناگهان ورقِ‌تبدیل نبرد بار‌منفجر دیگر برگشت.
مار جاودانِ فرمِ سفید و عنکبوتِ گرگ‌خاکیِ هزار لی، هر دو‌پیش آسیب سنگینی متحمل شدند. مار را بای نینگ بینگ پالایش نکرده‌سیاهش بود، بلکه صرفاً جذبِ کالبدِ روحِ یخِ ظلمتِ شمال شده بود.
مار جاودانِ فرمِ سفید توده‌ای از مهِ سپید بیرون داد که‌یخی سراسرِ میدان نبرد را پوشاند. سپس لرزشی به بدنش داد، بای‌درآورد نینگ بینگ را به پایین پرت کرد و از آنجا دور شد.
با دیدن این صحنه، رئیس خاندان بای در بهت‌بادها فرو رفت و زمزمه کرد: «این... جاودان...» همان‌طور که دور‌هیجان شدنِ مار سپید را تماشا می‌کرد، زبانش بند آمده بود.
این مه همچون هزارتویی بود که می‌توانست دید را کور‌دردمندانه کند و سایه‌وار به دنبال فرد بیاید. فانگ یوان در‌برابر مهِ سپید غرق شد و چشمانش چیزی جز سپیدی نمی‌دید.
اما او دستپاچه نشد؛ هرچند بینایی‌اش مختل‌اشتیاقِ شده بود، همچنان چهار حس دیگرش را‌برخورد در اختیار داشت: چشایی، شنوایی، بویایی و لامسه.
علف گوش ارتباط با زمین.
ریشه‌هایی از گوش‌های فانگ یوان بیرون زد‌هوا و خیلی زود توانست با شنیدن صداها، وضعیتِ‌میان پیرامونش را تا شعاعِ سیصد قدمی تحلیل کند.
گوی چشم آذرخش!
آذرخش در چشمان بای نینگ بینگ درخشید. هرچند گوی چشم آذرخش رتبه‌فرود ۳ بود و می‌توانست توهمات را در هم بشکند، اما مِهی که‌پیش مار جاودانِ رتبه ۵ ایجاد کرده بود، آن را کاملاً سرکوب می‌کرد.
با صدای‌تبدیل بلندی ناسزا‌منفجر گفت: «لعنتی!»
گوی قندیل یخ!
ده‌ها قندیلِ‌بعد یخ به هر‌یورش سو شلیک شد.
گوش‌های فانگ یوان تکان خورد و صدای شکافته شدنِ‌ناله‌هایی باد توسط قندیل‌ها را شنید. از این رو، شتابان‌عنکبوتی خود را به سوی دیگرِ عنکبوتِ گرگ‌خاکیِ هزار لی کشاند.
بنگ! بنگ! بنگ!
قندیل‌ها به بدن عنکبوتِ گرگ‌خاکیِ هزار لی‌تغییر برخورد کردند؛ جانور به خشم آمد و‌پوزخندی به سمت مسیر شلیک قندیل‌ها هجوم برد.
فانگ یوان از عنکبوتِ گرگ‌خاکیِ هزار لی پایین پرید و گفت: «وقت بازی‌می‌آمد با تو رو ندارم.» او جانور را به حال خود رها کرد و با‌برخورد تکیه بر علف گوش ارتباط با زمین، سعی کرد از میدان نبرد خارج شود.
گوی جنون خون پیش‌تر این عنکبوتِ گرگ‌خاکیِ هزار لی را‌دردمندانه فاسد کرده بود و جانور به‌زودی به گودالی از خوناب‌برابر تبدیل می‌شد، پس باید هرچه زودتر آن را رها می‌کرد.
بای نینگ بینگ اکنون همچون بمب ساعتیِ در‌نبرد حال تیک‌تیک بود و کشتنش به معنای منفجر‌پوزخندی کردن این بمب بود؛ نباید به او نزدیک می‌شد.
استادان گویی که نبرد را تماشا می‌کردند، تنها توده‌ای از‌آنکه مه را دیدند که بخش کوچکی از آن جدا شد‌سیاهش و به سمت جنوب شرقیِ میدان نبرد به حرکت درآمد.
بدیهی بود که‌دید فانگ یوان درون این‌تیغِ مهِ جداشده قرار داشت.
مهِ هزارتو سایه‌وار او را تعقیب می‌کرد و‌فرستاد اگر باطل نمی‌شد، همچنان دیدِ فانگ یوان را‌ابری کور نگه می‌داشت تا زمانی که خودبه‌خود محو شود.
چشمان فانگ یوان همچنان چیزی جز مه نمی‌دید،نبرد اما با در اختیار داشتنِ علف گوش ارتباط با‌بادهای زمین، می‌توانست موقعیتش را از طریق صداها تشخیص دهد.
وزش باد در میان برگِ درختان، جریان آبِ چشمه‌های کوهستان، آواز پرندگان و‌کند نفس کشیدنِ جانوران وحشی؛ همهٔ این‌ها تولید صدا می‌کردند. تنها صخره‌های کوهستان بودند‌هزارپای که هیچ صدایی نداشتند و از این رو، او گاهی با آن‌ها برخورد می‌کرد.
