چپتر 867: له‌کردنِ جاودانه‌ای رتبه هفت
0اگرچه تای بای یون شنگ پیشنهاد ژنگ لینگ مبنی بر پرداخت غرامت با سنگ‌های جوهر جاودان را رد کرد، فانگ یوان وانمود‌جاودانه کرد که در حال سبک‌سنگین کردنِ ماجراست. او گفت: «ما برده‌هایی از مردمان پردار می‌خوایم، اما شما فقط سنگ‌های جوهر جاودان پیشنهاد‌آتیشی‌مزاجه می‌دین. این اختلاف این‌طوری حل نمیشه. نظرتون چیه هر دو طرف یه قدم کوتاه بیایم و کار رو با قدرتِ نبردمون یکسره کنیم؟»
تای بای یون شنگ موضعی قاطع داشت و رفتاری همچون یک مجنونِ‌باور جنگ از خود نشان می‌داد. در طول گفتگو، چندین بار با گفتنِ «هر‌واسه لحظه اراده کنم می‌تونم از پا دربیارمتون» آن‌ها را به سخره گرفته بود.
اگر اهریمن کوسه و دیگرانی که با تای‌جاودانش بای یون شنگ آشنایی داشتند در آنجا حضور‌باید می‌یافتند، گمان می‌کردند که این شخص یک شیاد است.
ژو ژونگ‌طول و ژنگ لینگ‌بار نگاهی ردوبدل کردند.
صحبت با تای بای یون شنگِ جنگ‌طلب دشوار‌هفتِ بود، اما به نظر می‌رسید که زامبی جاودان،بودند یعنی فانگ یوان، مسئولیت تصمیم‌گیری را بر عهده دارد.
این موضوع برای جاودانه‌های مردمان پردار عجیب نبود،پنهانی چرا که پیش از این، فانگ یوان قدرت‌منطقی‌تر نبرد رتبه هفتِ خود را به نمایش گذاشته بود.
آن دو پنهانی با یکدیگر ارتباط برقرار کردند و هر دو‌کنه بر این باور بودند که: صحبت با فانگ یوان بسیار آسان‌تر‌اون از تای بای یون شنگ است و او منطقی‌تر به نظر می‌رسد.
«طرف مقابل یه زامبی جاودانه، روزنه جاودانش نمی‌تونه جوهر جاودان‌می‌تونم تولید کنه، واسه همینه که این‌قدر محتاطه. باید از این‌آشنایی ویژگیش استفاده کنیم. اما این سرزمین متبرک مال اون پیرمردِ لعنتیه.»
«این پیرمرد تو این سن‌وسال بدجوری‌نبرد آتیشی‌مزاجه، به نظر میاد نباید قدرت‌یکدیگر نبردش رو دست‌کم بگیریم، حواست جمع باشه!»
«بی‌خیال، الان اوضاع به‌رتبه نفع اوناست، بذار بشنویم‌پنهانی زامبی جاودان چه پیشنهادی داره.»
این دو جاودانهٔ مرد پردار اوضاع را‌روزنه تحلیل کردند و به نظرشان رسید که‌این‌قدر درک منطقی و درستی از شرایط دارند.
اما آنچه نمی‌دانستند این بود که‌گفتنِ در تله‌ای افتاده‌اند که فانگ یوان‌آن‌ها به‌طور ویژه برایشان پهن کرده بود.
پس از مشورت، ژو‌پیش ژونگ رو به فانگ یوان‌نمایش کرد و گفت: «بفرما، می‌شنویم.»
فانگ یوان گفت: «توی دنیای جاودانه‌ها، منافع از هر چیزی مهم‌تره و این قدرت نبرده که همه‌چیز رو تعیین‌جاودانه می‌کنه. ما ده تا دوئل برگزار می‌کنیم، به ازای هر دوئلی که ببریم، شما ده درصد از مردمان پردار‌پیرمرد رو به ما می‌دین، اما به ازای هر شکستمون، فقط مقداری سنگ جوهر جاودان رو به عنوان غرامت قبول می‌کنیم.»
ژو ژونگ که تمایلی به این‌جاودانه کار نداشت، فریاد زد: «چه ببرین چه‌همینه ببازین، در هر صورت دارین سود می‌کنین!»
