چپتر 317: فانگ یوان در برابر جو کای بی (۱)
0مشت دورانی،تجربه ضربهٔ کف دست،کسانی کوبش آرنج، لگد...
فانگ یوان و جو‌شانگ کای بِی رودررو می‌جنگیدند‌مشت‌هایش و پی‌درپی ضرباتی ردوبدل می‌کردند.
مشت‌ها و لگدها به‌میان هم برخورد می‌کردند و‌می‌کرد لرزش‌های شدیدی پدید می‌آوردند.
آن دو در حین تبادل ضربات جابه‌جا‌کسانی می‌شدند؛ هر سنگ یا درختی که ضربه‌شان‌آگاه به آن می‌گرفت، با صدای مهیبی فرو می‌ریخت.
تماشاچیان که رفته‌رفته متوجه‌تنها اوضاع می‌شدند، می‌گفتند: «فانگ‌جنگیده ژنگ داره کم میاره.»
شخصی آهی کشید و گفت: «واسه مقابله با‌مشت‌هایش جو کای بِی، باید در کمترین زمانِ ممکن از‌ابروهای پا درش آورد و نباید اصلاً بهش فرصت داد.»
جو کای بِی «گویِ قدرتِ عادتی» را‌تماشا در اختیار داشت؛ هرچه این گو بیشتر‌تجربه فعال می‌ماند، قدرت او نیز فزونی می‌یافت.
دیگری پاسخ داد: «گفتنش راحته، کی می‌تونه همون اول کار از پا درش بیاره؟ اون‌شانگ تزکیهٔ رتبه ۴ داره، گویِ زرهِ عاج رو داره و تجربه‌ش تو نبرد هم خیلی‌یانگ زیاده. همین که فانگ ژنگ تونسته تا اینجا در برابرش دووم بیاره، یعنی کارش خیلی درسته.»
بای نینگ بینگ در‌تنها میان جمعیت، در سکوت‌جنگیده نبرد را تماشا می‌کرد.
او فشاری را که اکنون بر دوش فانگ یوان بود، پیش‌تر تجربه‌زیبایش کرده بود. تنها کسانی که شخصاً با استادان گویِ رتبه ۴ جنگیده‌جانوری بودند، از شکافِ عظیمِ میان رتبه ۳ و رتبه ۴ آگاه بودند.
شانگ شین تسی در حالی که مشت‌هایش را محکم‌فشاری گره کرده بود و با چشمان زیبایش حرکات فانگ‌شخصاً یوان را دنبال می‌کرد، زیر لب گفت: «برادر هی تو...»
ابروهای وِی‌بود یانگ رفته‌رفته در‌کرده هم گره خورد.
غرررش!
ناگهان، غرشِ‌عظیمِ جانوری وحشی‌شانگ طنین‌انداز شد.
در دم، شبحِ فیل-اژدها پشت‌جمعیت سر جو کای بِی برخاست و‌دوش قدرتی عظیم را به نمایش گذاشت.
فیل-اژدها، فیلِ غول‌پیکری بود که خون اژدها در رگ‌هایش جریان داشت. جثهٔ این جانورِ‌آگاه عظیم‌الجثه حتی از ماموت نیز بزرگ‌تر بود. اگر شیرها و ببرها با آن روبه‌رو می‌شدند،وِی مسیر خود را کج می‌کردند و هرگز جرئت حمله به آن را به خود نمی‌دادند.
با کشتن این جانورِ درنده،کسانی احتمالِ زیادی برای به دست آوردنِ‌عظیمِ «گویِ قدرتِ عظیمِ فیل-اژدها» وجود داشت.
گویِ قدرتِ عظیمِ فیل-اژدها، گویی رتبه ۴ بود؛ در حالی‌گره که «گویِ قدرتِ اسبِ تازان»، «گویِ کارگرِ گاوِ سبز» و دیگر‌غرررش گوهایی که فانگ یوان به کار می‌گرفت، تنها رتبه ۳ بودند.
