چپتر 126: نابودی طلسم چوب
0«شکست را می‌پذیرم...»
کلمات فانگ یوان‌مرد همچنان در گوش‌پاشو جمعیت طنین‌انداز بود.
بی‌درنگ، تقریباً تمام استادان گوی رتبه‌تونستی ۲ در پایینِ عمارت سنگی، با‌بجنگ شگفتی به فانگ یوان خیره شدند.
فانگ یوان بی‌اعتنا به‌اگه آن‌ها، دست‌به‌سینه با چهره‌ای‌بعد بی‌تفاوت سر جایش ایستاده بود.
«شکست رو پذیرفت؟پاشو همین‌طوری مستقیم تسلیم‌می‌باختی شد، نکنه اشتباه شنیدم؟»
«این همون فانگ‌مرد یوانه؟ حتی جرئت‌پاشو نداره بیاد جلو، هاها.»
«ما قدرت شیونگ لی رو قبول داریم، واقعاً قویه. اما اگه می‌خوای تسلیم هم‌اتفاق بشی، حداقل بعد از یه ذره مبارزه این کار رو بکن. با این تسلیم‌ماند شدنِ بی‌مقدمه، نه تنها نشون می‌ده که ترسوئه، بلکه آبروی خاندان رو هم می‌بره.»
زمزمه‌ها همچون امواجی‌اما بر سطح دریاچه‌ای‌بشی آرام، پخش شد.
نگاهِ استادان گو از‌شجاعانه شگفتی به تحقیر، تمسخر‌خاصی و شماتت تغییر یافت.
بسیاری از استادان گوی خاندان گو یوئه احساس‌بجنگ ناآرامی می‌کردند؛ نگاهِ استادان گوی دو خاندانِ شیونگ‌یعنی و بای همچون سوزن‌هایی نامرئی، عزت‌نفسشان را نشانه می‌رفت.
از آنجا که فانگ یوان عضوی از‌مرد خاندان گو یوئه بود، این تسلیم‌شدنِ بی‌مقدمه‌اتفاق باعث شد آن‌ها احساس حقارتِ شدیدی کنند.
«چطور تونستی تسلیم بشی؟ فانگ یوان،بشی تو مرد دهکدهٔ گو یوئه‌ای، پاشو‌بکن و شجاعانه با شیونگ لی بجنگ!»
«حتی اگه‌یوئه‌ای می‌باختی هم‌شجاعانه اتفاق خاصی نمی‌افتاد.»
«اگه حتی جرئت نداری بری‌یوئه‌ای جلو، این دیگه واقعاً یعنی‌اتفاق به باد دادنِ آبروی ما!»
برخی از استادان گوی خاندان‌چطور گو یوئه فریاد کشیدند و از‌شجاعانه فانگ یوان خواستند مبارزه را بپذیرد.
فانگ یوان بی‌تفاوت ماند؛اگه برای او، این سخنان‌بعد چیزی جز پارسِ سگان نبود.
آنچه نام، آبرو و افتخار خوانده می‌شد، تنها‌خاصی وعده‌ای پوچ بر روی کاغذ بود؛ غل‌وزنجیرهایی که‌برخی بالادستی‌ها برای دربندکشیدنِ اعضای سازمان به کار می‌گرفتند.
این استادان‌تونستی گو نیز سگانی‌یوئه‌ای در غل‌وزنجیر بودند.
شیونگ لی به فانگ یوان خیره‌تونستی شد و ناگهان خندید: «واقعاً ناامید‌بجنگ شدم. شجاعتِ دهکدهٔ گو یوئه این شکلیه؟»
با شنیدن این حرف،اگه چهرهٔ استادان گوی خاندان‌بعد گو یوئه درهم رفت.
صدای قهقهه از سمت دهکدهٔ شیونگ بلند‌اتفاق شد و حتی استادان گوی دهکدهٔ بای نیز‌دادنِ با نگاهی تمسخرآمیز به خاندان گو یوئه نگریستند.
اطرافیان فانگ یوان شروع به‌یوئه‌ای دورشدن کردند. همه از او فاصله‌خاصی گرفتند؛ شرمساری در چهره‌هایشان موج می‌زد.
طولی نکشید که هیچ‌کس‌کنند در فاصلهٔ پنج قدمیِ‌دهکدهٔ فانگ یوان باقی نماند.
