چپتر 354: گوی پوست برنزی باستانی
0سدِ چیِ بنفشِ تیره چون برجی‌بشم بلند بود که گستره‌ای هزار متری‌پیش را محکم در خود حبس کرده بود.
با وجود این، سدِ چی مانعِ دید‌کنید نمی‌شد. چه کسی می‌دانست چند جفت چشم، مخفیانه‌قطعاً از بیرونِ سد این صحنه را نظاره می‌کنند.
چهار پیرمردِ خاندان تیه، جداگانه در موقعیت‌های شرق، جنوب، غرب و شمال مستقر‌حتماً شدند و بای نینگ بینگ را در مرکز محاصره کردند. آن‌ها فریاد زدند:فقط «بای نینگ بینگ، دست از تقلا بردار و تسلیم شو. محاله بتونی فرار کنی!»
بای نینگ بینگ چهارزانو روی تخته‌سنگی نشسته بود‌دستگیر و در حالی که سنگ‌های ازلی را در‌بشم هر دو دست داشت، جوهر ازلی‌اش را بازیابی می‌کرد.
نگاهِ چهار پیرمرد سنگین بود و بی‌آنکه رخنه‌ای در محاصره‌شان بگذارند، خیره‌پیش به بای نینگ بینگ غریدند: «بای نینگ بینگ، خیال‌بافی نکن. یکی از اعضای‌ازتون خاندان تیه رو کشتی و بازم فکر می‌کنی می‌تونی قسر در بری؟ هه.»
بای نینگ بینگ آرام چشمانِ نیمه‌بازش را گشود؛ نگاهش خونسرد و لحنش بی‌تفاوت بود: «چهار پیرمردِ خاندان تیه،گور این‌قدر ور زدن چه فایده‌ای داره؟ اگه می‌خواین منو دستگیر کنید و بکشید، پس بیاین جلو! حتی اگه‌می‌دونم من، بای نینگ بینگ، به دست شما کشته بشم، قطعاً چند نفرتون رو هم با خودم به گور می‌برم.»
او پیش از ادامه دادن، لحظه‌ای درنگ کرد: «شماها مدام این سد چی رو سر پا نگه داشتید، حتماً جوهر ازلیِ زیادی ازتون برده،خبره نه؟ ههه، می‌دونم شما چهار نفر تو تاکتیک‌های نبرد تیمی خبره هستید، در حالی که من فقط تو رتبه چهار مرحلهٔ آغازینم. اما مطمئن‌کوره باشید اگه منو بکشید، حتی اگه خودتون نمیرید، قطعاً آسیب سنگینی می‌بینید. و اگه یهو سروکلهٔ شریکم پیدا بشه، اون وقت چه بلایی سرتون میاد؟»
چهار پیرمردِ‌زدن خاندان تیه از‌اگه کوره دررفتند: «تو...»
هرچند بای نینگ بینگ از نام‌بشم فانگ یوان مایه گذاشته بود، اما‌پیش دقیقاً دست روی نقطه ضعفشان گذاشت.
یکی از پیرمردها به پا خاست و‌کنید گفت: «بای نینگ بینگ، دست از لجبازی‌بشم بردار. بیا ببینم چه غلطی می‌تونی بکنی.»
بای نینگ بینگ لبخندِ نرمی زد و برای پذیرفتنِ این چالش، آرام از جا برخاست. با موهای نقره‌ای و‌می‌دونم جامه‌ای به سفیدی برف، وقاری داشت که او را از هر جمعی متمایز می‌ساخت. حتی در بندِ محاصره نیز خونسردی‌اش‌سروکلهٔ را حفظ کرده بود؛ رفتاری سرشار از اطمینان که نشان می‌داد هیچ باکی از این مهلکهٔ مرگ و زندگی ندارد.
نبردِ آن دو آغاز گشت؛ شن و سنگریزه‌ها درون‌کنید سد چی به هوا برخاستند، نوری برفی همه‌جا را‌نفرتون فرا گرفت و طنینِ برخورد فولاد به گوش رسید...
دورتر، بر فرازِ قله‌ای‌شما کوتاه، گروهی از استادان‌نفرتون گوی خاندان شانگ ایستاده بودند.
