چپتر 278: چه ساده‌لوحی‌ای!
0نور ستارگان‌می‌شد بر اتاق‌گفت مخفی می‌تابید.
فانگ یوان چهارزانو روی‌سیاه حصیرش نشست و پالایش‌محسوب گو را آغاز کرد.
پس از جدا شدن از بای نینگ بینگ، دوباره به مغازه رفت و تمام‌پایین مواد لازم برای پالایش «گویِ خوردنِ حرف» را خرید. البته برای پنهان نگه داشتنِ‌خود مقاصد واقعی‌اش و جلوگیری از فاش شدنِ دستورالعمل مخفی، مقداری مواد غیرضروری نیز خریده بود.
با اراده‌ای، گویی را فراخواند.
این گو همچون توپی گرد، به درشتی مشت‌دانه‌ای و نارنجی‌رنگ بود. سطحی چروکیده و ضخیم داشت‌سطح که هنگام لمس، حس ناخوشایندی به دست می‌داد.
این «گویِ‌پوسیده‌ای بادِ بدبو» در‌چسبناک رتبه ۱ بود.
تنها کاربردش انتشار‌اراده بوی تعفن بود و‌برو هیچ قدرت هجومی نداشت.
با وجود این، هرچند این گو‌اراده به‌تنهایی کاربرد چندانی نداشت، اما از‌روزنه‌اش مواد پالایشِ بسیار پرکاربرد به شمار می‌رفت.
فانگ یوان جوهر ازلی نقره روشن را به‌دانه‌ای درون آن تزریق کرد؛ در نتیجه، بدنِ گویِ‌سطح بادِ بدبو متورم شد و در هوا شناور گشت.
هم‌زمان، درِ خمره‌ای‌قرار را که پیش‌گِل رویش بود، گشود.
بی‌درنگ، بوی‌می‌شد تعفنی در‌گفت اتاق پیچید.
درون این خمره، گِلِ مردابِ پوسیده‌ای‌اراده قرار داشت؛ سیاه و چسبناک. این گِل‌بیرون نیز از موادِ پالایشِ پرکاربرد محسوب می‌شد.
فانگ یوان اراده کرد و‌کیسهٔ گفت: «کیسهٔ برنج، برو.» دانه‌ای‌بیرون از درون روزنه‌اش بیرون پرید.
دانه درون گِل کاشته شد و با‌موادِ پایین آمدنِ سطح دریای ازلی‌اش، تاک‌های سبزِ‌برو تیره‌ای از میان گِلِ پوسیده جوانه زدند.
تاک‌ها به رشد خود ادامه دادند و از‌دانه‌ای خمره بیرون زدند؛ پس از آنکه طولشان به‌سطح حدود شصت سانتیمتر رسید، برگ‌هایی روی آن‌ها رویید.
این برگ‌ها سطلی‌شکل بودند. در‌می‌شد ابتدا اندازه‌ای کوچک داشتند، اما به‌سرعت‌دانه‌ای تا حدِ یک کاسه بزرگ شدند.
فانگ یوان برگِ روی این سطل‌ها‌برنج را کنار زد و دانه‌های سفید‌دانه و لذیذِ برنجِ درونشان را نمایان ساخت.
با وجود این، فانگ یوان آن‌ها را بیرون نیاورد، بلکه دانه‌های برنج را‌برنج درون گِلِ پوسیده ریخت. سپس گویِ بادِ بدبو را پایین آورد و با‌تاک‌های تقسیمِ تمرکز خود، «علفِ کیسهٔ برنج» و «گویِ بادِ بدبو» را هم‌زمان فعال کرد.
گویِ بادِ بدبو با نوری نارنجی درخشید، در‌دانه‌ای حالی که علفِ کیسهٔ برنج نوری سبز از خود‌دریای ساطع می‌کرد؛ سرانجام این دو با یکدیگر ادغام شدند.
با فرو رفتنِ این‌محسوب ترکیب به اعماق خمره،کیسهٔ نورِ ادغام کم‌سو گشت.
خمره به‌شدت لرزید و سرانجام آرام گرفت؛ در همان لحظه، گویِ جدیدی از درون‌پایین آن به بیرون پرواز کرد. این گو به رنگ زردِ مایل به قهوه‌ای بود‌خود و همچون توده‌ای از گِل، بوی متعفنی شبیه به مدفوع از خود ساطع می‌کرد.
این «گویِ دفع» بود.
