چپتر 1720: از میان شاخ و برگ‌ها
0تحلیل پری‌آن‌ها زی وِی‌می‌شدند اشتباه نبود.
زیرا با وجود گویِ تقدیر، جاودانه‌های باستانی‌می‌بخشیدند نمی‌توانستند به زمان حال بیایند و جاودانه‌های‌حقیقت آینده نیز قادر نبودند به گذشته سفر کنند.
اما به دلیل آسیب‌های گویِ تقدیر، محدودیت‌های مسیر زمان به شدت کاهش یافته بود. زنجرهٔ بهار‌داشتند و پاییز بهترین گواه بر این مدعا بود؛ با وجود اینکه نمی‌توانست به یک جاودانه اجازه‌ناظرِ دهد تا با جسم خود به گذشته بازگردد، اما قادر بود اراده‌اش را به گذشته بفرستد.
حرکت‌های کشنده‌ای چون «خودِ آینده»، «ندای باستان» و «پشتیبانیِ‌پیش آینده» نیز با بهره‌گیری از گذشته یا آینده، شخص را‌توسل از نقطه‌ای خاص در زمان، در زمان حال تجلی می‌بخشیدند.
با ترمیمِ کاملِ گویِ تقدیر،تقلید این حرکت‌های کشنده نیز کارایی‌ژرفِ خود را از دست می‌دادند.
پری زی وِی به این حقیقت پی‌می‌بخشیدند برده بود و بینگ سای چوان نیز‌حقیقت طبیعتاً از همان ابتدا از آن آگاه بود.
اما چاره‌ای وجود نداشت.
آرایهٔ مسیر پالایش نباید نابود می‌شد، در غیر‌راه این صورت، تلاش دربار آسمانی برای ترمیم گویِ‌ناظرِ تقدیر به طور کامل با شکست مواجه می‌گشت.
گویِ تقدیری که بیش از حد آسیب دیده باشد، حتی در صورت‌است افتادن به دست آسمانِ عمرِ دراز نیز بی‌فایده بود؛ چرا که آن‌ها‌راه نیز مجبور می‌شدند با تقلید از روش‌های دربار آسمانی آن را ترمیم کنند.
اما بینگ سای چوان به‌خوبی می‌دانست که آسمانِ عمرِ دراز از بنیانِ ژرفِ‌می‌دادند دربار آسمانی بی‌بهره است؛ آن‌ها نه روش‌های مسیرِ انسان را در اختیار داشتند‌پالایش و نه میراث خطاناپذیر را، در نتیجه توانایی ترمیم گویِ تقدیر را نداشتند!
از آنجا که نمی‌توانستند آرایهٔ مسیر پالایش را نابود کنند، آسمانِ‌بی‌بهره عمرِ دراز تنها یک راه پیش رو داشت: درهم‌شکستنِ سدِ آرایه، ورود‌تنها به برجِ ناظرِ آسمان و تصاحبِ گویِ تقدیر با توسل به زور.
برای تحقق این هدف، بینگ سای چوان‌تنها پیش از این، استاد بزرگِ پنج عنصر‌ورود و اهریمنِ گاو را اعزام کرده بود.
اما این‌آن‌ها نهایتِ توانِ‌می‌شدند او بود.
نه اینکه نخواهد نیروهای بیشتری را وارد‌می‌بخشیدند میدان کند، چرا که از شبحِ رودِ زمان‌برده نیز قدرتمندانِ دشت‌های شمالی به‌طور پیوسته پدیدار می‌شدند.
مسئله این بود‌مجبور که خودِ آرایهٔ‌روش‌های مسیر پالایش محدودیت داشت.
این آرایه برای ترمیم گویِ تقدیر بنا‌تنها شده بود، نه برای نبرد. فضای درونِ‌ورود آرایه تنها گنجایشِ پنج رتبه هشت را داشت.
حضورِ حتی یک نفر‌می‌شدند بیشتر، منجر به فروپاشیِ‌می‌دانست آرایهٔ مسیر پالایش می‌شد.
