چپتر 412: از ترستان خوشم می‌آید
0بخش جنوبیِ‌زنده سرزمین متبرک‌چند هو جاودانه.
«یان یونگ، یان یونگ، زودتر‌عموماً بیدار شو. دیگه نگیر بخواب،عادی همین الانشم سه ساله خوابیدی!»
صدایی، یان‌درازی یونگ را‌عموماً از خواب پراند.
با شدت گرفتنِ لرزش‌ها و پراکنده شدنِ غبار، توده‌ای از سنگ‌های خاکستری‌رسیده با سطحی پوشیده از خزه به ارتعاش درآمد. از درونِ آن سنگِ بیضی‌شکلِ‌نگاهِ بزرگ، چهار دست‌وپای سنگی و یک سر، همچون گلی که می‌شکفد، پدیدار گشت.
سپس، مرد سنگیِ خاکستری‌رنگی‌چند برخاست؛ یان یونگ از‌شیِ خواب بیدار شده بود.
یان یونگ چشمانش را گشود‌عموماً و همان‌طور که به مرد‌عادی سنگیِ بیدارکننده‌اش می‌نگریست، پرسید: «پدربزرگ؟»
آن شخص، پدربزرگِ‌عادی هشتصدساله‌اش و رئیس‌می‌رسیدند قبیلهٔ هوی شی بود.
یان یونگ با اکراه آهی کشید‌می‌زیستند و گفت: «پدربزرگ، چرا بیدارم کردی؟می‌رسیدند دلم می‌خواست دو سه سالِ دیگه بخوابم.»
مردمان سنگی عاشق خوابیدن بودند. هنگام خواب، بدنشان را جمع‌رئیسِ می‌کردند و به شکل سنگی بیضی‌شکل و بزرگ درمی‌آمدند. هر‌حالی دورهٔ خوابِ آنان، هفت تا هشت سال به طول می‌انجامید.
«دیگه نگیر بخواب نوهٔ من، همین الانشم صدوهشتاد سالته. پدرت‌اکراه که زودتر از دنیا رفت، منم که دیگه زیاد زنده نمی‌مونم.مردمان چند دههٔ دیگه، تو رئیسِ جدیدِ قبیلهٔ هوی شیِ ما میشی.»
مردمان سنگی طول عمر درازی داشتند و عموماً تا هزار سال‌آویزان می‌زیستند. در حالی که انسان‌های عادی به‌سختی به صدسالگی می‌رسیدند، یان‌نگاهِ یونگ با صدوهشتاد سال سن، تازه به سن بلوغ رسیده بود.
یان یونگ لب‌ولوچه‌اش را آویزان کرد و‌حالی گفت: «پدربزرگ، من نمی‌خوام رئیس قبیله بشم. اگه‌رسیده رئیس بشم، دیگه نمی‌تونم با خیال راحت بخوابم.»
اما با دیدنِ‌می‌زیستند نگاهِ خشمگینِ پدربزرگش، ترجیح‌به‌سختی داد دهانش را ببندد.
رئیس قبیلهٔ هوی شی سرزنشش کرد: «تو چرا بزرگ نمیشی؟ این همه سال الکی خوابیدی. زودتر خودتو جمع‌وجور‌عادی کن، اون خزه‌ها رو از تنت پاک کن و تمام اون علف‌های هرزی که روت سبز شده رو‌دیدنِ بِکَن. پیشکش‌ها رو بردار و با پدربزرگ بیا روی زمین، باید بریم به دیدنِ جاودانه، نباید بی‌احترامی کنیم!»
یان یونگ همان‌طور که علف‌های هرز را از‌حالی بدنش می‌کَند، گفت: «ها؟ بازم وقتِ دادنِ پیشکش به‌لب‌ولوچه‌اش جاودانه رسیده؟ ولی یادمه هنوز یه سال مونده بود.»
پس از سال‌ها خوابیدن، زیر بغل، کشالهٔ ران و کمرش پر از علف‌های‌تازه هرز شده بود. به‌ویژه علف‌های رِشته‌سیاهِ ناحیهٔ کشالهٔ رانش که مانند فولاد، سخت و‌دیدنِ درهم‌تنیده بودند. یان یونگ با کَندَنِ هر کدام از آن‌ها، دردِ شدیدی متحمل می‌شد.
رئیسِ پیر با نگرانی آهی کشید و گفت: «هعی، این‌تازه دفعه یه مشکلی هست. جاودانه عوض شده. این جاودانهٔ جدید‌نمی‌تونم چند وقت پیش اومده و الان ما رو احضار کرده.»