هرچند ظاهری ناخوشایند داشت، اما می‌توانست افراد را به اسهال مبتلا‌پرید کند. بسیاری از طبیبان از آن برای درمان بیماری‌ها و سم‌زدایی‌میان بهره می‌بردند؛ از این رو، گویی بسیار ارزشمند به شمار می‌رفت.
فانگ یوان‌گِل چون همیشه‌محسوب خونسرد بود.
گوها در هر شکل و اندازه‌ای یافت می‌شدند. می‌توانستند به پاکی و تقدسِ «نیلوفر گنجینهٔ جوهر آسمانی»، به‌ازلی‌اش شاعرانگی و رازآلودیِ «زنجرهٔ بهار و پاییز»، یا به خباثت و غرابتِ «گویِ جمجمهٔ خون» باشند. بی‌شک، گوهایی‌رسید با ظاهر، بو و بافتِ مشمئزکننده، نظیرِ «گویِ دفع» یا «گویِ بادِ بدبو» نیز در این میان حضور داشتند.
پالایشِ گویِ دفعِ‌قرار رتبه ۲، تنها‌گِل گامِ نخست بود.
سپس، فانگ یوان «گویِ قدرتِ عظیم» را که آن را‌بیرون نیز از مغازه خریده بود، بیرون آورد. این گو می‌توانست قدرت‌تیره‌ای یک استاد گو را به مدتِ پنجاه نفس زمان افزایش دهد.
فانگ یوان گویِ قدرتِ عظیم و گویِ‌گفت دفع را با هم ادغام کرد و موفق‌دانه شد «گویِ دفعِ قدرتِ عظیم» را پالایش کند.
هرچند گویِ دفعِ قدرتِ عظیم در رتبه ۳ قرار داشت،بیرون اما کاربردش همانند گویِ دفع بود و حتی ظاهری مشابه‌سبزِ داشت، با این تفاوت که اثرش سه برابر قوی‌تر بود.
با وجود این، محبوبیتِ‌سیاه این گو بسیار کمتر از‌می‌شد همتای رتبه ۲ خود بود.
کرم‌های گو لزوماً‌اراده با بالا رفتنِ‌برنج رتبه‌شان بهتر نمی‌شدند.
کرم‌های گویِ رتبه ۳ نسبت به همتایانِ رده‌پایین‌ترِ خود، خوراکِ بسیار بیشتری مصرف می‌کردند. هرچند گویِ دفعِ قدرتِ عظیم مؤثرتر بود،ازلی‌اش اما با استفادهٔ مکرر از گویِ دفعِ عادی نیز می‌شد به همان نتیجه دست یافت. همچنین مواردی از تشخیص اشتباه وجود‌رویید داشت که در آن‌ها، استفادهٔ نادرست از گویِ دفعِ قدرتِ عظیم، منجر به مرگِ بیمار بر اثر اسهالِ شدید شده بود.
به دست آوردنِ گویِ‌گفت دفعِ قدرتِ عظیم، گامِ‌دانه‌ای دوم به شمار می‌رفت.
در ادامه، فانگ‌قرار یوان «گویِ غرشِ‌گِل شیر» را بیرون آورد.
این گو ظاهری شبیه به سرِ شیر داشت و با فعال شدنش، شبحی از سرِ یک شیر به بزرگیِ یک‌سبزِ سنگِ آسیاب احضار می‌کرد که غرشِ پرصلابتِ شیر را سر می‌داد. این گو اغلب برای ارسالِ علامت یا فراری دادنِ‌برگ‌ها جانورانِ وحشی به کار می‌رفت. در نبرد، اگر به‌درستی استفاده می‌شد، می‌توانست تمرکزِ استاد گویِ حریف را بر هم بزند.
فانگ یوان گویِ غرشِ شیر‌می‌شد و گویِ دفعِ قدرتِ عظیم‌برو را هم‌زمان به کار گرفت.
در نتیجه، صحنهٔ عجیبی در هوا پدیدار‌برو گشت؛ شبحِ سرِ شیر دهان گشود و‌پایین شروع به خوردنِ گویِ دفعِ قدرتِ عظیم کرد.
اما پس از خوردنِ یک‌سومِ آن،گِل گویِ غرشِ شیر دیگر توانِ خوردن نداشت‌برنج و شبح در آستانهٔ فروپاشی قرار گرفت.
در آن لحظه، فانگ یوان اراده کرد‌برو و «گویِ درنای کاغذی» را که آن‌پایین را نیز از مغازه خریده بود، فراخواند.