فانگ یوان‌طول لبخند کمرنگی زد‌بار و پاسخی نداد.
تای بای یون شنگ شروع به عربده‌کشی کرد: «چرا دارین غر می‌زنین؟ اگه اینو نمی‌خواین، پس بیاین بجنگیم! مشت‌هام برای خرد‌مقابل کردن یه چیزی بدجوری می‌خاره، هر لحظه اراده کنم می‌تونم از پا دربیارمتون! اگه جرئت کنین روزنه جاودانم رو نابود کنین،سن‌وسال اول این مردمان پردارِ فانی رو سلاخی می‌کنم، تو بدترین حالت با هم به درک واصل می‌شیم، کی از کی می‌ترسه؟»
او نمونهٔ بی‌نقصی از‌رتبه یک مجنونِ جنگِ بی‌مغز‌پنهانی را به نمایش گذاشت.
ژو ژونگ و ژنگ لینگ با چهره‌ای‌روزنه که نشان می‌داد نمی‌خواهند خود را تا‌این‌قدر سطح شعور او پایین بیاورند، کاملاً نادیده‌اش گرفتند.
آن دو شروع کردند‌چندین تا از طریق انتقال‌اراده صدا دربارهٔ تصمیمشان بحث کنند.
فانگ یوان در زمان مناسب‌قدرت به آن‌ها فشار آورد: «اگه با‌پنهانی این شرط موافقت نکنین، مجبوریم بجنگیم.»
این کلمات لرزه‌نبرد بر اندام این دو‌گذاشته جاودانهٔ مرد پردار انداخت.
آن‌ها به‌خوبی درک می‌کردند که در‌جاودانه وضعیت کنونی، فداکاری اجتناب‌ناپذیر است و‌واسه منطقی‌ترین تصمیم، به حداقل رساندنِ تلفاتشان بود.
سرانجام، ژنگ لینگ سر تکان داد و با دوئل‌ها موافقت کرد. اما او‌سخره پیش‌شرطی داشت؛ آن‌ها باید از حرکت کشنده جاودان مسیر اطلاعاتِ خود استفاده می‌کردند تا‌شخص توافقی مشابه گوی پیمان کوهستان شکل دهند و هر دو طرف را محدود کنند.
صرف‌نظر از نتیجه، پس از ده دوئل، جبههٔ فانگ یوان نباید‌پنهانی هیچ مشکلی برای مردمان پردار ایجاد می‌کرد؛ آن‌ها باید در را‌جاودانه می‌گشودند و اجازه می‌دادند بقیه بدون هیچ‌گونه مانعی آنجا را ترک کنند.
اینکه مردمان پردار واقعاً چنین حرکت کشنده‌ای از‌پنهانی مسیر اطلاعات در اختیار داشتند، نشان‌دهندهٔ بنیانِ بسیار عمیقشان‌می‌رسد بود و فانگ یوان را تا حدودی شگفت‌زده کرد.
برای شروع کار، جاودانه‌می‌رسد ژو ژونگ برای اولین‌جاودانش دوئل وارد میدان شد.
از طرف فانگ یوان، تای بای یون شنگ به میدان نبرد رفت. او‌سخره که نیت نبرد از وجودش می‌بارید و چهره‌ای تشنه‌به‌خون به خود گرفته بود،می‌کردند فریاد زد: «بیا جلو، تو یه چشم به هم زدن از پا درت میارم!»
ژو ژونگ واقعاً فریبِ رفتار او را خورد؛ هر‌نمایش چه نباشد، او تنها یک انسان دگرگونه بود و‌آسان‌تر هوششان نسبت به انسان‌ها در سطح پایین‌تری قرار داشت.
مهم‌تر از همه، ژو ژونگ‌هفتِ ملاحظات خودش را داشت و‌ارتباط نمی‌خواست افراد قبیله‌اش را قربانی کند.
او نمی‌خواست هیچ مرد پرداری آزادی‌اش را از‌جاودانش دست بدهد و بردهٔ انسان‌ها شود. از این‌باید رو، تخصص خود را برای دوئل انتخاب کرد.