از زمانی که جو کای بِی به استاد گویِ رتبه‌اکنون ۴ بدل گشته بود، سه گویِ قدرتِ عظیمِ فیل-اژدها را به‌بودند کار گرفته و سه شبحِ جانور برای خود پدید آورده بود.
اکنون، او‌بود با قدرتِ یک‌کرده فیل-اژدها مشت می‌کوبید!
مردمکِ چشمانِ فانگ یوان بی‌درنگ منقبض‌شخصاً شد. در این لحظهٔ بحرانی، او‌آگاه به‌سرعت هر دو بازویش را سپر کرد.
گویِ تلاشِ‌عظیمِ تمام‌عیار —شانگ قدرتِ لاک‌پشتِ سنگی!
شبحِ لاک‌پشتی‌نینگ غول‌پیکر پشت‌میان سرش پدیدار گشت.
گرومب!
مشتِ جو کای بِی که‌کسانی به درشتیِ یک کاسه بود، بی‌رحمانه‌عظیمِ بر بازوان فانگ یوان فرود آمد.
از این برخورد، نیروی عظیمی ساطع شد؛ جو‌مشت‌هایش کای بِی تنها یک قدم عقب رفت، در‌برادر حالی که فانگ یوان به هوا پرتاب گشت.
شبحِ لاک‌پشتِ سنگی با صدای مهیبی‌سکوت در هم شکست؛ در حالی که‌بود شبحِ فیل-اژدها اوج گرفت و بالاتر رفت.
قدرتِ لاک‌پشتِ‌بود سنگی به‌هیچ‌وجه حریفِ‌کرده قدرتِ فیل-اژدها نبود.
فانگ یوان نزدیک به سی قدم به عقب‌جنگیده پرتاب شد و پیش از آنکه سرانجام متوقف‌حالی شود، دو ستون سنگی را در هم شکست.
فانگ یوان بار دیگر گارد خود را گرفت و بازوانِ دردناک و بی‌حسش را‌دنبال تکان داد. هرچند ظاهرش ترحم‌انگیز به نظر می‌رسید، اما کوچک‌ترین آسیبی ندیده بود. ترکیبِ‌فیل استخوانِ آهنین، پی‌های فولادی و پوستِ برنزی، دفاعِ بسیار مستحکمی به او بخشیده بود.
بیرون از صحنهٔ نبرد، بسیاری از‌سکوت تماشاچیان با شگفتی فریاد زدند: «جو کای‌پیش‌تر بِی با قدرتِ یه فیل-اژدها مشت زد!»
«اون از همون اولِ کار داره از گویِ قدرتِ عادتی استفاده می‌کنه و الان قدرتش به شدت بالا‌حالی رفته. این تازه فقط قدرتِ یه فیل-اژدهاست، ارشد جو کای بِی در مجموع سه تا شبحِ فیل-اژدها داره.وحشی من یه بار دیدم که با قدرتِ سه تا فیل-اژدها ضربه زد، درجا جمجمهٔ حریفش رو خرد کرد!»
«فانگ ژنگ نمی‌تونه جلوی جو کای بِی‌استادان دووم بیاره. ضرباتِ جو کای بِی با قدرتِ‌تسی فیل-اژدها، تازه شروعِ سلطهٔ اون تو این مبارزه‌ست.»
فانگ یوان با چهره‌ای‌شانگ بی‌تفاوت، بار دیگر به سوی‌محکم جو کای بِی یورش برد.
آن دو‌نینگ دوباره به‌میان تبادل ضربات پرداختند.
جوهر ازلیِ نقرهٔ برفی،تجربه پیوسته به درونِ گویِ‌شخصاً تلاشِ تمام‌عیار سرازیر می‌شد.