«یه جاودانهٔ مردِ جدید؟ امیدوارم حرف زدن باهاش راحت‌تر از‌عمر اون جاودانهٔ زن باشه. شاید بتونیم باهاش مذاکره کنیم، هرچی‌صدسالگی باشه، اینکه هر ده سال باید این‌همه پیشکش بدیم، واقعاً کمرشکنه.»
«اوهوم، من و بقیهٔ‌داشتند رؤسای قبیله‌ها هم همین‌حالی فکر رو تو سر داریم.»
...
بر فرازِ محرابی بزرگ از سنگ‌های سبز، فانگ یوان با ردایی سیاه‌رسیده و گیسوانی بلند و رها بر شانه، بر جایگاهِ اصلی نشسته بود و‌نگاهِ با مردمک‌های تیره و ژرفِ خود به حاضرانِ پایینِ محراب چشم دوخته بود.
ده‌ها مرد سنگی در پایین زانو زده بودند. در میانِ آن‌ها هشت‌داشتند رئیسِ قبیله به چشم می‌خورد؛ دو مرد سنگیِ خاکستری، سه مرد سنگیِ گرانیتی،لب‌ولوچه‌اش یک مرد سنگیِ آهنین، یک مرد سنگیِ سبز و یک مرد سنگیِ سفید.
در کنارِ‌عمر آن‌ها، پیشکش‌هایی‌داشتند نیز قرار داشت.
مقادیرِ عظیمی از سنگ‌های معدنیِ حاویِ طلا،حالی نقره، برنز و آهن، به همراهِ جواهرات، سنگ‌های‌رسیده قیمتی، کرم‌های گو و اقلامی از این دست.
با گذشت زمان، انواعِ عناصرِ فلزی بر روی بدنِ مردمان سنگی رشد‌رسیده می‌کرد. با نگاه به این پیشکش‌ها، فانگ یوان در دم دریافت که‌دیدنِ چرا کاخِ دانگ هون تا این حد مجلل و باشکوه بنا شده است.
اگر این اقلام به زمین منتقل می‌شدند، ثروتی‌شیِ عظیم به شمار می‌آمدند، اما در این جهان،حالی بزرگ‌ترین کاربردشان استفاده به عنوانِ مواد پالایش بود.
اینکه هو جاودانه از چنین اقلامی برای تزئین استفاده کرده بود، صرفاً‌صدسالگی از عشقِ زنانه‌اش به زیبایی نشئت می‌گرفت. اگر امکانِ معاوضهٔ آن‌ها با‌نمی‌تونم سنگ‌های ازلی وجود داشت، بی‌درنگ تمامِ این جواهرات و سنگ‌های قیمتی را می‌فروخت.
در میانِ پیشکش‌ها،داشتند ارزشمندترین دارایی‌ها همان‌می‌زیستند کرم‌های گو بودند.
اما این گوها عمدتاً شاملِ گویِ پوستِ سنگیِ رتبه‌می‌رسیدند ۱ و گویِ تک‌سنگِ رتبه ۲ می‌شدند. تنها یک گویِ‌اگه رتبه ۳ در میانشان به چشم می‌خورد؛ گویِ روزنهٔ سنگی.
فانگ یوان پیش از این یک بار از این گو بهره‌درازی برده بود؛ در آن زمان که فشارِ زنجرهٔ بهار و پاییز‌تازه بر روزنه‌اش تسکین نمی‌یافت، از سرِ ناچاری آن را به کار گرفت.
مردمان سنگی مهارتِ بالایی در حفاری داشتند و‌حالی در اعماقِ زمین می‌زیستند. خوراکِ آن‌ها خاک بود‌رسیده و گاهی هنگامِ حفرِ زمین، کرم‌های گو را می‌یافتند.
فانگ یوان چشمانش را باریک کرد، از جای برخاست و‌به‌سختی همان‌طور که به‌آرامی از پله‌ها پایین می‌آمد تا به رؤسایِ مردمان‌بشم سنگی نزدیک شود، گفت: «چی گفتی؟ می‌خواید پیشکش‌ها رو کم کنید؟»
مردمان سنگی قامت‌هایی بلند و غول‌پیکر‌عادی داشتند؛ حتی در حالتِ زانوزده نیز،رسیده شانه‌هایشان از سرِ فانگ یوان بالاتر بود.