تای بای یون شنگ با‌بار حیرت پرسید: «چی؟ فقط می‌خوای‌می‌تونم تو سرعت پرواز رقابت کنی؟»
ژو ژونگ پاسخ داد: «طبق توافق،نبرد ما اولین نفری هستیم که نوع دوئل‌ارتباط رو تعیین می‌کنه، می‌خوای بزنی زیر حرفت؟»
تای بای یون شنگ با‌هفتِ چهره‌ای آشفته و عصبی غرید: «همف،برقرار این بار می‌ذارم تو تصمیم بگیری!»
نتیجهٔ این‌آسان‌تر دوئل از‌می‌رسد پیش مشخص بود.
تای بای یون شنگ برای پرواز تنها یک حرکت کشنده فانی‌دربیارمتون در اختیار داشت. طرف مقابل نه‌تنها بال داشت، بلکه حتی از یک‌حضور حرکت کشنده جاودان که به‌طور ویژه برای حرکت استفاده می‌شد، بهره می‌برد.
با دیدن این نتیجه، فریاد‌قدرت شادیِ مردمان پردار که روی‌گذاشته زمین بودند به هوا برخاست.
هر چه نباشد، آزادی آن‌ها در خطر بود‌پنهانی و ممکن بود به برده تبدیل شوند، به‌منطقی‌تر همین دلیل هنگام تماشای دوئل به‌شدت مضطرب بودند.
ژو ژونگ با صدای بلندی خندید و درحالی‌که با‌نمی‌تونه غرور ده‌ها سنگ جوهر جاودان را به دست تای بای‌سرزمین یون شنگ می‌داد، گفت: «بفرما، اینم از سنگ‌های جوهر جاودانتون.»
تای بای یون شنگ آن‌ها را با چهره‌ای درهم‌کشیده گرفت، اما در دل غرق در تحسینِ‌اگر فانگ یوان بود: «فانگ یوان واقعاً تو نقشه‌کشیدن مهارت داره. طرف مقابل سنگ‌های جوهر جاودان رو‌ردوبدل پرداخته، اما طوری رفتار می‌کنن که انگار پیروزیِ بزرگی به دست آوردن. من در برابرش هیچی نیستم!»
در اولین‌نبود دوئل، فانگ‌پیش یوان شکست خورد.
فانگ یوان برای دومین دوئل پیش‌قدم شد. از آنجا که او قدرت‌باور نبرد رتبه هفت داشت، جاودانه‌های مرد پردار جرئت نکردند بی‌گدار به آب‌کنه بزنند و جاودانهٔ قدرتمندتر، یعنی ژنگ لینگ را برای رویارویی با او فرستادند.
فانگ یوان پیشنهاد‌منطقی‌تر داد: «با استفاده‌جاودانه از سرعت رقابت می‌کنیم.»
چهرهٔ ژنگ لینگ برای‌چندین لحظه‌ای در هم رفت‌اراده و سپس موافقت کرد.
فانگ یوان این‌چرا دوئل را نیز‌نبرد خیلی زود واگذار کرد.
ژنگ لینگ نیز یک حرکت‌هفتِ کشنده جاودان داشت و سرعتش‌ارتباط دو برابر سرعت ژو ژونگ بود.
در همین حال، فانگ یوان سه جفت بال‌های خفاشی جامد واقعی داشت که همگی‌این‌قدر بال‌های هیولای برهوت بودند. اما در این دوئل، او اصلاً نتوانست گوی جاودان قدرت‌آتیشی‌مزاجه عقاب تاج آهنین را فعال کند، از این رو هیچ امیدی برای پیروزی نداشت.
دوئل سوم،طول دوئل چهارم،چندین دوئل پنجم...
در دوئل‌های پیاپی، جبههٔ فانگ یوان هیچ پیروزی‌ای‌هفتِ به دست نیاورد، درحالی‌که جاودانه‌های مرد پردار بدون هیچ‌بسیار شکستی در حال پیروزی بودند؛ نتایج کاملاً یک‌طرفه بود.
در این روند، چهرهٔ‌رتبه فانگ یوان و تای بای‌یکدیگر یون شنگ رفته‌رفته تیره‌تر می‌شد.
آن دو جاودانهٔ مرد پردار چهره‌ای مطمئن و‌جاودانش آسوده داشتند. آن‌ها کم‌کم متوجه می‌شدند که دشمنانشان‌باید طبل توخالی‌اند و تنها در حال ظاهرسازی بوده‌اند.