گراز، خرس قهوه‌ای، تمساح، گاوِ سبز، اسب،استادان لاک‌پشتِ سنگی، فیلِ سفید و پیتونِ سیاه؛ هشت‌تسی شبحِ جانور یکی پس از دیگری پدیدار می‌شدند.
پس از «گویِ قدرتِ لاک‌پشتِ سنگی»، فانگ یوان «گویِ قدرتِ ازلیِ فیلِ‌زیبایش سفید» و «گویِ قدرتِ پیچشِ پیتونِ سیاه» را به کار گرفته بود‌جانوری تا شبحِ فیلِ سفید و شبحِ پیتونِ سیاه را به دست آورد.
هشت شبحِ جانور، حدِ نهاییِ ظرفیتِ بدنِ فانگ یوان بود.اکنون از این رو، پس از به کارگیریِ گویِ قدرتِ پیچشِ‌جنگیده پیتونِ سیاه، او دیگر از هیچ گویِ قدرتِ دیگری استفاده نکرد.
بر روی صحنه، فانگ یوان رگباری‌تنها از حملات را روانه کرد؛ مشت‌هایش‌شکافِ باد را می‌شکافت و بی‌نهایت کوبنده بود.
چنین قدرتِ تهاجمیِ‌کرده هراس‌انگیزی، بذرِ وحشت را‌استادان در دلِ تماشاچیان می‌کاشت.
جو کای بِی به تازگی قدرتِ شبحِ فیل-اژدها را آزاد کرده بود و اکنون قدرتش به‌برادر حالتِ پیشین بازگشته بود؛ گویِ قدرتِ عادتی بار دیگر انباشتِ نیرو را آغاز کرد. فانگ یوان با‌عظیم غنیمت شمردنِ این فرصت، با تمامِ توان حمله کرد و بی‌درنگ ابتکار عمل را به دست گرفت.
هشت شبحِ جانورِ او پیوسته در‌سکوت هوا ظاهر می‌شدند، در حالی که‌بود شبح‌های فیل-اژدها تنها گهگاه پدیدار می‌گشتند.
با وجود این، هر بار‌کرده که شبحِ فیل-اژدها نمایان می‌شد،جنگیده فانگ یوان را به پرواز درمی‌آورد.
با گذشت زمان، جراحاتِ فانگ یوان روی هم‌جنگیده انباشته شد؛ پوستِ برنزی تابِ مقاومت در برابر قدرتِ‌مشت‌هایش عظیمِ جو کای بِی را نیاورد و شکافته شد.
سراسرِ بدنِ جو کای بِی با لایه‌ای از زرهِ عاج پوشیده شده بود،حرکات از این رو با وجودِ بریدگی‌ها و ترک‌های فراوان بر روی آن، او از‌شبحِ همان ابتدا استوار ایستاده بود؛ همچون برجی آهنین که بر زمین قد برافراشته باشد.
پس از گذشتِ مدتی.
فرصتی دست داد!
جو کای بِی مرتکبِ اشتباهِ بسیار‌شخصاً کوچکی شد؛ اشتباهی که شاید هر‌آگاه صد سال یک بار رخ می‌داد.
فانگ یوان این فرصتِ گذرا را‌تسی چنگ زد و ناگهان به پشتِ سرِ‌حرکات جو کای بِی خزید و ضربه‌ای کوبید.
شبحِ خرسِ قهوه‌ای.
اگر این نیرویِ عظیم و سنگین‌تنها به هدف می‌نشست، جو کای بِی‌شکافِ بی‌شک حجمِ زیادی خون بالا می‌آورد.
جو کای بِی فرصتی برای دفعِ‌شخصاً آن نداشت، بنابراین تنها توانست بچرخد و‌شانگ بازوانش را به شکل دورانی تاب دهد.
غرررش!
ناگهان، صدایِ شیپورمانندِ فیلی به گوش‌سکوت رسید؛ شبحِ فیل-اژدها پدیدار گشت و شبحِ‌پیش‌تر خرسِ قهوه‌ای را کاملاً در هم شکست.
