چپتر 115: پیشروی به مرحلهٔ میانی
0غشای نورِ نیمه‌شفاف،میانی دریای ازلیِ سرخ‌رنگ و‌تنها کم‌جان، و امواج خروشان.
بر سطح دریا، دو کرمِ شرابِ سفید و فربه مشغول مکیدن آب‌خروش بودند. در حریم هواییِ بالای دریا، گوی گراز سیاهی که به کفشدوزک‌کرد شباهت داشت، بال می‌زد و پیرامونِ گوی یادگار فولاد سرخ پرسه می‌زد.
گوی یشم سفید که همچون‌یوان قلوه‌سنگی بود، در اعماق دریا‌ارادهٔ فرو رفته و بی‌حرکت مانده بود.
زنجرهٔ بهار و پاییز خود را‌رتبه پنهان کرده و برای بازیابیِ قوای‌فرسایش خویش، در خوابی عمیق فرو رفته بود.
فانگ یوان در دل گفت: «وقتش رسیده است.» با ارادهٔ او،متوسل امواج دریا از حرکت ایستاد و بخشی از جوهر ازلی به‌نوری خروش آمد و به سوی گوی یادگار فولاد سرخ سرازیر شد.
گوی یادگار فولاد سرخ بی‌درنگ به‌ارادهٔ لرزه درآمد و اوج گرفت، و پرتوهایی‌آمد از نور سرخ از خود ساطع کرد.
همچون خورشیدی بود که‌فانگ آرام طلوع می‌کرد و پرتوهای‌است نورش بر دیوارهٔ روزنه می‌تابید.
پرتوهای نور به‌معمول داغیِ آتش و به‌پیشروی خیره‌کنندگیِ یک شمشیر بود.
طولی نکشید که گوی گراز‌پیشروی سیاه تاب نیاورد و به‌فرسایش درون دریای ازلی سقوط کرد.
آن دو کرم‌وقتش شراب نیز به اعماق‌حرکت دریای ازلی فرو رفتند.
گوی یشم‌خوابی سفید در دل‌یوان دریا سوسو می‌زد.
اگر فانگ یوان می‌خواست با روش‌های معمول به مرحلهٔ میانی رتبه ۲ پیشروی‌متوسل کند، تنها می‌توانست به روش فرسایش متوسل شود؛ یعنی استفاده از جوهر ازلی‌جایگزین سرخِ روشن برای صیقل دادنِ دیوارهٔ روزنه که از جنس غشای نور بود.
اما اکنون، گوی یادگار فولاد سرخ نوری سرخ و باشکوه از‌متوسل خود ساطع می‌کرد که جایگزین جوهر ازلی سرخِ روشن شده و‌نوری مستقیماً به دیوارهٔ روزنه می‌تابید و نتایجی شگفت‌انگیز به بار می‌آورد.
فانگ یوان به چشم می‌دید‌است که تمام غشای نور با سرعتی‌ازلی خیره‌کننده در حال ضخیم شدن است.
نورِ روی غشای نور به شکل جریان‌هایی درخشان متراکم شد و رفته‌رفته‌ایستاد به غشای آب تغییر شکل داد. پرتوهای درخشانِ سپید پیوسته در جریان‌گرفت بود؛ لحظه‌ای شفاف و زلال می‌شد و لحظه‌ای دیگر تیره و تار.
در همین لحظه،معمول فانگ یوان به مرحلهٔ‌پیشروی میانی پیشروی کرده بود!
با وجود این، گوی‌رتبه یادگار همچنان پرتوهای نور‌می‌توانست سرخ را از خود می‌پراکند.
پرتوهای نور تمام روزنه را پر کرد؛ این نور‌بخشی جایگزین جوهر ازلی شد و پیوسته ذات و بنیانِ‌درآمد خود را به درون روزنهٔ فانگ یوان تزریق می‌کرد.
غشای آب تمام آن را در‌گفت خود پذیرفت و پرتوهای درخشانِ روی آن،بخشی همچون آبی روان، آزادانه به گردش درآمد.
این روند حدود‌معمول یک ربع ساعت‌رتبه به طول انجامید.