یکی از آن‌ها آهی کشید: «یه دورِ دیگه از نبرد دوباره شروع شد. این بای نینگ‌نفرتون بینگ واقعاً لایقِ اون شهرتیه که تو صحنهٔ نبرد به هم زده. می‌تونه جلوی چهار تا‌زیادی استاد گوی رتبه چهار مرحلهٔ میانی که نوبتی بهش حمله می‌کنن دووم بیاره؛ اصلاً آدم ساده‌ای نیست!»
شخص دیگری تحلیل کرد: «بای نینگ بینگ درکِ نبردِ فوق‌العاده‌ای‌مدام داره و واقعاً قویه. اما یه دلیل دیگه‌ش اینه که‌نفر چهار پیرمرد خاندان تیه جرئت ندارن از تمام توانشون استفاده کنن.»
«دقیقاً. پیرمردها نگرانن و از ضدحملهٔ بای نینگ بینگ تو لحظاتِ نزدیک به مرگش می‌ترسن. اونا تو تاکتیک‌های‌نفرتون نبرد تیمی مهارت دارن و قدرتِ فردی‌شون به ترسناکیِ بقیهٔ استادان گوی هم‌رده‌شون نیست. اگه یکی از اعضاشون رو‌ههه از دست بدن، کلِ قدرتشون به شدت افت می‌کنه و رقابت برای میراث سه شاه براشون خیلی سخت میشه.»
«چیزی که الان منو نگران می‌کنه اینه که‌نفرتون بای نینگ بینگ نشان خار بنفش رو داره.درنگ اگه درش بیاره، ما باید وارد عمل بشیم؟»
«فعلاً هیچ کاری نکنید. من پیام رو فرستادم و‌بیاین خاندان هم نیروی کمکیِ قدرتمندی اعزام کرده. بزرگ یی‌گور هوئو داره با سرعت خودش رو به اینجا می‌رسونه!»
با شنیدنِ این‌پیش خبر، استادان گوی‌لحظه‌ای خاندان شانگ روحیه گرفتند.
یی هوئو یک استاد گوی معمولی نبود؛ او یکی از پنج بزرگِ اعظمِ خاندان شانگ با تزکیهٔ‌قطعاً رتبه چهار مرحلهٔ اوج بود! او یکی از خبرگانِ تحت فرمانِ شانگ یان فی به شمار می‌رفت‌زیادی و اکنون که اعزام شده بود، قطعاً معادلاتِ قدرت را در سراسر کوه سان چا تغییر می‌داد.
...
در میانِ بوته‌زاری، منگ تو در حالی که با چشمانی براق نبردِ درونِ سد چی‌قطعاً را زیر نظر داشت، با لحنی نگران گفت: «کی فکرشو می‌کرد اوضاع این‌طوری بشه. اگه‌حتماً بای نینگ بینگ به دست خاندان تیه کشته بشه، معامله‌مون با خاندان شانگ به هم می‌خوره.»
او در اوجِ جوانی قرار داشت‌لحظه‌ای و درست مانند شریکش جیاو هوانگ،داشتید در رتبه سه مرحلهٔ اوج بود.
این دو از قاتلانِ مشهورِ جناح اهریمنی بودند؛ چندی‌کنید پیش حتی شیائو فو لو از جناح حق را که‌خودم در رتبه چهار مرحلهٔ میانی بود، از پای درآورده بودند.
آن‌ها مأموریتی از خاندان شانگ پذیرفته بودند؛قطعاً اگر می‌توانستند فانگ و بای را به‌دادن قتل برسانند، اجازه می‌یافتند به خاندان شانگ بپیوندند.
آن‌ها پیش‌تر در کوه هوئو تان وارد عمل شده بودند،جلو اما گروهِ تمساح‌های گدازه که به سوی آن دو کشانده‌پیش بودند، هیچ دردسری برای فانگ و بای ایجاد نکرده بود.
آن دو تسلیم نشدند و به تعقیبِ فانگ‌کرد و بای تا کوه سان چا ادامه دادند‌ازتون و از آن زمان در کمینِ فرصتی مناسب بودند.
پیرمرد جیاو هوانگ با آهی گفت: «هوف... چه کار می‌تونیم بکنیم؟ ما تو ترور مهارت داریم،بشم نه تو حملاتِ رودررو. اگه جلوی چشم همه وارد عمل بشیم، شانسِ موفقیتمون خیلی میاد پایین. اگه‌ازلیِ بای نینگ بینگ بمیره هم کاری از دستمون برنمیاد؛ فقط می‌تونیم همه‌چیز رو بسپریم به دست تقدیر!»