صدای بای نینگ بینگ‌سوی از پشت سرش به‌یخیِ گوش رسید: «طوفان تیغه یخی!»
هووووو... هووووو...
با وزش باد، سرمای شدیدی در فضا پخش شد‌تغییر و دمای هوا افت کرد. طوفان تیغه یخیِ سپیدرنگی‌یخبندان شکل گرفت که حتی از قبل هم عظیم‌تر بود.
این طوفان حتی عنکبوتِ‌هیجان گرگ‌خاکیِ هزار لی را‌پیدات نیز به عقب راند.
تیه روئو نان که در آن حوالی‌تیغِ بود، با صدای بلندی فریاد زد: «اون تودهٔ‌آرام مه، باید فانگ یوان باشه! زود جلوشو بگیرید!»
گو یوئه بو با اضطراب فریاد زد: «فانگ یوان،ناله‌هایی نرو! دهکدهٔ گو یوئه خونهٔ توئه!» او خواست به‌عنکبوتی دنبالش برود، اما دو رئیس خاندانِ دیگر راهش را بستند.
رئیس خاندان شیونگ دست‌به‌سینه ایستاد و پوزخند زد:نبرد «چرا عجله می‌کنی؟ رئیس خاندان گو یوئه، نکنه‌پوزخندی می‌خوای بزنی زیر توافق و وارد میدون نبرد بشی؟»
گو یوئه بو در حالی که با اضطرابِ فزاینده به دور شدنِ‌برخورد فانگ یوان نگاه می‌کرد، غرید: «همف! خاندان گو یوئهٔ ما شکست تو‌بالا این نبرد رو قبول می‌کنه. حالا هر کی جلومو بگیره، درجا می‌کشمش!»
چهرهٔ رئیس خاندان بای در هم رفت و در‌بادها حالی که مخفیانه به استادان گویش علامت می‌داد، گفت: «داری‌هیجان منو تهدید می‌کنی؟ من ازت ترسی ندارم، گو یوئه بو.»
استادِ گو منظور او را‌گشت فهمید و بی‌درنگ افرادش را‌دردمندانه برای تعقیب فانگ یوان اعزام کرد.
تیه روئو نان با دیدن این فرصت گفت: «نباید بذاریم فرار کنه، من‌یخی می‌رم جلو.» او بی‌درنگ به حرکت درآمد؛ جفت‌بالی از جنس فولادِ سیاه از‌بالا پشتش بیرون زد و به پرواز درآمد تا فانگ یوان را تعقیب کند.
اما در همین‌کاملاً لحظه، سایه‌ای سبز به‌تغییر سوی او شلیک شد.
رتبه ۵ — گوی عروسکِ کوهستانِ غول‌پیکر!
این گو شبیه به یک نقاب برنزی بود. ظاهری ساده داشت که تنها‌یخی جای دو چشم و یک دهان روی آن دیده می‌شد. نقاب برنزی که غرق‌برد در خون بود، بی‌توجه به بهت‌زدگیِ دختر جوان، مستقیم به سمت صورتش پرواز کرد.
تیه روئو نان‌کاملاً با دیدن ردِ خون،تغییر ناخودآگاه جیغ کشید: «پدر!»
در همین حین، دستِ فولادیِ بزرگی نیز در‌یخیِ هوا پدیدار شد، تیه روئو نان را چنگ زد‌کوتاه و بدون لحظه‌ای درنگ، او را به دوردست برد.
این اتفاقِ ناگهانی،سپس همه را در بهت‌هوا و حیرت فرو برد.
در ارتفاعی بیش از سیصد متر از سطح زمین، استاد گوی کهن‌سالی با چهره‌ای آرام و‌پوزخندی بی‌تفاوت به این صحنه خیره شده بود و گفت: «به نظر می‌رسه کارِ تیه شوئه لنگ‌ارّه‌های دیگه تمومه. ههه، تقریباً هزار سال گذشته، برادر ارشد. تو واقعاً برادر کوچیک‌ترت رو غافلگیر کردی.»
موها و ابروهایش کاملاً سپید بود. همان‌طور که بر‌پیش پشت درنایی غول‌پیکر نشسته بود، دست راستش را باز‌خفیفی کرد؛ گوی کرمِ خونِ خویشاوندی در کف دستش قرار داشت.
این گو همچون عقیق سرخ، شفاف و زلال بود. ظاهری‌می‌شکافت شبیه به زنجره داشت و گهگاه درخششی از خود ساطع‌اشتیاقِ می‌کرد، در حالی که جهتِ دهکدهٔ گو یوئه را نشان می‌داد.
«برادر ارشد، حتی اگه اینجا هم قایم بشی،فرستاد بازم پیدات می‌کنم. اون زمان فرصتِ منو دزدیدی،ابری حالا این بار هزار برابر بدتر تلافی می‌کنم!»
پیرمردِ ابروسپید این کلمات را‌کاملاً با دندان‌قروچه ادا کرد و‌پیدات چهره‌اش غرق در نفرتی عمیق شد.