گوی یادگار فولاد سرخ تمام انرژی‌اش را‌تنها به‌کلی تخلیه کرده بود؛ بدنش شفاف شد‌استفاده و در میان نور سرخ از بین رفت.
با ناپدید شدن آن،رسیده پرتوهای نافذِ نور سرخ‌ایستاد نیز ناگهان محو شد.
روزنه بار‌خوابی دیگر آرامش‌فانگ خود را بازیافت.
با این حال، غشای آب بسیار ضخیم‌تر شده بود. استفاده‌می‌توانست از گوی یادگار فولاد سرخ باعث شد تا فانگ یوان‌دادنِ از هدر دادنِ وقت و تلاشِ بسیار در امان بماند.
رشته‌ای از جوهر‌میانی ازلی سرخِ تند در‌تنها دریای ازلی پدیدار گشت.
این همان جوهر ازلیِ مرحلهٔ میانی رتبه ۲ بود. بسیار متراکم‌تر‌ازلی از جوهر ازلی سرخِ روشن در مرحلهٔ آغازین بود. این جوهر به‌ساطع اعماق دریای ازلی فرو رفت و پیرامون گوی یشم سفید پرسه زد.
گوی یادگار فولاد سرخ می‌توانست بنیان روزنه را‌رسیده مستقیماً تقویت کند. برای یک استاد گو، این‌خروش به معنای پیشروی به اندازهٔ یک قلمروی کوچک بود.
طبیعتاً هرچه این‌معمول نوع کرم گو زودتر‌پیشروی استفاده می‌شد، بهتر بود.
برای یک استاد گو، تزکیهٔ بالاتر به معنای قدرت نبرد بیشتر،متوسل شانس بقای بالاتر، تکمیل مأموریت‌های بیشتر و در نتیجه کسبِ سنگ‌های‌نوری ازلیِ بیشتر بود. این امر بر تمامی جنبه‌ها تأثیری شگرف داشت.
پس از رسیدن به مرحلهٔ میانی، فانگ یوان چند سنگ ازلی برداشت و شروع‌سوی به بازیابی جوهر ازلی‌اش کرد. او تنها زمانی دست از کار کشید که ۴۴٪می‌کرد دریای ازلی در روزنه‌اش، کاملاً از جوهر ازلی سرخ‌رنگِ مرحلهٔ میانی پر شده بود.
نیم ساعت بعد، او بار دیگر‌گفت قدم در جنگل سنگی گذاشت و‌ایستاد به سوی منطقهٔ مرکزی به راه افتاد.
با ورود او به حریمِ گروه‌های‌رتبه میمون، بی‌درنگ میمون‌های سنگی چشم یشمیِ‌فرسایش خشمگین از درون ستون‌های سنگی بیرون ریختند.
آن‌ها جیغ‌کشان‌مرحلهٔ به سوی فانگ‌پیشروی یوان حمله‌ور شدند.
حالت چهرهٔ فانگ یوان تغییری نکرد؛ارادهٔ بیشترِ حواسش معطوف به غاری بود که‌آمد در بالاترین بخشِ ستون سنگی قرار داشت.
هنگام رویارویی با یک میمون سنگی چشم یشمیِ‌رسیده معمولی، تا زمانی که در محاصرهٔ آن‌ها گرفتار‌خروش نمی‌شدی، جای نگرانی نبود. مشکل اصلی، شاه‌میمون سنگی بود.
چه کرم‌های گویی در‌مرحلهٔ بدن آن لانه کرده‌کند بودند؟ فانگ یوان نمی‌دانست.
فانگ یوان در حالی که محتاطانه‌کند اوضاع را زیر نظر داشت، آرام به‌یعنی عقب رفت، اما شاه‌میمون سنگی پدیدار نشد.
فانگ یوان سردرگم شد: «یعنی این گروه هیچ شاه‌میمونی نداره؟ اگه شاه‌میمونی‌خروش در کار بود، وقتی کسی به قلمروش تجاوز می‌کنه، بدون شک اولین موجودی‌خورشیدی بود که بیرون می‌اومد. صبر کن... شاید همین الان هم بیرون اومده باشه!»