در عوض، فانگ یوان‌تجربه به هوا پرتاب شد.شخصاً این هشتمین بار بود.
دفعاتِ ظهورِ شبحِ فیل-اژدها بیشتر و بیشتر می‌شد. در زمان‌هایی که این‌آگاه شبح پدیدار نمی‌گشت، فانگ یوان تا حدودی ابتکار عمل را در دست‌زیر داشت. اما به محضِ ظهورِ آن، هیچ‌یک از شبح‌های فانگ یوان حریفش نمی‌شدند.
اشباح جانورِ فانگ یوان همگی جانوران وحشی عادی‌مشت‌هایش بودند، اما اژدهافیل رگه‌ای از تبار اژدها در‌برادر خود داشت و جانوری جهش‌یافته به شمار می‌رفت!
پس از‌نینگ گذشت یک ساعت‌جمعیت از آغاز مبارزه...
غرررش! غرررش!
دو شبحِ اژدهافیل‌کرده هم‌زمان پشت سر جو‌استادان کای بی پدیدار شدند.
دو مشت او بی‌رحمانه بر‌شین سینهٔ فانگ یوان فرود آمد و‌چشمان او را به دوردست پرتاب کرد.
در میانِ هوا، خون‌میان از دهانِ فانگ یوان‌می‌کرد فواره زد و دیدش لرزید.
گرومب گرومب گرومب گرومب گرومب...
او پیش از سقوط بر زمین، پنج ستون‌جنگیده سنگی را در هم شکست؛ گرد و غبار به‌مشت‌هایش هوا برخاست و پیکرش را در خود فرو برد.
«چه وضع اسف‌باری!» با دیدن این‌تسی صحنه، پلکِ بسیاری از استادان گو پرید.حرکات وضع کنونی فانگ یوان بسیار دلخراش بود.
«شبح جانورِ رتبه‌بینگ ۳ حریفِ شبح‌سکوت اژدهافیلِ رتبه ۴ نمیشه.»
«شاید فانگ ژنگ گوی تلاش تمام‌عیار رو داشته باشه، اما‌جنگیده هر بار فقط می‌تونه از یه شبح جانور استفاده کنه.محکم در عوض، گوی قدرت عادتیِ جو کای بی خیلی بهتره.»
شخصی با تعجب فریاد زد: «آخه چطور‌استادان ممکنه؟ گوی تلاش تمام‌عیار یه گوی افسانه‌ایه،شین اما واقعاً از گوی قدرت عادتیِ معمولی ضعیف‌تره؟»
دیری نپایید که شخص دیگری توضیح داد: «این مشکلِ گوی تلاش تمام‌عیار نیست، بلکه مشکل از خود فانگ ژنگه. فانگ ژنگ قدرت هشت جانور رو توی بدنش داره؛ اونا مثل یه خمرهٔ‌قدرتی بزرگِ آب هستن، اما خروجی‌شون فقط یه لولهٔ کوچیکِ بامبوئه. گوی تلاش تمام‌عیار می‌تونه باعث بشه این لولهٔ کوچیک با بیشترین سرعت آب رو تخلیه کنه؛ در حالی که گوی قدرت عادتی‌گویی مثل یه سطله که باید از خمره آب بکشه. گوی تلاش تمام‌عیار اجازه میده یه باریکهٔ آب مدام جریان داشته باشه، اما گوی قدرت عادتی قبل از فوران کردن، قدرت رو جمع می‌کنه.»
با دیدن پیکر فانگ یوان که در‌تماشا غبار پوشیده شده بود، قلب شانگ شین تسی‌کرده ریخت و احساس خفگی کرد: «برادر هی تو...»
اما دیری نپایید که‌تجربه تماشاگران دیدند پیکری سیاه‌شخصاً آرام‌آرام از میان دود برمی‌خیزد.
