چپتر 363: یک در برابر هفت (۴/۴)
0خونسردی فانگ یوان، تیه‌شرایط با شیو را در بهت‌شگفت‌انگیزی و سرمایی عمیق فرو برد.
هنگام آغاز نبرد، تیه با شیو مطلقاً‌ترسناک انتظار نداشت در چنین مخمصه‌ای گرفتار شود و‌داشته تا این حد در موضع ضعف قرار بگیرد.
اما اکنون، این قدرتمندِ نام‌دار و یکی‌قدرتِ از ارکانِ خاندان تیه، چاره‌ای نداشت جز‌اگر اینکه بپذیرد در وضعیتی مرگبار قرار دارد.
مسببِ تمامِ این گرفتاری‌ها،پرسشِ همین مردِ جوانی بود‌واقعاً که پیش رویش قرار داشت!
او به‌تنهایی در برابر‌شرایط هفت نفر جنگید و آن‌ها‌شگفت‌انگیزی را به این روز انداخت.
او چطور‌پرسشِ از پسِ چنین‌چیزِ کاری برآمده بود؟
«از همان لحظه‌ای که شاه‌جانورِ کوچک پیدایش شد، تمام رفتار و گفتارش تله‌هایی غیرقابل‌درک و پیش‌بینی‌ناپذیر بود که هر هفت نفرِ ما را مستقیماً به درون‌متأسفانه خود کشاند. دور از انتظارتر اینکه، او گویی از نوع پروازی در اختیار دارد و از تکنیک‌های پروازیِ بسیار ماهرانه‌ای برخوردار است. با این قابلیتِ پرواز، ابتکار‌رنگ عمل را به دست گرفته و می‌تواند هر طور که می‌خواهد عقب‌نشینی کند یا پیش بتازد و در نهایت این وضعیت را رقم بزند؛ یک کشتارِ یک‌طرفه.»
با یادآوریِ این شرایط،پرسشِ تیه با شیو سرمایی استخوان‌سوز‌ترسناک را در قلبش احساس کرد.
اینکه فانگ یوان چطور به چنین‌قلبش تکنیک‌های پروازیِ شگفت‌انگیزی دست یافته بود،وحشتناک‌ترین دیگر وحشتناک‌ترین پرسشِ ذهن او نبود.
«چیزِ واقعاً ترسناک در مورد این پسر، ذهنِ اوست. چطور می‌تواند در این سن، چنین قدرتِ نقشه‌کشیِ دقیقی داشته باشد؟هوش او رسماً یک هیولاست! اگر این هوش را برای جناح حق به کار می‌گرفت، بی‌شک به درخشان‌ترین ستارهٔ نوظهورِ جناح حق‌بدی تبدیل می‌شد. متأسفانه، او تصمیم گرفته هوشش را در خدمت جناح اهریمنیِ شرور به کار بگیرد. این فاجعه‌ای برای مردمِ دنیاست!»
تیه با شیو گواهیِ بدی در دل داشت؛ روزی فرا می‌رسید که این مرد جوانِ پیشِ‌برای رویش، به بلایی برای تمام مرز جنوبی تبدیل می‌شد. در آن زمان، خون چون رودخانه‌ای جاری‌فاجعه‌ای می‌گشت و زمین را به رنگ سرخ درمی‌آورد و بی‌شمار موجودِ زنده قربانیِ حملاتِ بی‌رحمانه‌اش می‌شدند!
«نه، وضعیتِ فعلی‌ام بسیار خطرناک است. تیه روئو نان توان مبارزه ندارد و حملاتِ دوربردِ من هم کافی‌باشد نیست. اما شاه‌جانورِ کوچک می‌تواند پرواز کند و هر طور که دلش می‌خواهد حمله کند یا عقب بکشد.خدمت باید عقب‌نشینی کنیم، باید هرچه زودتر به کوه سان چا برویم و به آن چهار پیرمرد ملحق شویم!»