درست در همان لحظه که این فکر از ذهنش گذشت، زنجرهٔ بهار و پاییز که‌ازلی در روزنه‌اش به خواب رفته بود، ناگهان شناور گشت و خود را نشان داد. بدنش به‌طلوع لرزه افتاد و فریادِ هشدارِ ضعیفی سر داد که تنها در ذهن فانگ یوان طنین‌انداز شد.
هشدارِ گوی حیاتی!
این اتفاق تنها زمانی رخ می‌داد‌کند که گوی حیاتی، خطری مرگبار و شدید‌یعنی را علیه جانِ استاد گو احساس می‌کرد.
در آن کسری از ثانیه، مو بر تن‌ایستاد فانگ یوان سیخ شد. بی‌درنگ و بدون لحظه‌ای‌بی‌درنگ درنگ، گوی یشم سفید را به کار گرفت.
لایه‌ای از نور‌عمیق درخشانِ یشم سفید،گفت سراسر بدنش را پوشاند.
لحظه‌ای بعد، شاه‌میمون سنگی که سه برابر بزرگ‌تر از یک میمون‌روش سنگیِ معمولی بود، ناگهان در سمت چپ فانگ یوان پدیدار شد‌اما و با چنگال‌های تیزش، ضربه‌ای وحشیانه به شانهٔ چپ او وارد کرد.
بنگ!
حملهٔ شاه‌میمون سنگی توسط‌رسیده دفاعِ گوی یشم سفید‌ایستاد دفع شد و ناکام ماند.
در همان لحظه‌ای که این ضربه به فانگ یوان‌است برخورد کرد، گوی یشم سفید در روزنه‌اش ناگهان درخشید‌سوی و ۵٪ از جوهر ازلی سرخِ تند را بلعید.
اگر فانگ یوان هنوز در مرحلهٔ‌رتبه آغازین بود، ۱۰٪ از جوهر ازلی‌فرسایش سرخِ روشن برای این دفاع مصرف می‌شد.
از همین موضوع می‌شد فهمید‌پیشروی که شبیخونِ شاه‌میمون سنگی تا چه‌متوسل حد شرورانه و مهلک بوده است.
با وجود خونسردیِ ذاتی‌اش، در این لحظه عرق سرد بر پیشانی فانگ یوان‌آمد نشست. اگر در این روزها خود را آبدیده نکرده و آمادگی‌اش را به اوجِ‌طلوع حالتِ نبرد نرسانده بود، احتمال داشت که واقعاً هدفِ حملهٔ شاه‌میمون سنگی قرار بگیرد.
اگر واکنشش تنها کمی دیرتر بود، شانهٔ چپش از کار می‌افتاد و‌ایستاد بی‌استفاده می‌شد. در آن صورت، فانگ یوان نیز به همان روزگار فلاکت‌باری‌گرفت دچار می‌شد که چندی پیش بر سر گو یوئه مان شی آمده بود.
فانگ یوان با شتاب عقب‌نشینی کرد و زمزمه کرد: «واقعاً یه گوی‌فرسایش وحشیِ پنهان‌کننده تو بدن این شاه‌میمون سنگی لونه کرده!» او راهی برای‌نوری تشخیص گوی پنهان‌کننده نداشت و ناگهان در موقعیت نامساعدی قرار گرفته بود.
به نظر می‌رسید شاه‌میمون سنگی مکارتر از‌تنها میمون‌های سنگی معمولی باشد. پس از آنکه حمله‌اش‌سرخِ به خطا رفت، دوباره خود را پنهان کرد.
این امر بی‌شک‌وقتش فشار روانی عظیمی بر‌حرکت فانگ یوان وارد می‌کرد.
او گوی یشم سفید را به کار گرفت تا حصاری دفاعی پیرامون‌ایستاد تمام بدنش شکل دهد. چنین روشی هر لحظه جوهر ازلی را می‌بلعید‌گرفت و برای او غیرممکن بود که این دفاع را پیوسته حفظ کند.
حتی پیش‌تر نیز هنگام نبرد با‌رتبه دسته‌های میمون سنگی، تنها در بزنگاه‌ها‌فرسایش از گوی یشم سفید بهره می‌گرفت.
اگر به حفظ این حالت‌پیشروی ادامه می‌داد، دیری نمی‌پایید که‌فرسایش جوهر ازلی‌اش کاملاً ته می‌کشید.