از این رو، بینگ سای چوان نیروی بیشتری اعزام نکرد‌کشنده و در جبههٔ مقابل، قارهٔ مرکزی نیز بدون اعزام نیروهای‌همان تازه‌نفس، تنها به نظارت بر اوضاعِ درونِ آرایه بسنده کرد.
نبرد در اطرافِ محرابِ بخت و بلا با‌می‌دانست حضورِ قدرتمندانِ بی‌شمارِ تاریخی به شدت در جریان بود.میراث اما حیاتی‌ترین نبرد، درونِ آرایهٔ مسیر پالایش رقم می‌خورد!
بینگ سای چوان دندان به هم فشرد و با ارزیابیِ شرایط اندیشید: «با وجود اینکه جبههٔ ما قدرتمند است، باید بر‌تحقق دفاع تمرکز کنیم، اما در مجموع، همچنان دستِ بالا را داریم. در بدترین حالت، مجبور می‌شویم این آرایهٔ مسیر پالایش را‌دشت‌های نابود کنیم؛ حتی اگر نتوانیم گویِ تقدیر را به چنگ آوریم، کاری می‌کنیم که هدفِ دربار آسمانی با شکست مواجه شود!»
هیچ‌یک از دو جبهه خواهانِ نابودیِ آرایهٔ مسیر پالایش نبودند،ژرفِ اما اگر چاره‌ای باقی نمی‌ماند، آسمانِ عمرِ دراز مجبور به‌توانایی نابودیِ آن می‌شد تا هر دو طرف دستِ خالی بمانند.
البته، بینگ سای چوان در حالی رهبریِ نیروهای آسمانِ عمرِ دراز را برای‌می‌دادند یورش به دربار آسمانی بر عهده داشت که هدفِ اصلی‌شان ربودنِ گویِ تقدیر‌پالایش بود؛ در صورتِ نابودیِ آرایه، آن‌ها نیز در رسیدن به هدفشان ناکام می‌ماندند.
اهریمنِ گاو که درکِ روشنی‌تقلید از اوضاعِ بیرون داشت، گفت:ژرفِ «حالا همه‌چیز به ما بستگی داره!»
در آن‌سو، استاد بزرگِ پنج عنصر‌آنجا نیز سر تکان داد و چهره‌اش‌سدِ در هم رفت و جدی شد.
ناگهان، با فورانِ هاله‌ای کوبنده، لرزه‌ای بر پیکرِ استاد‌بنیانِ بزرگِ پنج عنصر افتاد؛ حرکت کشنده‌ای قدرتمند که با‌خطاناپذیر نورهای پنج‌رنگ می‌درخشید، به سوی دشمنش، چِه وِی، شلیک شد.
چِه وِی در حالی که دستانش‌تجلی را سپرِ خود می‌کرد، فریاد بلندی‌دست کشید و حرکت کشنده‌ای را فعال نمود.
سپرهای بزرگِ بی‌شماری پیشِ رویش پدیدار شدند. با‌می‌دانست وجودِ طنین‌انداز شدنِ صدای بلندِ ترک‌خوردگی، این سپرها دیواری‌میراث مستحکم تشکیل دادند و سدِ راهِ نورهای پنج‌رنگ شدند.
استاد بزرگِ پنج عنصر غرید: «لعنتی!» و بر‌راه شدتِ حمله‌اش افزود. نورهای پنج‌رنگ قدرت گرفتند و‌ناظرِ سپرها را یکی پس از دیگری در هم شکستند.
اما دفاعِ چِه وِی نفوذناپذیر بود؛روش‌های با وجودِ درهم‌شکستنِ سپرها، سپرهای جدیدی‌است به‌سرعت شکل می‌گرفتند و جایگزینِ قبلی‌ها می‌شدند.
چِه وِی از روش‌های دفاعیِ بی‌نظیری برخوردار‌می‌بخشیدند بود و همین امر، حسِ درماندگی را‌حقیقت در وجودِ استاد بزرگِ پنج عنصر بیدار می‌کرد.