برای مثال، زامبی جاودان، فانگ یوان، تنها در زمینهٔ حمله در سطح رتبه هفت قرار داشت. او برای دفاع،دیگرانی علاوه بر مقاومتِ بدنِ زامبی جاودانِ خود، تنها به حرکات کشنده فانی متکی بود. در زمینهٔ التیام، فقط از‌نظر قابلیت بازیابیِ پایهٔ یک زامبی جاودان بهره می‌برد. در مورد روش‌های حرکتی و کاوش نیز، فاقد حرکات کشنده جاودان بود.
از سوی دیگر، تای بای یون شنگ بسیار عجول‌نمایش و مغرور بود، اما از نظر قدرت نبرد، اوضاعی‌آسان‌تر آشفته داشت. او فقط از حرکات کشنده فانی استفاده می‌کرد.
این دو جاودانهٔ‌نبرد مرد پردار احساس‌نمایش می‌کردند که فریب خورده‌اند!
«معلوم شد این دو‌می‌رسد تا چقدر ضعیفن، اگه اینو‌نمی‌تونه می‌دونستیم، از همون اول می‌جنگیدیم.»
«هوف، انسان‌ها تو نقشه‌کشیدن از همه ماهرترن. ما از قبل حرکت‌دربیارمتون کشنده جاودان مسیر اطلاعات رو به کار گرفتیم و خودمون رو‌آنجا محدود کردیم، الان فقط می‌تونیم از اینجا بریم و حق حمله نداریم.»
«حالا که بهش فکر می‌کنم، ما بیش از حد تحت تأثیر اون جاودانه‌های انسانیِ متجاوزِ‌باور قبلی قرار گرفته بودیم. به لطف بنیانِ شهر پر مقدس، ما از بیشترِ جاودانه‌های انسانی‌این‌قدر برتریم. این دو تا هم بد نیستن، اما اصلاً در حد و اندازهٔ ما نیستن.»
به این ترتیب، دو جاودانهٔ مردمان‌نمایش پردار در نُه دور پیروز شدند‌باور و تنها آخرین مبارزه باقی مانده بود.
مهم نبود در این مبارزه چه پیش می‌آمد، پس از‌تولید پایان آن، گروه فانگ یوان به موجب توافق نمی‌توانستند راه را‌مال بر مردمان پردار ببندند و او باید اجازه می‌داد آن‌ها بروند.
بر روی زمین،گفتگو فریادهای پیروزی از همین‌لحظه حالا طنین‌انداز شده بود.
اکنون رنگ و روی یو فِی، شاه جدید مردمان پردار، بهتر‌پنهانی شده بود. همان‌طور که به دو جاودانهٔ خاندان مردمان پردار می‌نگریست،جاودانه چشمانش برقی زد؛ او اکنون جاه‌طلبیِ بزرگِ دیگری در سر می‌پروراند.
«تصمیمم رو گرفتم! فقط وقتی جاودانه بشم، یه مرد‌یکدیگر واقعی به حساب می‌آم. من باید جاودانه بشم، حتی‌مقابل اگه مجبور بشم از تاج‌وتخت دست بکشم، بازم جاودانه می‌شم!!»
فانگ یوان قدمی به جلو برداشت و با لحنی بسیار سرد گفت: «این مبارزهٔ آخره. هر چهار نفرمون توی‌سرزمین یه نبردِ حمله و دفاع شرکت می‌کنیم. دور اول من حمله می‌کنم و شما دفاع می‌کنید، دور بعد شما حمله‌اوضاع می‌کنید و من دفاع می‌کنم. همراهانمون فقط می‌تونن از روش‌های درمانی استفاده کنن. هر طرفی که نتونه ادامه بده، بازنده‌ست.»
ژو ژونگ و ژنگ لینگ نگاهی‌گفتنِ با هم ردوبدل کردند؛ با حس کردنِ‌سخره کاسه‌ای زیر نیم‌کاسه، اخم‌هایشان در هم رفت.
فانگ یوان قوانین مبارزه را طوری وضع می‌کرد که برتری‌شان را‌پنهانی کاملاً به رخ بکشد. از سوی دیگر، ژنگ لینگ و ژو ژونگ‌روزنه نمی‌توانستند به این درخواست اعتراضی کنند و چاره‌ای جز پذیرش آن نداشتند.