هرچند تیه با شیو از مدت‌ها پیش‌احساس نام‌آور بود، اما قلبی استوار داشت و‌ذهن هرگز فریبِ شهرت و منفعت را نمی‌خورد.
او نمی‌توانست تمام قدرتش را به نمایش بگذارد، اما‌پسر تحتِ تقویتِ پیوستهٔ گویِ اربابِ زمین، گویِ قدرتِ ستمگر‌هیولاست لحظه‌به‌لحظه قوی‌تر می‌شد و از محدودیت‌های فانگ یوان فراتر می‌رفت.
اما تیه با شیو مستِ قدرتِ خود نشد؛ او با‌داشته تکیه بر تجربه‌اش می‌توانست وخامتِ اوضاع را به‌خوبی ببیند. ادامهٔ‌بی‌شک مبارزه تنها به فاجعه ختم می‌شد؛ عاقلانه‌ترین انتخاب، عقب‌نشینی بود!
برایش اهمیتی نداشت که توسط یک کوچک‌تر مجبور‌واقعاً به عقب‌نشینی شده است. حتی اگر تمام آبرویش را‌داشته از دست می‌داد، باز هم از مردن بهتر بود.
«گذشته از این، برادر ارشد شوئه لنگ، نمی‌توانم اجازه دهم فرزندت جلوی‌وحشتناک‌ترین چشمانم بمیرد!» با این فکر، تیه با شیو قاطعیتِ خود را بازیافت‌نقشه‌کشیِ و تیه روئو نان را به دنبال خود کشید تا عقب‌نشینی کند.
چشمان فانگ یوان ناگهان‌نبود با شدتی بی‌رحمانه درخشید:مورد «هوم؟ داری فرار می‌کنی؟»
او احساس‌ترسناک کرد که اوضاع‌ذهنِ دردسرساز شده است.
عقب‌نشینی واقعاً عاقلانه‌ترین انتخاب برای تیه با شیو بود. این مکان به‌ذهنِ کوه سان چا نزدیک بود و اگر موفق می‌شدند توجه آن چهار پیرمردِ‌کار خاندان تیه را جلب کنند، آن‌وقت نوبت فانگ یوان بود که عقب‌نشینی کند.
فانگ یوان که‌یادآوریِ طبیعتاً نمی‌خواست شاهدِ چنین‌احساس اتفاقی باشد، غرید: «بکش!»
او با دست اشاره کرد و گویِ تلاش تمام‌عیار را به همراه‌قدرتِ گوی چی قدرت به کار گرفت؛ اشباحِ جانور فرمی جامد به خود‌می‌گرفت گرفتند و با فرود بر زمین، راهِ تیه با شیو را سد کردند.
با این وجود، تیه با شیو قدرتمند بود؛ مشت‌ها و‌داشته لگدهایش گویی همچون باد زوزه می‌کشیدند و مانند آذرخش غرش‌بی‌شک می‌کردند و این اشباحِ جانور را تار و مار می‌ساختند.
فانگ یوان ناگهان هدف حمله را‌نبود تغییر داد؛ اشباح جانور همگی به‌ذهنِ سمت تیه روئو نان هجوم بردند.
تیه با شیو دشنام داد:استخوان‌سوز «پست‌فطرت!» و برای محافظت از‌یافته تیه روئو نان به حرکت درآمد.
فانگ یوان با دیدن این صحنه با صدای بلند خندید. اگر تیه با شیو، تیه روئو‌باشد نان را رها می‌کرد و به‌تنهایی می‌گریخت، فانگ یوان قادر به متوقف کردنش نبود. اما تیه‌تصمیم با شیو داشت از تیه روئو نان محافظت می‌کرد؛ این کار به معنای جستجوی مرگِ خودش بود.
زیرا او استاد گویی‌پسر بود که در حمله‌نقشه‌کشیِ تخصص داشت، نه دفاع.