فانگ یوان تنها ایستاده بود. او‌بشی راهِ خود را می‌رفت و برخلافِ‌بکن هیاهویِ اطرافش، چهره‌ای کاملاً آرام داشت.
دیگران در تمنایِ شهرت و شجاعت بودند،اتفاق اما فانگ یوان آن را به سخره می‌گرفت.دادنِ همین امر موجب انزجارِ دیگران از او می‌شد.
از آنجا که فانگ یوان از شهرت بیزار بود، در واقع‌خاصی ارزش‌های جامعه را پس می‌زد. نفیِ این نظامِ ارزشی، به‌منزلهٔ نفیِ تمامِ‌بپذیرد کسانی بود که زندگی‌شان را بر پایهٔ این ارزش‌ها بنا کرده بودند.
طبیعتاً دیگران ارزش‌های خود را زیر پا نمی‌گذاشتند، چرا که در‌شجاعانه غیر این صورت احساس می‌کردند تمامِ زندگی‌شان اشتباه بوده است. از‌دادنِ این رو، ناخودآگاه شروع به طرد و منزوی‌کردنِ فانگ یوان کرده بودند.
انسانی سست‌اراده در برابرِ چنین‌می‌خوای طردشدنی درهم می‌شکست و خود را‌کار تغییر می‌داد تا همرنگِ جماعت شود.
با وجود این، فانگ یوان به چنین انزوایی نیاز داشت. او رازهای بی‌شماری در سینه داشت و از این رو، باید تنها‌برای می‌ماند. در عین حال، این افراد ارزشِ دوستی نداشتند. در خاطراتش، سه دهکدهٔ کوه چینگ مائو به‌سختی از موج گرگ‌ها جان به‌نیز در می‌بردند، اما حادثهٔ دو سال بعد، آن‌ها را به‌کلی نابود می‌ساخت و سراسرِ کوه چینگ مائو را به منطقه‌ای متروک بدل می‌کرد.
تنها چیزی که فانگ یوان نیاز داشت این بود که‌اتفاق از این فرصت برای ارتقای هرچه‌بیشترِ خود بهره گیرد، سپس‌فریاد خاندان را ترک کرده و از آن فاجعهٔ مرگبار بگریزد.
با دیدن این وضعیت، گو یوئه چینگ شو‌دهکدهٔ — برترین استاد گوی رتبه ۲ در خاندان گو‌نداری یوئه — نتوانست ساکت بماند و قدم پیش گذاشت.
«شیونگ لی، نظرت‌اما با یه مبارزه‌بشی با من چیه؟»
شیونگ لی در حالی که لبخند‌می‌باختی می‌زد اما چهره‌ای جدی داشت، پاسخ‌دیگه داد: «هه هه، سرِ چی رقابت کنیم؟»
گو یوئه چینگ شو به شیونگ لی نگاه نکرد؛ او کف دستش را‌نداری اندکی بالا آورد و بی‌صدا جوهر ازلی‌اش را به جریان انداخت. چشمانش با‌سخنان دقت به تاکِ سبزی که آرام‌آرام از کف دستش می‌رویید، دوخته شده بود.
با آرامش گفت: «بیا سرِ قدرتت رقابت‌مرد کنیم. اگه بتونی از بندِ تاکِ سبزِ‌اتفاق من رها بشی، من شکست رو می‌پذیرم. قبوله؟»
شیونگ لی پوزخندی زد و در حالی‌حداقل که برقی در چشمانش درخشید، گفت: «هه‌بی‌مقدمه هه، پیشنهاد خوبیه، همین کار رو می‌کنیم.»
با خود اندیشید: «من همین الانش قدرت یک خرس رو دارم و با ترکیبش با افزایش قدرتِ گوی خرس بزرگ، قدرت دو‌برای خرس رو به دست میارم. با اینکه تاک سبز محکمه، اما با قدرت دو خرس صددرصد تضمین می‌کنم که پاره‌ش کنم. شیونگ‌نیز جیانگ در برابر بای بینگ یی پیروز شد و اگه منم چینگ شو رو شکست بدم، شهرت عظیمی برامون به ارمغان میاره!»
چینگ شو لبخندِ ملایمی زد. بدونِ هیچ حرفی، هر دو دستش را دراز‌نداری کرد؛ دو تاکِ سبز از کف دستانش روییدند. آن دو تاک همچون دو‌سخنان پیتونِ سبزِ چابک، از شیونگ لی بالا رفتند و به دورِ بدنش پیچیدند.