«با این‌قدرت حساب، مبارزهٔ دهم‌هفتِ از همه‌شون سخت‌تره.»
«این دورِ آخره، وقتی پیروز بشیم‌جاودانه می‌تونیم از همهٔ مردمان پردار محافظت‌واسه کنیم و به سلامت از اینجا بریم!»
آن دو جاودانه همان‌طور که‌بار برای نبرد پیش می‌رفتند، در‌می‌تونم ذهن با یکدیگر گفتگو کردند.
ژنگ لینگ قدمی‌چرا جلو گذاشت و گفت:رتبه «جناب، لطفاً حمله کنید.»
فانگ یوان حرفی نزد. او که‌نمایش هزار قدم از ژنگ لینگ فاصله داشت،بودند دستش را به سوی او چنگ کرد.
غرمب!
دست غول‌پیکرِ مسیر قدرت، فضا‌بار را شکافت و وحشیانه به‌می‌تونم سوی ژنگ لینگ چنگ انداخت.
ژنگ لینگ غریزهٔ جاخالی دادنش را سرکوب‌رتبه کرد و با فعال کردنِ حرکت کشندهٔ دفاعی‌اش،باور زرهی از جنس نور بر بدنش پدیدار گشت.
زره بسیار واقعی به نظر‌هفتِ می‌رسید و توانست دست غول‌پیکر‌ارتباط مسیر قدرت را سد کند.
حالت چهرهٔ فانگ یوان تغییری نکرد. او پیش‌تر در‌نمی‌تونه مبارزهٔ چهارم این زرهِ نوری را دیده بود؛ این‌استفاده یک حرکت کشندهٔ جاودانِ دفاعی در مسیر نور بود.
ژو ژونگ با شادمانی‌چندین فریاد زد: «دفعش کرد!اراده حالا نوبت حملهٔ ماست!»
فانگ یوان پوزخندی زد: «جناب، خیلی زود نتیجه‌گیری‌هفتِ نمی‌کنی؟ حملهٔ من از نوع لحظه‌ای نیست، یه‌بودند حملهٔ مداومه. من هنوز حمله‌م رو تموم نکردم.»
ژنگ لینگ با صدایی بم گفت: «مشکلی نیست، می‌تونید به حمله‌تون ادامه‌باور بدید.» در مبارزات پیشین نیز فانگ یوان حمله کرده بود و ژنگ‌کنه لینگ حس می‌کرد که می‌تواند دست غول‌پیکرِ خودِ بی‌شمار را به‌کلی دفع کند.
اما لحظه‌ای بعد، لبخندی بی‌رحمانه بر‌جاودانه لبان فانگ یوان نقش بست و‌واسه رنگ از رخسار ژنگ لینگ پرید.
پیش از این، فانگ یوان قدرت خود را پنهان کرده‌می‌تونم و تنها از یک گوی جاودانِ هسته بهره برده بود. اما‌داشتند اکنون، تمام گوهای جاودانِ هسته‌اش را به یکباره به کار گرفت.
با به گوش رسیدنِ صداهای غژغژ،نبرد دست غول‌پیکر مسیر قدرت در حال‌یکدیگر درهم‌شکستنِ روش دفاعی مسیر نور بود.
ژو ژونگ با وحشت گفت: «وای نه،گذاشته این‌طوری پیش بره سرور ژنگ لینگ له‌بسیار میشه و تبدیل به خمیرِ گوشت میشه.»
فانگ یوان پوزخندی زد و گفت: «ژنگ لینگ، خوب حواست رو جمع کن. دست غول‌پیکر‌محتاطه من فقط یه حمله‌ست و نمی‌تونه حرکاتت رو محدود کنه. اما اگه الان از زیرش فرار‌نبردش کنی، توافقمون رو شکستی. در این صورت، توافق قبلی‌مون نقض میشه و تمام مبارزات باطل میشن.»
ژنگ لینگ با خشم فریاد زد: «لعنتی! هر‌اراده چی دارم رو می‌کنم!!» او حرکت کشندهٔ دفاعیِ دیگری‌اهریمن را فعال کرد؛ این یک حرکت کشندهٔ جاودان بود!