مسن‌ترین رئیسِ قبیلهٔ مردمان سنگی با التماس گفت: «سرورِ جاودانهٔ ارجمند، قبایلِ مردمان سنگیِ ما در طولِ این سی سال پیشکش‌های فراوانی تقدیم کرده‌اند.رسیده در این سال‌ها، زمین لرزیده، بخش شمالی گرفتارِ سیلاب شده و بخش شرقی در آتش سوخته است؛ زندگی واقعاً دشوار شده. پیدا کردنِ چیزهایی‌الکی که الان جمع کردیم، روزبه‌روز سخت‌تر میشه. ای جاودانه، لطفاً به ما رحم کنید و ناتوانیِ ما رو ببخشید، مقدارِ پیشکش‌ها رو کمی کاهش بدید.»
«درسته سرورِ‌عمر جاودانه، لطفاً پیشکش‌ها‌عموماً رو کم کنید.»
«تو این سال‌ها،داشتند جمعیتِ ما مدام‌می‌زیستند در حالِ کاهشه.»
«ای جاودانه، لطفاً ما‌حالی رو درک کنید، ما هرگز‌می‌رسیدند لطفِ شما رو فراموش نمی‌کنیم!»
سایرِ رؤسایِ مردمان‌نمی‌مونم سنگی نیز شروع‌رئیسِ به صحبت کردند.
فانگ یوان لبخندی گرم و مهربانانه زد و گفت:انسان‌های «پیشکش‌ها رو کم کنم؟ هه‌هه‌هه، البته که میشه! در‌آویزان واقع، می‌تونم همه‌تون رو از دادنِ این پیشکش‌ها معاف کنم.»
چهرهٔ مردمان‌درازی سنگی غرق‌عموماً در شادی شد.
سپس فانگ یوان ادامه داد: «اما یه شرط دارم. از‌تازه همه‌تون می‌خوام یه رودخونه حفر کنید و آب رو از شمال‌خیال به سمت شرق انتقال بدید تا جلویِ گسترشِ آتش گرفته بشه.»
با شنیدن این حرف،چند مردمان سنگی یکه خوردند‌شیِ و فریاد زدند: «چی؟!»
آن‌ها به‌سرعت به‌درازی خود آمدند و با‌می‌زیستند صدای بلند فریاد برآوردند.
«سرورِ جاودانهٔ ارجمند،داشتند شما نمی‌تونید این‌می‌زیستند کار رو بکنید!»
«حفرِ یه رودخونه از صفر کار خیلی‌به‌سختی بزرگیه. ما مردمان سنگی به خواب نیاز‌آویزان داریم. اگه به اندازهٔ کافی نخوابیم، می‌میریم.»
«تازه اونجا یه آتیش بزرگ و آب خیلی‌شیِ زیادی هست. شما از ما می‌خواید بریم رودخونه بکنیم،انسان‌های این مگه همون فرستادنِ ما به کام مرگ نیست؟!»
در دم، همه از کوره دررفتند. بسیاری از مردمانِ سنگیِ جوان‌به‌سختی که در گوشه‌ای زانو زده بودند، با شنیدن این حرف به‌بشم جلو هجوم آوردند و با هوشیاری به فانگ یوان خیره شدند.
جانِ سرزمین هو جاودانه که در‌می‌زیستند کنار فانگ یوان بود، با دیدن این‌تازه صحنه کمی نگران شد و گفت: «ارباب.»
مردمان سنگی طبیعتی لجباز و کله‌شق داشتند؛ آن‌ها بر غرورشان پافشاری می‌کردند و‌لب‌ولوچه‌اش زیر بار زور نمی‌رفتند. وقتی خون جلوی چشمانشان را می‌گرفت، دیگر برایشان مهم نبود‌پدربزرگش طرف مقابل کیست و حتی به والامقامِ اهریمن یا والامقامِ جاودان هم حمله می‌کردند.
هو جاودانه تنها به این دلیل توانسته بود این‌میشی مردمان سنگی را مهار کند که در ابتدا، تلاش زیادی‌به‌سختی به خرج داده و امتیازات فراوانی به آن‌ها بخشیده بود.
هو جاودانهٔ کوچک مخفیانه افکارش را به فانگ یوان منتقل کرد‌به‌سختی و هشدار داد: «ارباب، این مردمان سنگی منطق سرشون نمیشه. همون‌بشم که ازشون خواستیم این چیزا رو پیشکش کنن، نهایتِ تحملشون بود...»