دستان شیونگ لی روی کمرش بود؛ تاک‌های سبز به دورِ‌پاشو هر دو بازویش حلقه زدند و در یک چشم‌به‌هم‌زدن ده‌ها‌یعنی دور به دورشان پیچیدند و دستانش را محکم به پشتش بستند.
استادان گویِ حاضر‌اما در صحنه نمی‌توانستند چشم‌حداقل از این رقابت بردارند.
چینگ شو‌یوئه‌ای خطاب به شیونگ‌بجنگ لی گفت: «بفرما.»
شیونگ لی چشمانش را گشود.یوئه‌ای مشت‌هایش را محکم گره کرد‌اتفاق و شروع به اِعمال نیرو کرد.
تک‌تکِ عضلاتِ بدنش‌شدیدی همچون برآمدگی‌هایِ صخره‌ای عظیم،مرد متورم و برجسته شد.
قدرت یک خرس!
گرومب!
تاک‌های سبز زیر‌مرد فشارِ قدرتِ عظیمِ او‌شجاعانه شروع به پاره‌شدن کردند.
شیونگ لی در حالی که داشت با تمام قوا برای رهایی‌شجاعانه تقلا می‌کرد، اما هنوز آن‌قدر انرژی داشت که به صحبت ادامه دهد،برخی گفت: «هاهاها، برادر چینگ شو، به نظر می‌رسه برندهٔ این رقابت منم!»
فانگ ژنگ مضطرب بود‌اگه و دستانش عرق کرده‌بعد بود: «ارشد چینگ شو...»
وضعیت سایر استادان گوی خاندان گو یوئه نیز به همین منوال بود. گو‌یعنی یوئه چینگ شو نفر اولِ آن‌ها به شمار می‌رفت و اگر این رقابت‌سگان را می‌باخت، خاندان گو یوئه این بار آبروی خود را به‌کلی از دست می‌داد!
گو یوئه چینگ شو لبخندی زد‌پاشو و در حالی که اطمینان در‌نمی‌افتاد چشمانش موج می‌زد، گفت: «لزوماً این‌طور نیست.»
با پایانِ سخنِ او، تاک‌های سبزِ روی دستانش شروع به تغییر‌شجاعانه کردند. رنگِ سبزِ یشمیِ اولیه‌شان ناگهان به سبزِ تیره گرایید. هم‌زمان، تاک‌ها‌برخی ضخیم‌تر شدند و برگ‌هایی سبز و پهن بر روی آن‌ها جوانه زد.
چهرهٔ شیونگ لی دگرگون شد؛ او‌بشی حس کرد قدرتِ پیچشِ تاک‌های سبز‌بکن بیش از ده برابر افزایش یافته است.
آنچه او را بیمناک‌تر می‌کرد این بود که‌خاصی آن تاک‌های سبزی که پاره کرده بود، شروع به‌فریاد رشد کردند و دوباره به بخش‌های پاره‌شده متصل شدند.
گوی خرس عظیم!
او که وخامت اوضاع را حس‌تونستی کرده بود، بی‌درنگ گوی خرس عظیم‌بجنگ را در روزنه‌اش به کار گرفت.
در دم، موهایش چون سوزن‌های فولادی سیخ‌حداقل شد. عضلاتِ تمام بدنش متورم گشت و به‌تنها نظر می‌رسید بسیار قدبلندتر و تنومندتر شده است.
قدرت دو خرس!
تاک‌های سبز صدای غژغژ دادند، اما همچنان قادر‌بجنگ بودند در برابر این قدرتِ هولناک مقاومت کنند‌یعنی و شیونگ لی را محکم در بند کشیده بودند.
چهرهٔ شیونگ لی کاملاً سرخ شد و تمام توانش را برای‌شجاعانه پاره کردن تاک‌های سبز به کار گرفت. اما در نهایت، تنها توانست‌برخی یک تاک سبز را پاره کند و دیگر قادر به ادامه نبود.
شیونگ لی نفس‌نفس‌زنان قدرتِ‌اگه پشتیبانِ گوی خرس عظیم را‌ذره رها کرد و گفت: «باختم.»
چینگ شو دستانش را به نشانهٔ‌می‌باختی احترام مشت کرد، تاک‌های سبز را‌دیگه پس کشید و گفت: «مراعاتم رو کردی.»