او با محافظت از تیه روئو نان، داشت خودش‌ترسناک را فدا می‌کرد، دست و پای خودش را می‌بست‌باشد و با نقطه ضعفش در برابر تخصصِ دشمن می‌جنگید.
یک طرف می‌گریخت و‌شرایط طرف دیگر تعقیب می‌کرد؛ وضعیت‌شگفت‌انگیزی در بن‌بست قرار گرفته بود.
مهم نبود تیه با شیو چقدر دشنام می‌داد و‌پسر تحریک می‌کرد، فانگ یوان تنها در آسمان پرواز می‌کرد‌هیولاست و اشباحِ جانور را برای حمله به کار می‌گرفت.
تیه با شیو نمی‌توانست ضربه‌ای به فانگ یوان وارد کند و از‌رسماً این رو، منفعلانه در حال کتک خوردن بود. علاوه بر این، در‌تبدیل حین محافظت از تیه روئو نان، جراحاتِ سطحی متعددی بر بدنش نشسته بود.
«او فقط در رتبه چهار مرحله میانی است، پس چرا این‌قدر جوهر ازلی دارد؟» تیه با شیو کم‌کم‌باشد داشت احساس استیصال می‌کرد. او نمی‌دانست که فانگ یوان نه‌تنها کرم شراب، بلکه نیلوفرِ گنجینهٔ جوهر آسمانی را‌خدمت نیز در اختیار دارد؛ از نظرِ جوهر ازلی، او می‌توانست کاملاً با یک رتبه چهار مرحله بالایی برابری کند.
فانگ یوان خشمگینانه یورش می‌برد و حملاتی‌احساس بی‌پایان روانه می‌کرد. اگر یک شبح جانور‌ذهن نابود می‌شد، بی‌درنگ شبحِ دیگری را می‌فرستاد.
اشباح جانور یکی پس از دیگری حمله می‌کردند؛ اگر یکی می‌افتاد،اوست دیگری از راه می‌رسید. به‌ویژه، اشباحِ گاه‌وبی‌گاهِ گراز تندر و تمساح‌جناح سنگی که می‌توانستند جانِ تیه روئو نان را به خطر بیندازند.
تیه با شیو رفته‌رفته تحلیل می‌رفت و‌قدرتِ کم‌کم توانِ تحملِ حملات را از دست‌اگر می‌داد؛ قدرتش به‌سرعت در حال کاهش بود.
«پس چرا آن چهار پیرمرد هنوز نرسیده‌اند؟!» تیه با شیو به‌پسر دویدن ادامه می‌داد و دیگر به کوه سان چا نزدیک شده‌هوش بود، اما همچنان هیچ نشانی از آن چهار پیرمرد به چشم نمی‌خورد.
مسیری که انتخاب کرده بودند بیش از حد‌کرد مخفیانه بود. و برای جلوگیری از درزِ اخبار،چیزِ آن‌ها عمداً دو روز زودتر راه افتاده بودند.
اکنون این تمهیدات، خود به‌چیزِ مانعی بر سر راهِ تیه‌ذهنِ با شیو تبدیل شده بود.
تیه با شیو اکنون به‌شدت در موضع انفعال‌نقشه‌کشیِ قرار داشت؛ جراحاتِ بدنش مدام روی هم انباشته می‌شدند‌جناح و از زخم‌های سطحی به جراحاتِ سنگین تغییر می‌یافتند.
اشباح جانور کم‌کم تهدیدِ‌پرسشِ بزرگ‌تری برایش محسوب می‌شدند و‌ترسناک پیشروی برای او دشوارتر می‌گشت!
تیه روئو نان به بزرگ‌ترین بارِ روی دوشِ او تبدیل شده بود؛ او مدام‌ذهن تقلا می‌کرد و تیه با شیو چاره‌ای نداشت جز اینکه او را بیهوش کند‌رسماً و در حالی که وی را زیر بازویش گرفته بود، به دویدن ادامه دهد.