«سه تا از دنده‌هام‌تنها شکسته و ظاهراً خون‌ریزی داخلی‌بودند هم دارم. عجب حملهٔ قدرتمندی...»
درد شدیدی به فانگ یوان‌شین هجوم آورد، اما در عوض‌گره گوشهٔ لبانش به لبخندی باز شد.
او اراده‌ای پولادین داشت، این‌جمعیت درد ناچیز چه اهمیتی داشت؟اکنون این جراحات اندک چه بود؟
نیت نبردش همراه با درد،کرده همچون آتشی سوزان شعله‌ور گشت! خونش‌بودند مانند آبِ جوشان به جوش آمد!
فانگ یوان با سری برافراشته از میان غبار ایستاد و‌شکافِ بی‌پروا شروع به خندیدن کرد: «این جور نبردها از همه لذت‌بخش‌تره!زیبایش فقط شکست دادن همچین دشمن قدرتمندیه که مزه میده! هه‌هه‌هه... هاهاها!»
«فانگ ژنگ‌عظیمِ داره چی میگه؟شین انگار داره می‌خنده؟»
«نکنه جو‌نینگ کای بی به‌جمعیت مغزش آسیب زده؟»
به دلیل حصارِ‌پیش‌تر دور میدان، تماشاگران نمی‌توانستند‌کسانی صدا را واضح بشنوند.
پس از شنیدن خندهٔ دیوانه‌وار فانگ یوان،استادان برای نخستین بار حالت چهرهٔ جو کای بی‌تسی که از آغاز نبرد بی‌تفاوت بود، دگرگون شد!
همان‌طور که حسی آشنا و در‌تسی عین حال غریب از آن خنده‌زیبایش دریافت می‌کرد، چهره‌اش درهم رفت: «این بچه...»
با اندکی‌نینگ تأمل، بی‌درنگ‌میان متوجه ماجرا شد.
این هالهٔ جناح اهریمنی بود!
نیتِ کشتاری به برندگی چاقو، اراده‌ای دیوانه‌وار برای‌جنگیده نابودی جهان، تکبری که دنیا را حقیر می‌شمرد، بی‌رحمی‌ای‌مشت‌هایش که تمام موجودات زنده را زیر پا له می‌کرد...
گویی این خنده،آگاه جو کای بی را‌حالی به گذشته بازگردانده بود.
همان گذشتهٔ دردناک و غیرقابل‌تحمل.
او تقریباً هر روز مجبور بود دست به کشتار بزند، گویی در تاریکیِ بی‌پایانی‌آگاه به تنهایی قدم برمی‌داشت، بدون کسی که با او هم‌کلام شود؛ تنهاییِ بی‌پایانی که به‌وِی ترسی نهان بدل گشته بود، زندگی در جناح اهریمنی که از مرگ هم بدتر می‌نمود...
باید مدام رو به جلو می‌رفتی و باید پیوسته پیروز می‌شدی. مانند راه رفتن روی طنابی‌حالی فولادی میان صخره‌ها بود، اعصابت تا مرز پارگی کشیده می‌شد و هیچ لحظه‌ای برای استراحت نداشتی.غرشِ تنها با یک شکست، ممکن بود به درون مغاک سقوط کنی و برای همیشه نابود شوی.
جو کای بی از چنین زندگی‌ای به ستوه آمده بود، از این رو به خاندان شانگ‌برادر پیوست و به یک بزرگِ پنهان بدل گشت. در این سال‌ها، او احساس می‌کرد شخصی است که‌عظیم پس از دست‌وپا زدن و تا مرز غرق شدن در دریای تلخ‌کامی، سرانجام به ساحل رسیده است.
او اکنون بر ساحل ایستاده بود، اما خندهٔ‌می‌کرد فانگ یوان همچون موجی بود که او را‌تنها وامی‌داشت تا دوباره به دریای تلخ‌کامی نگاه کند.
این خنده، رگه‌ای از‌تجربه ترس را در وجود‌شخصاً جو کای بی بیدار کرد!