دو حرکت کشندهٔ جاودان روی‌قدرت هم انباشته شدند و دست‌گذاشته غول‌پیکر مسیر قدرت را سد کردند.
در این لحظه،نبرد هر دو طرف‌نمایش دوباره به بن‌بست رسیدند.
ژو ژونگ آرام گرفت و با خود گفت: «درسته،نمی‌تونه اون فقط یه زامبی جاودانِ رتبه شیشه، چطور می‌تونه‌استفاده تو یه نبرد فرسایشی با سرور ژنگ لینگ رقابت کنه؟»
اما لحظاتی بعد، فانگ یوان همچنان سرشار‌لحظه از انرژی بود، در حالی که ژنگ لینگ‌بود رفته‌رفته مضطرب می‌شد و دیگر توانِ مقاومت نداشت.
«وای نه! طرف مقابل حتماً داره از سنگ‌های جوهر جاودانِ خودمون استفاده می‌کنه و اونا رو‌بودند به جوهر جاودان تبدیل می‌کنه! در مقابل، ما بعد از یه نبرد سنگین بخش زیادی از‌باید بنیانمون رو از دست دادیم، برای همین ما اولین کسایی هستیم که جوهر جاودانمون ته می‌کشه!»
با درک این موضوع، خشم و‌نمایش اندوهی عظیم وجود ژو ژونگ را فرا‌بودند گرفت که توصیفش با کلمات دشوار بود.
در عین حال، به شدت دستپاچه شد: «حالا باید چیکار کنیم؟کنه اگه بخوام کمکش کنم، فقط می‌تونم از روش‌های درمانی استفاده کنم،اون وگرنه توافق مبارزه رو نقض کردیم و تمام مبارزاتِ قبلی باطل میشن!»
اگرچه او از نظر فیزیکی آنجا حضور داشت، اما احساس می‌کرد‌دربیارمتون فرسنگ‌ها دورتر است؛ ژو ژونگ کاملاً درمانده شده بود. تله‌ای که‌آنجا فانگ یوان با دقت و زحمت پهن کرده بود، داشت اثر می‌کرد.
گاهی اوقات، دستاوردهای پیشینِ شخص‌قدرت به بزرگ‌ترین مانع برای رسیدن‌گذاشته به موفقیت‌های بزرگ‌تر تبدیل می‌شود!
اگر در این‌نبرد دور پیروز می‌شدند، به‌گذاشته پیروزی کامل دست می‌یافتند!
می‌توانستند تمام مردمان پردار‌می‌رسد را نجات دهند و‌جاودانش به مکانی امن ببرند!
تنها یک مبارزه فاصله داشتند،بار فقط یک مبارزه. اگر قوانین را‌دربیارمتون نقض می‌کردند، تمام رشته‌هایشان پنبه می‌شد.
همین طرز فکر باعث شد ژنگ لینگ تصمیم بگیرد‌نمایش به مقاومت ادامه دهد. ژو ژونگ نیز غرق در‌آسان‌تر عرق و نگرانی بود، اما نمی‌توانست هیچ مداخله‌ای بکند.
فانگ یوان با صدای بلند خندید و‌گذاشته گفت: «کار تمومه.» در همان لحظه، هفت‌بسیار دست غول‌پیکرِ مسیر قدرتِ دیگر به پرواز درآمدند.
دست‌های غول‌پیکر مسیر قدرت با‌مقابل نیرویی درهم‌شکننده به سوی مردمان‌تولید پردارِ روی زمین هجوم بردند.
ژو ژونگ زوزه کشید: «داری چه‌گفتنِ غلطی می‌کنی؟!» او همچون اژدهایی خشمگین‌آن‌ها بود که فلس‌هایش را کنده باشند.
ژنگ لینگ فریاد زد: «توی تله‌ش نیفت! داره تحریکت‌نمایش می‌کنه که حمله کنی تا قوانین رو بشکنی. طرف مقابل‌منطقی‌تر به آخر خط رسیده، فقط باید به مقاومت ادامه بدیم.»
ژو ژونگ مات و مبهوت ماند و نگاهش به‌یکدیگر فانگ یوان تغییر کرد: «مگه قدرت تفکر زامبی‌های جاودان‌مقابل کند نیست؟ پس چرا این یارو این‌قدر مکار و حیله‌گره!»