استادان گوی خاندان گو یوئه‌یوئه‌ای غرق در شادی فریاد زدند:اتفاق «ارشد چینگ شو، شما بهترینید!»
فانگ ژنگ که کنار چینگ شو ایستاده بود، با‌یوئه‌ای احترام به او نگاه کرد و گفت: «ارشد چینگ شو‌دیگه واقعاً برازندهٔ نامشه. برادر بزرگ اصلاً قابل‌قیاس با ایشون نیست.»
نگاه شیونگ لی به گو یوئه چینگ شو پیچیده بود. او پیشرفت کرده و گوی قدرت ذاتی خرس قهوه‌ای را‌آبروی به دست آورده بود، اما چینگ شو نیز پیشرفت کرده بود. هرچند نمی‌دانست چینگ شو از چه چیزی استفاده کرده‌می‌کردند است، اما او رقیب حقیقی‌اش بود. در مورد آن فانگ یوان، او تنها یک تازه‌کار بود و اصلاً جای نگرانی نداشت.
فانگ یوان که از دور چینگ‌می‌باختی شو را زیر نظر داشت، با‌دیگه خود اندیشید: «واقعاً گوی طلسم چوبه.»
شیونگ لی هنگام رویارویی با گو یوئه چینگ‌بجنگ شو متوجه چیزی نشده بود. دو برگِ سبزِ‌یعنی زمردین روی موهای گو یوئه چینگ شو روییده بود.
این نشانهٔ‌حقارتِ استفاده از گوی‌چطور طلسم چوب بود.
آنچه طلسم چوب‌اما نامیده می‌شد، در‌بشی واقع جانِ درخت بود.
استفاده از گوی طلسم چوب‌بجنگ به شخص اجازه می‌داد تا در‌بری قامتِ یک جانِ درخت مبارزه کند.
جانِ درخت موجودی غیرعادی بود. می‌توانست‌پاشو مستقیماً جوهر طبیعیِ موجود در هوا را‌نداری جذب کرده و از آن استفاده کند.
استادان گو قادر به چنین‌چطور کاری نبودند؛ آن‌ها تنها می‌توانستند از‌شجاعانه جوهر ازلیِ درون روزنه‌شان استفاده کنند.
با به کارگیریِ گوی طلسم چوب، شخص به تجسمی از جانِ درختِ طلسم چوب‌بی‌مقدمه بدل می‌شد و می‌توانست مستقیماً جوهر طبیعیِ هوا را جذب کرده و جوهر ازلی‌اش‌آرام را بازیابی کند. این کار دقیقاً مشابهِ جذب جوهر ازلی از سنگ‌های ازلی بود.
وقتی استادان گوی عادی مبارزه می‌کردند، قادر نبودند‌خاصی تمرکزشان را تقسیم کنند و هم‌زمان با نبرد،برخی جوهر ازلی را از سنگ‌های ازلی جذب نمایند.
اما به عنوان تجسمی از جانِ درخت، جذبِ جوهر طبیعی یک غریزه بود و نیازی به تقسیم تمرکز نداشت. این‌فریاد بدان معنا بود که استادان گویی که از گوی طلسم چوب استفاده می‌کردند، خبرگانِ جنگ فرسایشی بودند. هرچند نمی‌شد گفت‌کاغذ که می‌توانستند بی‌نهایت از جوهر طبیعی استفاده کنند، اما به لطف بازیابی مداوم، قادر بودند تا سه برابر طولانی‌تر بجنگند.
و به محض اینکه شخص به تجسمِ جانِ‌دهکدهٔ درخت تبدیل می‌شد، قدرتِ کرم‌های گویی مانند گوی‌نمی‌افتاد تاک سبز و گوی سوزن کاج نیز افزایش می‌یافت.
فانگ یوان بی‌درنگ متوجه ماجرا شد: «میشه گفت مسیرِ پیشرفتِ تلفیقیِ گوی طلسم چوب، یکی از پرهزینه‌ترین مسیرهای پیشرفته. این یک گوی رتبه سه‌ست و برای پیشرفت به گوی طلسم چوب صدسالهٔ رتبه چهار، باید با‌بسیاری یک گوی طول عمر صدساله تلفیق بشه. گوی طلسم چوب صدساله هم برای پیشرفت به گوی طلسم چوب هزارسالهٔ رتبه پنج، باید با یک گوی طول عمر هزارساله تلفیق بشه. همه این مسیر تلفیق رو می‌دونن،دادنِ اما استادان گو به‌ندرت از این دستورالعمل گو استفاده می‌کنن. دلیلش هم ارزشمندیِ گوی طول عمره. وقتی استادان گو یک گوی طول عمر پیدا می‌کنن، معمولاً مستقیماً اون رو برای افزایش طول عمر خودشون به کار می‌گیرن.»