این گو در رنگ‌های آبی روشن، سبز‌گفت تیره، صورتی و چندین رنگِ دیگر وجود داشت‌دانه و به‌طور خاص برای ارسال نامه استفاده می‌شد.
درنای کاغذیِ آبی‌رنگ به سوی‌کیسهٔ گویِ غرشِ شیر پرواز کرد‌بیرون و شبحِ شیر آن را بلعید.
انجامِ سه کار به‌طور هم‌زمان!
اگر غریبه‌ای این‌اراده صحنه را می‌دید، از‌برو فرط حیرت فریاد برمی‌آورد.
برای استادان گویِ عادی، انجامِ دو کارِ هم‌زمان نیز دستاوردی چشمگیر‌دانه‌ای بود. اما سه کار... افرادِ معدودی قادر به انجامش بودند؛ این‌تاک‌های امر نشانگرِ استعدادِ شگرفِ یک استاد گو در مسیر پالایش بود.
بسیاری از استادان گویِ عادی‌کیسهٔ برای تقسیمِ تمرکزِ خود، نیازمندِ‌بیرون استفاده از کرم‌های گو بودند.
اما فانگ یوان گویِ غرشِ شیر، گویِ دفعِ‌محسوب قدرتِ عظیم و گویِ درنای کاغذی را تنها‌روزنه‌اش با اتکا به ذهنِ خویش به کار گرفت.
با این حال، از‌گفت نگاه او این نه یک‌روزنه‌اش استعداد، بلکه تجربه‌ای انباشته بود.
هر مهارتی با تمرین قابلِ بهبود بود. فانگ یوان پانصد سال زمان صرف کرده بود تا رفته‌رفته‌پایین تجربه بیندوزد و صدها سال برای آن تمرین کرده بود. توانایی‌اش از انجامِ یک کار در لحظه، به‌طولشان دو و سپس سه کار ارتقا یافته بود؛ او گاهی حتی می‌توانست چهار کار را هم‌زمان انجام دهد!
البته برای فراتر از آن،کیسهٔ او نیز به یک کرمِ‌بیرون گویِ کمکی نیاز پیدا می‌کرد.
پس از بلعیدنِ گویِ درنای کاغذی،گِل شبحِ سرِ شیر دیگر سوسو نزد‌کیسهٔ و به حالت پایدارِ اولیهٔ خود بازگشت.
فانگ یوان همچنان اراده‌اش را‌کیسهٔ به کار گرفت تا آن،بیرون گوی مدفوعِ قدرت عظیم را ببلعد.
پس از بلعیدن یک‌سومِ دیگر،می‌شد همان اتفاق رخ داد و تصویر‌دانه‌ای سر شیر بار دیگر ناپایدار شد.
فانگ یوان دستپاچه نشد و‌کیسهٔ با خونسردی، دومین گویِ درنای‌بیرون کاغذیِ سبزِ تیره را فراخواند.
همانند قبل، تصویر سر شیر پس‌گِل از بلعیدنِ کاملِ گوی مدفوعِ قدرت‌کیسهٔ عظیم، دوباره رو به ناپایداری گذاشت.
سپس فانگ یوان سومین‌گفت گوی درنای کاغذی را که‌روزنه‌اش صورتی‌رنگ بود، به کار گرفت.
پس از بلعیدن آن، تصویر سر شیر ناگهان بیش از نیمی از اندازهٔ خود‌پرید کوچک شد و پیکر سفیدش با رنگ‌های آبی روشن، سبز تیره و صورتی شروع‌زدند به درخشیدن کرد. هم‌زمان، تصویر شیر شروع به تکرار کرد: «گُه بخور، گُه بخور...»
صدا در اتاق طنین‌انداز‌گفت شد و گوش‌های فانگ‌دانه‌ای یوان را به وزوز انداخت.
او ترسی از درز کردن صدا نداشت،موادِ زیرا آنجا اتاق مخفیِ ویژه‌ای با دیوارهای‌برو تقویت‌شده بود که هرگونه صدایی را عایق می‌کرد.
در دل شادی‌اراده کرد؛ این گو‌برنج سرانجام کامل شده بود!
این گویِ بلعیدنِ کلمات بود!
اما این گویِ بلعیدنِ کلمات، پیش‌برنج از نابود کردنِ خود، تنها به‌دانه اندازهٔ ده نفس زمان برای ماندن داشت.
فانگ یوان که نمی‌خواست هیچ زمانی‌گِل را هدر دهد، بی‌درنگ گویِ بلعیدنِ‌کیسهٔ کلمات را به سوی خود فراخواند.