فانگ یوان پوزخندی زد، دهانش را باز کرد و در حالی که دندان‌های سفید و درخشانش نمایان می‌شد، بی‌رحمانه خندید: «نهایتِ تحمل؟ شما مردمان سنگی‌راحت خیلی گستاخید. چطور جرئت می‌کنید با من چونه بزنید؟ هه! جایی که توش زندگی می‌کنید مال منه. خاکی که می‌خورید مال منه. چشمهٔ جانِ کنار قبیله‌تون‌بِکَن هم مال منه. شما اینجا زندگی می‌کنید، پس بردهٔ منید! می‌خوام یه رودخونهٔ جدید حفر کنم. این نه یه درخواسته، نه یه معامله، بلکه یه دستوره!»
مردمان سنگی با شنیدن این‌انسان‌های حرف، همگی از جا برخاستند و‌بلوغ چهره‌هایشان از خشم در هم رفت.
«جاودانه، تو خوبی بهت‌چند نیومده! چطور جرئت می‌کنی ما‌میشی مردمان سنگی رو تحقیر کنی!»
«اون موقع که ما به اینجا کوچ کردیم، به‌انسان‌های خاطر یه جاودانهٔ زن بود. اما محیطِ اینجا داره‌آویزان روزبه‌روز بدتر میشه. دیگه کی دلش می‌خواد اینجا بمونه؟»
«تو از ما می‌خوای رودخونه حفر‌می‌زیستند کنیم، این یعنی فرستادن ما به کام‌تازه مرگ. فکر کردی ما مردمان سنگی احمقیم؟»
«ما مردمان سنگی از آسمان و زمین زاده‌صدسالگی شدیم، هیچ‌وقت بردهٔ تو نمیشیم. بیاید بریم، کوچ‌نمی‌خوام می‌کنیم. دیگه حالم از این خراب‌شده به هم می‌خوره!»
رهبرانِ مردمان سنگی فریاد‌چند زدند و در دم‌شیِ در برابر فانگ یوان ایستادند.
پیروانی که با خود آورده بودند، یعنی مردمانِ سنگیِ جوان،عادی همگی جلو آمدند و در حالی که مشت‌هایشان را گره‌نمی‌خوام کرده بودند، با نگاهی خطرناک به فانگ یوان چشم دوختند.
فانگ یوان سرش را عقب برد و چنان قهقهه‌ای سر داد که گویی خنده‌دارترین لطیفهٔ دنیا را شنیده است: «می‌خواید برید؟ هاهاها!» سپس خنده‌اش را برید و‌دیدنِ با نگاهی یخبندان به مردمان سنگی خیره شد. لحنش به سردیِ زمهریر بود: «فکر کردید اینجا کجاست؟ کاروان‌سراست که هر وقت دلتون خواست بیاید و برید؟ دیگه‌بیا از قوانین قدیمی خبری نیست. از امروز به بعد، من فرمانروای مطلقم و حرفِ من، ارادهٔ آسمانه! شما باید از قوانین من پیروی کنید، حتی اگه دلتون نخواد!»
«آآآه!» بسیاری از مردمانِ‌حالی سنگیِ جوان مشت‌هایشان را‌صدسالگی گره کردند و نعره کشیدند.
«جاودانه، تو داری‌نمی‌مونم پا روی خط‌رئیسِ قرمز قبیلهٔ ما می‌ذاری!»
«جاودانه، شاید‌عمر قوی باشی، اما‌عموماً ما ترسی نداریم.»
«ما مردمان سنگی هیچ‌وقت در برابر‌می‌زیستند زور سر خم نمی‌کنیم. ما جنگجویانِ‌می‌رسیدند مادرزادیم و از مرگ باکی نداریم!»
«فقط عشق می‌تونه باعث بشه قلبمون‌عادی رو تقدیم کنیم. فقط گرما می‌تونه‌رسیده باعث بشه کمرمون رو خم کنیم.»
غرررش!
فانگ یوان دستش را‌داشتند به جلو راند و اژدهایی‌انسان‌های طلایی به بیرون پرواز کرد.
اژدهای طلایی غرید و جانِ‌هزار همان مردِ سنگی را که‌به‌سختی از همه بلندتر نعره می‌کشید، گرفت.
«آه، اون رئیسِ‌می‌زیستند پیرِ قبیلهٔ مردمانِ‌عادی سنگیِ گرانیتی رو کشت!»
«رئیس پیر‌زنده مرده، ما‌چند باید انتقام بگیریم!!»
«حتی یه جاودانه هم‌داشتند باید زیرِ بارِ خشمِ‌حالی قبیلهٔ ما جون بده!»