«دیگر به کوهپایه نزدیک شده‌ایم، فقط باید کمی بیشتر‌پسر دوام بیاورم.» بدنِ تیه با شیو می‌لرزید و دیدش‌هیولاست از پیش به پرده‌ای از تاری مبدل گشته بود.
با دیدن این صحنه از آسمان،اوست چهرهٔ فانگ یوان درهم رفت و‌رسماً غرید: «واقعاً می‌خواد فرار کنه؟ لعنتی!»
او حملات وحشیانه‌تر و پی‌درپی‌ذهن خود را آغاز کرد و‌مورد هجومش همچون موجی خروشان شدت گرفت.
با نزدیک شدنشان به‌شرایط کوه سان چا، استادان‌کرد گو در اطراف پدیدار شدند.
«یه نبردی‌پرسشِ در جریانه،نبود اون شاه‌جانور کوچکه!»
«خدای من، دارم اشتباه می‌بینم؟ اونی‌اوست که داره فرار می‌کنه انگار "فرمانروای عصر‌هیولاست کنونی"، ستون خاندان تیه، تیه با شیوه!»
«شاه‌جانور کوچک داره به آسمون دهن‌کجی‌نبود می‌کنه، اون واقعاً داره تیه با شیوِ‌اوست رتبه چهار مرحله بالایی رو دنبال می‌کنه!»
...
استادان گویی که این‌نبود نبرد را می‌دیدند، همگی مبهوت‌پسر و بی‌نهایت شوکه شده بودند.
وقتی دیدند تیه با شیو تحت تعقیب است و‌دقیقی همچون سگی رقت‌انگیز که در آب افتاده فرار می‌کند،کار قلب برخی از استادان گوی جناح حق سرد شد.
هو مِی اِر از گوشه‌ای تاریک به سد نور بنفشِ پیش رویش‌ذهنِ نگاه کرد و در حالی که از سر بی‌حوصلگی خمیازه می‌کشید، پرسید: «برادر‌کار لی شیان، چرا شاه‌جانور کوچک هنوز پیداش نشده؟ خیلی وقته اینجاییم، اطلاعاتت موثقه؟»
درون سد نوری که گوی محفظه آهنین‌احساس ایجاد کرده بود، بای نینگ بینگ همچنان‌ذهن در دام چهار پیرمرد خاندان تیه گرفتار بود.
لی شیان پاسخ داد: «اطلاعات من هیچ مشکلی نداره، بیا یکم دیگه صبر کنیم.» اما در دل‌رسماً زمزمه کرد: «نباید این‌طور می‌شد، من که خبر رسیدن نیروهای کمکی خاندان تیه رو بهش داده بودم.خدمت چطور هنوز می‌تونه جلوی خودشو بگیره؟ نکنه واقعاً می‌خواد بای نینگ بینگ رو به امان خدا ول کنه؟»
اگر شاه‌جانور کوچک واقعاً پیدایش نمی‌شد، فکر کردن به چنین سنگدلیِ عمیقی حتی لی‌اگر شیان را هم به وحشت می‌انداخت. اما اگر برای نجات او می‌آمد، هر دو‌هوشش طرف آسیب می‌دیدند و منافع حاصل از چنین میدان نبرد پرآشوبی بسیار عظیم می‌بود.
درست هنگامی که این‌پرسشِ دو در حال پچ‌پچ‌واقعاً بودند، همهمه‌ای به گوششان رسید.
هو می ار با گیجی سرش را چرخاند تا نگاه کند و‌وحشتناک‌ترین پرسید: «چه خبره؟» اما لحظه‌ای که آن صحنه را دید، حالت گیج‌نقشه‌کشیِ چهره‌اش به‌سرعت خشک شد و پس از مدتی، به شوک تغییر یافت!