درونِ آرایهٔ مسیر پالایش، چه چِه وِی و چه استاد‌ژرفِ بزرگِ پنج عنصر، هر دو ناچار بودند قدرتِ حملاتِ خود را‌نداشتند مهار کنند؛ آن‌ها نمی‌توانستند با بی‌احتیاطی موجبِ نابودیِ این آرایه شوند.
در سوی دیگر میدان، وضعیتِ‌نداشتند نبردِ اهریمنِ گاو و تسونگ‌داشت یان نیز تفاوتِ چندانی نداشت.
بی‌شک، در چنین نبردی‌می‌شدند قرار داشتن در موضعِ‌می‌دانست تدافعی بسیار سودمندتر بود.
استاد بزرگِ پنج‌شخص عنصر مخفیانه از اهریمنِ‌می‌بخشیدند گاو پرسید: «چه‌کار کنیم؟»
اهریمنِ گاو کوتاه پاسخ‌می‌شدند داد: «حمله کن، سعی‌می‌دانست کن حواسشونو پرت کنی!»
با گفتن این حرف، اهریمنِ گاو بار‌تنها دیگر به سوی تسونگ یان یورش برد‌ورود و آن دو درگیرِ نبردِ سهمگینِ دیگری شدند.
دلِ استاد بزرگِ پنج عنصر لرزید. کلماتِ اهریمنِ گاو معنایِ ژرفی در خود‌مسیرِ نهفته داشت؛ او دیگر درنگ نکرد، با تکیه بر اعتمادش به آسمانِ عمرِ‌داشت دراز، پیش تاخت تا خود را درگیرِ نبردی فرسایشی با چِه وِی کند.
در سمتی دیگر، یوان چیونگ دو تمامِ تمرکزِ‌ترمیمِ خود را معطوفِ کنترلِ آرایهٔ مسیر پالایش کرده‌بینگ بود و تنها به ترمیمِ گویِ تقدیر می‌اندیشید.
در حالی که هیچ‌کس متوجهِ چیزی نبود،به‌خوبی گُلی کوچک، همچون گلبرگ‌هایی پراکنده، به‌طور نامحسوسی‌انسان به سوی برجِ ناظرِ آسمان فرود آمد.
«هِه‌هِه‌هِه.» گل به درونِ‌توانایی برجِ ناظرِ آسمان نشست و‌پیش به دخترکی خردسال بدل گشت.
او کسی نبود جز‌می‌شدند بانو گل، همان جاودانهٔ زنی‌بنیانِ که پیش‌تر جان باخته بود!
یوان چیونگ دو با حس کردنِ این موضوع، در کمالِ ناباوری فریاد زد: «وای نه، کسی وارد برج شد!»طبیعتاً و به‌سرعت دیگران را خبردار کرد. او برای این فریاد بهای سنگینی پرداخت؛ از هر هفت منفذِ سرش خون جاری‌شکست شد و ذهنش چنان آسیبِ شدیدی دید که مستقیماً به دو نیم شکافت و دیگر قادر به پیوند خوردن نبود.
چِه وِی و تسونگ یان به‌سرعت عقب کشیدند؛می‌دانست آن‌ها می‌خواستند با ورود به برجِ ناظرِ آسمان، مانع‌میراث از نزدیک شدنِ بانو گل به گویِ تقدیر شوند.
اهریمنِ گاو با خنده‌ای بلند فریاد‌آنجا زد: «دیگه دیره!» و دوشادوشِ استاد‌سدِ بزرگِ پنج عنصر، دشمنانشان را زمین‌گیر کردند.
چِه وِی و تسونگ یان که دستپاچه‌تر شده بودند، اهریمنِ‌ژرفِ گاو را به خاطرِ چنین بی‌شرمی و بی‌وجدانی‌ای لعنت کردند؛ آن‌ها‌نداشتند هرگز تصور نمی‌کردند که نقشهٔ دشمن تا این حد عمیق باشد.