با تابیدن نورهای آبی روشن، سبز‌برنج تیره و صورتی بر او، دود‌دانه بنفشِ کم‌رنگی از بدن فانگ یوان برخاست.
«گُه بخور، گُه بخور...»
هم‌زمان با غرش شیر، دود لرزید و به‌دانه‌ای حرکت درآمد؛ در عرض دو نفس، دود به‌سطح شکل تصویرِ دو گویِ عهد زهرآگین متراکم شد.
با ارادهٔ فانگ یوان، تصویر سر شیر دهانش را باز‌اراده کرد و آن را بلعید. حین جویده شدن، صدای فریادِ خشمگینِ‌پایین گویِ عهد زهرآگین بلند شد، اما طولی نکشید که خاموش گشت.
تصویر سر شیر بار دیگر دهان گشود و گویِ عهد زهرآگینِ دوم‌دانه را نیز بلعید. با جویده شدن آن، گویِ عهد زهرآگین به‌کلی از‌جوانه بین رفت و حتی ذره‌ای دود بنفش روی بدن فانگ یوان باقی نماند.
چند نفس بعد، تصویر سر شیر در هوا منفجر شد‌برو و به بارانی سه‌رنگ بدل گشت. قطرات نورانی فرو ریختند‌دریای و تمام اتاق مخفی را غرق در درخششی خیره‌کننده کردند.
فانگ یوان در میان قطرات نورانیِ باران‌برو ایستاده بود و با کج شدنِ گوشهٔ‌پایین لب‌هایش، لبخندی سرد بر چهره‌اش نقش بست.
گویِ عهد زهرآگین؟
هه‌هه‌هه... هاهاها...
«تلاش برای محدود‌موادِ کردن من با گویِ‌گفت عهد زهرآگین... چقدر ساده‌لوحانه!»
با وجود این، نمی‌شد آن‌ها را سرزنش‌برو کرد. در زندگی قبلی‌اش، این گویِ بلعیدنِ‌پایین کلمات تازه دویست سال بعد پدیدار شده بود.
خاستگاه آن به رئیس قبیله‌ای در صحرای غربی برمی‌گشت و تنها پس از گذشت چند دهه در‌بیرون سراسر جهان رواج یافت. ده سال پس از آن، سرانجام شخصی گویِ کاغذِ سیاه و سفید را اختراع‌خود کرد تا جایگزینِ گویِ عهد زهرآگین شود؛ گویی که گویِ بلعیدنِ کلمات قادر به شکستنِ پیمانِ آن نبود.
بدین ترتیب گویِ بلعیدنِ کلمات کارایی‌اش را از دست داد، اما‌پرید چند صد سال بعد، گویِ تحریفِ سیاه و سفید پدیدار گشت‌میان که می‌توانست قدرتِ گویِ کاغذِ سیاه و سفید را خنثی کند.
گویِ عهد زهرآگین، گویِ بلعیدنِ کلمات، گویِ کاغذِ سیاه و سفید، گویِ تحریفِ سیاه‌پرید و سفید؛ این‌ها صرفاً بخش کوچکی از کشمکشِ بی‌پایان میانِ عهد بستن و پیمان‌شکنی‌زدند بود. کشمکشی که از سپیده‌دمِ تاریخ جریان داشت و تا ابد نیز ادامه می‌یافت.
فانگ یوان پانصد سال تجربه به همراه داشت؛ گویی‌روزنه‌اش پانصد سال از کل جهان جلوتر بود! خنثی کردنِ‌ازلی‌اش گویِ عهد زهرآگین برای او کار دشواری محسوب نمی‌شد.
با از بین رفتنِ قید و بندها، فانگ یوان آهِ آسودگی کشید. و مهم‌تر از‌دانه‌ای همه، او تنها بخشِ مربوط به خودش از این پیمان را باطل کرده بود؛ بنابراین، شانگ‌جوانه یا زی و بای نینگ بینگ همچنان تحتِ قید و بندِ گویِ عهد زهرآگین قرار داشتند.
بدین ترتیب، فانگ یوان در‌کیسهٔ برابر این دو نفر به‌بیرون برتریِ مطلق دست یافته بود.