شخصی که بی‌صبرانه منتظرش بود پدیدار‌واقعاً گشت و حتی در حالی که با‌نقشه‌کشیِ خودنمایی در آسمان پرواز می‌کرد، ظاهر شد.
یک لحظه صبر کن...
شخصی که شاه‌جانور‌وحشتناک‌ترین کوچک تعقیبش می‌کند کمی‌چیزِ آشنا به نظر می‌رسد؟
لی شیان با زبانی بندآمده به این تعقیب و گریز خیره شد و نتوانست جلوی‌نبود دشنام دادنش را بگیرد: «این... این دیگه چه کوفتیه، اون تیه با شیوه. "فرمانروای عصر کنونیِ"هوش خاندان تیه داره فرار می‌کنه! پس شاه‌جانور کوچک رفته بود تا راه نیروهای کمکی رو ببنده!»
هم‌زمان با درک این‌نبود موضوع، شوک و سردرگمی‌مورد شدیدی وجودش را فرا گرفت.
«شاه‌جانور کوچک واقعاً رفته تا راه نیروهای کمکی خاندان تیه رو‌باشد ببنده، چطور همچین جرئتی داره؟ دیوانه شده! نه، دیوانه نیست، اون‌ستارهٔ نبرد رو برده و حالا داره تیه با شیو رو تعقیب می‌کنه!»
تیه با شیو در رتبه چهار مرحله بالایی قرار داشت، اما قدرت نبرد او فراتر از آن سطح‌باشد بود؛ حتی استادان گویِ معمولیِ رتبه چهار مرحله اوج نیز حریفش نمی‌شدند. حتی در کوه سان چا، در‌خدمت میان پنج استاد گوی رتبه چهار مرحله اوج، تنها یی هوئو می‌توانست با این «فرمانروای عصر کنونی» هماوردی کند.
با وجود این در حال حاضر،قلبش تیه با شیو در چنین وضعیت‌وحشتناک‌ترین اسف‌باری تحت تعقیبِ شاه‌جانور کوچک بود.
شخصی سرش را گرفت‌نبود و با حالتی ناباورانه گفت:پسر «خدای من، دارم توهم می‌زنم؟»
شخص دیگری با نگاهی بی‌روح‌ذهنِ زمزمه کرد: «این دنیا خیلی‌داشته دیوانه‌کننده‌ست، داره خیلی سریع عوض میشه...»
لی شیان احساس خوش‌شانسی کرد و گفت: «خداروشکر که با شاه‌جانور کوچک درنیفتادم!» اما‌قدرتِ بی‌درنگ ترسی به جانش افتاد و در دل گفت: «نه، هنوزم باید موقع روبه‌رو‌درخشان‌ترین شدن با فانگ ژنگ محتاط باشم، این یارو رو نمیشه با عقل سلیم سنجید.»
هو می ار دستش را روی قلبش گذاشت؛ او از سرعت رشد‌وحشتناک‌ترین غیرطبیعی فانگ یوان به‌شدت شوکه شده بود و گفت: «تو این مدت‌نقشه‌کشیِ کوتاه، به رتبه چهار مرحله میانی رسیده و می‌تونه پرواز هم بکنه؟!»
«عوضیِ جناح اهریمنی!»
«سریع باشید، باید‌مورد نجاتشون بدیم، اون‌اوست تیه با شیوه!!»
چهار پیرمرد خاندان تیه نیز متوجه اوضاع شدند و بی‌درنگ گوی‌پسر محفظه آهنین را پس گرفتند و برای نجات شتافتند. آن‌ها دیگر‌هوش اهمیتی به بای نینگ بینگِ گرفتار یا هر چیز دیگری نمی‌دادند.
اما متأسفانه،یک‌طرفه همچنان یک قدم‌استخوان‌سوز دیر رسیده بودند.