در این جهان، اگر انسانی دچار حادثه‌اتفاق یا بیماری نمی‌شد، حداکثر می‌توانست صد سال عمر‌دادنِ کند. صد سال، سقفِ طول عمر انسان‌ها بود.
اما گوی طول‌مرد عمر می‌توانست این طول‌شجاعانه عمر را افزایش دهد.
گوی طول عمر صدساله می‌توانست عمر یک‌مرد شخص را صد سال، و گوی طول عمر‌خاصی هزارساله می‌توانست آن را هزار سال بیشتر کند.
گوی طول عمر‌اما به‌شدت کمیاب بود و‌حداقل همه خواهان آن بودند.
در زندگی قبلی، فانگ یوان پانصد سال عمر کرده بود، چرا که از یک گوی طول عمر پانصدساله استفاده کرده و‌ماند بدین ترتیب پانصد سال به عمرش افزوده بود؛ طول عمر صدساله‌اش به ششصد سال تبدیل شده بود. اما در نهایت در‌سازمان نیمه‌های راه، مورد حملهٔ نیروهای جناح حق قرار گرفت و چاره‌ای جز این نداشت که خود را منفجر کند و بمیرد.
گوی طول عمر نمادِ «عمر دراز» بود‌شجاعانه و می‌توانست به افراد اجازه دهد تا مدت‌های‌دیگه مدیدی زندگی کنند، اما به معنای «نامیرایی» نبود.
«گوی طلسم چوب قدرتمنده اما نقطه ضعفِ خودش رو داره؛ استادان گو نمی‌تونن برای مدت طولانی ازش استفاده کنن. اگه بیش‌باد از حد به کار گرفته بشه، قدرتِ گوی طلسم چوب روی بدنشون تأثیر می‌ذاره و جسمشون رو به چوب تبدیل می‌کنه و‌روی در نهایت، بدن رو به یک جسد چوبی تغییر می‌ده. در زندگی قبلیِ من، گو یوئه چینگ شو به همین شکل مرد.»
با یادآوری این‌اما موضوع، برقی در‌بشی چشمان فانگ یوان درخشید.
معمولاً کرم‌های گوی قدرتمند عوارض جانبیِ عظیمی داشتند و باید‌نداری به همراه کرم‌های گوی دیگر استفاده می‌شدند. در غیر این‌بپذیرد صورت، اثرات مخربی بر بدن استادان گو بر جای می‌گذاشتند.
گوی زامبی سرگردانِ شیونگ جیانگ بهتر بود همراه با گوی تبار‌خاصی استفاده شود. در غیر این صورت، در صورت استفادهٔ طولانی‌مدت، خونِ‌خواستند بدنش کاهش می‌یافت و او به یک زامبیِ واقعی تبدیل می‌شد.
گروه شیونگ لی به اردوگاه خود بازگشتند. آن‌ها ابتدا در برابر بای‌بجنگ بینگ یی پیروز شدند، سپس در مقابل چینگ شو طعم شکست را‌فریاد چشیدند. با این وجود، گروه همچنان تشویق و تحسین فراوانی دریافت کرد.
«مو یان،قویه من تو رو‌می‌خوای به مبارزه می‌طلبم.»
«بیا جلو‌یوئه‌ای شیونگ جیائو مان،بجنگ من باهات می‌جنگم!»
پس از نبردِ گروه شیونگ لی، تمام صحنه ناگهان پرهیاهو شد.خاصی بسیاری از استادان گو پی‌درپی پا پیش گذاشتند و حریفان قدرتمندِ‌خواستند مدنظرشان را به مبارزه طلبیدند تا شجاعتشان را به نمایش بگذارند.
دامنهٔ کوهِ اتحاد پرآشوب گشت‌چطور و انواع نبردهای خیره‌کننده و‌پاشو متنوعِ گو در حال وقوع بود.
نبردِ حقیقیِ‌قویه گو آغاز‌اگه شده بود.