بیش از پانصد‌وقتش میمون سنگی خشمگینانه فانگ‌حرکت یوان را محاصره کردند.
فانگ یوان با‌عمیق نهایت سرعت عقب نشست‌وقتش تا فاصله‌ای ایجاد کند.
تکاپوی برخی از میمون‌های سنگی کمتر‌رتبه شد، در حالی که برخی دیگر پا‌متوسل بر زمین کوبیدند و راهی خانه‌هایشان شدند.
«جیر!» درست در همین لحظه،پیشروی شاه‌میمون سنگی چشم یشمی پدیدار شد‌متوسل و با صدای بلندی فرمان داد.
«جیر جیر!!» گروه‌های میمون سنگی بی‌درنگ پاسخ‌حرکت دادند؛ سردرگمی و تردیدشان از بین رفت‌سوی و دوباره تعقیب فانگ یوان را آغاز کردند.
بیش از پانصد میمون سنگی چشم یشمی سرسختانه‌رسیده در تعقیبش بودند، اما فانگ یوان دچار وحشت‌خروش نشد؛ بلکه لبخندی سرد بر لبانش نقش بست.
این پیشامد‌روش‌های از قبل در‌میانی پیش‌بینی‌هایش جای داشت.
او آسان‌ترین مسیر را به سوی منطقهٔ مرکزی جنگل‌روش سنگی انتخاب کرده و گذرگاهی گشوده بود. در اطراف‌دادنِ این گذرگاه، گروه‌های پرشماری از میمون‌های سنگی حضور داشتند.
فانگ یوان‌گفت با این گذرگاه‌است کاملاً آشنا بود.
با وجود این، میمون‌های سنگی با هوش پایینشان چطور می‌توانستند این را‌ایستاد بدانند؟ زیر نظر شاه‌میمون سنگی، آن‌ها به درون جنگل سنگی یورش بردند، به‌پرتوهایی حریم هشدار دیگر گروه‌های میمون تجاوز کردند و با ضدحملهٔ آن‌ها روبه‌رو شدند.
جنگل سنگی‌روش‌های در آشوب‌مرحلهٔ عظیمی فرو رفت!
میمون‌های سنگی چشم یشمیِ بی‌شماری‌پیشروی به پا خاستند و برای دفاع‌متوسل از خانه‌هایشان کشتاری به راه انداختند.
شاید در ده سال یا بیشتر، شاه‌میمون سنگی حتی می‌توانست پیشرفت کند و به یک شاه‌بی‌درنگ هزار جانور تبدیل شود و این جنگل سنگی را کاملاً یکپارچه کند. اما اکنون، او تنها‌روزنه یک شاه صد جانور بود و توانایی کنترل این تعداد زیاد از میمون‌های سنگی را نداشت.
گروه‌های مختلف میمون‌های‌عمیق سنگی درگیر نبردی‌گفت پرهرج‌ومرج با یکدیگر شدند.
برای لحظه‌ای، تنها چیزی که‌میانی فانگ یوان می‌توانست بشنود، صدای‌می‌توانست جیغ و فریاد میمون‌های سنگی بود.
آن پانصد میمون سنگی که در تعقیب او بودند،روش به سرعت با دیگر گروه‌های میمون سنگی درگیر شدند.دادنِ اما شاه‌میمون سنگی همچنان بر تعقیب فانگ یوان پافشاری می‌کرد.
فانگ یوان حمله می‌کرد و عقب می‌نشست. در این مدت زمان، او متحمل حملات غافلگیرانهٔ متعددی از سوی شاه‌میمون‌اوج سنگی شد و هر حمله مقادیر زیادی از جوهر ازلی‌اش را می‌بلعید. خوشبختانه، او پیش از این به مرحلهٔ‌طولی میانی پیشرفت کرده بود. در غیر این صورت، با جوهر ازلی مرحلهٔ آغازین، نمی‌توانست از پس این مصرف برآید.
فانگ یوان در موضعِ کاملاً‌یوان نامساعدی قرار گرفت؛ او هیچ نقطه‌حرکت ضعفی در شاه‌میمون سنگی نیافته بود.