تیه با شیو تلخ‌کامیِ شدیدی احساس کرد و با چشمانی تار گفت: «هنوزم یه‌دقیقی قدم کندتر بودم...» درد ناشی از زخم‌های سراسر بدنش او را بی‌حس کرده بود‌نوظهورِ و جراحات سنگینش چنان افزایش یافته بود که اکنون در آستانهٔ مرگ قرار داشت.
او در تمام مسیر از تیه‌اوست روئو نان محافظت کرده و اجازه نداده‌هیولاست بود حتی یک حمله به او برسد.
تیه با شیو در دل حسرت می‌خورد: «حیف شد که این شاه‌جانور کوچک برای نبرد تن‌به‌تن‌دقیقی پایین نیومد. وگرنه می‌کشتمش!» او برگ برنده‌ای داشت که هنوز رو نکرده بود. با وجود این، فانگ‌متأسفانه یوان در تمام مدت محتاطانه عمل کرده بود، هرگز پایین نیامده و تنها از آسمان حمله می‌کرد.
چهار پیرمرد خاندان تیه‌شرایط با هم فریاد زدند و‌شگفت‌انگیزی به‌سرعت به آن سمت شتافتند:
«با شیو، دووم بیار!»
«داریم برای کمک می‌آیم.»
فانگ یوان سرش را عقب برد و با صدای بلندی خندید: «هاهاها، فقط‌هیولاست یه قدم فاصله داشتی، تیه با شیو، تو شکست خوردی!» با صدایی انفجارمانند،متأسفانه شبحِ یک تمساحِ سنگی فرود آمد و تیه با شیو را روی زمین غلتاند.
چهار پیرمرد خاندان تیه در حال هجوم‌چیزِ بودند و بسیار نزدیک شده بودند، اما این‌نقشه‌کشیِ فاصلهٔ اندک، به دوریِ ابر از خاک بود.
فانگ یوان با چهره‌ای سرد‌استخوان‌سوز اشاره کرد و آخرین حملهٔ‌یافته کشنده را فرود آورد: «تموم شد.»
تیه با شیو آخرین انرژی باقی‌مانده‌اش را به کار‌پسر گرفت، کف دستش را روی کمر تیه روئو نان‌هیولاست گذاشت و فریاد زد: «نه، هنوز نه. گوی محفظه آهنین!»
محفظه‌ای آهنین و مربع‌شکل به‌سرعت‌ذهنِ شکل گرفت و تیه روئو‌داشته نان را محکم مهروموم کرد.
شبح جانور حمله کرد و تیه با شیو را‌ترسناک تکه‌تکه ساخت، اما محفظهٔ آهنین همچنان استوار بود و‌باشد تیه روئو نان که درون آن قرار داشت، آسیبی ندید.
در آن لحظهٔ حیاتی، تیه‌استخوان‌سوز با شیو آخرین شانس بقای خود‌دیگر را به تیه روئو نان بخشید.
چهار پیرمرد خاندان تیه با خشم و‌ترسناک اندوه زوزه کشیدند. آن‌ها به صحنه رسیدند‌دقیقی اما یک قدم دیر کرده بودند: «با شیو!»
آن چهار پیرمرد به فانگ یوان خیره شدند، در حالی که‌باشد آرزو می‌کردند می‌توانستند او را با دندان‌هایشان تکه‌تکه کنند و غریدند:ستارهٔ «شاه‌جانور کوچک، خاندان تیهٔ ما تا زمانی که نمیری آروم نمی‌گیره!»
فانگ یوان سرد خندید. نگاهی خطرناک در چشمانش پدیدار گشت که باعث می‌شد مردم از نگاه کردن به او طفره بروند. او‌هوش گفت: «اوه؟ که این‌طور... من این بار با هفت نفر از افراد خاندان تیه جنگیدم، شش نفرشون از جمله تیه با شیو‌روزی به دست من کشته شدن. شما چهار تا پیرمرد هم می‌خواین با من دربیفتین؟ پس پرواز کنین بیاین اینجا و باهام بجنگین.»