منگ تو با درماندگی افزود: «آره، خدا می‌دونه چند نفر‌گور دارن از تو تاریکی تماشا می‌کنن. کی می‌تونه تضمین کنه‌نگه که تا همین الان که اومدیم اینجا لو نرفته باشیم.»
آن‌ها استادان گوی قاتل بودند و توجهِ ویژه‌ای به پنهان‌کاری داشتند؛ اگر دست به حمله نمی‌زدند‌نفرتون مشکلی نبود، اما اگر حرکتی می‌کردند، باید ضربه‌ای کشنده می‌بود. پیش از هر اقدامی، برنامه‌ریزی‌های دقیقی‌زیادی انجام می‌دادند و تدارکاتِ فراوانی می‌دیدند تا در یک لحظه همه‌چیز را با تمامِ توان پیاده کنند.
اگر شانسِ موفقیت بسیار پایین بود،لحظه‌ای دست به هیچ اقدامی نمی‌زدند و‌داشتید ترجیح می‌دادند قیدِ معامله را بزنند.
به همین دلیل بود که توانسته بودند‌منو با وجودِ پرسه زدن در جناح اهریمنی برای‌کشته مدتی چنین طولانی، جانِ سالم به در ببرند.
هر استاد گوی‌حتی نامداری، روش‌های منحصربه‌فردِ خود‌قطعاً را برای بقا داشت.
...
لی شیان در برابرِ سد چی ایستاده بود و به نبردِ درونِ آن می‌نگریست؛ چشمانش‌زیادی را ریز کرد و در حالی که از تیره‌روزیِ دیگران غرق در لذت شده بود،اما گفت: «هه هه هه... این چهار پیرمرد خاندان تیه تو چه وضعیتِ مسخره‌ای گیر افتادن.»
با آنکه این مکان از پیش به‌منو کانونِ توجهِ نگاه‌های بسیاری در کوه سان چا‌کشته بدل شده بود، لی شیان هیچ اهمیتی نمی‌داد.
او کاملاً اطمینان داشت‌شما که به هیچ‌وجه توسط‌نفرتون دیگران لو نخواهد رفت.
این اطمینان خاطر از‌می‌خواین گوی رتبه پنج او‌بکشید نشئت می‌گرفت؛ گوی نامرئی!
کرم‌های گوی رتبه پنج کمیاب بودند. بسیاری از‌کرد استادان گوی رتبه پنج پس از سال‌ها، تنها‌ازتون یک یا دو گویِ هم‌ردهٔ خود در اختیار داشتند.
گوی نامرئی تنها با گوهایِ بازرسِ رتبه پنجِ خاصی قابل‌شناسایی بود. با وجود این، از باز‌بشم شدنِ میراث سه شاه زمان زیادی نمی‌گذشت و هنوز کسی نتوانسته بود از مراحل میانی عبور کند؛ازلیِ از این رو، بعید بود که استادان گوی رتبه پنج برای مداخله در این مکان جذب شوند.
لی شیان به لطفِ رویارویی‌های بخت‌یارانهٔ خود توانسته بود‌خودم در همان زمانی که در رتبه چهار قرار داشت،شماها این گویِ رتبه پنجِ کمیاب را به دست آورد.
«دستورالعملِ این گوی محفظهٔ آهنین رو استادِ مسیر پالایشِ خاندان تیه، تیه یی بان خلق کرده. قصد اولیه‌ش این بود که یه نوع گویِ ذخیره‌سازی محکم و امن بسازه. وقتی‌حتماً برای اولین بار این گو رو پالایش کرد، دادش به تیه شوئه لنگ تا امتحانش کنه. کارآگاه الهی ازش برای دستگیری آدم‌ها استفاده کرد و دید که خیلی مقاومه. وقتی با‌وقت گوی جریان چی ترکیب می‌شد، اثرش چند برابر می‌شد. از همون موقع، گوی محفظهٔ آهنین به یه وسیلهٔ کارآمد برای خاندان تیه تبدیل شد تا استادان گوی اهریمنی رو دستگیر کنن.»
«هه هه... اما الان، این پیرمردهای خاندان تیه مجبورن همزمان گوی محفظهٔ آهنین و گوی جریان چی رو حفظ کنن و نمی‌تونن‌نبرد حملات گروهی‌شون رو اجرا کنن. اگه هر چهار نفر با هم حمله کنن، این سدِ چیِ بنفش از بین می‌ره. بدون هیچ مانعی،بلایی بای نینگ بینگ می‌تونه آزادانه فرار کنه و آبروی اونا هم حسابی می‌ره. هاهاها، جالبه، خیلی جالبه. این پیرمردها هیچ راه فراری ندارن.»