مرگِ رئیسِ پیرِ قبیلهٔ گرانیتی‌هزار همچون جرقه‌ای بود که خشمِ‌به‌سختی مردمان سنگی را شعله‌ور ساخت.
مردمان سنگی موج‌به‌موج به فانگ یوان یورش بردند. هر قدمشان زمین را فرو‌لب‌ولوچه‌اش می‌برد و هاله‌ای گیرا از خود ساطع می‌کردند. ده‌ها مرد سنگی دوشادوشِ هم حمله‌پدربزرگش کردند و چنان شکوهی به نمایش گذاشتند که گویی ارتشی ده‌هزارنفره به پیش می‌تازد.
انوارِ بی‌شماری از بدن‌هایشان درخشید. کرم‌های گویی‌جدیدِ نیز در بدنِ این مردمان سنگی لانه‌هزار داشتند که با ارادهٔ آن‌ها فعال شدند.
اما لحظه‌ای‌عمر بعد، این‌داشتند انوار ناپدید گشتند.
هو جاودانهٔ کوچک وارد‌عموماً عمل شد و تمام‌انسان‌های کرم‌های گو را مهروموم کرد.
فانگ یوان پوزخندی‌می‌زیستند زد و کشتارِ‌عادی خود را آغاز کرد.
مردمان سنگی ترسی از مرگ نداشتند، اما قدرتشان‌شیِ در برابر فانگ یوان ناچیز بود. همگی به‌حالی خرده‌سنگ تبدیل شدند و به شکلی رقت‌انگیز جان باختند.
اما این خرده‌سنگ‌ها همچون آهن‌ربا‌عموماً به هم پیوستند و مردمانِ‌عادی سنگیِ جدیدی را شکل دادند.
«بکشید!»
«در برابر ظلم‌می‌زیستند مقاومت کنید، انتقام‌عادی پدر رو بگیرید!!»
«ما از آسمان و زمین زاده‌رئیسِ شدیم و به دست آسمان و‌داشتند زمین می‌میریم، برای همین هیچ ترسی نداریم!»
مردمان سنگیِ کوچک به جلو‌عموماً یورش بردند، اما فانگ یوان تمامیِ‌به‌سختی آن‌ها را از دمِ تیغ گذراند.
اما این خرده‌سنگ‌ها دوباره به‌هزار هم پیوستند و مردمان سنگیِ‌به‌سختی باز هم کوچک‌تری را پدید آوردند.
تعدادِ این مردمان سنگی رفته‌رفته کاهش می‌یافت، اما پس‌می‌رسیدند از شکل‌گیری، به سمت فانگ یوان یورش می‌بردند و‌بشم شعارهایی در مورد انتقامِ پدربزرگ و پدرشان سر می‌دادند.
این شیوهٔ تولیدمثلِ مردمان سنگی بود. آن‌ها نژادی تماماً مذکر بودند؛ پس از مرگِ مردمانِ سنگیِ پیر، روح و سنگ‌هایی که از آن‌ها به جا می‌ماند، مردمان‌کرد سنگی جدیدی را شکل می‌داد که بخشی از خاطراتِ پیشینیان یا برخی تجربیات مهمِ آن‌ها را به ارث می‌بردند. در برخی موارد، اگر مردمان سنگیِ پیر بیش‌پاک از حد می‌خوابیدند و بنیان روحشان تا حد مشخصی انباشته می‌شد، بخشی از بدنِ خود را جدا می‌کردند تا مردمانِ سنگیِ کوچک و جدیدی را پدید آورند.
پس از آنکه فانگ یوان سومین موج‌می‌زیستند از مردمان سنگی را از پای درآورد،تازه فضا سرانجام دوباره در سکوت فرو رفت.
تنها یک مرد سنگی‌عموماً باقی مانده بود که روی‌عادی زمین افتاده بود و می‌لرزید.
فانگ یوان آرام به‌حالی سمت او قدم برداشت‌صدسالگی و پرسید: «اسمت چیه؟»
مردِ سنگیِ جوان با‌چند لکنت پاسخ داد: «اسم...شیِ اسمِ من یان... یان یونگه.»
فانگ یوان روی سرِ یان‌عموماً یونگ ایستاد و پرسید: «می‌دونی‌عادی چرا فقط تو رو زنده گذاشتم؟»
«نه... نمی‌دونم...»
فانگ یوان لبخندِ گرمی زد و گفت: «چون‌صدسالگی تو وحشت‌زده‌ای. چون من از این ترس و‌نمی‌خوام وحشتی که نسبت به من داری، خوشم میاد.»