در همان حین که او مبهوت مانده‌روزنه بود، فانگ یوان به ژنگ لینگ نزدیک شد‌محتاطه و به سوی او آب دهان پرتاب کرد.
حرکت کشندهٔ‌طول جاودان —چندین پرتابِ زهر!
این یک حرکت کشندهٔ جاودانِ اصلاح‌شده بود که ریشه در کینه‌توزی داشت و از گوی جاودانِ‌بودند قلبِ زن به عنوان هسته استفاده می‌کرد. از زمانی که فانگ یوان آن را به دست‌باید آورده بود، مخفی‌اش نگه داشته بود و این نخستین باری بود که از آن استفاده می‌کرد.
ژنگ لینگ غافلگیر‌نبرد شد و بلافاصله‌نمایش زهر به جانش افتاد.
البته او روشی برای درمان خود داشت، اما در این لحظه ذهنش‌واسه آشفته بود و واکنشش یک ثانیه به تأخیر افتاد؛ تا به خودش‌لعنتیه بجنبد و زهر را دفع کند، زهر تا اعماق وجودش نفوذ کرده بود.
مرز میان مرگ و‌چندین زندگی اغلب در کسری‌اراده از ثانیه تعیین می‌شد.
ژنگ لینگ در حالی که به‌نبرد فانگ یوان خیره مانده بود، گفت:یکدیگر «پست‌فطرت...» و این آخرین کلمه‌اش بود.
با صدای کوبشِ مهیبی، کنترلش را از دست‌پنهانی داد و دست‌های غول‌پیکر مسیر قدرت او را‌منطقی‌تر له کرده و به خمیرِ گوشت تبدیل کردند.
ژو ژونگ با‌منطقی‌تر خشم و جنون فریاد‌روزنه زد: «سرور ژنگ لینگ!!!»
همه‌چیز آن‌قدر سریع رخ داد که تا ژو ژونگ‌کنم به خود بیاید، دیگر کار از کار گذشته بود.کوسه او گوی جاودانی مانند انسانِ همچون گذشته در اختیار نداشت.
فانگ یوان با دیگر‌پیش دست‌های غول‌پیکر مسیر قدرت‌هفتِ به ژو ژونگ یورش برد.
فانگ یوان فریاد زد: «تو حق نداری دفاع کنی،یکدیگر حمله کنی یا جاخالی بدی. فراموش نکن که طبق قوانین‌جاودانه این مبارزه، تو فقط می‌تونی از روش‌های درمانی استفاده کنی.»
با شنیدن این حرف، چشمان ژو‌جاودانه ژونگ از حدقه بیرون زد؛ از شدت‌همینه خشم چیزی نمانده بود خون بالا بیاورد!
آخه چطور می‌تونست این‌طوری بجنگه؟!
او مجبور بود ضدحمله بزند، جاخالی بدهد یا از‌نمایش خود دفاع کند، اما تمام این کارها نقض قوانین‌آسان‌تر به شمار می‌رفت و تمام پیروزی‌های قبلی‌شان را باطل می‌کرد!
در جبههٔ آن‌ها، ژنگ لینگ که مسئول حمله‌پنهانی و دفاع بود کشته شده بود و او‌منطقی‌تر اکنون تنها می‌توانست از روش‌های درمانی استفاده کند.
اما به محض اینکه دست‌های غول‌پیکر مسیر قدرت‌جاودانش او را در چنگ می‌گرفتند، در دم کشته‌باید می‌شد و هیچ تکنیک درمانی‌ای نمی‌توانست نجاتش دهد.
حتی اگر فانگ یوان نمی‌توانست او را بکشد و او‌می‌تونم موفق می‌شد خودش را درمان کند، باز هم حق ضدحمله‌آشنایی نداشت، چرا که خلاف قوانین بود؛ پیروزی فانگ یوان قطعی بود!
این دیگر‌نبود اوج زورگویی به‌قدرت مردمان پردار بود!!
در این لحظه، با دیدن چهرهٔ مبهوت‌گذاشته ژو ژونگ، حتی در نگاه تای بای‌بسیار یون شنگ نیز ترحم و دلسوزی دیده می‌شد.