این بزرگ‌ترین رازِ اهریمنِ گاو و بانو گل بود. آن‌ها طول عمرِ‌دست خود را با یکدیگر شریک بودند؛ اگر یکی از آن‌ها کشته می‌شد، تا‌آرایهٔ زمانی که دیگری زنده بود، فردِ مرده پس از مدتی دوباره احیا می‌گشت.
پس از آنکه بانو گل دوباره جان گرفت، به سوی برج ناظر آسمان‌مسیرِ پرواز کرد. از آنجا که تنها پنج جاودانه در آرایهٔ جاودانِ مسیر پالایش‌داشت حضور داشتند، آرایه در هم نشکست و همچنان به کار خود ادامه می‌داد.
چشمان یوان چیونگ دو سیاهی رفت و سرش‌راه به شدت درد گرفت. این سخت‌ترین تصمیم تمام‌ناظرِ عمرش بود. با خود اندیشید: «چه کار باید بکنم؟»
او کنترل آرایهٔ مسیر پالایش را در دست‌می‌دانست داشت؛ می‌توانست گوی تقدیر را به‌کلی نابود کند‌داشتند و تمام زحمات دربار آسمانی را به باد دهد.
اگر از این کار طفره می‌رفت، دشمن گوی تقدیری را که تقریباً بهبود یافته بود به چنگ می‌آورد. این‌طبیعتاً کار گوی تقدیر را حفظ می‌کرد و شاید شانسی برای پس گرفتنش باقی می‌ماند. البته، اگر در بازپس‌گیری آن‌کامل ناکام می‌ماندند، تمام زحمات دربار آسمانی بر باد می‌رفت و در عوض، همه‌چیز به نفع آسمانِ عمرِ دراز تمام می‌شد!
این تصمیم بیش از حد دشوار بود و‌می‌دانست از آنجا که ذهن یوان چیونگ دو آسیب‌داشتند سنگینی دیده بود، سرعت تفکرش به‌شدت افت کرد.
وقتی بانو گل به بام برج ناظر آسمان‌راه رسید و گوی تقدیر را دید، یوان چیونگ‌ناظرِ دو هنوز نتوانسته بود تصمیم نهایی را بگیرد.
چشمان بانو گل برقی زد و فریاد‌به‌خوبی کشید: «موفق شدم!» او دستش را دراز‌انسان کرد تا گوی تقدیر را چنگ بزند.
اگر موفق می‌شد، بزرگ‌ترین افتخار‌خاص این لشکرکشی برای آسمانِ عمرِ‌کشنده دراز به نام او ثبت می‌گشت!
اما در همین لحظه، ناگهان‌تقلید نقاشیِ یک جنگل بامبو روی‌ژرفِ دیوارهای برج ناظر آسمان پدیدار گشت.
بانو گل با چهره‌ای‌توانایی بهت‌زده و در کمال ناباوری‌پیش زمزمه کرد: «این دیگه چیه؟»
سیصد هزار سال‌مجبور پیش، در دوران‌روش‌های عصر باستانِ میانه.
همان‌طور که والامقامِ جاودانِ نیلوفر آغازین از کوه ناحیهٔ ستاره پایین می‌آمد، با لبخندی تلخ در دلش اندیشید: «این صفحهٔ شطرنجی است که‌چاره‌ای والامقامِ اهریمنِ بی‌کران و والامقامِ جاودانِ صورت فلکی چیده‌اند. این آرایش، قدرت عظیم این دو والامقام را در خود جای داده و دربار‌باشد آسمانی نیز پیوسته آن را تغذیه می‌کند. اگر بخواهم به زور در آن دخالت کنم، باید در برابر قدرت مشترک دو والامقام بایستم.»