تنها فرصت حمله در لحظه‌ای نهفته بود که شاه‌میمون‌تنها سنگی قصد حمله داشت. اما حتی اگر فانگ یوان می‌توانست‌صیقل واکنش نشان دهد، هیچ زمانی برای انجام حرکت هجومی نداشت.
شاه‌میمون سنگی دارای یک گویِ پنهان‌کننده بود و ابتکار عمل را محکم در دست داشت. او‌روشن می‌توانست هر زمان که می‌خواست به فانگ یوان حمله کند. حتی اگر فانگ یوان او را زخمی‌تمام می‌کرد، می‌توانست با استفاده از گویِ پنهان‌کننده به سلامت فرار کند؛ او در موضعی شکست‌ناپذیر قرار داشت.
فانگ یوان با خود اندیشید: «بدون یه گوی باطل‌کنندهٔ اختفا، احتمال پیروزی تو این نبرد خیلی‌بی‌درنگ کمه! اگه یه روش حملهٔ منطقه‌ای داشتم، شاید می‌تونستم شانسمو امتحان کنم. اما گوی ماهتابان... فقط‌روزنه در صورتی می‌تونم به این شاه‌میمون سنگی ضربه بزنم که شانس بیارم، ولی احتمالش خیلی پایینه.»
فانگ یوان وضعیت نبرد‌فانگ را به روشنی درک‌رسیده کرد و بی‌درنگ عقب نشست.
با وجود این، به‌مرحلهٔ نظر می‌رسید شاه‌میمون سنگی‌کند برای کشتن او مصمم است.
وقتی به حدود‌میانی صد متری درِ سنگی‌تنها رسید، ناگهان توقف کرد.
«فقط یه کم بیشتر از ۱۰٪ از جوهر ازلیم باقی مونده. این مقدار برای‌سوی طی کردن این صد متر فاصله کافی نیست. تازه حتی اگه بتونم وارد دومین‌می‌کرد اتاق مخفی بشم و درِ سنگی رو ببندم، این شاه‌میمون سنگی ممکنه در رو بشکنه!»
فانگ یوان فکر می‌کرد شاه‌میمون سنگی پس از این‌است مدت طولانی تعقیب، دست از سرش برمی‌دارد. اما چه کسی‌سرازیر فکرش را می‌کرد که او همچنان بر تعقیبش پافشاری کند.
او اکنون از جنگل سنگی‌میانی خارج شده بود و پیرامونش‌می‌توانست را زمینی خالی فرا گرفته بود.
میمون‌های سنگیِ بی‌شماری در جنگل سنگی پرهرج‌ومرج می‌جنگیدند‌می‌توانست و غوغایی به پا کرده بودند. صداهای پرهیاهوی‌روشن آن‌ها پیوسته در این فضای خالی طنین‌انداز می‌شد.
فانگ یوان از جای خود تکان نخورد؛ غریزهٔ نبردش به او‌ازلی می‌گفت که شاه‌میمون سنگی در جایی پنهان شده و منتظر است‌نور تا او روزنه‌ای نشان دهد و سپس حمله‌ای مرگبار را رقم بزند.
فانگ یوان می‌دانست‌عمیق که دیگر در‌گفت بن‌بستی گرفتار شده است.
استادان گوی رتبه ۲ معمولی تا الان‌پیشروی از این ترس در هم شکسته بودند‌شود و توان تحمل این فشار نامرئی را نداشتند.
اما فانگ‌مرحلهٔ یوان همچنان‌رتبه آرام بود.
این وضعیت نیز در پیش‌بینی‌هایش جای داشت، هرچند احتمالش بسیار پایین بود. طبق منطق، شاه‌میمون سنگی‌بی‌درنگ نیز باید عادات میمون‌های سنگی را می‌داشت و تمایلی به ترک خانه‌اش نشان نمی‌داد. اما به‌روزنه دلیلی نامعلوم، این شاه‌میمون سنگی برای تعقیب و کشتن فانگ یوان با تمام وجود مصمم بود.
چشمان فانگ یوان با نوری سرد درخشید؛ او بالاپوش‌است خود را درآورد و زمزمه کرد: «اگه تصمیم می‌گیری خطر‌سرازیر کنی، باید حاضر باشی جونت رو هم به خطر بندازی!»