لی شیان به این نمایش‌اگه چشم دوخت و گوشهٔ لب‌هایش‌بکشید بی‌اختیار به لبخندی کج شد.
اما با به یاد‌شما آوردنِ شخصی خاص، لبخند‌نفرتون از چهره‌اش آرام‌آرام محو گشت.
«شاه‌جانور کوچک، واقعاً برای نجات نیومد! یعنی حقیقتِ پشت این موقعیتِ پیچیده رو فهمیده، یا اینکه واقعاً‌خودم این‌قدر خونسرده و تصمیم گرفته بای نینگ بینگ رو به حال خودش رها کنه؟ فرقی نمی‌کنه کدومش‌برده باشه، در هر صورت ثابت می‌کنه این آدم چقدر ترسناکه... باید اون گو رو بهش تحویل بدم.»
...
گویی به‌زدن دست فانگ‌داره یوان سپرده شد.
ظاهرش شبیه به ساس بود؛ تخت و پهن، با سری‌گور نسبتاً کوچک و بدنی بیضی‌شکل. سراسر بدنش به رنگ زرد-نارنجی‌نگه بود و درخششی فلزی همچون برنز از خود ساطع می‌کرد.
مردم آن‌داره را «گوی پوست‌منو برنزی باستانی» می‌نامیدند.
گوی پوست برنزی، از رتبه یک تا سه در یک زنجیره قرار داشت.حتماً اما اگر به رتبه چهار ارتقا می‌یافت، به گوی پوست برنزی باستانی تبدیل‌فقط می‌شد که قدرت دفاعی‌اش بسیار بیشتر از گوی پوست برنزی رتبه سه بود.
فانگ یوان در حالی که لحنی مؤدبانه و چهره‌ای ملایم داشت، به لی شیان خوش‌آمد گفت و جامی از‌خودم شراب برایش ریخت: «لی شیان، تو واقعاً لایقِ عنوانِ تاجرِ مشهورِ جناح اهریمنی هستی. تونستی به این سرعت گوی پوست‌نفر برنزی باستانی رو برام فراهم کنی، معامله با تو واقعاً تصمیم درستی بود. اینجا چای ندارم، لطفاً کمی شراب بنوش.»
لی شیان با پایین آوردنِ مقامِ خود، بسیار‌نفرتون متواضع به نظر می‌رسید: «نه، نه، کاری نبود.درنگ معامله کردن با سرور شاه‌جانور کوچک مایهٔ افتخار منه.»
آن دو مدتی به‌می‌خواین گفتگو پرداختند. فضای حاکم‌بکشید بسیار هماهنگ و دوستانه بود.
اگر کسی که آن‌ها را نمی‌شناخت این صحنه را می‌دید، گمان‌نگه می‌کرد این دو نفر انسان‌هایی خوش‌طینت و باشخصیت هستند. چه کسی می‌توانست‌تیمی تصور کند که این دو، استادان گوی اهریمنیِ دورو و بی‌رحم باشند؟
فانگ یوان گوی ارشد ازلی را بیرون آورد و با تکان دادن دستش، پنجاه هزار سنگ ازلی را‌نفرتون پدیدار ساخت: «لی شیان، نیازی نیست این‌قدر رسمی باشی، می‌تونی خیلی راحت من رو فانگ ژنگ صدا کنی.برده بذار اول پنجاه هزار سنگ ازلی بهت بدم، این رو به‌عنوان پیش‌پرداختی برای معاملاتِ آینده‌مون در نظر بگیر.»
گوی ارشد ازلی شبیه به یک گوی بلورین بود و‌گور سنگ‌های ازلی بسیاری در آن ذخیره شده بود؛ پیرمردی که‌نگه میان ابرهای درونِ بلور قرار داشت، بسیار مهربان به نظر می‌رسید.
لی شیان به لبخندِ گشادِ روی چهرهٔ‌کنید پیرمرد نگاه کرد و بی‌اختیار ارزش و جایگاه‌قطعاً فانگ یوان را در ذهن خود بالاتر برد.
فانگ یوان ناگهان گفت:ادامه «باید زحمتی بهت بدم‌کرد تا توی کاری کمکم کنی.»