«البته، این‌ها تنها روش‌های دو والامقام هستند؛ آن‌ها زنده نیستند و نمی‌توانند مانند‌مسیرِ انسان‌ها فکر کنند. پس از یافتن اطلاعاتی دربارهٔ آن‌ها، قادر خواهم بود هدف قرارشان‌درهم‌شکستنِ دهم، اما حتی اگر موفق شوم، این کار تنها به دربار آسمانی آسیب می‌رساند.»
«از آنجا که والامقامِ جاودانِ صورت فلکی در آن زمان با پیشنهاد والامقامِ اهریمنِ بی‌کران موافقت‌ناظرِ کرد و این صفحهٔ شطرنج را با هم ساختند، حتماً ملاحظات خودش را داشته است؛ این‌توانِ کار قطعاً به نفع دربار آسمانی خواهد بود. نیازی نیست من نقش گناهکار را بازی کنم.»
با وجود این،مجبور والامقامِ جاودانِ نیلوفر‌روش‌های آغازین کاملاً آسوده‌خاطر نبود.
همان‌طور که قدم برمی‌داشت در این باره‌می‌بخشیدند می‌اندیشید. وقتی سرش را بالا آورد، متوجه شد‌برده که به بام برج ناظر آسمان رسیده است.
ناگهان تمام کلافگی‌اش از بین رفت. به‌به‌خوبی دیوارهای خالی لبخند زد و گفت: «درسته،انسان می‌تونم نقاشی‌ام رو همین‌جا به یادگار بذارم!»
بی‌آنکه کسی بداند،نتیجه او نقاشی‌ای در‌آنجا آنجا خلق کرد.
پس از اتمام کار، این نقاشی بی‌هیچ ردی ناپدید شد؛ چنان عمیق‌است پنهان گشته بود که حتی دربار آسمانی نیز از وجود آن خبر نداشت.پیش به جز والامقامِ جاودانِ نیلوفر آغازین، همه در بی‌خبری مطلق به سر می‌بردند.
سیصد هزار سال بعد، این نقاشیِ‌تجلی جنگل بامبو که هیچ‌کس از آن آگاه‌می‌دادند نبود، پیشِ روی بانو گل پدیدار گشت.
دست بانو گل تنها یک انگشت‌روش‌های با گوی تقدیر فاصله داشت، اما‌است عبور از همین فاصلهٔ ناچیز غیرممکن بود!
پیکر بانو گل در‌توانایی هوا معلق ماند؛ او‌راه قادر به هیچ حرکتی نبود.
نگاهش کاملاً مات و مبهوت شده بود.به‌خوبی پس از آنکه لحظه‌ای به نقاشی جنگل‌انسان بامبو خیره شد، در توهمی چندلایه فرو رفت.
جنگل بامبو بی‌کران بود، اما او‌تجلی تنها یک نفر بود؛ پس از گم‌می‌دادند شدن در آن، دیگر راه گریزی نداشت.
بانو گل به‌شدت‌مجبور مضطرب بود، اما هیچ‌به‌خوبی کاری از دستش برنمی‌آمد!
با وزش باد، برگ‌های بامبو به‌آنجا لرزه درآمدند و نور و سایه‌های سبزِ‌آرایه یشمی، بانو گل را در بر گرفتند.
بانو گل که درون جنگل بامبو گرفتار‌به‌خوبی شده بود، احساس کرد دنیا دور سرش‌انسان می‌چرخد و در دم از هوش رفت.
اما نقاشی جنگل بامبو نه ناپدید شد و نه‌کاملِ از حرکت ایستاد؛ بامبوهای یشمی روی دیوارها طوری شروع به‌طبیعتاً تاب خوردن کردند که گویی بادی در حال وزیدن است.
ویژژژ! ویژژژ!
در دم، تمام جاودانه‌های‌توانایی حاضر در نبرد صدای‌راه زوزهٔ باد را شنیدند.
روی دیوار، برگ‌های زیبایی که به‌روش‌های یشم می‌مانستند از شاخه‌ها فرو ریختند؛است منظره‌ای بس تماشایی پدید آمده بود.