«شانگ یا زی آدم کوته‌فکریه. حالا که این‌طور ازش اخاذی کردم، قطعاً دنبال انتقام می‌ره. اما از‌پایین قبل براش نقشه کشیدم، فعلاً می‌ذارم تو حال خودش باشه. در مورد بای نینگ بینگ هم... حالا که‌طولشان داری تو مشتِ من می‌رقصی، تو کوتاه‌مدت حسابی ازت کار می‌کشم. هنوز نیازی نیست رابطه‌مون رو شکرآب کنم.»
«تو این چند روز، بعد از اینکه نصفِ سنگ‌های ازلی‌ام رو بخشیدم و کلی گو خریدم،سطح ده‌ها هزار سنگ ازلی خرج روی دستم گذاشته شد. با احتساب خرجِ ضیافت، اجارهٔ باغ نان چیو،حدود هزینه‌های سنگ قمار و غذای کرم‌های گو، الان فقط چهارصد و بیست هزار تا برام باقی مونده.»
انسان اگر دغدغه‌های بزرگ نداشته باشد،گِل درگیرِ نگرانی‌های کوچک می‌شود. با فکر کردن‌برنج به این موضوع، فانگ یوان اخم کرد.
او قصد داشت مجموعه‌ای کامل از کرم‌های گو برای‌روزنه‌اش خود دست‌وجا کند؛ شاید در حال حاضر ثروتمند به‌ازلی‌اش نظر می‌رسید، اما این مقدار پول اصلاً کافی نبود.
قیمت کرم‌های گوی رتبه ۱ حدود پانصد سنگ ازلی بود.برو رتبه ۲ بین پانصد تا هزار تا قیمت داشت. رتبه‌دریای ۳ از هزار تا ده هزار سنگ ازلی متغیر بود.
برای رتبه ۴، این رقم بین ده هزار تا‌روزنه‌اش صد هزار تا نوسان داشت و برای رتبه ۵، می‌توانست‌تاک‌های از صد هزار تا یک میلیون سنگ ازلی آب بخورد.
گوی رتبه ۶ نیز‌سیاه که تاکنون هرگز خرید‌محسوب و فروش نشده بود.
البته این قیمت‌ها تنها مختصِ گوهای معمولی بود. برخی گوهای‌بیرون کمیاب مانند کرم شراب، با وجود اینکه در رتبه ۱سبزِ قرار داشتند، به قیمتِ یک گوی رتبه ۲ معامله می‌شدند.
گوی یادگار از این هم گران‌تر بود. گوی یادگار مس سبز دو‌روزنه‌اش هزار، گوی یادگار فولاد سرخ هشت هزار، گوی یادگار نقره سفید پنجاه هزار‌میان و گوی یادگار طلای زرد نزدیک به سیصد هزار سنگ ازلی قیمت داشت!
فانگ یوان در حال حاضر چهارصد و بیست‌دانه‌ای هزار سنگ ازلی داشت؛ پولی که حتی برای‌سطح خرید دو گوی یادگار طلای زرد هم کفایت نمی‌کرد.
گوهای یادگار جزو گوهای طبیعی به شمار می‌رفتند و استادان‌اراده گو قادر به پالایشِ آن‌ها نبودند. در بسیاری از مواقع،کاشته حتی با پول هم نمی‌شد آن‌ها را به دست آورد.
«می‌خوام دو-سه سالی اینجا بمونم، چهارصد و بیست هزار تا حتی یک سال هم دوام نمیاره.سطح استادان گو برای تزکیه به منابع وابسته‌ن؛ هرچی رتبه بالاتر بره، خرجش هم سنگین‌تر می‌شه. از طرفی،حدود هنوز باید کلی تو سنگ قمار پول خرج کنم... باید یه راهِ خوب برای درآمدزایی پیدا کنم.»
شهر خاندان شانگ پرجنب‌وجوش بود و‌اراده رقابتِ شدیدی در آن جریان داشت،روزنه‌اش اما فرصت‌ها نیز در همه‌جا یافت می‌شد.
تا زمانی که توانایی‌اش را‌کیسهٔ داشتی، پول درآوردن آسان بود، اما‌پرید بدون توانایی، خیلی زود حذف می‌شدی.
این نیز قانونِ دیگری‌سیاه از طبیعت بود؛ قانونی‌محسوب آکنده از رقابت‌های بی‌رحمانه.
فانگ یوان با تلفیقِ تجربیاتِ زندگی قبلی‌اش و درکی‌روزنه‌اش که از این زندگی داشت، از قبل ایده‌ای برای‌ازلی‌اش به دست آوردنِ سنگ‌های ازلی در سر پرورانده بود.
آن ایده، آوردگاهِ نبرد بود.