نگاه لی شیان‌فایده‌ای برقی زد و‌می‌خواین بی‌درنگ گفت: «بفرما.»
فانگ یوان لی شیان را به اعماق غار برد و به خمره‌ای سنگی‌ادامه اشاره کرد: «من اینجا یه خمرهٔ سنگی دارم اما گوی نوع آتش ندارم. باید‌ههه ازت بخوام کمکم کنی این قطعات برنزی رو ذوب کنیم و بریزیمشون توی خمره.»
لی شیان آهِ آسودگی کشید و‌دستگیر لبخند زد: «اتفاقاً من یه گوی‌شما نوع آتش دارم. زحمت زیادی هم نداره.»
دمای درون‌می‌برم غار به‌سرعت‌ادامه بالا رفت.
پس از مدتی، لی شیان قطعات برنزی‌منو را به مایعی فلزی ذوب کرد و‌شما خمرهٔ سنگی تقریباً تا لبه پر شد.
فانگ یوان سنگ‌های زغال را بیرون‌بشم آورد و زیر خمرهٔ سنگی روی‌پیش هم انباشت تا دما را حفظ کند.
سپس، زیر نگاهِ حیرت‌زدهٔ‌می‌خواین لی شیان، به‌آرامی مستقیماً‌بکشید به درون خمره پرید.
مایع برنزیِ جوشان جلز و ولز کرد و‌کرد بی‌درنگ لباس‌های فانگ یوان را سوزاند. تمام بدنش در‌برده مایع برنزی غوطه‌ور شد و تنها سرش بیرون ماند.
در آن لحظه، لی شیان می‌توانست‌می‌خواین بوی گوشت سوخته را استشمام کند: «کوچک...حتی سرور شاه‌جانور کوچک، داری چه کار می‌کنی؟!»
فانگ یوان در حالی که با دندان‌های به‌هم‌فشرده لبخند می‌زد، گوی پوست برنزی باستانی را‌لحظه‌ای درون روزنه‌اش فعال کرد: «لی شیان، مگه نمی‌دونی؟ یه روش برای استفاده از این گوی پوست‌نبرد برنزی باستانی هست که سرعت رو سی درصد بالا می‌بره، اونم استفاده‌ش همراه با مایع برنزیه.»
با فعال شدنِ گوی پوست برنزی باستانی، پوست و گوشت استاد گو به پوست برنزی باستانی تغییر شکل‌گور می‌یافت. اگر این کار در حالی انجام می‌شد که بدن در مایع برنزی غوطه‌ور بود، می‌توانست زمانِ موردنیاز‌می‌دونم را کاهش دهد. لی شیان نیز این موضوع را شنیده بود، اما هرگز به چنین چیزی فکر نکرده بود.
هنگامی که فانگ یوان داشت این چیزها‌درنگ را آماده می‌کرد، لی شیان گمان کرده بود‌زیادی که این‌ها مواد مکملی برای پالایش گو هستند.
زیرا این‌زدن روش به‌شدت دردناک‌اگه و بی‌رحمانه بود.
استاد گو باید بدون استفاده از هیچ‌گونه ابزار‌نفرتون دفاعی، با مایع برنزیِ سوزان و جوشان تماس پیدا‌کرد می‌کرد. تنها یک خودآزارِ روان‌پریش چنین روشی را برمی‌گزید.
آیا شاه‌جانور‌داره کوچک یک‌می‌خواین خودآزار بود؟
لی شیان در حالی که‌دادن با چهره‌ای مات‌ومبهوت به غار خود‌نگه بازمی‌گشت، مدام به این سؤال می‌اندیشید.
در همین زمان، شخص‌داره دیگری نیز بود که‌دستگیر به فانگ یوان فکر می‌کرد.
بای نینگ بینگ چهارزانو روی زمین نشسته بود‌نفرتون و با چشمانی نیمه‌بسته، به‌وضوح حس می‌کرد که اوضاع‌کرد به‌هیچ‌وجه اطمینان‌بخش نیست: «فانگ یوان، چرا هنوز پیدات نشده؟»
«ما از گوی عهد زهرآگین استفاده کردیم، اون مطلقاً‌بیاین نمی‌تونه منو تو دردسر رها کنه. اما هنوزم پیداش نشده،می‌برم ممکنه هنوز داخل میراث باشه یا شایدم به مشکلی برخورده؟»