این بادِ ناموجود، نه‌تنها در آرایهٔ جاودانِ مسیر‌ترمیمِ پالایش نفوذ کرد و به گوش جاودانه‌ها رسید،بینگ بلکه حتی بر قلب دوک لونگ نیز نشست.
در دم، دوک‌مجبور لونگ نیز در‌روش‌های توهمی فرو رفت.
او روی زمین افتاده‌توانایی بود و بامبوهای یشمیِ‌راه انبوه احاطه‌اش کرده بودند.
باد می‌وزید و‌مجبور برگ‌های یشمیِ بامبو‌روش‌های با ظرافت فرو می‌ریختند.
دوک لونگ تقریباً همان وضعیتی را تجربه می‌کرد‌ترمیمِ که بانو گل دچارش شده بود، اما هیچ‌گونه‌بینگ احساس ناراحتی نداشت و ذهنش رفته‌رفته شفاف‌تر می‌شد.
در این لحظه، او‌می‌شدند می‌توانست قدرت ناب و ژرفای‌بنیانِ مسیر چوب را احساس کند!
او پنهان‌سازیِ جنگل بامبو را حس می‌کرد؛ سنگینیِ حضور‌پیش درختان را می‌فهمید و سرزندگی و قدرتِ علف‌هایی را که‌توسل از دل خاک سر برمی‌آوردند، با تمام وجود درک می‌کرد.
سپس، اندام‌هایش حسی شبیه به علف‌ها‌روش‌های و درختان پیدا کردند و همگام با‌مسیرِ رشدشان، قدرتی تازه در آن‌ها دمیده شد.
با این قدرتِ نویافته، دوک لونگ‌تجلی به خود تکیه داد، به‌آرامی از جا‌می‌دادند برخاست و در میان جنگل بامبو ایستاد.
در میان آن حالت‌می‌شدند مبهوت، گویی والامقامِ جاودانِ‌می‌دانست نیلوفر آغازین را دید.
او در هیبت مردی جوان ظاهر شده بود؛راه موقر و متین بود، جامه‌ای سبز با سربندی سپید‌آسمان بر تن داشت و گیسوان بلندش در باد می‌رقصید.
والامقامِ جاودانِ نیلوفر آغازین‌می‌شدند با لبخندی ملایم، به‌آرامی‌می‌دانست از کنار دوک لونگ گذشت.
کلامش در‌بهره‌گیری میان نسیم‌نقطه‌ای ملایم طنین‌انداز شد:
در یک سو عشق است و در سوی دیگر مهر،
قدم زدن در دو کرانهٔ زندگی،
پراکندن بذرها و شکوفا کردن گل‌ها،
این سفر را آکنده از عطر گل‌ها می‌سازد،
تا آن‌کس که از میان شاخ و برگ‌ها می‌گذرد،
حتی با پای نهادن بر خارها دردی حس نکند،
بگرید، اما هرگز اندوهگین نباشد.
والامقامِ جاودانِ نیلوفر آغازین‌توانایی این را گفت و در‌پیش دل جنگل بامبو ناپدید شد.
دوک لونگ به عقب برگشت و پرسید: «شما‌می‌دانست والامقامِ جاودانِ نیلوفر آغازین هستید؟» اما تنها دید‌داشتند که قامت والامقام در میان درختان بامبو محو می‌شود.
تنها یک جمله از او به یادگار‌می‌بخشیدند ماند: «به خاطر بسپار، نام این حرکت‌حقیقت این است: از میان شاخ و برگ‌ها.»
در لحظهٔ‌آن‌ها بعد، دوک لونگ‌تقلید به خود آمد.
با حیرت متوجه شد که روی پاهای خود ایستاده‌پیش است؛ زنجیرهای نقره‌ای که او را به بند کشیده بودند،توسل به برگ‌های بامبو بدل شده و روی زمین پراکنده بودند.
این برگ‌ها چنان‌مجبور می‌نمودند که گویی‌روش‌های از یشم تراشیده شده‌اند.