«من نمی‌تونم به گذشته‌م برگردم...»
«نمی‌خوام به گذشته فکر کنم...»
«من آدم دیگه‌ای شدم، زندگی‌جمعیت جدیدی رو شروع کردم، من‌اکنون دیگه عضوی از جناح حقم!»
حق و اهریمن‌پیش‌تر نمی‌توانستند در کنار‌تنها هم هم‌زیستی کنند!
چهرهٔ جو کای بی لرزید و حالتی‌استادان شوم به خود گرفت؛ او از اعماق قلبش‌تسی نفرتی بی‌اندازه نسبت به فانگ یوان احساس کرد.
گویِ سفرِ‌عظیمِ اژدها و‌شانگ گام‌های ببر!
جو کای بی در حمله پیش‌دستی کرد،تماشا او همچون ببر یا اژدها گام‌های بلندی‌تجربه برداشت و به درون غبار یورش برد.
هر گام او‌پیش‌تر با فریاد اژدها و‌کسانی غرش ببر همراه بود.
این گویِ سفرِ اژدها و گام‌های ببرِ رتبه ۴ بود و به جو کای بی اجازه‌حالی می‌داد تا به سرعت حرکت کند. این گو همچنین شبیه به گوی یورش و برخورد بود‌غرشِ و از نیروی هجوم و تصادم برای بیرون کشیدنِ قدرتِ ذخیره‌شدهٔ جو کای بی بهره می‌برد.
جو کای بی وحشیانه‌شانگ به درون غبار یورش برد،محکم مستقیم به سوی فانگ یوان.
غرررش!
شبح اژدهافیل دوباره پدیدار شد.
تنها یک‌تجربه شبح بود و‌کسانی نه دو شبح.
با وجود این، همین‌شانگ هم برای سرکوب کردن‌مشت‌هایش فانگ یوان کفایت می‌کرد.
فانگ یوان جاخالی نداد و‌جمعیت سینه سپر کرد؛ شبح لاک‌پشت‌اکنون سنگی پشت سرش به پرواز درآمد.
آن دو‌بود به شدت با‌کرده یکدیگر برخورد کردند.
این برخورد موج‌کرده بادی شدیدی ایجاد کرد‌استادان که غبار را پراکند.
در حالی که جو کای بی با‌حالی چهره‌ای بهت‌زده پنج قدم به عقب رانده‌دنبال شد، فانگ یوان حتی ذره‌ای تکان نخورد.
در بیرون از‌بینگ میدان نبرد، تنها حیرت‌تماشا و سردرگمی حاکم بود.
«آخه چه خبره؟» این‌تجربه صحنه فراتر از انتظاراتِ‌شخصاً تقریباً همهٔ حاضران بود.
این همان تقابلِ قدرتِ لاک‌پشت‌کسانی سنگی در برابر قدرتِ اژدهافیل بود،عظیمِ اما چرا نتیجه کاملاً تفاوت داشت؟
جو کای بی دندان‌هایش‌شانگ را به هم سایید و‌محکم دوباره به جلو خیز برداشت.
بنگ!
صدایی بلند طنین‌انداز شد. فانگ یوان او‌کسانی را همچون کیسهٔ شنی به هوا پرتاب کرد‌شانگ و سپس او محکم بر زمین کوبیده شد.
او به سختی از جا برخاست‌شخصاً و با نگاهی مرگبار به فضای‌آگاه بالای سرِ فانگ یوان خیره گشت.
در هوا، شبح‌آگاه خرس قهوه‌ای و شبح‌حالی گراز آرام‌آرام ناپدید می‌شدند.
«استفاده از‌نینگ دو شبح جانور‌جمعیت به طور هم‌زمان!»
«چطور ممکنه؟»
«این با عقل جور درنمیاد!»
فریادهای شگفتی و‌آگاه وحشت از سوی‌تسی تماشاگران به هوا خاست.